Archief

“Begraven worden in dat kerkje aan het water” -de wens van onze Chris zelf-  was het idyllisch gelegen kerkje Onze-Lieve-Vrouw- Koningin in Schoten op een boogscheut van ons Roosjes Wouwersnestje…

De vreemde timing voor zijn uitvaart die menigeen die vrijdagavond in juni in de chaotische avondspits tot wanhoop dreef, kwam er omdat het feestelijk huwelijk van een vriend op zaterdag, en niet bij de deur, niet in het gedrang zou komen.

Dat huwelijk was immers in tegenstelling tot deze 'door niemand ook maar vermoede 'uitvaart, wél lang van tevoren gepland.

Voorafgegaan door de saxofonist met een door merg en been snijdend “Misty” , werd onze Chris die vrijdagavond tot voor hetzelfde altaar gedragen, als waar we vanmorgen samen met de families van 31 andere overleden geliefden, het speciaal herdenkingsmoment voor Allerheiligen beleefden. Onze Chris weliswaar als jongste, met een betreurenswaardige voorsprong van bijna 20 jaar…

31 kruisjes en een kaars voor ieder van hen stonden opgesteld voor het altaar, zoals daar amper 4 maanden geleden, de kist met het lichaam van onze zoon voor de laatste keer tussen ons in stond. Hoe hard ik ook mijn best deed, verzet tegen mijn tranen was hopeloos.  

Allerheiligen. In mijn herinnering vooral de ellenlange litanie die afgedreund wordt en scanderend vervolledigd met het monotone ‘bid voor ons’… De verhelderende tekst op het misblaadje gaf me er een meer verfrissende kijk op en wil ik graag met u delen ter overweging:

Heiligen zijn gestalten die laten zien hoe een mens bedoeld is. Hoe een mens naar zijn beste vermogens kan zijn. In die zin vergezellen de heiligen ons op de weg omdat er tussen hen en ons een lotsverbondenheid bestaat: ons beider (nood)lot is dat we zelf nimmer in staat zullen zijn om te zijn wie we misschien hadden kunnen zijn, of om te zien wie wij werkelijk zijn in de beleving van anderen. Daarmee blijft onze eigen ‘heiligheid’ voor ons een verborgenheid, een mysterie. We kunnen slechts hopen dat onze namen niet verloren gaan, en dat we herinnerd worden als dragers van het beste dat er in ons leven verborgen aanwezig was.  

Een aanvaardbare denkpiste.

Kippenvelmoment, wanneer de namen van elk van de 31 mensen die sinds de vorige Allerheiligenviering overleden, werden genoemd en voor elk van hen bij het kruisje een kaars werd ontstoken. 4 rijen met elk 8 kaarsen, die het licht ontleenden aan de Paarskaars, symboliseerden voor mij de k8 van 8, waarmee we het afscheid van ons Roosje probeerden een plaats te geven in ons leven. Kijkend in de gloed van de dansende vlammetjes leek het of onze kinderen lichtend voor ons stonden, als 'de zon die altijd weer opkomt uit de ondergrond'… voelden we hen even heel intens nabij. De kaars kwam mee naar huis en als we op zoek zijn naar een lichtpuntje, zullen we haar heel zuinig even ontsteken en het gewijde moment terug binnenhalen.

De twee blonde misdienaartjes waarmee we de ganse dienst oog in oog stonden, vulden mijn hart met liefde en mijn ogen met tranen. Het had allemaal zo mooi kunnen zijn. Heel lief kwamen ze dan ook dag zeggen als klasgenootjes van onze kleinzonen voor die van school veranderden. En de knuffel was gemeend…

