Archief

Ja, er zijn nog  van die dagen….

Woensdag was er zo een. Halfweg tussen haar roots en onze habitat, werd in ‘t Soete Waesland, afscheid genomen van een bijzondere vrouw. Een 6 vooraan, maar een 4 van binnen. Veel te jong…nu we er in dit leven bijna van uit gaan, recht te hebben op de helft méér….

Massa’s margrieten lieten er geen twijfel over bestaan dat in de Onze- Lieve-Vrouwekerk in Waasmunster afscheid werd genomen van Margriet Talpe.

Met aan beide zijden grote families, was de kerk te klein om al wie afscheid kwam nemen een plaats te geven, maar de aanbouw van een grote tent maakte van de parochiekerk een kathedraal. De vele honderden werknemers van e5- mode, goed voor 70 winkels en al wat erbij hoort, konden er samen afscheid nemen van hun mede-stichter en bezielster, de kerkdienst volgend op grote schermen.

Haar foto op het altaar: een glimlachende rustige, maar gedecideerde vrouw. Een foto die boekdelen spreekt. “Een mens moet leven in de wetenschap dat hij zal sterven, opdat hij kan sterven in de wetenschap dat hij geleefd heeft.” De woorden van de Dalai Lama laten aan duidelijkheid niets te wensen over.

Griet heeft dat heel bewust gedaan, haar inzet voor alles wat ze aanpakte was onvoorwaardelijk. Aanstekelijk. Beredeneerd maar niet berekend. Een vrouw uit één stuk. Een rots in de branding.

Niet alleen haar noeste arbeid om samen met haar echtgenoot Etienne, dat enorm bedrijf uit de grond te stampen, daar dag en nacht ononderbroken samen voor te gaan, maar ook de manier van omgaan met alle medewerkers, in het besef dat beide partijen onmisbaar zijn voor elkaar om een succesverhaal te schrijven… de werkgever en de werknemer.  

Prachtig muzikaal omlijst door orgel en koor kwam met het overweldigend Gabriëls Oboe van Morricone, de hemel heel nabij… gelukkig was mijn ‘touch of Rose’ een sterk sjaaltje, waaraan ik mezelf met mijn twee voeten op de grond kon trekken… al was de verleiding groot op te stijgen…

Emotioneel moment ook met twee prachtige Vlaamse Marialiederen: “de Veldkapel” en ‘Liefde gaf u duizend namen”. Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderen aan wie we in geloof, hoop en liefde, lief en leed toevertrouwen.

Zelf kinderloos, werd Griet 'the Mongol Mother of the Flanders'. Samen met haar man richtte ze een weeshuis op in Ulaanbaatar, waar niet enkel de huisvesting, maar ook door opvoeding en onderwijs, de kinderen optimale kansen op een beter leven krijgen. De Mongoolse medestichter dankte haar ontroerd in naam van haar 38 kinderen en 15 kleinkinderen, voor wie ze het opbracht hun cultuur en leefwereld te leren kennen en respecteren om elk van hun probleempjes passend op te lossen. Ter plaatse, maar ook uren aan de telefoon en via mails. Met een instrumentaal nummer door een authentieke Mongoolse groep, proefde je het verdriet om haar, in het verre ruige Mongolië, dat zo’n belangrijke plaats innam in haar leven.   

Dat iedereen nadien volgens West-Vlaamse traditie aan tafel genodigd werd, is typerend voor het familiemens dat Griet was, als oudste van het gezin Talpe met 6 jongens en 2 meisjes. Dat ze zo snel herenigd zouden zijn, zal niemand voorzien hebben, toen ze vorige week hun moeder van 89 samen uitgeleide deden...

Even moest ik vertederd glimlachen toen de held van onze jongste prins, zijn tante Griet een laatste groet bracht. Nee, jammer genoeg, tegen deze gang van het leven is zelfs Mega Tobie niet opgewassen… maar zelf een verdrietige jongen.

Door het samenvallen van de verjaardag van Griet en onze kleine prins, zullen we elk jaar op die dag zeker, altijd weer over haar vertellen en blijft ze een plaats in ons midden bekleden.

Griet, bedankt voor de lieve warme vrouw die je was en … geef ons Roosje een dikke knuffel van ons allemaal daarboven alstublieft….

Vele maandagen lang werd de week ingezet met een dagboekfragment van ons Roosje. Duizenden reacties vertellen ons dat mensen uitkeken naar de eerste dag van de week met een vleugje Rose ...

Voor wie "nu pas inschakelt", dit is het waar gebeurend verhaal waarin ik terecht kwam, toen we een studentenkot voor een van onze kinderen kochten. Hoe had ik kunnen weten dat het ons zo zou tekenen. Dat we na een leven van werken en plicht, niet ontspannend zouden genieten van een rustige oude dag... maar dat we op de bres zouden gaan staan voor dit "dorp in de stad", de verworven eretitel voor dit 118 wooneenheden tellende gebouw, hartje stad. Misschien een verhaal dat ook u kan aanzetten zelf iets te doen aan een uiteenvallende samenleving. Een weg terug is er niet.

Wordt gerust mijn reisgezel in deze never ending story...met "a touch of Rose"...

Summer in the city….

Een groot aantal buitenlandse studenten strijkt eind augustus, begin september neer in Antwerpen.  Het nieuwe academiejaar start traditiegetrouw met een aanbod taalcursussen en initiatie projecten, wat hen de kans geeft nog wat late graantjes van de “zomer van Antwerpen” mee te pikken en als het ware ondergedompeld te worden in de roes van ‘bevrijdingsfeesten’. Niet dat ze met deze wetenschap toekomen, maar het als een aangename verrassing ervaren. Temeer omdat het activiteiten zijn waarvoor ze niet/of alleszins niet diep in hun geldbeugel hoeven te tasten, het meestal nog zomert en alle toeristische mogelijkheden nog binnen bereik zijn.

Ad valvas hangen we dan ook een aan aantal weetjes uit, naast de ‘Antwerpenaar’ die in de hall ter beschikking ligt.

Nu duiken er ook wel eens vreemde toestanden op. Enkele jaren geleden op een super zonnige septemberzondag, zitten warempel twee toffe Nederlandse meisjes een beetje verweesd in hun studio. Verwonderd vraag ik hen waarom ze de stad eens niet intrekken, er is zoveel attractiefs te beleven.

Groot was mijn verbazing te horen dat hun geloof dat niet toeliet. Geen gesluierde moslimvrouwen, geen oosterse zentoestanden… niks van dat alles. Gewoon oerdegelijke Hollandse meiden, die hier stage lopen. Geen taalverwarring, al zijn er wel eens woorden die door Noord en Zuid een andere interpretatie kunnen krijgen, maar ook daar niks van.

Uitgenodigd bij hen te komen zitten, is mijn verbazing zo groot, dat ik dat ook effectief doe en een boeiende babbel heb.

Dat bepaalde activiteiten niet in hun belangstellingsveld liggen, daar kan ik inkomen, maar het aanbod is dermate groot, dat ik even probeer de cultuurmarkt op de Groenplaats aan te prijzen… Daar kan niks mis mee zijn, denk ik luidop. Leuke theatervoorstellingen in open lucht, proevertjes van wat op de culturele agenda staat… moet zo’n ernstige jonge vrouwen wel interesseren, toch?

“Nee, mag niet, want dat is commercieel en op zondag mogen we niets te maken hebben met commercie”, was hun heel open antwoord.  “Maar het is allemaal gratis, hoor en in open lucht, voor iedereen vrij toegankelijk, dat is toch geen commercie?”

