Archief

Middernacht!

26 augustus is voorbij…

De laatste van de twaalf slagen verbreekt de betovering. 

In sprookjesland laat de mooie Assepoester een glazen schoentje achter als bewijs dat ze geen zinsbegoocheling was en geeft de spoorzoeker een link om haar te volgen…

Doch het leven is geen sprookje en de denkbeeldige trap naar onze geliefden is gewoon een nieuwe dag, die zich aankondigt als één uit dertien in een dozijn…

Maar de voorbije dag gaf extra kr8. Dank zij U, bedankt daarvoor.

Duizenden blijken van sympathie stroomden toe en dat gaf op deze kille, natte dag, waarbij het leek of zelfs de hemel weende,  een heel warm gevoel van verbondenheid.

Zoveel pijn, verdriet, geweld, oorlog… dat mensen dat elkaar kunnen aandoen…

En dan hoor ik op de radio dat er in Israël een bestand is. Broos maar bemoedigend. In de vernielde huizen wordt hopelijk de kinderen een nacht zonder 'lelijk' vuurwerk gegund en kunnen ook de moeders en vaders even de ogen sluiten en rusten. Als het bestand stand houdt, wacht de zware klus van heropbouw. Een verjaardagscadeautje uit de hemel??? Laat het stand houden...

Anderzijds voel je zo’n grote onderstroom van solidariteit, kunnen mensen mekaar zoveel genegenheid en steun bieden, dat we die zo graag delen als ‘a touch of Rose’ en misschien  pijn, verdriet en eenzaamheid een beetje kunnen verzachten.

Verjaren is feesten: de ‘gekroonde’ jarige een ‘lang’ leven toewensen, gevolgd door het aantal hoera’s dat al vlug hoog kan oplopen…

Voor ons Roosje werden ze abrupt ingekort… feesten is nu meer ingetogen, veeleer een dankbaar herinneren.

Kaarten, berichtjes, kusjes, geschenkjes, vervulde hartenwensjes, taart met kaarsjes … maar bovenal samen zijn, kenmerken een geslaagd verjaardagsfeest.

Marie-Rose kende als geen ander daarvoor het recept, zowel in de eigen familie- en of vriendenkring als professioneel… Zalige momenten die we zelfs zonder de foto’s in de hand, levendig herinneren en nog nasmaken.    

Op aarde tellen we de jaren dan wel op,  in heaven is Rose for ever young, idem dito onze junior… Ze zouden er wel een gepast grapje over maken…

De dag is voorbij, het taartje heeft gesmaakt, het kaarsje voor de urne uitgebrand.

En Louis Neefs zaliger wist het ook al:

“de rozen zullen bloeien, ook al zie je mij niet meer,

Door je tranen heen, zul je weer lachen,

Net zoals die laatste keer… “

Onvermoeibare dochter, terwijl jij hoog boven de wolken een nacht lang schittert, kruipen wij onder het dons, want morgen is another day en blaast Oma Emma 94 kaarsjes uit. Er is wind beloofd en dus zal dat wel lukken…

Zaterdag 26 augustus 1972.

De tweede van de drie prachtdagen die papa en ik mochten beleven: de geboorte van ons tweede dochtertje, een zusje voor Ann- Marie…

Met in ons hoofd een paar jongens- en meisjesnamen  -in die tijd was het nog wachten tot het moment suprême om te weten of je een jongen of een meisje verwachtte-  volstond één blik en de bewondering van zuster Célestine: ‘nooit zo’n prachtig pasgeboren kindje gezien’ om de juiste naam te kiezen. Een Roosje...

Zoals ook in onze namen allemaal Marie voorkomt, werd die traditie ook bij onze kinderen verder gezet met het geloof en de hoop hen onder de bijzondere bescherming van de Moeder Gods te stellen… Marie-Rose... de vlag die de lading dekt... 

Wonderkind, zondagskind -hoewel geboren op een zaterdag-  bron van vreugde, trots, warmte, genegenheid, verbondenheid voor velen, zelfs over de dood heen…

Zoals niemand haar onberoerd liet en ze voor elk onrecht op de bres sprong, heeft ze zelf weinigen die haar leerden kennen, onberoerd gelaten…

'Happy Birthday to you'...  'Lang zal ze leven... nu letterlijk 'in de gloria'...

38 keer konden we het voor je zingen... evenveel keren straalde je... waren we getuige van ons heerlijk kind dat opgroeide tot een verstandige, zelfbewuste, ondernemende jonge vrouw en last but not least een moeder uit de duizend... dank u voor die heerlijke herinneringen die de meest pijnlijke in de schaduw zetten...  

Vandaag 42 jaar na die wondermooie dag, voelen we nog meer dan alle andere dagen, ‘a touch of Rose’.

