Archief

Unchained, 

Een in recordtempo zwellende hand bracht de verlossing na 6 dagen eenzame- in dank aanvaarde- geketende opsluiting. Infusen afgekoppeld.

Een ziekenhuisopname, confronterend bewijs dat het illusie is te denken dat energie onuitputtelijk is. Zeker de menselijke. Kon ik altijd al beroep doen op mijn sterke herlaadbare batterijen, met een parasiterende virus verstekeling aan boord, sputterde de laadpaal. En daar had ik niet op gerekend, juist nu, alsof er ooit een geschikt moment is waarop het wel goed uitkomt.... 

Maar voor alles is een eerste keer. Dat lieten onze ‘twee daarboven’ en die ene hier beneden, vorige week in een gezamenlijk offensief weten. Als opgeven geen optie is, tenzij je erbij neervalt, dan is neervallen géén optie. En dus werd even op de rem getrapt. 

Heeft een boodschap op de spiegel iets Hollywoodiaans, op de mijne verscheen een horrorbeeld, toen ik zaterdagochtend oog in oog stond met mijn verwrongen spiegelbeeld. Eufemistisch zou je van een “schoon attackske” kunnen gewagen. Maar dat een dagenlange zeurende oor- en/of tandpijn op één nacht tijd in staat blijkt een griezel als deze te reflecteren in het spiegeltje aan de wand, deed opa naar de telefoon grijpen: ons Ann-Marie…

Doortastend als steeds toetst ze haar diagnose aan die van de bevriende specialist ter zake en mijn vonnis is beslecht. Opname voor intraveneuze behandeling … de tijd dringt om blijvende schade te voorkomen, heet het en dus is roespeteren tijdverlies.  

‘Gordelroos’ manifesteert zich toch rond de gordel, wil ik mijn zeer beperkte kennis op dat vlak, even etaleren… Wel degelijk 'beperkte' kennis, want mijn alarm ging af, recht in mijn aangezicht.

GordelROOS… a touch of Rose???

Als puber gespaard van ontsierende puistjes lacht mijn tweede- of is het derde jeugd me toe vanuit een behoorlijk gehavend 'smoeltje' en ik zucht: 'Wat waren die rimpels van gisteren toch mooi !' 

De accurate haarscherpe diagnose en de doortastendheid waarmee ik met enkel een pijama, peignoir en pantoffels wordt ‘ontvoerd’, maakt dat ik nu al lijd aan het Stockholm syndroom.

Mijn agenda wordt dichtgeklapt, het ‘tante Fawie-nonkel Guy’- team stormt toe en het mag een mirakel heten dat ik er in de rush alsnog in slaag de farde van het gebouw en mijn PC uit mijn beroemde ‘Louis Vuitton’ mee te ritsen. 

Snelle interventie en behandeling bieden de beste kans om blijvende verlamming van de aangezichtspieren te voorkomen, klinkt het en was mijn gezwollen gelaat niet zo pijnlijk, ik zou lachen om de ernst van mijn buddy’s. Het verwijt dat zo diep en lang je reserves aanspreken dit soort tijdbommen activeert, had de klank van een smeekbede...

Binnen de kortste keren ben ik aangesloten op een wirwar van doorschijnende slangen, drupt vocht in mijn aderen, om wat mij onder het mom van virus belaagt, een lesje te leren. 

Nacht. Ziekenhuisgangen. Zoveel deuren waar sluipende drama’s los doorheen gaan, wegebbende stappen van vertwijfeling over de afwikkeling van het medisch dossier, waaruit bloed, noch tranen druipen maar de hele wereld van mensen op z’n kop zet.  De zalvende, troostende handen en harten van verpleging, de technische vaardigheid van de ene die het gouden hart van de ander aanvult, stralen geen witte woede-, maar witte kracht uit. Voor elkaar op de bres... hartverwarmend.  

In de schaduw van het lieflijke touch of Rose huis, een uit mijn dochters kabinet geïmporteerd schemerlampje en het dagelijks na- schoolse bezoekje van twee supermeiden, maken er ondanks alles een heel bijzondere tijd van … met ontbijt op bed en opa aan de lijn.    

Toch duurt het een kleine week eer die virusmormels de eerste tekenen van verslagen vijand vertonen, al kan de zenuwpijn in het gezicht me nog lang parten spelen. Beslist niet toevallig dat mijn ‘super georganiseerde’ dochter pas dan haar handtasspiegeltje terugvindt, waar ik al dagen om vraag…  

Na een ‘luisterbezoek’ wordt ‘s namiddags een rolletje met roze strik afgegeven: met de pakkende zin: “Als de jongens diep vanbinnen de fijngevoeligheid hebben van hun mama, dan komt het goed… “

Vergezeld van dat prachtig gedicht van Henriette- Roland Holst (1869-1952)

De zachte krachten zullen zeker winnen 
in ’t eind -- dit hoor ik als een innig fluistren 
in mij: zoo ’t zweeg zou alle licht verduistren 
alle warmte zou verstarren van binnen.