“Toch, je zal er zeker versnaperingen of drank kunnen kopen? En wij zijn gereformeerd en dan mogen we daaraan niet deelnemen”.

Ergens dacht ik: “ver genoeg van huis om het vermeende alomtegenwoordig oog van ouderlijk gezag  te ontlopen, zou je vermoeden dat jonge mensen tussen pakweg 19 en 22… de wereld toch wel willen verkennen, eens met eigen ogen aanschouwen en pas dan concluderen”. Nee, dus.

Een andere hersenkwab vocht met de gedachte of dat nu voor de ouders in ons buurland notabene, geruststellend zou zijn, kinderen ongeketend, aan de leiband te weten.

Lang duurde die strijd in mijn hoofd niet. Nee, die vermeende veiligheid loerde op termijn als een vervaarlijke vijand…Jonge mensen moeten de waarheid zoeken, weliswaar geholpen door morele en culturele waarden, maar verstandig kritisch aftoetsen wat zij als waarden in hun bagage stoppen. Het lange gesprek met die twee bekwame en gemotiveerde jong volwassenen, herinnerde mij aan dat ideale beeld dat ook ik, en nadien mijn kinderen, aanvankelijk koesterden. Maar door het te leven, wisten bij te spijkeren…

De meisjes waren best leergierig en wilden weten hoe ik daar over dacht en of het waar te maken was. Ik was ontroerd door hun vertrouwen en hoop dat ik dat ook niet beschaamd heb, door mijn eerlijk antwoord op hun vragen, met respect voor de tradities die ze van thuis als waardevol meekregen, maar ook met verantwoordelijkheid voor de wereld die morgen van hen is… Met vallen en opstaan heb ik uiteraard uit het leven zelf geleerd en daarover eerlijk communiceren heeft kans om bij te dragen tot …

“Drugs uit de stad”.

Eerder kon u hier lezen dat de vereniging van mede- eigenaars een charter tegen drugs opstelde. Dat zoiets niet uit de lucht komt vallen, kon u eerder ook al lezen.‘ Dit verhaal is van een ander kaliber. Dit is er een met ‘a touch of Rose’… dat opgeven geen optie is….

Wie ‘de buik van Antwerpen’ reeds hoofdstukken lang volgt, weet dat in de beginperiode naast prostitutie ook drugs voor problemen zorgden. Mag dealen de hoogste prioriteit hebben voor politie en gerecht… de drugsverslaafde is een mens in nood.

Soms wordt een klein kreetje geslaakt in de hoop dat iemand het opvangt en er zich niet vanaf maakt door te beamen dat het erg is. Alleen als iemand zijn nek voor je uitsteekt, en het vertrouwen wederzijds is, is er een beginnen aan en kan het tij keren.

Over dat echt gebeurde wonder uit de eerste jaren van dit dagboek, volgende verhaal.

Een jonge dertiger die duidelijk geregeld even zweefde, werd meegetrokken naar de hall, waar aan de gezamenlijke adventskrans werd gewerkt…

Met ogen als theeschoteltjes zo groot, zette een losse opmerking dat het toch niet verstandig was om met dat spul om te gaan, de eerste stap naar wat een heel verhaal werd. De opmerking lokte een snel antwoord uit dat ‘eens je daar mee bezig bent, er niet vanaf te komen viel.

De ganse nacht hield die opmerking me uit de slaap en niet langer dan de volgende dag belde ik aan met de vraag of hij er dan écht van af wilde komen. “JA”, maar hoe… lokte mijn belofte uit dat ik hem zou helpen, al wist ik op dat moment niet eens hoe.  Dus startte mijn info toer.

En ja, het kon. Voorwaarde was het zelf willen. Het was tenslotte een volwassen man. Dat hij zich maar aanmeldde, dan zouden ze het met hem bespreken en de motivatie aftoetsen.

Uiteraard vertelde ik hem dat ‘goede nieuws’ … hij zou erover nadenken maar vreesde toch wel de “drugsdealers”, die niet makkelijk loslieten, hem opwachtten, onder druk zetten en bedreigden…

Mijn enthousiasme was dan wel groot, maar uiteraard niet erg professioneel en ik pleitte ervoor dat hij de behandeling in Stuivenberg zou aannemen, zodat ook zijn weerbaarheid zou verhogen…

Het ijzer smeden als het heet is, probeerde ik hem in de daaropvolgende week tevergeefs te bereiken. Omdat hij vertelde gevolgd te zijn geweest, werd ik ongerust en nam contact met zijn werkgever, waar hij intussen zonder verwittigen ook al 2 weken niet meer was opgedaagd. En ja, men had daar ook gemerkt dat er toch wel een probleem was … jammer, voor zo’n harde meewerker, die goed zijn brood verdiende, maar blijkbaar niets overhield… 

Die conclusie was niet bepaald van aard om mijn ongerustheid te doen afnemen. Ik verwittigde de politie en we gingen poolshoogte nemen in zijn studio. Onaangeroerde, intussen bedorven etenswaren, voedden een vrees. Maar ik was geen familie en met het van hem gekende profiel, mocht ik verwachten dat hij wel weer zou opduiken…vermits hij ook niet bij een ongeval betrokken was…Ik voelde mij ellendig machteloos… Niemand miste die gast, ik moeide mij met iets wat me niet aanging, en maakte ik me niet wijs dat hij gehlolpen wilde worden?

Een maand later loop ik hem toch wel tegen het lijf zeker niet ver van het gebouw… Als een boze schoonmoeder, pakte ik hem beet om tussen blij en heel kwaad hem te vragen waarom hij zomaar van de aardbol was verdwenen…

Toen ik zag hoe nerveus en schichtig hij was en gejaagd zei dat hij niet kon praten omdat hij in ’t oog werd gehouden en een week in een kelder opgesloten had gezeten zonder gsm, beloofde ik hem een uurtje later te bellen.

Thuis kreeg ik de wind van voor… waar hield ik me mee bezig, dat was gevaarlijk… toch belde ik hem en kreeg een onwaarschijnlijk verhaal te horen, dat ik hier niet blog… wegens te erg om geloofwaardig te zijn, maar deed mijn burgerplicht.

Hij zocht en vond een andere baan en hij zou het nog even alleen proberen… Weer gingen er enkele weken over en hij verhuisde uit de stad naar de rand. Maar het bedreigend stalken ging verder en we zouden er nu eindelijk komaf mee maken en naar Stuivenberg gaan, als ik de week daarop zou terug zijn uit China, een zakentrip waar ik mijn man vergezelde. Tot dan in Zaventem… een sms die niet veel aan de verbeelding overliet, en wij die moesten vertrekken.... ik kon niet terug…

Het enige was ik kon, was de politie om hulp vragen. Een onmogelijk, wellicht ook onsamenhangend telefoongesprek dat gelukkig de juiste man aan de andere kant van de lijn kreeg… die mijn vraag in te grijpen voor het te laat zou zijn, ernstig nam… geen sinecure als je niet eens het juist adres kan opgeven, ik herinnerde zelfs de straatnaam niet… ik kon de politie enkel leiden, voortgaand  op mijn visueel geheugen … en verlamd van angst…

Het duurde en duurde… wat er allemaal door mijn hoofd en hart ging tot de officier het bevrijdend nieuws meldde dat ze net op tijd waren gearriveerd… ik weet alleen nog dat ik schreiend dank, dank, dank zei...

Men had hem meteen voor de keuze gesteld: direct meegaan naar Stuivenberg of verloren zijn… …Heel emotioneel had hij ‘ja’ gezegd toen de agenten het als zijn morel(e) plicht hadden voorgesteld, als een ongelooflijke kans …en zo geschiedde. Hij onderwierp zich vrijwillig aan een half jaar therapie, gevolgd door begeleid opnieuw leren functioneren in de maatschappij, assertief en eerlijk met zichzelf.