“Later als ik dood zal zijn, dan zal ik alles weten”… Tot dan gaan we samen verder in geloof, hoop en liefde. Voortaan 'met aandrang'  gekruid met dat onontbeerlijke scheutje happiness dat onze junior naliet. Dat hebben we na de viering niet bij woorden gelaten, maar omgezet in daden. Onze reservatie in het rustgevend idyllisch kader van het Hofke van Bazel bleek een super idee. Genieten in het beste gezelschap dat we ons op deze dag konden dromen, niet alleen van een culinair hoogstandje, maar ook van een meer dan inspirerende kennismaking met boeiende mensen. Het leven zit vol verrassingen en niet alleen betreurenswaardige… Gelukkig maar, want opgeven is géén optie…  

De Herfst blaast op den horen
en ’t wierookt in het hout,
…..

doch alle schoonheid zal verdwijnen,
want alle schoonheid is slechts droom,
…..

Een ganzendriehoek in de luchten,
nu komt de wintertijd.

Felix Timmermans

Vreemd hoe verplichte parate kennis van weleer, sluimerend in ons onderbewustzijn, perfect weet wanneer op te borrelen. … In de herfst van het eigen leven staat enerzijds de weelde van het pakket schakeringen van elke kleur in de laatavondzon, symbool voor vele intens beleefde vreugden. Bij diezelfde herfstcollectie, maar dan met storm en regen, waait weemoed binnen en getuigt  van striemend verdriet. Als blad en vrucht in snelvaart afknappen en de kale koude winter oprukt, koesteren we het geloof en de hoop van vernieuwing, op elke tak geënt…Perpetuum mobile…  

Allerheiligen en Allerzielen: jaarlijkse retrospectieven… panoramische terugblik om vooruit te kijken. Eens de litanie van alle heiligen –Allerheiligen- voorbij, volgt intiemer na het orgel, de stille hulde van de harp.. Allerzielen. Alle®zielen, het feest van geliefden over de eeuwen heen, vaak 'only known but to God'… Elk van hen ooit oorzaak en gevolg en zelf bron van diep geluk en immens verdriet…voorlopers van alle volgenden… want alle leven is altijd en ontegensprekelijk tijdelijk.

Met twee eenvoudige koud stalen urnen midden de fotogalerij, blijven ons Roosje en onze Chris midden onder ons in hun ouderlijke thuis. Is de liefde die hen droeg, koesterde en moest loslaten, nog altijd intens en heel nabij.

Meer dan met bloemen, kaarsen, wierook en tranen, houden geloof, hoop en liefde en in de variante met kleine, maar niet onbelangrijke nuance, peace love and 'happiness', hun aanwezigheid levend.

Ervaren dat ze elk met hun eigengereide strijd tegen onrecht over de dood heen, voor anderen bron van kracht kunnen zijn, vervult ons met dankbaarheid en sterkt ons, niet op te geven om rechtdoor te blijven gaan.  

De roep om een rechtvaardiger rechtspraak, klinkt steeds luider. En ook kunst en cultuur, traditionele appetizers voor een breed maatschappelijk debat, werpen zich in de strijd.

‘Het vonnis’, ‘De Ridder’ … actuele eigen Vlaamse producties die de vinger  op de wond leggen, houden een niet verholen waarschuwing in voor de gevolgen van een justitie die faalt. Zolang nog enig respect kan overeind blijven, is het recht in eigen hand nemen, geen optie. Een verpletterende verantwoordelijkheid voor wie recht moet spreken. Laat ook deze bezinningsdagen hen inspireren om te leren zien met hun hart.

In perspectief bekeken, is het leven slechts een doorn in het oog van de eeuwigheid.

Al- dan niet geloven in hemel of hel verandert niets aan die ene zekerheid, dat het finale laatste woord Gerechtigheid zal zijn. Geen kleed of toga, goud noch geld, gepretendeerde macht of suprematie blijft overeind als stof tot stof is weergekeerd.

Dat is, over de geneugten van een herfstvakantie heen, de ware toedracht van Allerheiligen… die we zullen beleven met ‘a touch of Rose’ en ‘a sound of Chris’.  

Spreken is zilver, zwijgen is goud…

Fout….