De machten die de liefde nog omkluistren 
zal zij, allengs voortschrijdend, overwinnen, 
dan kan de groote zaligheid beginnen 
die w’als onze harten aandachtig luistren

in alle teederheden ruischen hooren 
als in kleine schelpen de groote zee. 
Liefde is de zin van ’t leven der planeten

en mensche’ en diere’. Er is niets wat kan storen 
’t stijgen tot haar. Dit is het zeekre weten: 
naar volmaakte Liefde stijgt alles mee.

Aandoenlijke apotheose van gedichtendag. 

De gezwollen, scheefgetrokken en tot verlamming uitgedaagde lippen, plooien alweer gemakkelijk tot een glimlach… en daarvan moet ik 'glimlachen'... Geloof, hoop en liefde. 

Een in recordtempo zwellende hand bracht de verlossing na 6 dagen eenzame- in dank aanvaarde- geketende opsluiting. Infusen afgekoppeld.

Een ziekenhuisopname, confronterend bewijs dat het illusie is te denken dat energie onuitputtelijk is. Zeker de menselijke. Kon ik altijd al beroep doen op mijn sterke herlaadbare batterijen, met een parasiterende virus verstekeling aan boord, sputterde de laadpaal. En daar had ik niet op gerekend, juist nu, alsof er ooit een geschikt moment is waarop het wel goed uitkomt.... 

Maar voor alles is een eerste keer. Dat lieten onze ‘twee daarboven’ en die ene hier beneden, vorige week in een gezamenlijk offensief weten. Als opgeven geen optie is, tenzij je erbij neervalt, dan is neervallen géén optie. En dus werd even op de rem getrapt. 

Heeft een boodschap op de spiegel iets Hollywoodiaans, op de mijne verscheen een horrorbeeld, toen ik zaterdagochtend oog in oog stond met mijn verwrongen spiegelbeeld. Eufemistisch zou je van een “schoon attackske” kunnen gewagen. Maar dat een dagenlange zeurende oor- en/of tandpijn op één nacht tijd in staat blijkt een griezel als deze te reflecteren in het spiegeltje aan de wand, deed opa naar de telefoon grijpen: ons Ann-Marie…

Doortastend als steeds toetst ze haar diagnose aan die van de bevriende specialist ter zake en mijn vonnis is beslecht. Opname voor intraveneuze behandeling … de tijd dringt om blijvende schade te voorkomen, heet het en dus is roespeteren tijdverlies.  

‘Gordelroos’ manifesteert zich toch rond de gordel, wil ik mijn zeer beperkte kennis op dat vlak, even etaleren… Wel degelijk 'beperkte' kennis, want mijn alarm ging af, recht in mijn aangezicht.

GordelROOS… a touch of Rose???

Als puber gespaard van ontsierende puistjes lacht mijn tweede- of is het derde jeugd me toe vanuit een behoorlijk gehavend 'smoeltje' en ik zucht: 'Wat waren die rimpels van gisteren toch mooi !' 

De accurate haarscherpe diagnose en de doortastendheid waarmee ik met enkel een pijama, peignoir en pantoffels wordt ‘ontvoerd’, maakt dat ik nu al lijd aan het Stockholm syndroom.

Mijn agenda wordt dichtgeklapt, het ‘tante Fawie-nonkel Guy’- team stormt toe en het mag een mirakel heten dat ik er in de rush alsnog in slaag de farde van het gebouw en mijn PC uit mijn beroemde ‘Louis Vuitton’ mee te ritsen. 

Snelle interventie en behandeling bieden de beste kans om blijvende verlamming van de aangezichtspieren te voorkomen, klinkt het en was mijn gewollen gelaat niet zo pijnlijk, ik zou lachen om de ernst van mijn buddy’s. Het verwijt dat zo diep en lang je reserves aanspreken dit soort tijdbommen activeert, had de klank van een smeekbede...

Binnen de kortste keren ben ik aangesloten op een wirwar van doorschijnende slangen, drupt vocht in mijn aderen, om wat mij onder het mom van virus belaagt, een lesje te leren. 

Nacht. Ziekenhuisgangen. Zoveel deuren waar sluipende drama’s los doorheen gaan, wegebbende stappen van vertwijfeling over de afwikkeling van het medisch dossier, waaruit bloed, noch tranen druipen maar de hele wereld van mensen op z’n kop zet.  De zalvende, troostende handen en harten van verpleging, de technische vaardigheid van de ene die het gouden hart van de ander aanvult, stralen geen witte woede-, maar witte kracht uit. Voor elkaar op de bres... hartverwarmend.  