In een eerste fase mocht er geen contact met de buitenwereld zijn, al was hij nauwelijks uit ons gedacht en beseften we hoe hard en eenzaam het voor hem zou zijn. Toen de isolatie tijd voorbij was, bezocht ik hem geregeld en ook hij keek uit naar onze afspraakjes in de cafetaria… het deed deugd te zien dat het steeds beter ging en dat ondanks de zeer zware sessies, hij dankbaar was dat hij geholpen werd.  Het wederzijds vertrouwen groeide. Wij uit respect voor de moeilijke weg die hij, uit respect voor ons die in hem durfden geloven, wilde gaan.  

Eerdere onverwerkte trauma’s (!) speelden de man parten en de wijze waarop hij ermee was omgegaan, hadden ook voor een breuk met de familie gezorgd. Overtuigd van het belang van die band, probeerde ik die link terug te leggen, wat ondanks weinig aanknopingspunten, lukte om hen op te sporen en voorzichtig te benaderen in zijn naam.  Het leidde tot aftasten … en langzame heropbouw. Voornaamste was dat de kans was gecreëerd.  

Toen de man met zichzelf in het reine was, kon hij zijn nieuwe leven beginnen. Hij vond terug een goede job, want ook werken is therapeutisch en na een paar omzwervingen, ook een eigen stekje. Ver van de stad, in de natuur. Met veel plezier konden we hem een duwtje in de rug geven en al is het maar af en toe… we keep in touch en we weten dat het ‘goed’ gaat.

Dit liedje was vermoedelijk –op de preek na-  het enige Vlaams dat gesproken werd toen ik mijn eerste communie deed en de missen nog eentalig latijn waren.

Dat het decennia later nog intact herinnerd wordt, is beslist de verdienste van zuster Marie Sylvie, het door de hemel gezonden nonnetje van het eerste leerjaar, dat generaties communicantjes klaarstoomde voor die ‘eerste keer’.

Het was de heroïsche tijd van de Sint- Rumoldusparochie met de onnavolgbare pastoor Vinck. De nu dubbeltorige witte kerk op de Deurnese Ter Rivierenlaan is in niets nog te vergelijken met het noodkerkje van toen, naast het gelijknamige schooltje. En dat werd het levenswerk van  Pastoor Vinck, een grote dynamische pastoor met karakteristiek rechtopstaande bros… Hij ‘preekte’ zijn noodkerkje om tot een Godstempel met paleisallures. Elke eerste zondag van de maand was het ‘bouwpreek’. Honderden gelovigen zaten dan in de 5 missen die er toen nog opgedragen werden, op het puntje van hun kerkstoel om geen woord te missen van de paaiende en dan weer bulderende herder die met speciale collecteschalen dreigde, waarbij de ‘muntjes’ letterlijk ‘door de mand zouden vallen.’ Het resultaat: een stapel bankbiljetten…

Sint- Rumoldus werd de schrik van elke pastoor met een baksteen in de maag. Het toenmalige Domus Dei subsidieerde parochies met bouwprojecten, in verhouding tot wat ze zelf wisten te verwerven en dat leidde wel eens tot een vorm van onchristelijke jaloezie bij andere bouwlustige pastoors.

Mijn eerste communie vond dus plaats in het bescheiden noodkerkje naast de school. Hoe ik ook naar die eerste keer was toegegroeid, de dag zelf herinner ik me nauwelijks. Gloeiend van de koorts met een pijnlijke oorontsteking was het een krachttoer de ganse dienst  overeind te blijven, zodat de groepsfoto meteen ook de laatste feestelijke daad van de dag was. De rest van de dag passeerde horizontaal…en derhalve schitter ik door afwezigheid op de paar familiekiekjes van het feest…

Gelukkig kan ik genoeg herinneren van de voorbereidingen zoals het wit parelmoeren kerkboekje dat ik zou dragen, gewikkeld in een kanten stoeferke (zakdoekje met een kanten versiering). Maar amper een uurtje nadat ik het kreeg, was het uitgelezen en sloeg de angst rond mijn moeders hart, dat ik me dan in de mis zou vervelen… groot was mijn geluk nog voor de grote dag, een nieuw, dikker exemplaar te krijgen. Een echte lederen missaal met in gouddruk mijn naam…

Die eerste communie van toen, was de aanzet voor decennia trouw aan de zondagsmis. Jarenlang die van 9 uur, waar we telkens aan het eind van de dienst onze miskaart dienden te laten afstempelen… er waren toen tenminste nog zekerheden…

Twee jaar vroeger dan normaal -ons pienter oudste dochtertje voelde zich als vierjarige super in het eerste leerjaar- hadden we dan zelf een eerste “eerste communicantje”, al was het vinden van een communiekleedje maatje 104 niet evident…

Een heerlijke dag met als apotheose het ijslammetje mét grosseille ... gevolgd door het traditionele familieverhaal van de eerste zonde van mijn zus, nu tante Fawie, amper een paar uur na haar eerste communie…

Toen het ijslammetje op tafel kwam, bleek de helft van de kop weg…en had het communicantje een extra vanillering rond haar mondje… “Ik heb het nog een kusje gegeven voor het kopje gaat bloeden…”

En drie jaar later: eerste communie van Roosje.

Daaraan denken we ontroerd en liefdevol terug nu morgen haar oudste zoontje voor het eerst “Jezus in zijn hartje komt wonen” met mama als engel aan zijn zijde heel nabij zal zijn, hem vervullend met ‘a touch of Rose”.

Bij Roosjes eerste communie had ik een kroontje van échte bloempjes beloofd. Maar bij gebrek aan korenbloempjes, waarmee ik vlechtervaring had, week ik noodgedwongen uit naar fresia’s.

Die weliswaar lange en beweeglijke steeltjes leken ondanks hun broosheid, best geschikt.

Maar buiten het feit dat ons Roosje heerlijk naar fresia’s geurde, was het geen succes. De fresiakelkjes, aanvankelijk rond haar hoofdje glooiend, lieten het stuk voor stuk afweten en hingen tegen het eind van de mis, als een droef bloemengordijn haar voor de ogen.

Daarmee werd een fragmentje aan de communiale familieverhalen toegevoegd… 

De eerste communie van onze zoon begon met een knaller van formaat... op het moment dat we vertrokken naar de college kerk werden we opgeschrikt door de luide knal van een gasontploffing in de buurt. Even bolden de ramen van de living, rinkelde het porselein en kristal op de gedekte feesttafels, maar liep het althans voor ons, zonder scherven af. We wisten in de kerk voor wie bidden, die morgen...   

Aan alle communicantjes, van harte proficiat en aan alle juffen en meesters die hen voorbereidden, dank u.

Vele maandagen lang werd de week ingezet met een dagboekfragment van ons Roosje. Duizenden reacties vertellen ons dat mensen uitkeken naar de eerste dag van de week met een vleugje Rose ...

Voor wie "nu pas inschakelt", dit is het waar gebeurend verhaal waarin ik terecht kwam, toen we een studentenkot voor een van onze kinderen kochten. Hoe had ik kunnen weten dat het ons zo zou tekenen. Dat we na een leven van werken en plicht, niet ontspannend zouden genieten van een rustige oude dag... maar dat we op de bres zouden gaan staan voor dit "dorp in de stad", de verworven eretitel voor dit 118 wooneenheden tellende gebouw, hartje stad. Misschien een verhaal dat ook u kan aanzetten zelf iets te doen aan een uiteenvallende samenleving. Een weg terug is er niet.