Gelukkige verjaardag, lieveling. We rekenen erop dat onze Chris achter de virtuele draaitafel plaats neemt en 'let's dance' aanraadt...  PLH...

Geen zelfgemaakte kroon meer van je prinsjes vandaag, maar één blik in hun ogen verraadt de onmiskenbare 'touch of Rose' ... je mooiste kroontje...

Eigen recente foto's van hen, zijn er voorlopig niet meer... maar dank aan de updates van begripvolle mensen, zien we onze prinsjes, kereltjes worden en de gelijkenis met beiden is treffend. Bijna een jaar sinds de laatste keer dat we hen nog in ons midden mochten hebben, maar nog geen moment uit ons hart!

"ik ben blij dat ik je niet vergeten ben, dat ik nog zoveel kleine dingen van je ken, omdat ik steeds ben blijven hopen, dat het ooit zover zou komen, ben ik blij dat ik je niet vergeten ben... "

"Zonder geheugen, geen toekomst" ... en dat geheugen is overal... !

Gelukkige verjaardag, mama, in naam van je twee prinsjes die het ooit van de daken zullen schreeuwen...

Een plensbui om ‘U’ te zeggen, wanneer ik als een van de laatsten de winkel op de Antwerpse Meir buitenstap,  pijnlijk bewust dat een van de vele parapalu’s die een mens in zijn leven verzamelt… in de autokoffer ligt…

Haast gelijktijdig stapt ook een mooie jonge vrouw uit dezelfde winkel de avond in, mét paralu…

Even kruisen onze blikken en hoor ik me vragen of ze misschien ook DIE kant op gaat…

Zo gebeurt het dat, gearmd om met twee onder die ene paraplu te blijven, we met gelijke tred op het ritme van de regen respectievelijk naar bushalte- en parking stappen.

Heel bijzonder, even alleen op de wereld met twee… 'onder moeders paraplu, liepen eens twee GROTE kindjes, Boushra en Myriammeke, waren zelfs geen vriendjes...   

Zo maar, welden tranen tranen op en biggelden over mijn wangen. De bezorgde blik van mijn compagnon de route noopte me haar te zeggen dat het plots heel even voelde of ik daar gearmd met ons Roosje liep, de dochter die inmiddels al drie jaar van de wereld is. Als begreep ze het meteen, trok ze me nog wat dichter naar haar toe… en glimlachte vertederend...

Een paar honderd stappen verder kon de paraplu dicht en scheidden onze wegen onder een schitterende ‘echte’ regenboog. Geen breking van het licht in mijn betraande ogen- maar een prachtexemplaar boven onze hoofden ten afscheid.

Spontaan wisselden we een gemeende ‘hug’ en ging ieder zijn weg.

Pas in de auto op weg naar huis, het autodak opengeschoven en dus onder de blote hemel, borrelde het lang vergeten bijbels verhaal van de Emmaüsgangers op.

Een onverwachte ontmoeting met een onbekende onderweg, die zo vertrouwd en warm aanvoelt, herinnert aan de Emmaüsgangers die zich pas na het afscheid, realiseerden wie aan hun zijde had gewandeld… 

And so did I…

A touch of Rose…

Met iemands (of je eigen) voeten spelen. Het lijkt wel bezigheid nummer één, op het marktplein in Bornem een paar uur voor de grote Mars…

Er wordt getalkt (nee geen schrijffout, noch anglicisme), gepleisterd, geëxperimenteerd met wollen of katoenen sokken… en net zoals het opleggen van de juiste banden in de formule 1 of de Tour, staan sommigen voor een vergelijkbaar dilemma qua schoeisel. De soepele loopschoen met luchtvering, of de bottin met versterkte tip en diep profiel…

Met enig gevoel voor dramatiek klinkt de afscheidsgroet van vrouw/man, kinderen en anderen als “morituri te salutant”om dan geduldig aan te schuiven voor de start in een file, de Antwerpse Ring waardig…  

In de aanloop naar de start is het ook erg druk in het ‘a touch of Rose’- huis, waar de lopers die hun beste beentje willen voorzetten voor de stichting en ook gesponsord aan de start komen, uitgerust worden met van ver herkenbare attributen: roze ballon die boven hen uitsteekt, het super petje (inmiddels een gegeerd collectors item), praktische extra’s als het oproepnummer voor de vliegende brigade en adressen langs het parcours met een ‘roze’ toiletbril… niet onbelangrijk… Dat ook de volgende generatie super gemotiveerd wil meewerken in dit vrijwilligersteam, zoals ook op de foto's te zien, waarvan er ook nog veel op de fb- pagina van atouchofrose zelf staan, is méér dan een goed voorteken...