In de schaduw van het lieflijke touch of Rose huis, een uit mijn dochters kabinet geïmporteerd schemerlampje en het dagelijks na- schoolse bezoekje van twee supermeiden, maken er ondanks alles een heel bijzondere tijd van … met ontbijt op bed en opa aan de lijn.    

Toch duurt het een kleine week eer die virusmormels de eerste tekenen van verslagen vijand vertonen, al kan de zenuwpijn in het gezicht me nog lang parten spelen. Beslist niet toevallig dat mijn ‘super georganiseerde’ dochter pas dan haar handtasspiegeltje terugvindt, waar ik al dagen om vraag…  

Na een ‘luisterbezoek’ wordt ‘s namiddags een rolletje met roze strik afgegeven: met de pakkende zin: “Als de jongens diep vanbinnen de fijngevoeligheid hebben van hun mama, dan komt het goed… “

Vergezeld van dat prachtig gedicht van Henriette- Roland Holst (1869-1952)

De zachte krachten zullen zeker winnen 
in ’t eind -- dit hoor ik als een innig fluistren 
in mij: zoo ’t zweeg zou alle licht verduistren 
alle warmte zou verstarren van binnen.

De machten die de liefde nog omkluistren 
zal zij, allengs voortschrijdend, overwinnen, 
dan kan de groote zaligheid beginnen 
die w’als onze harten aandachtig luistren

in alle teederheden ruischen hooren 
als in kleine schelpen de groote zee. 
Liefde is de zin van ’t leven der planeten

en mensche’ en diere’. Er is niets wat kan storen 
’t stijgen tot haar. Dit is het zeekre weten: 
naar volmaakte Liefde stijgt alles mee.

Aandoenlijke apotheose van gedichtendag. 

De gezwollen, scheefgetrokken en tot verlamming uitgedaagde lippen, plooien alweer gemakkelijk tot een glimlach… en daarvan moet ik 'glimlachen'... Geloof, hoop en liefde. 

“als ik later op de vraag van mijn kleinkind ‘opa wat heb jij gedaan voor de wereld’ kan vertellen over mijn leven en zeggen dat ik een steentje in de rivier heb verlegd… dan is het goed geweest.”

Bij die woorden van Wouter Torfs in ‘Reyers laat’ vanavond, kreeg deze opa hier naast mij,  méér dan een krop in de keel.

De kleinkinderen met mondjesmaat deelgenoot maken aan zijn belevenissen, hen boeien met verhalen uit andere werelden en zonder belerend te zijn, hen inzicht geven in de wereldorde, vertrouwd maken met andere culturen…  het is de wijze waarop opa zijn kleinkinderen een onbetaalbare kostbare erfenis zou meegeven.

foto: Opa vertellend over verre reizen voor een duidelijk enthousiast kleinzoontje. 

De traditie –dankbaar overgenomen van Moeke en Vake- om ’s zondags met kinderen en kleinkinderen samen te komen in de ouderlijke thuis was het wekelijkse hartelijk moment er te zijn voor elkaar.

Na het overlijden van Roosje werd dat samenzijn voor de kinderen door de rechtbank herleid tot één weekend per maand. Ook dan nog was het voor de vier kleinkinderen heerlijk elkaar terug te vinden en hun hartje op te halen. Samen blijven slapen, samen ontbijten… feest ! 

Toen de afspraak enkele keren werd geboycot veranderde het dossier in een ‘problematisch opvoedingsdossier’ en werden de jongens onder toezicht van de jeugdrechtbank geplaatst. Daar zijn grootouders ‘geen partij’ meer. Opgeruimd staat netjes, wat ook de consequenties zijn voor de jonge kinderen zijn en hoe een evenwichtig verwerkingsproces kansloos wordt.  

Kleinkinderen Morel onder toezicht van de jeugdrechter... het moest de ultieme vernedering worden, ongeacht wat het voor het cv van de kinderen betekent. Intriest.  

De plannen van opa en oma om na het hectisch leven en ondanks het voortijdig afscheid van een dochter en zoon, toch voor quality time borg te staan voor en met de kleinkinderen, werd zo op een meedogenloze wijze in de kiem gesmoord. 

Gekluisterd aan zijn rolstoel, maar nog steeds gedreven om zijn kennis en ervaring in te zetten voor algemeen welzijn, getuigt opa nog elke dag van de enorme wilskracht die hem al een leven lang tekent. De handicap, de fysische ongemakken en beperkingen zijn niets in vergelijking met de pijn om dit verschrikkelijk onrecht dat onze kleinzonen wordt aangedaan door de uitdrukkelijke wens van hun mama hen ook haar normen en waarden mee te geven, niet te kunnen nakomen.