Wordt gerust mijn reisgezel in deze never ending story...met "a touch of Rose"...

We schrijven 25 juli 2010, als een brand in studio 6 op de 2de verdieping, letterlijk roet in ’t eten komt gooien….

Zoals in hoofdstuk 32 beschreven, wordt om vijf uur in de namiddag, het gebouw terug vrijgegeven en kan de schoonmaak beginnen…niet in twee lijnen te vertellen. Daarom maakte ik een volgende afspraak en met een weekje vertraging… dan hier het vervolg.

Op de tweede verdieping waar de studio uitbrandde, waren de gevolgen het meest in ’t oog springend, al is dat niet meteen de juiste woordkeuze, vermits ook de verlichting én de noodverlichting gesmolten waren. Pas toen een halogeen bouwlamp op staander werd geplaatst, konden we gepast huiveren bij de hallucinante aanblik van de zwart geblakerde lange gang, vol vreemde schaduwen.  

Uit de kleine studio, aansteker van alle zwarte doffe ellende, had de brandweer de nog smeulende inboedel beneden op het plat dak van de parking gekieperd, onder het toeziend oog van de geveltoeristen die via de brandtrappen naar datzelfde plat dak verhuisden. Via de studio’s van de eerste verdieping, maar ook via de B&B ‘De Baron’, in de Osystraat, werden de mensen veilig en snel ontzet.

De uitslaande vlammen en de rookpluim die recht naar boven ging om vandaar het ijle luchtruim te kiezen, was zoals eerder gezegd van ver zichtbaar en alhoewel de brand zelf zeer snel geblust was, gingen rook en roet er niet zo snel vandoor.

Voor de deur aan de gangzijde, was de trapleuning weggesmolten, de bepleistering van de muur gevallen, lag een zielig hoopje smurrie en as. In de studio was ook het schuifraam bezweken onder de hitte en was het dubbel glas gesprongen. Ook de studiodeur was er aan voor de moeite en vanuit de gang keek men door een groot zwart gat, naar buiten door een nog rechtopstaande reuze scherf van wat raam was geweest.

Om ramptoeristen buiten te houden en ook langs de achterzijde geen indringers in het gebouw binnen te laten, werd de uitgebrande studio vakkundig dichtgetimmerd langs zowel de gang als de terraszijde.

Dat pompiers in volle uitrusting gefocust zijn op blussen en geen rekening kunnen houden met ‘voeten vegen’… wie neemt het die redders in nood kwalijk, betekent wel dat naast het verdienen van hun sporen, ze er ook flink wat nalaten… Het smurriespoor van de spuitdarmen die zich als slangen een weg baanden door de trappenhal naar de tweede verdieping, zou menig spoorzoeker verblijden… En dan denk je, nog een geluk dat het MAAR op de 2^de verdieping was. Muren, trappen, hall...

Verzekeringsmarathon van start:

Het is heel laat als ik die avond naar huis terugkeer en met een laatste krachtinspanning mezelf onder de douche dwing. Het wordt letterlijk ook even heel zwart voor mijn ogen. Een dag zonder eten of drinken druk in de weer zijn, mag me dan al op het lijf geschreven zijn… onder het stromend water van de douche lijken alle emoties van de dag aan de oppervlakte te komen en is het een hele opdracht ze proberen af te spoelen. Liggen was noodzaak, slapen een onmogelijke opdracht...

Maandagmorgen, 24 uur na de feiten, volgen afspraken met alle mogelijke divisies van het verzekeringswezen. Tal van experten maken hun opwachting, met in hun kielzog een “witte tornado”. Een gespecialiseerde schoonmaakketen voor opkuis na een brand, strijkt neer en start meteen met het afwassen van de gangen. Opnieuw opgelicht, krijg je even terug dat gevoel: ‘het komt weer goed’… Volgende stap is dan het aanbrengen van een speciale fixatie op de wanden, noodzaak blijkt, wil er nog ooit een lik verf hechten, dixit de specialisten…

Als een van de eerste wordt ook Ora, onze liftenleverancier opgeroepen, die zowat de hele liftconstructie ontmantelt om roetvrij te maken.

De verlichtingsbakken met spaarlampen, die nog maar enkele jaren in de gangen waren geplaatst, lijken de rook opgezogen te hebben. Mijn voorstel ze schoon te maken, wordt door de experten van tafel geveegd, omdat de contacten aangetast zijn door de rook en het binnen de kortste keren zouden laten afweten. Derhalve opteren we dan meteen voor de nieuwe generatie LED lampen, die na het herschilderen van de gangen een milieu- en energievriendelijk licht zullen verspreiden.

Beroep te kunnen doen op het potentieel aan know how dat in grote maten bij vele mede- eigenaars aanwezig is, is een ongekende rijkdom, waar we dan ook geregeld beroep op kunnen doen. Hun kennis van materiaal, weten wat, waar het interessants kan aangeschaft worden, goede onderhandelingen …. maken dat we méér met minder kunnen, dat geen cent verloren gaat die integraal geïnvesteerd kan worden in dit gezamenlijk project: ik denk dat we een unicum zijn in eht wereldje van mede- eigendom.    

Een mede-eigenaar architect stelt zijn kennis ten dienste om de ideale verlichting te kiezen. Een andere mede- eigenaar brengt ons in contact met een bedrijf van brandvertragende deuren, die 30 minuten weerstand bieden en die we mits gezamenlijke aanschaf interessant kunnen aanschaffen. Dan is het zaak om te maken dat de werken gestroomlijnd verlopen. Een hele onderneming om alle studio’s toegankelijk te maken op het juiste moment, zodat zonder onderbreken kan verder gewerkt worden en nog eens dezelfde oefening om de schilderwerken te organiseren.

Intussen wordt er geregeld vergaderd met de verzekeringsexperten. Dat kan dan telkens in onze studio op de 9^de verdieping, waar heel wat potten koffie en/of frisdranken de revue passeren. Hoeft het gezegd… maar toch voor alle duidelijkheid, altijd on the house…  

Zo wordt voortdurend de stand der werken opgemaakt, de vooruitgang, de planning om de continuïteit te garanderen, de budgetten die ter beschikking gesteld worden en de eerlijke besteding ervan.  Voor ons is het kwestie van de zaken goed op te volgen maar anderzijds er evenzeer over te waken dat geen misbruik wordt gemaakt van verzekeringsgeld.

Ter informatie toch wel vermelden dat wie naast de blokpolis zijn eigendom ook nog eens persoonlijk verzekert, een streep voor heeft bij de afwikkeling van zijn dossier. Zo zagen we dat in dat geval de persoonlijke maatschappij de schoonmaak meteen regelt en nadien onderhandelt met de blokpolis. Dat hebben we duidelijk geleerd.

Nog tot de helft van het volgende jaar heeft het geduurd, eer de laatste loodjes gelegd waren, poetsen, de uitgebrande studio herbouwd, gangen en studio’s herschilderd, gordijnen en draperies gewassen, deuren vervangen alle herstelwerken uitgevoerd… elke dag gaf ik present… om alles te coördineren, toegang te verlenen, te waken over de privacy en de bescherming van de goederen van elke bewoonde studio waar werkzaamheden plaats vonden.  