‘Iemand het zwijgen opleggen’:  synoniem voor ‘vermoorden’…

Terwijl de overheid enorme budgetten investeert

-om mensen aan de praat te krijgen,

-niet de andere kant op te kijken als iets fout loopt,

-pesten aan te pakken,

-misbruik niet in de doofpot te stoppen,

…

Maar vooral en al zeker niet als er kinderen in het ‘spel’ zijn…  want vanzelf gaat het niet over... zegt de kostelijke tv- spot.

Tal van overheidscampagnes, bedoeld om mensen te sensibiliseren misbruiken van alle slag aan te kaarten, blijken nog steeds meer propagandistisch dan effectief te zijn.

Zolang wiens brood men eet, diens taal men spreekt, klokkenluiders moet ontmoedigen, blijft het potje gedekt en tieren wantoestanden ongestoord verder. 

Met massa’s begrip en steun van professionals die de pijnpunten binnen justitie zeer goed kennen, maar ook van vele honderden gewone mensen in vergelijkbare onrechtvaardige situaties, hebben we geen andere weg dan onze nek uitsteken om de rechten van de kinderen van een overleden moeder te vrijwaren. Hopelijk overleven we tot Roosjes zonen groot genoeg zijn om niet langer opgedrongen te krijgen wat ze moeten denken, maar we hen nog kunnen meegeven hoe je eerlijk leert denken. Het is een strijd die niet eens zou moeten gevoerd worden als het belang van kinderen zou primeren. Wat is er leuker dan die veilige plek die zelfs van voor je geboorte voor je bestemd is in het hart van je grootouders, in het veilige familienestje…

Het is dé reden waarom onze familie na 10 maanden morele gevangenschap opgelegd door de jeugdrechter nu toch uitbreekt  in het Story- interview rond Allerheiligen en het witgekalkte graf van verontwaardiging openbreekt…

Altijd maar weer de aanvallen van een vader en de stiefmoeder op de overleden mama van twee jonge kinderen, afdoen als ‘vergissing, niet goed gehoord, verkeerd begrepen… is geen optie meer en is de waarheid geweld aandoen. In onverbloemde taal is dat ‘liegen’. We zijn de incubatietijd voorbij die elke manipulator zichzelf toebedeelt alvorens het masker dan toch valt. In Nederland is het gevallen, hier duurt alles wat langer.

Tijd zou er niet toe doen, mocht het om ‘materieel recht’ gaan. Maar hier staan twee jonge, erg beïnvloedbare en gekwetste kinderen terecht, die spontaan en niet geïndoctrineerd loyaal moeten kunnen zijn. Hun ganse leven dragen ze de sporen mee van die kind- en jeugdjaren. Minstens de helft van hun genetisch materiaal vormt mee de basis van tot wie ze kunnen uitgroeien. Dat in de kiem smoren, is een misdaad tegen de menselijkheid.

Geen enkele menselijke instelling is perfect en ook elk geval is anders. Dat impliceert dat een rechter nauwgezet en goed geïnformeerd moet zijn en over een flinke portie psychologisch doorzicht moet beschikken. Weten begint bij opzoeken en daar is ook het verleden deel van.  

Justitie is de instelling die bemiddelt in conflict en sanctioneert bij niet naleven van afspraken.

Roosjes smeekbede haar kinderen te behoeden voor eenzijdige beïnvloeding, wordt hoe langer hoe duidelijker een hartverscheurende schreeuw van een ervaringsdeskundige vrouw.

We beseffen dat we niet de enige grootouders zijn die hun kleinkinderen zoveel meer te bieden hebben dan wat we hen kunnen geven. Als beide ouders leven is het de verantwoordelijkheid van elk van hen om normen en waarden naar familie, grootouders en alles wat daarbij hoort, te leren respecteren. …valt een van beiden weg, dan is er gelukkig nog de familie waarin de kinderen hun geliefde plaats hebben en zichzelf terugvinden.