Het was voor opa hard om als jonge manager altijd klaar te staan op zoek naar contracten die werk voor duizenden gezinnen genereerden en daardoor zoveel missend van het eigen gezinsleven hier. Altijd weer afscheid nemen, vertrekken naar landen waar geen hotelaccomodatie bestond zoals de wereldreizigers die nu kennen, terwijl in zijn Ganzenhof zijn drie kinderen snel opgroeiden tot bekwame verstandige universitair gevormde volwassenen. Zijn trots.

Dat ze later vaststelden nooit het gevoel te hebben gehad ‘zonder papa’ op te groeien, voelt toch wel als erkenning van mijn pedagogische kwaliteit. In al wat we deden of zeiden, kwam papa voor en was hij met ons verbonden, ondanks dat skype, sms of internet niet bestonden…

Na het overlijden van Roosje bleven we voor de jongens de gezelligheid van de zondagse samenkomst –zij het beperkt tot dat ene weekend per maand- garanderen. Dat mama daardoor in hun leven een vooraanstaande plaats bleef innemen, was een doorn in het oog van stiefmoeder en vader.

Alle vier onze kleinkinderen, want ook voor Amélie en Eline was die leuke familie met tante Rose plots verdwenen-  wisten zich op te trekken aan die paar dagen per maand samen.

Om de overdracht op zondagavond, waar de jongens zo tegen opzagen, draaglijk voor hen te maken, werden ze daar vanaf de late namiddag heel positief zonder enige negatieve bijklank, op voorbereid zodat verdriet omgezet werd in blijde verwachting. Wellicht deden de enthousiaste verhalen hen de das om...

De niet- aflatende knuffel en smekende oogjes toch zeker terug te mogen komen, zijn in ons hart gegrift en onze drijfveer om de wereld plat te 'lopen', opdat geen enkel kind dit nog ooit zal moeten doormaken. 

Terwijl ik hier naast het bed van opa dit blogje maak, hoop ik dat zijn kleinzonen alsnog de kans krijgen levende herinneringen aan deze formidabele man op te bouwen… en niet later met spijt op internet of waar dan ook ontdekken welke kans hen werd onthouden…   

Wouter Torfs wensen we 'a touch of Rose' bij zijn algeheel herstel, om later als trotse opa zijn boeiend verhaal aan zijn kleinkinderen te vertellen. 

Je suis Charlie….

Parijs, op amper 3 uur rijden, een raid op de voltallige redactieraad van een weekblad en bij uitbreiding op ieders recht op vrijheid van meningsuiting.

Decennia lang poseren duizenden op la Place du tertre in Montmartre voor een karikaturaal portret. Haakneus, grote puist, lodderoog, hanglip of brede smile…  je beeltenis door het oog van de tekenaar. Jaren later vertelt de bewaarde tekening van le temps ailleurs…    

De journalist- cartoonist is nog meer dan een goed tekenaar. Hij verstaat de kunst, beheerst het vakmanschap om 1000 woorden in een paar weloverwogen pennentrekken te vatten.

“Als de vrijheid om te zeggen waar het op staat, wordt afgenomen, dan moet de boodschap nog luider klinken”… is wat de hele vrije wereld uitschreeuwt.

Terreur in naam van een profeet… al verkondigde die dat het doden van een mens, de mensheid doden is, roept zoveel vragen op. Wie of wat indoctrineert die jongeren? Hoe kan een samenleving afwijkend gedrag detecteren of voorkomen? Waar zitten ouders en opvoeders of geestelijke leiders in dit proces? Is geloof oorzaak of drogreden?

Welke cartoonist kan, nu de meesters geliquideerd zijn, al deze vragen in een cartoon ver’woorden’?

Een dag van internationale rouw, vele zware minuten stilte om het recht op ‘spreken’ te vrijwaren, het recht op vrijheid van meningsuiting te garanderen.

Pen ten overstaan van kalasjnikov… wie is de moordenaar?

En morgen?  

Als katholieken afhaken door wangedrag en hypocrisie binnen het instituut kerk…stel ik mij de vraag of moslims zich nu over de relatie tot hun godsdienst en de beleving ervan, beraden?

Zullen moslima- moeders de kans krijgen of het lef hebben om in het gezin over de invulling van het geloof te praten, hun kinderen te wijzen op oorzaken en gevolgen van hun daden.  

Misschien kunnen cartoons zelfs bijdragen om in één oogopslag te voelen waar het schoentje wringt. Wie zijn kinderen geïntegreerd wil weten, kansen wil zien grijpen en slagen in gelukkig zijn, die weet dat een plaats in de samenleving ‘verdiend’ wordt… en niet enkel materieel of financieel. Er zijn gelukkig zoveel meer waarden om aan mee te werken.