Ondanks het weinig goeds voorspellende weerbericht is de aanwezigheid van Sabine Hagedoren gehuld in een dun in T- shirt een opstekertje… tenzij ze een performance in wet T-shirt in mind heeft...het is immers nog aangenaam zomers warm en al is de hemel dicht, hij is ook nog licht.

Fier dragen de deelnemers hun inschrijvingskaart op de borst met in ’t groot het identificatienummer, tussen 1 en 11 987…en specifieke streepjescode voor de stille scans onderweg… dus niet even een sluipwegeltje inslaan...

De smalle straat voor de startplaats lijkt wel een hoge bokaal die zich gestaag vult met een bonte mengeling van wiebelende mensen. Alles verloopt gemoedelijk en rustig, met uitzondering van de voorste gelederen… Die staan letterlijk te trappelen van ongeduld om te starten. 

Klokslag 21 uur is het dan zover.

Een aantal deelnemers in rolstoelen krijgen met een kleine voorsprong de ruimte en gaan de grote massa onder luid applaus vooraf door de Boomstraat. Wat een doorzettingsvermogen, wat een wilskracht… toch ook even een extra hartje onder de riem gestoken bij de doortocht van Joyce uit Schoten…  

Stevig omarmd vormt een rij stoere organisatoren een dam om met man en macht de eerste rijen in bedwang te houden. ‘Die hards’ die zoals trappelende renpaarden in de hekken staan om een vliegende start te nemen. 

Een staaltje vakmanschap van het menselijk hekkensysteem om tijdig weg te zijn op het moment dat de volbloeden als pijlen uit een boog de dubbele marathon inzetten.

Met een binnenpretje bedenk ik dat ze met hun vliegende start misschien denken nog voor de regenvlaag aan te komen. Maar ze zijn al bij voorbaat te laat. Klokslag negen gaan als ‘origineel’ startsein, de hemelsluizen helemaal open en valt het water met bakken neer…

Vluchten kan niet meer, zelfs schuilen zit er niet meer in en onder het gekletter van bijna 24000 voeten spat het water hoog op.

Bij de supporters langs de weg is meer medelijdend gejammer te horen dan in het peleton, dat de eerste lange baan met sportief masochisme en natte doodsverachting afwerkt onder handgeklap en aanmoedigingen… zij het van ‘onder moeders paraplu’…

Een bijna twee uur lang durende processie trekt zich tussen een massa kijklustigen op gang…vergelijkbaar met een immense school vissen in een winkelwaterstraat…op weg naar … nog meer water. Goedgeluimde sportievelingen, vastberaden de weergoden te trotseren, ook al accelereren die een paar keer extra fel en voelt het ongeveer alsof een blusvliegtuig zijn lading bluswater over Bornem loost.

De eerder gemaakte vergelijking met files op de Ring … roept ook het beeld op van een mogelijke overkapping  …hmmm, daar is, ook in deze context, iets voor te zeggen... 

Als uiteindelijk de Boomstraat letterlijk en figuurlijk schoongeveegd is en alle lopers de groene wandelpaden richting Temse en Scheldedijk inlopen, is het even welletjes geweest en worden de hemelsluizen dichtgedraaid. 

Tijd om T- shirts uit te wringen, schoenen uit te gieten en het natte lijf over te leveren aan de natuurlijke mobiele droogkast, gezien de temperatuur op dit uur van de dag, nog altijd zomers is… 

Terwijl de lopers even uit het zicht zijn, worden met man en macht de VIP-tentjes voor ‘a touch of Rose’ opgezet om de lopers als ze de opwarmingslus van 15 km in de benen hebben en zullen opdoemen uit de nu- nog- begaanbare dreef van het kasteel van Marnix (!) van Sint- Aledonde terug in het centrum passeren, te vergasten op ‘a touch of Rose’.

Meter Dina Tersago en het animatieteam ontpoppen zich als heuse GO’s die net op tijd opgewarmd zijn om na minder dan één uur de eerste loper met voorsprong te zien voorbij'stomen'. Zelfs iets te vroeg aan de eerste controlepost... even geduld, het is geen snelheidsproef... al is 15/h aardig gepresteerd in de gegeven omstandigheden en kan je best als eerste je eigen spoor trekken in de modder... 

Lang duurt het niet of de eerste groepjes doemen op en worden vergast op een muzikale, roosgetinte doortocht, applaus, een dansende en zingende crew… het lijkt er op een eigengereid stukje ‘Bornem zingt’… meetbaar aan de lachende gezichten, opgestoken duimen en invallende zangers…

YMCA, Knegge Deng Oehoe, Bamba en zoveel meer bekende deuntjes… over de nationaliteiten heen…

Doemt echter een roze ballon op uit de donkere kasteeldreef, dan trekt meteen een treintje roze GO’s zich op gang om de wandelaar (toch even) de zevende hemel in te loodsen…

Als de bezemwagen na uren passeert en een politiewagen voorzien van ‘a touch of Rose’ de stappers in de rug dekt voor hun lange nacht… maakt de mobiele brigade van ‘a touch of Rose’ zich klaar om op verschillende plaatsen langs het parcours present te zijn en aan te moedigen. 