Dat geloof, die hoop en vooral die oneindige liefde bezielt ons om de krachten te bundelen van mensen die niet langer willen aanvaarden dat recht voorbijgaat aan rechtvaardigheid.

Achter de inhoud van de Story van deze week staan we met heel ons gezin, de titel is voor rekening van hun marketeers... maar hoe breder het draagvlak om dit kindermisbruik aan te kaarten, hoe groter de kans dat rechtvaardige rechters opstaan.

Terugdenkend aan midden de jaren 60, mijn 18de verjaardag en de daarbij horende 'party' in het 'selecte' gezelschap van leeftijdsgenoten en bij uitbreiding enkele oudere vrijgezellen… uit de kennissenkring van onze ouders…de subtiele screening . Onder hen onze toenmalige buren met twee dochters en twee volwassen zonen. Al waren ze wel al enkele jaren de kaap van 18 gepasseerd, maar vrij en onbelast... kwamen ze alsnog in aanmerking. Bij het lezen van hun antwoordkaartje dat ze  ‘met plezier’ de uitnodiging aanvaardden, ontpopten zowaar mijn eerste vlinders …

In tegenstelling tot op het moment zelf, kon ik later glimlachen om de binnenpretjes van die twee ‘anciens’ toen op het feest mijn zus van 6, verklapte dat…“ons Myriam wacht ’s morgens tot jij buitenkomt om ook te vertrekken…”

De eerste schooldag erna zag hij me, vermoedelijk voor het eerst, ook buitenkomen, zwaaide galant de deur van zijn oude Saab (of was het een Volvo) open en bood me een lift aan … om ruim tien minuten later onze eerste gezamenlijke ‘tramrit’ te beleven, na verwoede tevergeefse pogingen om het tweedehands vehikel te starten. 

De prille vlinders waren geen lang leven beschoren, maar het blijft een leuke herinnering. Een lange aanloop om uit te komen bij zijn oudste zus Lieve.

Een vriend mee naar huis brengen, deed je niet zomaar. Dan waren er vooruitzichten en dat nieuws werd tussen de moeders discreet becommentarieerd... Het oudste meisje  van de buren was dus ‘verloofd’. Een jongen uit de Vlaanders, had rechten gestudeerd en was zoals vader Verschroeven met strikt afgewogen woorden profeteerde: “heel ambitieus en  verbeten, ik zie die nog eerste minister worden…”

Lieve was een afgestudeerde, knappe jonge vrouw zij het in een miniformaat, innemend en toegankelijk. De toekomstige bruidegom kwam gesloten, eerder stuurs over. Maar de forse dosis zelfverzekerde ambitie oversteeg wat voor timide doorging. Complementair' dus.  

De kleren maken de man...

Met de stijgende vraag naar confectie, drong ook de industrialisering van naaiateliers zich op. Voor mijn vader, als man van het vak -regent in de coupe- een enorme opportuniteit. Hij ontwikkelde en fabriceerde een eigen lijn van stoomafzuigende persinstallaties en werd een begrip in het wereldje van mode- en vaktechniek. Maar een aantal ‘verwende’ klanten uit de maatkleermakerij, lieten zich niet zomaar in hun blootje zetten en werden de dwingende kracht om zijn gerenommeerd mode- atelier te handhaven. Zo werd hij een tijdje dienaar van twee heren: de industrie en het ambacht. Het is zo dat mijn vader de 'Natan' van het eerste maatpak van Wilfried Martens werd.  Het trouwkostuum waarmee Lieve in Rome, mevrouw Martens werd. 

Decennia lang, gaf ze hem de ruimte te werken aan het vervullen van de profetie van zijn schoonvader, niet één-, maar liefst negen keer premier te worden en Lieve, de première… en ze leefden wel nog lang, maar niet zo gelukkig ...