Het resultaat mag er zijn. Alle deuren zijn nu brandvertragend, overal in de publieke delen is er brandalarm. De noodverlichting is perfect in orde gebracht, de brandblussers allemaal gecheckt, de gangen prachtig herschilderd, nieuwe Led- verlichting, de deuren –op één na- allemaal netjes gelakt, nieuwe klinken, nieuwe deurbelletjes, vernieuwde gedigitaliseerde parlofonie…

Eerlijkheidshalve beken ik mijn teleurstelling dat er toen geen voorstel kwam tot -zelfs een tijdelijke- overname van de fakkel, gezien de nood in mijn gezin zo hoog was. Wellicht daarom dat ik terugdenkend aan die slopende maanden, altijd weer eindig bij ons Roosje. Hoe vaak heb ik doodvermoeid toch nog een tandje bijgestoken, hopend of zelfs overtuigd dat hoe harder ik mijn best deed, haar kansen verhoogden… Helaas…

Het heeft bloed, zweet en tranen gekost, maar de Phoenix is herrezen. Centerbuilding is een mooi, veilig en gezellig ‘dorp in de stad’.

Een titel die we danken aan het ‘Festival van Vlaanderen’. Ook een mooi verhaal, dat beslist in een komende bijdrage aan bod zal komen…

Eerbetoon aan een moedige burgerwolvenjager…

15 mei, zou ze 12 jaar geworden zijn. Amber, het moedige hondje dat zich niet onbetuigd liet  tegen de burgerwolven die het Wouwersnestje belaagden, in het sprookjesboek dat Marie-Rose met haar zoontjes bij elkaar fantaseerde en dat in het najaar, op vraag van zovelen, als boek verschijnt…

Ambertje was heel bijzonder.

Enkel het spraakvermogen ontbrak haar, maar haar kwispelende staart maakte de mogelijkheid om met de mensen te communiceren, ruimschoots goed.

Roosje en dieren, het is een heel apart en teder verhaal.

Het begon met Perlefine, gevolgd door Fleur, Fien, Amber en Donna en intussen al 7 jaar Choukie, ons persoonlijk door Roosje aanbevolen.

Amber had het beste van een lammetje en een Yorkshire.

De kleur van haar vacht paste wonderwel in het palet van de zachte tinten die Roosjes leven kleurden. Dieren horen voor Rose bij de “familie”.

Je hoefde maar ‘de kindjes’ te zeggen om haar vreugdestaartje aan ’t kwispelen te brengen.

Rose wilde een vriendje voor Amber en om tegelijk een verschoppelingetje een nieuw leven te gunnen, kwam Donna. De eerste dagen kroop die doodsbang in een hoekje maar Rose wist haar vertrouwen in de mens te herstellen. Op een rustige en lieve manier raakte ze geïntegreerd in de warmte van het leven in het Wouwersnestje.

Het was hartverwarmend te zien hoe Amber de nieuwe huisgenote inwijdde in de geheimen van een gelukkig zorgeloos hondenleven: samen de geitjes wat plagen, langgerekt genieten op de warme terrasstenen, kwispelstaartend wachten tot de poort opengaat en als eerste begroet worden… Geen mens die niet over haar kopke wreef met “dag Ambertje”, waarna ze zich bescheiden terugtrok… tot er iets kraakte, mogelijke voorbode van een lekkernijtje.

‘Noblesse oblige’ en Amber schooide niet, ze stelde zich strategisch op en wachtte…in tegenstelling tot Donna…

Amber werd ouder en verkalking ontnam langzaam maar zeker haar beweeglijkheid. Ze sleepte de achterpootjes als een ballast mee, maar wilde van geen wijken weten. Vermits de dierenarts bevestigde dat ze geen pijn leed, werd haar een ‘luie’ oude dag gegund. Samen met Rose deed ze het rustig aan en waren voor elkaar liefdevol gezelschap.

Toen Roosje niet meer terugkwam, treurde Amber. Het werd plots wel heel erg stil in het Wouwersnestje… ook al toonde nonkel Bak zich een voorbeeldig dierenvriend. Hij verhuisde haar liefdevol van het buitennestje in ’t zonneke naar het binnenmandje bij de open haard. En ’s avonds… lagen Amber en Donna gezellig een paar uurtjes voor TV, terwijl nonkel Bak in zijn bureau werkte... Het ging behoren tot de rituelen als “er zijn nog zekerheden in het leven”.

Zolang het kon, mocht Ambertje mogelijk genieten van ‘leve het leven’.

Samen met Donna genoot ze nog van de geregelde reisjes naar Brugge, waar ‘Kareltje’ de poes ten huize Vanhecke, hen graag zag komen, wat je van kat en honden niet zou verwachten;

Met een laatste afscheidsreisje naar “die scone” was de cirkel rond en stelde de dierenarts ons op 16 april voor de onverbiddelijke keuze. Samen met Frank nam ik afscheid van haar, daarmee weer een vezeltje van verbondenheid met Roosje doorgeknipt weten. Ons “dank u voor zoveel liefdevolle jaren, Ambertje”, in haar oortje fluisterend, werd nog beantwoord door een laatste kwispel met haar mooie staartje, en terwijl we tevergeefs voor elkaar onze tranen bedwongen, gleed Amber zachtjes uit dit leven… naar de hondenhemel, zoals Roosje  de kinderen met afscheid leerde omgaan.

Dat we het overlijden van de heldin uit het sprookjesboek niet eerder communiceerden, is uit respect voor de gevoelens van de prinsjes, die we het persoonlijk en op de juiste wijze wilden vertellen als ze in ons midden zouden zijn.

Foto: vlnr: Choukie, Amber en Donna

Was Melsele lange tijd een plakkaat langs de baan op weg naar zee, bezaaid met kraampjes vers geplukte aardbeien, dan is dat stukje Waasland ons sinds 1992, bijzonder dierbaar geworden…

Het begon met een inschrijvingsformulier voor kandidaat- aardbeiprinsessen.

Op Roosjes vraag of ze mocht, antwoordden we lachend dat het niet veel gescheeld had, of ze was een aardbei geweest… daar ik de eerste maanden van de ‘blijde verwachting’ zowat leefde op aardbeien…

Ze was in de wolken, toen een week of wat later een omslag met een lachende aardbei haar uitnodigde deel te nemen aan de pre- selectie in een feestzaaltje achter een café op de markt in Beveren.

Wij uiteraard een beetje argwanend, zo’n jong meisje naar een café over ’t water… brachten haar en geparkeerd op het marktplein vulden we de tijd met het doornemen van de gebruiksaanwijzing van onze net geleverde auto.

Dat het alarm ook geactiveerd werd bij beweging binnenin, zullen ze daar geweten hebben…en het duurde een paar bladzijden snel-lezen, eer de rust weerkeerde…

Na het nieuws deel uit te maken van de geselecteerde kandidaat- prinsessen, verdiepte ons Rose zich in het ‘leven van de aardbei’… Lezen, opzoeken, proeven, bezoek aan de kwekers, vergelijken van de verschillende soorten… Nooit bij stilgestaan dat er zo’n verhaal achter dat dieprood fraiseke zat…

Voor de eigenlijke verkiezingsshow, waar alles zich voor de ogen van het publiek afspeelt, ontwierp Rose haar eigen T- shirt, met… uiteraard een grote lachende zelf geschilderde aardbei op de rug…

Dat we tijdens de laatste zomerkoopjes het jaar ervoor een schitterende cocktailjurk met aardbeienprint in een haute couture zaak op de kop hadden kunnen tikken…moet in het voorbestemmingsplan hebben gezeten…of zoals Moeke placht te zeggen: DE VOORZIENIGHEID.