Je suis Charlie

Al was het niet onder een kogelregen uit een kalasjnikov, toch wilde men mijn pen ook breken en de vrijheid van meningsuiting aan de ketting leggen, omdat ik feiten op papier zette ter bescherming van wat ons het liefst is.  

Ook mijn pen wilde men breken en feiten doen vergeten. En dat op zo’n moment uitgerekend justitie dan maar zwicht voor de letter van de wet, gelijkt in niets op rechtvaardigheid.

Als vals het haalt op echt dan kan alleen een omerta het systeem overeind houden en wordt de vrijheid van meningsuiting gefnuikt… 

Even ben ik toen gezwicht, wat in het licht van deze dag, laf voelt en me terug kr8 geeft te doen wat hoort, in het besef: 'noblesse oblige'.

Met alle journalisten beaam ik: “Als de vrijheid om te zeggen waar het op staat wordt afgenomen, dan moet de boodschap nog luider klinken”… en dat zal ook...  het zij met humor, met een lach en een traan, altijd waarheidsgetrouw, check, check, dubbelcheck. Zwijgen is misdaad een alibi geven...

Opgeven is geen optie en ik laat de gloed van die vele kaarsen overal ter wereld, ontstoken voor de vrijheid van meningsuiting, mijn pad verder verlichten met ‘a touch of Rose’ en ‘a sound of Chris’…   als eerbetoon aan wie zijn leven liet voor een rechtvaardig recht. 

Met heel mijn hart bij al wie door dit verdriet moet overleven, omdat opgeven geen optie is. 

Kijkend naar de samenvattingen in de media over de gebeurtenissen van de voorbije week... en zeker met de beelden van de indrukwekkende mars in Parijs vandaag... hoop ik morgen te ontwaken in een wereld, bewuster van de waarde van vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid.

“Imagine” dat arm in arm en voorop lopend, voor het oog van miljoenen, zich het wonder van de openbaring en de verlichting voltrekt. Het diepe besef dat waar ook ter wereld, geloof, hoop en liefde een fundamenteel mensenrecht is en terreur tegen die vrijheid, géén optie is.

Moesten ‘Charlies Angels’ sneuvelen om dit bewustzijn dat in ieder normaal mens schuilgaat, uit de coma te halen? Magere troost voor wie hierbij geliefden verloor, maar wel een ongelooflijk signaal. En om alle misverstand te vermijden, voor wie de verhoopte hemel vol maagden zoekt, martelaren worden gedood voor principes, wie doodt voor principes is een gewetenloze moordenaar.

Vrije meningsuiting koesteren en verdedigen. Gesproken, geschreven, getekend. Vrijblijvend of in dienst van een doel, het recht van iedereen met evenredig vrijblijvend recht ernaar te luisteren, het te lezen of te bekijken of net niet.

De relevantie van een geschreven-, gesproken- of getekende boodschap wordt voor een groot stuk bepaald door wie er zich door aangesproken voelt.

De journalistieke vrijheid om te communiceren rond wat maatschappelijk relevant is, is net die vorm van communicatie die de maatschappij kritisch ‘on speaking terms’ houdt. De debatcultuur, het van mening mogen verschillen, luisteren naar andere  meningen en de vrijheid hebben eigen conclusies te trekken, is een kostbaar goed dat we moeten koesteren.

Taal noch teken wordt door iedereen op dezelfde manier voortgebracht, noch geïnterpreteerd… Journalisten hanteren woord, foto of tekening als middel om te informeren. Verslag, duiding, nabeschouwing…  koel en emotieloos, met passie, humoristisch of satirisch. Maar altijd nauw verbonden met wat in de samenleving groeit en bloeit.  

Precies in het blootleggen van bestaande onderstromen wordt de kans gecreëerd het gesprek op gang te trekken, de discussie van stof te voorzien, waardoor mensen elkaar leren zoeken en vinden. Communicatie is het sleutelwoord. Als die uitvalt is de kans verkeken.  

Die vrijheid kan nooit meer ter discussie staan. Nooit. Dat bewezen miljoenen mensen vandaag. 

De vastberadenheid mag niet wijken voor dreiging en angst, wat geen synoniem is voor roekeloosheid. De dreiging en angst werd vandaag door miljoenen getrotseerd. Hartverwarmend en hoopgevend.  

De persoonlijke link met ‘a touch of Rose’…

Met schroom, maar vastberaden, gesteund en gesterkt door een leger harten onder de riem, uit professionele hoeken en er zijn er meerdere: media, medische, families en voor onszelf de belangrijkste: kinderen met vergelijkbare ervaringen, heb ik met overtuiging mijn perskaart op mijn blog ingescand.

In vervlogen tijd geraakt door J.F. Kennedy die ‘ein Berliner’ werd en zijn oproep om niet te vragen wat je land voor je kan doen, maar wat jij voor je land kan doen… klim ik ‘als strijdvaardige journalist’ terug op de bres.