Toen ik in december 1987 opdracht kreeg de vrouw van de eerste minister te interviewen...werd dat een super aangenaam weerzien met 'mijn buurmeisje'... het artikel heb ik vandaag uit mijn archief opgediept en ingescand… en als het iemand mocht interesseren, ik voeg het hier nog eens aan toe…

Spijt en berouw, ook al is het te laat en onherstelbaar, getuigen voor een man van eer en geweten. En door Lieve, tijdens haar laatste levensdagen op te zoeken en zover dat kan, met haar op de drempel van de eeuwigheid, alsnog in het reine te komen, heeft me diep getroffen... Voor hun kinderen een kostbaar afscheidsgeschenk, want zij moeten verder met gedeukte herinneringen en verdriet om het geleden verdriet van hun mama...  die stap van hun vader naar haar toe, twee huwelijken en drie kinderen later, kan hen helpen een stukje bitterheid om te zetten in positieve energie. Het doet de mens Wilfried Martens, terug een beetje in mijn achting stijgen. 

Het zou mij niet verbazen dat Miet Smet hieraan niet vreemd is…haar lieve bemoedigende woorden aan ons Roosje herinnerend, wens ik haar bij het verlies van haar soulmate naast ‘a touch of Rose’, het respect en de genegenheid van de kinderen om samen de gedachtenis aan hun ouders levend te houden in hopelijk nog veel mooie momenten samen.  

Junior- lief, 

“When I need you, just close my eyes and I ‘m with you… “Veelgehoord liedje in de jaren dat jij onze kleine babyboy was. Papa, Chris sr, aan de andere kant van de wereld op zoek naar werk voor duizenden gezinnen en wij hier met ons vier. Opgeven was ook toen al geen optie en we trotseerden als gezin de hoogste zeeën. Met alle drie de kinderen een waardevol diploma op zak, hield de toekomst mooie beloften in…en die kwamen aanvankelijk ook allemaal uit, tot eentje geconfronteerd wordt met een voor ons compleet onvoorstelbare vorm van criminaliteit. Deze geërfde strijd is er een die we voor onze geliefden wellicht op korte termijn -niet kunnen winnen, maar die we voor- en met veel anderen zullen voeren opdat zoveel onrecht de volgende generaties niet meer kan aangedaan worden…

1st Sun komt voortaan elke dag op, om samen met 'a touch of Rose' geloof, hoop en liefde te kruiden met een flinke dosis happiness... Donderdagavond op de 'after work party', met 250 Top, schaarden we ons rond de draaitafel… nu ja, bij wijze van spreken… want het gaat over compacte ingenieuze elektronica… die loepzuiver de perfecte sound voortbrengt…  Buscemi tekende respectvol af in jouw plaats. Terwijl zagen we je samen met hem geregeld op de videowall passeren, afgewisseld met een ander charmant beeld in overall mét helm als demolition man met meter Dina Tersago in het touch of Rose huis…het stof hoorbaar knarsend tussen de tanden...

Ja, junior, of kan ik beter met respect Vince Hilton zeggen... de vibe was er… ik zag je wiegend voor me staan, je handen bewegend, als dirigeerde je een groot symfonisch orkest en dwingend de vraag afvurend waarop je niet eens antwoord verwachtte… ‘voelt ge ’t mama, voelt ge ’t….’ Zo vaak prees ik me zalig dat wij in een burcht en helemaal vrijstaand wonen… 'Maar als ge iedere klank wilt horen, moet het luid staan', zo bleek ook gisteravond. En ik heb iedere klank tot me laten doordringen, ben geraakt, door elk instrument dat zo harmonieus is toegevoegd tot één groot allesomvattende sound. Prachtig zoon.Prachtig... Iedereen op de afspraak beaamde 'hij heeft het gewoon'...  en daarom zet ik dit fotootje on line, met de boodschap: we hadden het kunnen weten... en kijk... het roze ceintuur van mijn peignoir is bij deze ook terecht... vindingrijke gitarist...  