Het feestelijk aardbeiweekend begon al op donderdag 28 mei met de officiële opening van de tentoonstelling ‘aardbeien en groenten in Europa’, het doopfeest van de Melseelse reus “zoete Regina” en de opening van de aardbeifeesten door de burgemeester, de ‘regerende’ aardbeiprinses en de eerste voorstelling van de finalisten voor de 30ste aardbeiprinses aan het publiek. Of hoe we met z’n allen ondergedompeld werden in een feestende gemeenschap en een weekend lang ‘kampeerden’ in een weliswaar reuze feesttent… Een ongeëvenaarde ervaring. De eigenlijke verkiezingsshow had plaats op zaterdagavond tot een gat in de nacht…

We knipoogden eens naar elkaar toen Moeke meteen had gezien dat ‘ons Rozeke’ de nieuwe aardbeiprinses zou worden… en ze zelfs meezong (!) met Bart van den Bossche “jij bent de zon, jij bent de zee, jij bent de liefde, ga met me mee…”  

We genoten, zij het toch met emo- rillingetjes van de interviews en de practische proeven waarmee de jonge meisjes hun kansen verdedigden en natuurlijk kan je mijn objectiviteit in vraag stellen, maar ons Rozeke schitterde in elke proef…

Als dan publiek, pers en jury haar tot nieuwe aardbeiprinses uitriepen… dan doet dat iets met een vader en moeder, om nog te zwijgen van Moeke en Vake…

‘s Zondag was het al meteen aantreden geblazen, met het geven van het startschot voor de aardbeirun en de familie jogging, gevolgd door het traditionele aardbeienoffer aan Onze-Lieve-Vrouw van Gaverland.  Marie- Rose, met een zwak voor het culturele erfgoed, genoot met volle teugen.

Het werd een boeiend jaar vol aangename representatieve taken, openen van tal van beurzen, fotosessies, met als hoogtepunt de levering van de primeurs aan het Hof.

Koning Boudewijn zelf ontving de delegatie en super leuk was wel dat hij op haar naam reageerde, “dat hij een Morel kende die belangrijk werk deed in China”… Of haar neusje krulde, kan ik enkel maar met grote zekerheid vermoeden…toen ze terecht kon antwoorden dat het haar papa was….

In haar notities uit die dagen staat: “de koning grapte nog dat ik als aardbeiprinses verwend was met twee eredames want zelfs de koningin had er maar één …”

Roosje die me wel eens vergezelde naar het gezinsvervangend tehuis in Averbode had er net na haar inschrijving voor de verkiezing een paar uur bij de oudste jongeren doorgebracht en hen erover verteld. “Als het iets wordt, trakteer ik”, wuifde ze bij ons vertrek…

Haar belofte gestand, reden we dus via Melsele met een koffer vol verse aardbeien richting Averbode, waar lint en kroontje die middag vele lachende prinsessen kroonde en de aardbei er “a touch of Rose” kreeg….

Dit weekend viert Melsele zijn 50^ste, gouden aardbeifeesten… waar naast de aangekondigde koninklijke- beslist ook hemelse belangstelling voor is...

Nu de n8 valt en die mooie ster hoog aan de hemel staat

Weet ik dat je naar me l8, me kr8 geeft te doen wat je verw8…

Bedankt wie vandaag met ons d8 aan de pr8ige kr8 van 8…

Laat nu z8 de n8 maar komen en dek ons toe

Met ‘a touch of Rose’, want we zijn een beetje moe…

Laat ons slapend w8en op de dageraad

dan gaan w’er met veel moed terug tegenaan…    

Beste trouwe lezers,  hopelijk ging, ondanks het ontbreken van dit blogje, uw maandag vlot van start. Beter laat dan nooit, hier de oplevering van het vervolgverhaal...  Sorry en veel leesplezier....

Vele maandagen lang werd de week ingezet met een dagboekfragment van ons Roosje. Duizenden reacties vertellen ons dat mensen uitkeken naar de eerste dag van de week met een vleugje Rose ...

Voor wie "nu pas inschakelt", dit is het waar gebeurend verhaal waarin ik terecht kwam, toen we een studentenkot voor een van onze kinderen kochten. Hoe had ik kunnen weten dat het ons zo zou tekenen. Dat we na een leven van werken en plicht, niet ontspannend zouden genieten van een rustige oude dag... maar dat we op de bres zouden gaan staan voor dit "dorp in de stad", de verworven eretitel voor dit 118 wooneenheden tellende gebouw, hartje stad. Misschien een verhaal dat ook u kan aanzetten zelf iets te doen aan een uiteenvallende samenleving. Een weg terug is er niet.

Wordt gerust mijn reisgezel in deze never ending story...met "a touch of Rose"...

Zondag, 25 Juli 2010, een sportieve hoogdag staat voor Antwerpen in de startblokken. 30 000 sportievelingen zullen starten in de 10 miles door een autoloze binnenstad.  Al vroeg in de morgen zijn de stadsdiensten druk in de weer met naderafsluitingen, heeft de politie alle invalswegen afgezet en wordt het autoverkeer afgeleid.

In onze keuken geurt het naar verse koffie, …als plots het klaroengeschal van de cavalerie weerklinkt… teutereu, teutereu, teutereu teu teu… het energieke belgeluid van mijn mobieltje, 24/24 standby …

-Een gejaagde stem: “Mevrouw Morel, er is brand in een kleine studio op de 2^de verdieping in het gebouw. De gangen zijn vol rook, de brandweer is verwittigd, veel bewoners staan al buiten”.

- “Ik ben er,” eufemisme voor “ik kom”… gris ik mijn autosleutels en verman me zelf kalm te blijven, terwijl het angstzweet me uitbreekt .

Richting stad word ik aan de Noorderlaan meteen geconfronteerd met de ‘efficiëntie’ van een autoloze stad… De opgestoken arm van de man der wet is duidelijk… geen doorkomen aan. Alles afgezet. -“Straks passeren hier de lopers en er mag geen enkele auto door. ”

Wijzend naar de rookpluim, duidelijk zichtbaar boven de Italiëlei, bewijs ik de gegrondheid van mijn haast en nervositeit. 

-“Er is brand in het gebouw waar ik hoor te zijn met de sleutels van alle studio’s. De brandweer wil overal binnen, want misschien liggen er op een zondagmorgen mensen te slapen…Laat mij toch door,  desnoods via de busbaan, het moet snel gaan.”

“Brand in Centerbuilding? ”, klinkt het ongelovig uit de mond van de agent, die ik nu pas herken als een mede-eigenaar…en mijn ‘ja’ verdrinkt in het geloei van de brandweersirene die meer decibels dan snelheid haalt richting Italiëlei.  Blijkbaar wordt ook de politie op dat moment telefonisch gebriefd, en mijn verhaal bevestigd.

-“Laat me aub door, ik moet de sleutels geven zodat de brandweer kan checken of iedereen buiten is…zodat niet alle deuren worden ingebeukt”

-“De wegversperring wordt snel opzij geschoven en met het “wees voorzichtig en goede moed’,  mag ik door.  Een vreemde ervaring, zomaar recht de stad in, zonder file…  daarvan genieten: geen optie…

Er gaat een zucht van opluchting door de samengestroomde bewoners –en sympathisanten (!) op de middenberm als ik toekom en de brandweercommandant meedeelt dat het vuur gedoofd is, maar er nog veel rook hangt. Op mijn vraag wat, hoe en wie komt in de daaropvolgende minuten, getrapte informatie vrij, zodat uiteindelijk de puzzelstukken in elkaar vallen.

Het vuur werd eerst opgemerkt door de overburen aan de achterzijde van het gebouw. Van op het terras van hun B&B, zagen ze in een studio vlammen aan een binnenmuur likken.  Zij verwittigden als eersten de brandweer en sloegen ook alarm bij de bewoners.