Misschien dat niet alle lezers nog weten hoe het begon, maar voortaan laat ik me door niemand meer de mond snoeren.

Toen ik na het overlijden van ons Roosje haar mama-blog verder zette als oma-blog, werd me dat recht ontzegd met valse beloften over contactmomenten. “De prinsjes waren ontredderd bij het lezen van oma’s blog op internet…” Ter informatie: toen 3 en 6 jaar !!!

We kunnen helaas de tijd niet terugschroeven, maar de waarheid staat geschreven en gedrukt.  Het is enkel hopen dat het rechtvaardigheidsgevoel dat hun mama hen zeker in het DNA meegaf, sterk genoeg zal blijken… Maar niemand zal oma nog weerhouden te ijveren dat geen enkel minderjarig kind van gescheiden ouders, waarvan een ouder overlijdt, ook nog eens de familie waar een sterke band mee is, kan worden afgenomen…

Diurnarius in aeternum. Mijn eerbetoon aan Charlie… in het belang van het kind en de prinsjes van ons Marie- Rose.  

Mijmerend in de vlammen van de open haard, bekruipt me een schuldgevoel…

Tegelijk met de hartverwarmende wensen voor Kerst en Nieuwjaar wordt door vele lieve mensen fijntjes verwezen naar hun geregeld bezoek aan deze blog… die nu -shame on me-  alweer meer dan twee weken onbeschreven blijft. Dit in tegenstelling tot de lijvige familiekroniek die in mijn hoofd en hart vorm krijgt om, misschien wel postuum, bewijs te leveren van het jammerlijke grote gelijk… 

Het zou getuigen van valse bescheidenheid te ontkennen dat gelezen worden, wezenlijk deel uitmaakt van de dwingelandij van het schrijven. Delen, mee-delen, informeren, raken, helpen op één of andere manier op zoek te gaan naar de glimlach die het ‘half leeg’ glas, vult tot ‘half vol’. 

Elke dag maakt deel uit van ieders levensverhaal. In de mate van betrokkenheid is het boeiend, mooi of droevig of  schreeuwt het om interactie. Misschien té sterk om van 'roeping' te gewagen, maar toch staan er mensen overal op de barricades om de vinger op zere plekken te leggen, om de menselijkheid te bewaken, om te ageren, te beroeren en wellicht ook aan te zetten tot actie.

Het credo van journalistiek: relevant nieuws, beschouwingen, facts and figures en altijd check, check, dubbelcheck… het fundamenteel verschil, de morel(e) plicht... to say that every word is true.. (Evita)

Communiceren, communicatie... samen aan tafel, gedachten-, woorden-, plannen delen, intermenselijke acties, zo belangrijk en toch al te vaak gedegradeerd tot de klank van holle vaten. Maar het kan ook een o zo positief verhaal worden, zoals ik dagelijks mag ervaren in ‘ons dorp in de stad’. Een blijvend samenwerkingspact waaraan permanent met veel geduld gesleuteld wordt. Daarom blijft het voor mij zo vreemd hoe een individu soms alle realiteitszin verliest en zonder gewetensbezwaar de kudde volgt in een destructief parcours. Het getuigt van weinig empathie, de kwaal van deze tijd. Emotionele armoede. 

Maar hoopvol is dat voor velen opgeven geen optie is. Dat altijd weer mensen opstaan om met geloof, hoop en liefde werk te maken van wat krom is, recht te trekken. Het zijn zegeningen die ik koester, mensen die ik bewonder, resultaten die de wereld beter en schoner maken. God zij dank, van welk geloof ook.   

Hoe zit het nu met de keuze tussen een oudejaars- dan wel de nieuwjaarsblog?

De vraag is niet eens een vraag meer. De overgang is op natuurlijke wijze gerealiseerd… en het voelt of ik hier een jaar aan sleutelde… van ‘14 tot ’15…  

Getraind om met 60 aanslagen, 45 lijnen en sprekende kop de deadline te halen, geniet ik thans van de luxe uit vrije-, zij het niet minder dwingende wil, te commentariëren, op gelijke voet met de lezer, die ook de vrijheid heeft te lezen of niet te lezen… niet voor te betalen. 

En toch blijft mijn schermpje soms dagen woordeloos, niet alleen omdat de storm in mijn hart niet- of nauwelijks te verwoorden valt, maar ook omdat het leven zelf erg veeleisend werd, de taken veelvuldig en complex, de jaren wegen.

Nochtans is opgeven géén optie.   

Een massa grootouders (en ouders… ) geconfronteerd met relatieproblemen tussen de generaties maar ook tussen oude en nieuwe families, kijken uit naar- en rekenen op mijn inspanningen om het juridisch machtskluwen bij grootouders- kind conflict écht in het belang van het kind te beslechten, niet pro forma.