Voor (Oma en) tante Fawie… op wiens aankomsttijd zelfs gegokt kon worden voor een magnum Duvel… zit dan de n8 met de kr8 van 8 erop. Op de terugweg is het niet alleen voor traantjes, maar voor een nieuw regenoffensief dat de ruitenwissers heen en weer zwiepen.  

Geraakt door zoveel prestigieuse herdenkingen van de Groote Oorlog, zie ik soldaten in modderpoelen, vluchtelingen met schamel hebben en houden, moe en hongerig, eenzaam en verdrietig... meegesleurd in een verhaal dat vaak niet eens het hunne is… 

Voor mij smaken vieringen op overdekte tribunes, in haute- couture outfits, op naaldhakken, in uniformen die nooit nat worden, versierd met  klatergoud van niet-verdiende eretekens  …wrang.

Misschien eens vervangen door een barre tocht door regen en ontij, langs drassige, donkere wegen, met de angst van opgejaagd wild… dan krijgen strategie en oorlog een andere betekenis…

Geloof, hoop en liefde… met z’n allen en ‘a touch of Rose’ kan het iets worden…

En warempel: zaterdagmorgen komt “1st Sun” als een warm welkom aan de moedige overwinnaars van de nacht “up out of the underground.” En al bij al mag het nog een geluk heten dat de Dodentocht zaterdag haar beslag kreeg, want zondag was hij wellicht compleet verzopen... Het kan blijkbaar altijd erger... 

Voor editie 2014 is, voor mij althans, het plaatje rond… een laatste plaatje met ons Ann- Marie en ons Rose, sorry met Dina... geven even het gevoel dat... met dank aan al wie dit blijvend mogelijk maakt want 'leven' aan de tijd toevoegen, is a 'real' touch of Rose...

Bij velen prijkt hij met stip op het verlanglijstje om ooit nog to do:… de DODENTOCHT, DoTo van Bornem.

Morgenavond de 8^ste van de 8^ste maand wordt het startsein gegeven voor een (helse) wandeltocht van 100 km, te ronden binnen een tijd van minimum 10 en maximum 24 uur. Geen wedstrijd tegen de tijd dus, eerder een strijd met jezelf, met een bovenmatige voldoening en eeuwige roem tot volgende editie.  

Een gemotiveerde groep deelnemers stapt morgen onder het teken van de roos voor ‘a touch of Rose’ en krijgen de kr8 van 8, als een tastbare ‘touch' mee op hun tocht.  

Net deze bijzondere cijfercombinatie inspireert me tot dit blogje… 

Morgen, 3 en een half jaar na die droevige 8^ste februari… zullen we enthousiast de vele stappers  aanmoedigen die voor het psycho-sociaal oncologisch welzijnscentrum ‘a touch of Rose’ (www.atouchofrose.be) lijf en leden in de strijd gooien.  

Midden de duizenden stappers die wiegend in één grote mensenzee, onvervaard, bejubeld, genietend door de startstraten trekken voor de 45ste editie van de Dodentocht, zullen zij getuigen van ‘a touch of Rose’, met een herkenbaar vleugje roze… Op vele plaatsen zullen roze ballons de balkons sieren en zullen sympathisanten hen luidkeels een hart onder de riem steken, zoals de stichting kankerpatiënten en hun families, misschien geen tijd aan hun leven-, maar leven aan de tijd toevoegt… die de moeite waard is.  

Na de impressionante start met klokkengelui, fanfare, applaus en midden een enthousiaste menigte supporters, wordt het zo’n 17 km verder en een paar duizend lumen donkerder: stil, kil, moeilijker, eenzamer… en komt men zichzelf tegen. 

Met of zonder zichtbare sterren aan de hemel, gaat het dan 93 km tussen jij en jou… 

Beslommeringen, pods en pads op OFF. De eigen grenzen opzoeken en stevig doorbijten omdat opgeven geen optie is… nu ja, ook niet té letterlijk interpreteren natuurlijik... 

Voor velen een leuk avontuur, een uitdaging om 'U' tegen te zeggen met aan de aankomst: de medaille als trofee om te koesteren.

De dodentocht, de sportieve, veilige, goed georganiseerde tocht, zonder bermbommen, artillerie, luchtaanvallen, sluipschutters, sirenes; geen doden en gewonden langs de weg, hoogstens een hulppost met vakkundige verzorging van blaren en het laven van dorstigen… schril contrast met gedwongen dodentochten van mensen op de vlucht voor oorlog en terreur.