Oorzaak:

De Nepalese bewoner in studio 6 op de tweede verdieping was in slaap gevallen op zijn zetel, nadat hij  een kookpot met frituurolie op zijn elektrisch fornuis aan de kook bracht…

Terwijl intussen het alarm was gegeven, bleek hij ondanks de rookontwikkeling en de intussen gretige vlammen in zijn studio, zich nog van geen kwaad bewust. Toen dat wel het geval was, liep hij buiten, de straat op, volgens eigen zeggen: ‘op zoek naar water’… daarbij het brandblusapparaat naast zijn studiodeur straal voorbijlopend.

De evacuatie aan de voorkant verliep behoorlijk spectaculair. Bewoners die niet door de gangen vol rook naar beneden konden, werden via het balkon met brandweerkooien op de begane grond gezet. Aan de achterzijde gingen de mensen via de brandtrappen op de balkons tot op het plat dak van de parking en dan zo via de eerste verdieping of via de buren in de andere straat, naar buiten.

Paniek bleef, op een uitzondering na, beperkt.

Dat een van de bewoonsters na het incident haar achter- tegen een voorzijde studio ruilde, kan te maken hebben met de toch wel indrukwekkende “redding in de sterke armen van een stoere bink… ”Of verbeeld ik me dat?  Bij mijn aankomst aan het gebouw stond de man uit de rampstudio, bevend toe te kijken. Toen de bewoners lucht kregen van het oorzakelijk verband tussen wie en wat, heb ik de ambulanciers verzocht de man mee te nemen. Op zo’n momenten kan je beter preventief handelen…

De man ‘zou’ in een asielprocedure zitten en werd door het OCMW gehuisvest.

Dat achteraf bleek dat wel de man zelf zijn huurcontract tekende en derhalve het OCMW verder geen verantwoordelijkheid ten overstaan van de huisvesting neemt, zet toch aan het denken….

Maar ondanks dat alles had ik ook met de man te doen. Hoe miniem ook, in de uitgebrande studio was van zijn bezittingen niets over gebleven... wellicht ook de laatste souvenirs aan thuis. Menselijk schrijnend drama in een vreemd land ver van iedereen…

Misschien moeten de sociale diensten bij het onderbrengen van die mensen eens verder kijken. Hun huur betalen met gemeenschapsmiddelen is makkelijker dan deze mensen begeleiden. En ik durf het ook aan, kritiek te uiten op het inburgerings circuit dat mensen moeten doorlopen. Wat heb je aan de wetenschap dat bloemkool met worst een Vlaamse lekkernij is, als je niet geleerd wordt hoe een elektrische kookplaat werkt, dat frituren enkel in een aangepaste pot met thermostaat mag…

Ook als verhuurder is er meer te doen dan huishuur innen… Ook dat heet ontwikkelingssamenwerking…   

Gelukkig “beperkte” alles zich enkel tot materiële schade: rookschade… Alhoewel zeg nooit: MAAR rookschade…maar rookravage…

De pompiers lijken wel reuzen in hun volumineuze pakken met reuze helm… Het oorverdovend geloei van het brandalarm binnen in het gebouw dat pas na een beetje zoeken eindelijk het zwijgen wordt opgelegd, maakt dan plaats voor een onwezenlijke stilte.  De commandant informeert of ik kan nazien of iedereen buiten is.  Ons systeem van registratie van bewoners die hier de nacht doorbrengen –zelfs al is het maar één keer- oogst bewondering, maar wat meer is, het bewijst zijn efficiëntie. Met de sleutels die de VVM bewaart –op dat moment van ‘bijna’ alle studio’s- wordt samen met de brandweercommandant iedere studio gecheckt.

Mijn hart bloedt…. Alles was zo mooi in orde, netjes geschilderd, de gangen net gepoetst… met lood in de benen , banen we ons een weg door de spookachtige gangen, waar enkel de noodverlichting voor grimmige schaduwen zorgt. Samen met de brandweerman die een zuurstofmasker draagt waardoor ik hem tergend langzaam hoor ademen…

Even hing er spanning in de lucht, toen ik niet mee naar boven mocht om de sleutels te halen, omdat er niet meteen een zuurstofmasker voorradig was. Maar ik liep meteen de trap op… negen verdiepingen hoog… met in mijn kielzog een man met ballast…  in volle uitrusting, met zware schoenen en zuurstof, die met iets meer moeite de draaitrap wist te bedwingen…

Andere koek dan de recreatieve 10 miles die aan de overkant van den Boulevard werden gelopen …

Met de sleutelkast in de aanslag was het –op een enkeling na, die toen de noodzaak van een in bewaring gegeven sleutel nog niet doorhad- nu zeker dat er geen mensen meer binnen waren.

De wetenschap dat NIEMAND een schrammetje of blaasje had opgelopen maakte het mindere nieuws dat niemand, tot in de late namiddag het gebouw zou worden vrijgegeven, naar binnen mocht…minder belangrijk.

Tussen al die reuzen, de bevelen, de reuze waterslangen, het slijk, het roet, de smurrie… belde ik de eigenaar van de uitgebrande studio, ook lid van ons A- team, iets wat blijkbaar al eerder was gebeurd, zodat hij kort daarna ‘letterlijk’ via Deurne Airport kwam aangewiekt.…

Toen hij binnenkwam, viel een grote last van mijn schouders. Ik kon te nemen beslissingen overleggen, er was iemand die uit het heetste van de strijd was gebleven en derhalve op dit moment beter kon relativeren.

Eens de attractie van de brandweerwagens weg, dropen ook de kijklustigen af.

Eerst moesten de gangen verlost worden van de rook. Op de hoogste verdieping werd alles opengezet zodat via het dak de rook weg kon.

Dan werden de studio’s tegen elkaar opengezet en kon de rook ook uit elke gang op elke verdieping naar buiten. Af en toe steeg een kreetje op uit de mensen op de berm als door een geopend schuifraam rook de wijde wereld invloog en men even vreesde dat het vuur oplaaide.

Rond vijf uur in de namiddag, werd het gebouw terug vrijgegeven en kon de schoonmaak beginnen…niet in twee lijnen te vertellen en daarom afspraak volgende week voor opkuis en verzekeringsmarathon…

Oh, en wie alsnog de winnaar van de 10 miles wil kennen, verwijs ik naar de gelijknamige website…

Onder die ‘pittige’ hoofding versloegen de kranten de bedrijvigheid vrijdag aan de Rijken hoek in Bornem. Perfecte ligging, over het ziekenhuis, naast de school en kribbe voor iedereen makkelijk bereikbaar: de patiënt, de vrijwilliger, de familie …

Een perfecte ‘thuis’, zoals u eerder op deze blog kon lezen voor “a touch of Rose”.

“We wisten van bij de start, dat ons Psychosociaal Oncologisch Welzijnscentrum: 'A touch of Rose' wegens grondige renovatie- en bouwplannen van het Sint- Jozefziekenhuis, daar maar tijdelijk onderdak zou kunnen genieten", vertelt dokter Ann- Marie Morel, oudere zus van de overleden geliefde Marie-Rose. "Met januari 2013 als deadline, waren we dus al enige tijd op zoek naar een geschikt pand dichtbij en dit is het".