De ernst waarmee dit thans op het juiste niveau onderzocht wordt, blijft niet zonder resultaat en zal de al te makkelijke manipulatie van het bestaande apparaat ontmantelen.

Hoe verschrikkelijk het voor onze twee kleinzonen en onze familie is, het ons opgedrongen offer zal niet waardeloos zijn. De bewondering die soms geuit wordt over onze sterke schouders, ontlokt me in een zwak moment wel eens de doemgedachte of misschien die vermeende sterke schouders zelf, de oorzaak zijn voor de zware vracht. En dan krijg je zo’n ondersteunende quote uit onverwachte hoek: “Met ieder leven is er een plan. Dat uitgerekend jullie dit allemaal meemaken is omdat jullie de moed en de kracht hebben niet op te geven tot deze schandelijke onrechtvaardigheid en psychische kindermishandeling niet langer onder het mom van‘wettelijk’ zal kunnen gebeuren”.

De ernst waarmee de man dit zei -als gold het een profetie-, sterkt me en in combinatie met de stelling dat je journalist bent voor het leven, heb ik naast de vrijheid zelfs de plicht om dit schrijnend epos neer te schrijven. Hard en hartverscheurend, maar noodzakelijk.

Maar altijd weer komt “the Sun out of the underground” met nieuwe moed en kr8, niet eens te vergelijken met de moed die niet enkel onze kinderen, maar ontelbaar velen met of zonder ‘a touch of Rose’, met of zonder ‘a sound of Chris’, overal in de wereld opbrengen in hun confrontatie met ‘the evil… ‘  

Elke dag begint een nieuw jaar… zonder het helse lawaai van geldverkwistend en gevaarlijk vuurwerk, (bijgaande foto als bewijs wat het met hondenoortjes doet) maar met de belofte die in mijn nieuwjaarsbrief staat: from oma with love….   

“Voor alle goedwilligen onder ons mee, een boodschap van vrede, van heldere kracht, een boodschap van licht in de donkere nacht… “ 

Klasse

Ze bestaat wel degelijk… al dekt die vlag sinds kort een andere- dan de gekende lading. Lintjes, kleren, noch geld zijn de eretekens van de nieuwe ongekroonde adel... 't Zit van binnen... 

Dat werd de laatste weken duidelijk in de manier waarop mensen bereid zijn werk te maken van de toekomst. 

Mensen met verantwoordelijkheidsgevoel, overtuigd dat destructief handelen, nooit constructief werkt, mensen die met respect voor het recht op staken, hun recht op werken verdedigen, die terecht niet aanvaarden dat het openbaar weefsel, het vervoer te land, ter zee of in de lucht geclaimd wordt… met welk recht de opgebouwde samenlving ontwrichten? 

De nieuwe klasse die beseft dat brokken maken, chaos creëren, vernielen en saboteren géén optie zijn om orde op zaken te stellen.

Dat op sommige plaatsen enkele leerkrachten de reactie op de besparingen aan kinderen eenzijdig en fout gekleurd voorstellen, is betreurenswaardig. Kinderen voorlichten is een goede zaak, maar als leerkracht doe je dat educatief, correct en sereen. Dat een openbare omroep mét overheidsgeld, in zijn ‘neutraal’ journaal kiest voor de ludieke amusementswaarde van de boodschap zoals die in 1 school wordt gegeven, zet aan het denken…  Nee, kindjes, de meester moet niet tot z’n 90 jaar voor de klas staan… en met alle respect… zelfs niet ter compensatie voor de uren die ze minder dan de normale werkweek van de moeders en vaders presteren. De eerlijkheid gebiedt te erkennen dat hun "roeping" in combinatie met een gezin: een luxe- statuut is. Ze genieten ons aller respect, blijf het dan ook waardig... 

Die nieuwe ‘high society’ telt vele honderdduizenden die meer vertrouwen hebben in het eigen gezond verstand en inzicht om te beseffen dat de wereld voortdurend verandert en daarnaar dient gehandeld te worden, wat hier en nu betekent: meer doen met minder…

Spectaculaire bevolkingsaangroei, migratie, globalisering… opportuniteit in hoogconjunctuur, waar iedereen beter van werd, hield het gevaar in dat in de euforie the sky the limit leek, de toekomst uit het oog werd verloren.

Nooit eerder als in de voorbije decennia werd zoveel gereisd, auto’s verkocht, op restaurant gegaan, concerten, festivals en pretparken gefrequenteerd, het steeds meer- gevoel gepromoot, waaronder alsmaar meer verdienen voor minder lang werken. Hier en daar een aalmoes aan wie niet mee op de draaimolen zat, suste het geweten. 