En dan bedenk ik dat respectvolle herinneringen aan ‘oude’ oorlogen, nooit een alibi zijn voor oorlog nu…

Even bij stilstaan, al doorstappend…   

Aan iedereen morgen, en zeker de stappers voor ‘a touch of Rose’ wensen we 'goede benen'... 

En tegen de ochtend voor de dappersten onder de stappers een deugddoende "First Sun coming up out of the underground..."

Op de foto: Marie-Rose, een jaar lang wekelijks gefotografeerd door bekende fotografen, bij het oorlogsmonument voor gesneuvelden. 

"Het was een nacht, die je normaal alleen in films/ boekskes ziet..."
Gisteren was het er zo een.
Op Ladies Night in een prachtig uitgerust zorgcentrum in Willebroek, het 'touch of Rose' -standje opgezet met stilaan de slinkende voorraad dagboeken van Roosje. Die vonden gretig de weg naar vele harten, waar ze nog vaak dat vonkje zullen geven dat 'opgeven géén optie is'... Mensen vervolledigden hun reeks of kochten ze als geschenkje voor mensen die net als zij er een hart onder de riem in zullen vinden. En met integrale opbrengst naar ' a touch of Rose' ook letterlijk een schot in de roos...

Vele ontroerende en warme verhalen gehoord, veel 'genezen' mensen ontmoet, mensen met eelt op het hart, mensen die missen...maar ook kunnen vertellen over- en uitgenodigd om kennis te maken met het psycho-sociale oncologische welzijnscentrum in Bornem: 'A touch of Rose' waar kankerpatiënten en hun families gratis kunnen ervaren dat alles terug méér dan de moeite waard is, als je geloof, hoop en liefde behoudt.www.touchofrose.be 

Het werd nacht, de zwoele avond trok open boven de sfeervolle binnenkoer waar maan en sterren hoog aan de hemel hun opwachting maakten. De flikkerende kaarsjes op de uitverkochte boekentafel getuigend van zoveel warme genegenheid, werd het even muisstil toen de DJ van dienst 'First Sun' van Vince Hilton aankondigde. De CD die broer Chris voor de stichting maakte, en die uitkwam nadat hijzelf na amper 10 dagen ziekte, Roosje volgde.

Werd het me dan toch even te machtig, gelovend dat 'de zon altijd weer opkomt uit de ondergrond'... werd ik flink vastgepakt door een 'kleindochter' uit Dubai, zelfde leeftijd als mijn oudste kleinzoon. Let's dance' was de ontwapenende boodschap ... en ik wist dat het goed was... 
Dank aan al wie Roosjes nagedachtenis levendig houdt, tot de tijd rijp is..

foto: Gazet van Antwerpen

Tot het laatste moment hebben we geduldig gewacht.

De advocaten hebben getracht hen tot redelijkheid te overhalen.

Tevergeefs.

Op het moment dat dit stukje op mijn blogje verschijnt, gaat onze Marnix de kerk binnen voor zijn eerste communie.

Niemand van ons is er ‘fysisch’ bij.

Uit mateloos grote liefde voor Marnix, die dat ooit zal beseffen.

Toch zijn we allen met heel ons hart heel innig met hem en Alexander verbonden. Mama en nonkel Chris vanuit de hemel, opa, oma, tante Amieke en peter Kris, Amélie, Eline, tante Fawie, nonkel Guy, nonkel Bak… 

Onze afwezigheid tijdens de viering is ingegeven door de herinnering aan het pijnlijk vertrokken onbegrijpende gezichtje van de achterom kijkende Alexander toen die twee jaar geleden de kerk verliet tussen vader en stiefmoeder en meegetrokken werd zodat geen enkel contact mogelijk was. Vreemd na een christelijke dienst...

Gelukkig was er toen nog ons weekend per maand, waar liefde voor een stukje kon helen…  

Nu het sinds oktober 2013 geleden is dat er nog écht contact met de jongens was en we weten hoe vakkundig de familieband wordt uitgerafeld, kan alleen tijd het tij keren.

Jongens worden mannen en zullen willen weten… 

Daarom liefste Marnix, wensen we je vandaag een dag waarin je de hemel heel nabij mag voelen.

De échte touch of Rose van jouw prachtmama je hartje inpalmt en gelukkig maakt.

Haar briefje voor jou op deze dag, lezen we op een dag samen, zodat het niet zoals bij je broer, kan geridiculiseerd worden.

Uit respect voor de eindeloos warme liefde in een van pijn verscheurd hart, waarmee het voor je geschreven werd. Biddend en hopend dat het niet nodig zou zijn...  

Dit briefje wacht hier op je, in je ‘koffertje vol dromen’ samen met alles waar je later het geloof, de hoop en de liefde van ons allemaal zal in vinden. 

Opgeven is géén optie, hoogstens even uitstel… tot je kritisch denkvermogen zich openbaart.