Wordt het...  want een woonst die al geruime tijd leegstaat heeft een serieuze opknapbeurt nodig en dat begint met het ontruimen. Daarvoor kon de vzw ‘a touch of Rose’ vrijdag rekenen op een super club helpers van KPMG accountancy- en adviesbureau". Schitterend idee om ‘teambuilding’ in dienst te stellen van een goed doel…ik durf vermoeden, om niet met zekerheid te stellen, dat zo’n deelname méér voldoening geeft dan veel sprongen in het ijle…

"Elk jaar mogen onze werknemers zich als vrijwilliger een halve dag inzetten voor een of ander project ten bate van een goed doel, met behoud van loon. Het kreeg de naam MADD, wat staat voor  'Make a difference day', wat ook op de T-shirts en sweaters te lezen staat. ‘A touch of Rose’ werd uit negen projecten gekozen omdat het zo bijzonder en bovendien zo herkenbaar is… welke familie wordt niet met K geconfronteerd, vertelt KPMG- teamleider Bornemnaar Koen Maerevoet.

Ze waren er met z’n tienen, ongeacht hun positie binnen het bedrijf, stuk voor stuk gemotiveerd mee de basis te leggen van wat zal uitgroeien tot het kloppend hart van “a touch of Rose”,  Dina Tersago, meter van de stichting, neemt deze taak alvast ernstig en liet zich van haar écht mooiste kant zien…  in een heuse klusbroek met zakken vol gepast materiaal, helm en veiligheidsschoenen en last but not least…een partner die ook van aanpakken weet…Een ganse dag waren ze in de weer, samen met Roosjes broer en schoonbroer, tante Fawie, nonkel Guy en vele vrijwilligers ...

 Na school even poseren met meter Dina... dat laat je als leuke tiener niet liggen.

'Veroordeeld bij verstek' zou je mijn afwezigheid kunnen noemen...

Uit respect (!)  voor de rechterlijke macht in onze democratie, vergezelde ik Frank naar de uitspraak van het vonnis…van iemand die in naam van Allah anderen vervloekt en ondanks een veroordeling van 10 jaar in Marokko, hier al voor enkele niet te genieten schertsvertoningen zorgt. Hoe trek je zo'n verloren morgen recht?En dan komt, met een micro’s onder de neus de ingeving:  Stort de 1 euro  met intrest toegekende schadevergoeding (al had ik het over 1 frank) op “a touch of Rose”, zodat er tenminste nog iets positief mee gedaan kon worden.…Misschien voelen ook moslims van goede wil, zich wel aangesproken.

Voor alle info én rekeningnummer verwijs ik naar www.atouchofrose.be

Een goed georkestreerde planning, perfect op elkaar afgestelde diensten, aan- en afrijden van vrachtwagens van de kringwinkel voor de herbruikbare spullen, terwijl intussen  met man en macht het ganse huis gestript- en de twee reuze containers voor de deur volgestouwd worden…. tot het versterken van de innerlijke mens met gezonde sandwiches tijdens de lunchpauze…en als apoteose het glaasje prik met lekkere hapjes op de geïmproviseerde receptie…van, voor en door een leger vrijwilligers…  in open lucht, in werkplunje, met niks dan tevreden ‘geveegde’ gezichten… het paste allemaal perfect in elkaar.  Als voormalige eigenaar van eventenorganisatie More Elle heeft Roosje beslist met grote tevredenheid het verloop gevolgd en iedereen is er stellig van overtuigd dat ze in extremis nog voor de touch of Rose garant stond door het een ganse dag droog en zelfs zonnig te houden…

Weerom het bewijs wat geloof, hoop en liefde… in  goede verstandhouding en belangeloze inzet, mogelijk maakt…  het is ook burgervader Luc De Boeck niet ontgan bij zijn bezoek aan de werf …   

A touch of Rose…

Giftige pijlen, afgestoken om te schaden, doen ons nog maar erg oppervlakkig en kortstondig verdriet. De zielige hoek van waaruit ze gelanceerd worden en de ervaringsdeskundigheid in valse mails, is iedereen genoegzaam bekend.

Bedenkelijk niveau de inhoud uit de mond van kleine kinderen te vernemen, die niet eens begrijpen waarover ze het hebben… met de melding dat de rechter ons zal straffen omdat er foto’s van hen in de boekskens staan……

De verhalen die boekskens doen verkopen, foto’s uit het archief….core business.van de boekskens.... So what?

'Always look to the bright side of life'… motiveert ons nog meer tot consequente en liefdevolle omgang in de ‘luttele’ tijd die ons rest.

Die “luttele” biedt anderzijds ook andere opportuniteiten…. de ruimte om de geestelijke erfenis van hun mama verder gestalte te helpen geven. Het psychosociaal oncologisch welzijnscentrum met de mooie naam ‘a touch of Rose’ bij het ziekenhuis in Bornem, is het voorbije jaar uitgegroeid tot een vruchtbare oase in de eenzame woestijn waar kankerpatiënten door moeten.

Het voormalige kloostergedeelte van het Sint- Jozefziekenhuis in Bornem, door zoveel hulpvaardige handen omgetoverd tot een plek waar patiënten en hun familie geloof, hoop en liefde delen met ‘a touch of Rose’…laat weinigen onberoerd.

De geplande uitbreiding van het Sint- Jozefziekenhuis met grote verbouwingswerken zullen resulteren in een groot centrum voor de hele regio.  Ook het kloostergedeelte, waar ‘a touch of Rose’ onderdak kreeg, zal ten offer vallen aan deze prestigieuze uitbreiding…  

Deze kostbare schakel tussen noodzakelijk medisch behandelen en het optimaliseren van geestelijke en lichamelijke levenskwaliteit voor wie van ver of dicht met K te maken krijgt, is intussen velen zo kostbaar en dierbaar dat de vraag naar continuïteit niet eens moest gesteld. “A touch of Rose” is stevig geworteld…zoals het een sterke roos past.

Een nieuwe stek…. makkelijk bereikbaar voor de patiënten, voor de vele vrijwillige medewerkers uit het ziekenhuis, ruimte voor de brede waaier activiteiten, de kookshops, de welzijnsbehandelingen… Dat vinden is hopen op een mirakel…Weten doen we ’t niet, maar toch geloven we dat Roosje er van bovenuit een goed zicht op had, toen grote zus Ann- Marie, longarts én bezielster van de stichting als het ware BOTSTE op de perfecte opportuniteit die net op dat moment te koop werd gezet.

Snel handelen en overtuigingskracht zitten ook haar blijkbaar in de genen  en iedereen beaamt dat de fermette over het ziekenhuis,  naast de school, over de  kinderopvang, met parkeergelegenheid … de perfecte stek is om kanker ook eens met een kleine k en een flinke touch of Rose  te benaderen…om er nog eens ‘leve het leven’ te denken en te zeggen…

Voor de oversteek een feit zal zijn, moet nog heel wat werk verzet worden en dat zal zoveel mogelijk met bereidwillige vrijwilligershanden gebeuren. Misschien heeft u ook know how en vaardige handen ter beschikking en is ‘a touch of Rose’ u genegen… wil u er iets voor betekenen, in de hoop er geen gebruik van te moeten maken…dan verwijs ik graag naar www.atouchofrose.be en klik in het menu op Rijkenhoek 6 voor alle info.

Rijkenhoek, een naam die u doet vermoeden dat gerekend wordt op financiële hulp, zodat het project gedragen wordt door ons allen, die Roosje blijvend een warm hart toedragen en willen helpen haar geloof, hoop en liefde door te geven aan wie een extra dosis kan gebruiken om alsnog te kunnen besluiten: ‘al bij al heb ik gelukkig geleefd’…

In Scherpenheuvel ontstaken we vanmiddag meerdere kaarsen met de stille bede het lijden te verzachten, verdriet te milderen en … ‘a touch of Rose’ in het hart van velen die deze zegen missen….