Leuk, want we worden –de meesten toch-  alsmaar ouder. Pensioen als midlife geschenk, een zee van tijd, gratis trein, tram, bus… en voor de verre toekomst zorg… het leek vanzelfsprekend. 

Maar de tijd haalde ons in. "Ogenschijnlijk" leek geluk hier voor het rapen en goud zoeken doe je waar het blinkt...  Maar zoals alle schijn bedriegt, ook hier, als de verhouding niet langer blijkt te kloppen. De bevolkingspiramide op z'n kop staat…  kwieke 'bejaarden' aan de top acrobatische toeren uithalen om de smalle basis in evenwicht te houden. En dat terwijl de wereld onafgebroken draait... 

Het lot is bezegeld. 

Langer leven betekent langer werken. In de veronderstelling dat je nog werk hebt, dan toch. Niet eens onderwerp voor een keuze, als jong sterven het alternatief is…

Een wispelturig, onberekenbaar werkklimaat is beslist niet het klimaat waarin ondernemingen gedijen, voor meer werkgelegenheid borg staan en derhalve mee bepalend zijn voor de perceptie van 'geluk', blijkbaar gelinkt aan koopkracht... 

Bij ontstentenis daarvan, gaat de economische motor sputteren, valt uiteindelijk stil en raakt de portemonnee leeg…

Dat gebeurt niet van de ene dag op de andere. Maar als het beleid jarenlang de moed mist om de tering naar de nering te zetten in het oog van een tanende economie, gaapt het zwarte gat alsmaar dreigender.

Het systeem heeft gefaald. Decennia lang werd gesust, de schijn opgehouden om toch maar politiek aan zet te blijven, dé garantie om het potje gedekt te houden. 

De politieke tsunami van 25 mei deed de zeepbel uiteen spatten… kasten werden geopend en met eerbied voor de doden, weten we inmiddels wat daar allemaal uitviel...

Privileges uit glorietijden verliezen hun bestaansrecht in crisis. Niets is eeuwig… het is altijd roeien met de beschikbare riemen. Eerst om te overleven, later misschien opnieuw de teugels een beetje te vieren en vooruit te kijken naar de demografische veranderingen die in recordvaart op ons afkomen. 

Natuurlijk sluit men de ogen niet voor onaanvaardbare excessen. En die zijn er. Zelfs letterlijk volkomen legaal en wettelijk. Dus opgezet of ten minste mogelijk gemaakt door ex- beleid. Akkoord dat de volgelingen daarvoor de schuld niet dragen, maar laat hun hart dan van vreugde opspringen om ze ongedaan te maken.

De bankencrisis bracht de sneeuwbal aan het rollen, de lawine volgde en maakte veel slachtoffers. Exuberante ‘contractuele’ uittredingsvergoedingen leunt dicht aan bij onethisch ondernemen, ook al werd de wet wellicht letterlijk gerespecteerd. 

Maar al die verwerpelijke uitwassen als alibi hanteren, is te kort door de bocht om er collectief het bijltje bij neer te leggen alles op de helling zettend.

Laten we samen de kr8 van verandering de ruimte geven om vooruitgang te creëren en de wedloop tussen Europa en de wereld daarbuiten niet bij voorbaat te verliezen. "Vergeet voor één keer hoeveel geld een miljoen is, de wereld die moet nog een eeuwgheid mee..."

Terecht bezorgd over de toekomst van elke pasgeborene, zelf ON- schuldig aan hun gigantische schuld, is er geen andere keus dan zo snel mogelijk te zorgen dat hun lei wordt schoon geveegd. 

In afwachting dat bestaande lucratieve contracten uitgeleefd zijn, de zichzelf- bediende begunstigden de veerman betaald hebben en de kaaimanplaneten fictie zijn, kunnen we maar beter de hand aan de ploeg houden en ons van onze constructieve kant tonen. 

'De boer, hij ploegde voort', is nog altijd de beste garantie voor het dagelijks brood... 

“Voor alle goedwilligen onder ons mee, een boodschap van vrede, van heldere kracht, een boodschap van licht in de donkere nacht… “ 

Bij het afscheid van koningin Fabiola, dit kort fragmentje uit de biografie van Marie- Rose. 'Al bij al heb ik gelukkig geleefd'...

Echter met die nuance in het onderschrift, dat het de koningin was die aan Marie-Rose vroeg "of ze ook vogeltjes in de tuin had" en in één adem een fraaie opsomming gaf van de elite gevederde bezoekers in de tuin van Laken.

Ontwapenend spontaan knikte Rose bevestigend, met de vaststelling dat in haar tuin vooral spreeuwen neerstreken. Een wending in het gesprek waar protocol het moest afleggen tegen algehele hilariteit. Als Fabiola haar dan lachend tegen zich aantrok, gaf Roosje haar complexloos een zoen...

Hopelijk voelde het als 'a touch of Rose'...