Bij jouw foto, dicht bij je mama, flikkeren op jouw feestelijke dag, kaarsjes van ieder van ons en zijn zo heel dicht bij jou.

We wensen je een heel fijne dag en houden méér van je dan je als kind kan vermoeden… dat zal je later tot steun zijn... Dikke knuffel voor jou en grote broer van ons allen die mee met je bidden.... 

Het roze vogelhuisje aan de dikke den voor het keukenraam is intussen meer dan ‘a touch of Rose’ in onze tuin.

Toen begin april een koppel koolmeesjes geregeld rond het zonnige huisje fladderden, konden we enkel hopen dat het hen zou bevallen en inspireren er hun nestje te bouwen. Toen dat ook effectief zo was en ze druk doend waren met de inrichting.. vermoedden we dat nieuw leven op komst was.

In mei leggen alle vogels een ei… maar dat was blijkbaar al in april gebeurd, vaststellend dat mannetje en vrouwtje om beurten een langere tijd in het huisje verbleven. Aanvankelijk een eerlijk verdeelde wissel van de wacht, verdween het kleinere vrouwtje een tijdje van het toneel, terwijl het mannetje zich ontpopte als ‘hofleverancier’.

Alles gebeurde in zo’n snelvaart, dat ze van geluk mochten spreken dat onze tuin flitsvrij is.

Na een paar weken kwam ook het vrouwtje terug in de running en bereikte de frequentie op de aan- en afvliegroute, recordhoogtes.  

Wekenlang waren we bevoorrechte getuigen.  Een paar mezenbolletjes in de nabijheid van het nestkastje, fungeerden als drukbezochte buurtwinkels. Makkelijk en na een tijdje onmisbaar, zoals bleek, toen onder druk van oorverdovende decibels ze nauwelijks tijd kregen om een pierke te verschalken in het gras. De mezenbolletjes wiebelden heen en weer van de heftigheid waarmee de 'drive in' werd bevlogen... 

Een stralende zaterdagochtend twee weken geleden, steekt er plots een klein kopje met wijd opengesperde bek door de kleine opening en produceert een door merg en been snerpende hongerkreet…  

Om beurten vliegen ma en pa voor het deurgat en snoeren de dwingeland het bekje door het vol te proppen.

Prachtig hoe ze zich uitsloven, terwijl wij ons afvragen hoe dat kleine lawaaismoeltje zich naar boven kon hebben gewerkt... 

Maar dan gebeurt het…  de voedselbedeling gaat duidelijk niet snel genoeg en het krijsende jong helt plots helemaal voorover uit de kleine opening. “Seffens valt hij uit het nest”, kan ik nog net uitbrengen, terwijl het in één klap de vleugeltjes spreidt en de boom infladdert.  Volleerd.

Nauwelijks van onze verbazing bekomen, verschijnen al een tweede, derde, vierde, vijfde, zesde, zevende jong… en vliegen in recordtempo de boom in, vergelijkbaar met parachutisten die de een na de ander uit een vliegtuig springen.  We tellen en enkel het 8^ste lijkt even te aarzelen.  "Als die helemaal onderaan stak, dan moet die eerst zijn veren gladstrijken", lachen we terwijl hij ogenschijnlijk controleert of op de druk bezette takken nog een landingsplaatsje vrij is...

8 in zo’n klein vogelhuisje? Nauwelijks te geloven. En allemaal goed doorvoed, geen naakte prematuurtjes, nee helemaal af, prachtige gekleurde vogeltjes, bijna kopies van elkaar…  De wonderen van de natuur. 

Van op hun uitkijkposten in de grote den, gooien ze zich massaal op de mezenbolletjes, waar ze soms in trossen aanhangen. Bijna lachwekkend… de mezenbolletjes verzwinden als sneeuw voor de zon.  Hier en daar springen de ouders bij als er eentje luidkeels zijn bek openspert om te worden bijgevoederd...

Nu ruim twee weken later, verblijden ze ons nog dagelijks met hun aanwezigheid, en die zullen we geweten hebben…  de ‘fastfoodketen’ die we geregeld bijvullen, is daar wellicht niet vreemd aan.

Omdat het best mogelijk is dat nog een tweede nestje volgt, hebben we alvast de accomodatie verdubbeld met een tweede nestkastje.

We zien wel... 

Intussen scheren ze met F16- snelheden door ons Aards Paradijs dat het een lieve lust is. En Choukie is in de hoogste staat van paraatheid, permanent speurend naar sluipende poezen om ze meteen achterna te spurten...

Leven en laten leven...  'a touch of Rose' met 'a sound of Chris' ...  

In alle drukte, heb ik dus te lang gewacht en nu is het te laat!

Jammer… en mijn schuld dat tante Fawie en ikzelf dit speciale avondje- uit missen.

Toen ik enkele weken geleden de aankondiging van de Leo’s op fb deelde en gewaagde dat 2 oma’s alsnog de weg naar de Carré zouden inslaan… werd er niet alleen bijzonder leuk op gereageerd, maar werden zelfs virtuele afspraakjes ter plaatse, in het vooruitzicht gesteld.

We hadden dan ook het perfecte excuus om zo’n uitstap te verantwoorden, ondanks onze voormalige ontradingspolitiek ten tijde van onze fuivenminnende kroost…  

Ten eerste: ‘a touch of Rose’ was één van de goede (zoniet het beste) doel dat gesteund werd en

Ten tweede: de Carré eens ‘beleven’, sprak tot onze verbeelding… nu er toch geen kwaad meer kon van komen…

Jammer, maar helaas, het pretje zou niet doorgaan… want nu was de ganse handel uitverkocht. Goed voor de goede doelen, jammer voor ons…tot amper 24 uur van tevoren, compleet onverwacht en één rinkel later, 2 kaarten alsnog de onze waren.

Dé avond…..

Het was lang geleden dat ik nog eens met volle licht voor de spiegel stond en onwillekeurig dacht ik aan een gepersonaliseerde versie van Toon Hermans’ “zit mijn jasje goed, zit mijn sjaaltje goed, moeder gaat op stap…”

Het voelde een beetje als de wereld op z’n kop, toen mijn schoonbroer en mijn man, ons uitwuifden op weg naar de Carré en tante Fawie en ikzelf min of meer opgetut, vertrokken. Later in dit verhaal zal duidelijk worden dat we ons die moeite hadden kunnen besparen…

De A12 op zaterdagavond is in tegenstelling tot de vele keren dat ik er nauwelijks de toegestane snelheid haal, een super rustige baan... Geen kat.

Nooit eerder viel het op hoever je door moet rijden om te kunnen keren en het voormalig Expo ’58- paviljoen, ‘de Carré, dat links van de baan ligt, te bereiken althans vanuit Antwerpen. We hadden net getankt en dus geen gevaar dat ons reservelichtje benzine zou knipperen, dus we sjeesden gezwind richting Meise toen we eindelijk konden keren en de parking opreden. We konden kiezen: vlak voor de deur bewaakt achter een lint en de autosleutels afgeven, of wat verderop een plaatsje zoeken.

We kozen het laatste, ondanks de best vriendelijke parkingwachter en ‘waaiden’ letterlijk, maar gelukkig droog, naar binnen.

Even vreesden we dat een selectieve electriciteitspanne roet in het eten strooide, want pikdonker binnen, maar wel luide muziek. Het aangeboden glaasje champagne aan de inkom interpreteerden we als zoenoffer, dat licht in de duisternis moest brengen. En effectief, eens ‘het vierkant’ binnen, stonden we in de spotlights op een mini-podium… voor de foto!  

-“Om bij een ontruiming nadien te verifiëren wie er ‘vermist’ is… gekscheert mijn zus… waarbij de helft van haar glaasje sprankelend vocht, zijn uitwerking niet bleek te missen. De toon was gezet.

In het kielzog van onze super- gastvrouw Marianne, maakten we kennis met de vrienden van de vrienden… en stelden proefondervindelijk vast hoe klein de wereld is… mét en zelfs zonder de ‘touch of Rose’ en ‘sound of Chris’ –connectie, die tastbaar was. Een gezellige bedoening, veel herinneringen en plannen, veel ‘levenservaring’ en dito wijsheden en veel positieve energie, de vibes die er écht toe doen.

Hoe er ooit kennismakings- en/of intieme gesprekken konden plaatsvinden in dancings -vÓÓr de maximale decibelquota… blijft een raadsel, want zelfs nu is dat een ‘oor to oor’- activiteit. Maar hoe later op de avond hoe bedrevener we er in groeien. Hartverwarmend te ervaren hoe dat ‘vleugje Rose’ de harten blijft beroeren. Ook ons bevestigd weten in het volgehouden ‘doen wat moet’,  doet deugd en geeft meer dan extra kr8.

 Maar bovenal werd het een feestelijke avond met smakelijke gerechtjes tijdens het wandelend diner, terwijl de ‘jonge Lions’ zich ontpopten als volleerde marketeers en dikke pakken lotjes ‘voor de goede doelen’ aan de man/vrouw brachten.

Als uitgerekend ook nog eens de hoofdprijs tussen de dikke pakken gekochte lotjes aan onze tafel blijkt te zitten, voelt dat als de spreekwoordelijke kers op de taart. Super!

Eenmaal versast naar de balkons waar onze gastvrouw een champagnetafel reserveerde, werd de ‘kuip’ beneden het toneel voor een massale shake-sessie… à la Vince Hilton?

 “Zou een petitie vanop de balkons de Dj tot een slowke kunnen bewegen, tot een Adamoke, Clo-Clo, Elvis, Bamba of zelfs een rock and roll ???” 

Met eenparigheid van stemmen werd beslist dat het geen haalbare suggestie was… geen vintage- fuif vanavond en als flexibele grijze duiven, wiegen we gewillig mee op de bassen.   

Het loopt tegen middernacht als we besluiten om 'in alle stilte' de aftocht te blazen om de sfeer niet te breken, want het is duidelijk dat het feest goed op dreef was…

Veilig thuis vergastten we onze gewillig luisterende echtgenoten op een uitvoerig verhaal van  ons wedervaren, zij het met een beetje baard in de stem… iets waar ze na de finale van het Songfestival… zelfs geen opmerking over maakten…

Een heerlijke gedachte dat een memorabel avondje- uit, straks bij ‘a touch of Rose’ voor anderen een belangrijk verschil zal helpen maken… waarvoor dank aan de organisatoren die in de toekomst wellicht geregeld een kijkje zullen nemen op www.atouchofrose.be. 

1978, na 9 maanden liefdevol ‘verwachten’, was hij er. Onze junior.

9 maanden hoopvol uitkijken. In blijde verwachting zijn… 

Het woord ‘zwanger’ was toen niet de gangbare taal als er over je ‘positie’ gesproken werd en je werd ook niet uitgerekend in weken.

Ons gezinnetje telde twee prachtige dochtertjes van 8 en 6.

Met hen werd, zij het met meer schroom dan de voorlichting nu gebeurt, uitgekeken naar de gezinsuitbreiding.

Hoogtepunten in dat driekwart jaar waren alvast de tomeloze energie als de eerste verzetspogingen van het lichaam tegen een ‘indringertje’ voorbij waren…, het stil genieten van het zich manifesterend leven in je, de praktische voorbereidingen als het optuigen van de familiewieg en het in orde brengen van de kindskorf, waar het hele gezin, zelfs de hele familie bij betrokken was.

Zo veroverde het kindje zijn plaats, lang voor het zijn plaats innam…

De spannende oplijsting van potentiële mooie namen, in twee kolommen, want weten of het een jongetje of een meisje was, hoorde bij het wonder van de geboorte.

Allerlei speculaties ten spijt –de stand van je ogen, de glans van je haar, de vorm van je bolle buik- bleef het spannend tot het moment van de waarheid.

Mijn ‘moederhuisvaliesje’ stond al een hele tijd klaar, toen uiteindelijk Moeder natuur op die 5^de januari een handje geholpen werd…

Een geboorte werd ‘verlossing’ geheten. Puur natuur. Je stond ervoor en moest erdoor. In de wetenschap dat miljoenen moeders voor jou, hun kind op diezelfde wijze ter wereld brachten, maakte je moedig en sterk.  

Niets herinnerde nog aan wat voorafging, toen ik voor het eerst mijn zoneke in mijn armen voelde…  

Overweldigend.

Een prachtkind.

Mijn hart liep over van dankbaarheid  en trots.

4,5 kg, 56 cm, een hoofdje met prachtig haar… de belofte van een super zoon was werkelijkheid.

Een zeer intens gevoel na het verdriet drie jaar eerder om het verlies van het onvoldragen zoontje na 6 maanden zwangerschap.

De zussen die hun broertje vol tederheid aanraakten, vonden hem zo klein... in tegenstelling tot familie en vrienden die er een kind van een paar weken in herkenden…

Vandaag is het 9 maanden na die 15^de juni… toen het voor onze knappe zoon ‘volbracht’ bleek… Amper 1 maand tussen een vervelende hoest en de fatale diagnose die meteen de laatste 10 dagen van zijn leven inluidden. De alfa en de omega van het bestaan… de Griekse lettertekens die ook gegraveerd staan in onze trouwringen en de plechtige belofte symboliseren zorg dragen voor de kinderen die ons zouden geschonken worden…van ontnomen worden was geen sprake…

Die 15^de juni keerde ik ‘s avonds laat terug om in de stilte van de rouwkapel mijn zoneke net als in onze eerste nacht samen, opnieuw voorzichtig in mijn armen te nemen en dat witte gave gezicht met ‘de baard van anderhalve dag’… op mijn netvlies te printen.

Hier lag vredig uitgeteld de levensgenieter, de man die snedig en ad rem charmerend rebelleerde, de advocaat waarvoor recht rechtvaardig moest zijn en dus voor muziek koos, die van 56 cm een 1m 95 wist te maken en 35 jaar lang ons leven trots, pit, glans én grijs haar bezorgde…

Peace, love and happiness… my 1st Sun, coming up out of the underground… For ever and a day…