Je vrienden  die bevestigen dat er geen dag voorbij gaat waar je niet bij hen bent… Je hebt ook zoveel muziek nagelaten dat ze er nog jaren feestjes mee kunnen bouwen… En nu in deze unieke 1st Sun is je sound gedeponeerd merk..., je vibe, je happiness is vereeuwigd, met jou en de eerste limited edition waarvoor gisteren meteen na de voorstelling en het hartverwarmende applaus, kon worden ingetekend, heeft zijn weg gevonden. Dat extra jaar property rights: dan toch een goede investering?...

Met een unieke foto van Vince Hilton/Buscemi, persoonlijk gehandtekend door de enige die dat live nog kan…is 1st Sun nu al een collectors item.  En de integrale opbrengst gaat zoals jij het wilde, naar ‘a touch of Rose’.

Gisteravond, omringd door mensen die de emotie van het moment (h)erkennen en respecteren, was heel bijzonder. Met hen die onze kinderen van jongs af kennen of pas later hun levenspad kruisten, dat grensoverschrijdend stapje te zetten, was zeer intens. Een stapje in het leven na de dood. Die grote onbekende, in geen enkele formule te vangen, tenzij die van echte liefde ooit ontdekt wordt.

Laat dat nu net de poging zijn van ‘a touch of Rose’ met ‘a sound of Chris’ om zonder winstoogmerk 'leven' de moeite te maken tot de laatste snik. Een facet dat ons in een wereld van grenzeloos winstbejag, zeer nauw aan het hart ligt. Het idee voor de stichting ontstond op het sterfbed van Roosje, toen die omringd door al wat comfort kon bieden, hoorde hoe vele langdurig ongeneeslijk zieken, noodgedwongen om financiële redenen, beperkt zijn tot enkel de medische handelingen. Als genezen niet meer tot de mogelijkheden hoort, worden andere prioriteiten eerstelijns. "Als ik genezen ben, maak ik daar werk van..." Ann- Marie doet het...

Wie HIER en NU lijdt, heeft maar weinig aan een lange termijnvisie voor curatieve oplossingen. Die heeft nu nood aan  psycho- sociaal welzijn, een zachte touch, een gelukkig makende dagelijkse zonsopgang, om vol te houden.

‘A touch of Rose’ maakt het waar, gedragen door weldoeners, de belangeloze inzet van de ploeg vrijwilligers creëert de stichting een oase van peace, love and happiness waar ‘tijd’ een kwestie van ‘prioriteit’ is. Waar mensen het geloof, de hoop en de liefde delen als onmisbare ingrediënten.

Elke vibe uit ‘1st zon’ zal dat ‘vleugje Rose ‘ een extra dimensie geven. Eén die recht naar het hart gaat van zoveel mensen van goede wil. En ze zijn met veel meer dan de vijanden van het goede. De warme doordringende, vol verrassende- sounds- doorspekte vibe, geeft aan dat het uur is aangebroken.  

1st Sun openbaart de kracht van de ingehouden maar niet aflatende roep om wat krom is recht te trekken, liefst mét-, anders tegen hen die andere agenda's hanteren.  

De toekomst is van iedereen…

Limited edition van 1st Sun by Vince Hilton remixed by Buscemi te verkrijgen door storting van € 10 op rekening 001-6451191-88 van A touch of Rose met vermelding CD Vince Hilton. U krijgt de CD dan binnenkort thuisbezorgd in exclusieve hoes, gesigneerd door Buscemi ! Geniet voor altijd mee van de Vince Hilton vibes ten voordele van A touch of Rose

Een foto die meer zegt dan duizend woorden… 

Als oprijzend uit het donker van verdriet, ging vanmiddag de zon op in ons Ganzenhof…   

De door DJ- grootmeester Buscemi, CD- rijp gemaakte versie van 1st Sun, galmde in avant-première als hartversterkende postume muzikale boodschap van onze Chris, of is het DJ Vince Hilton... dat opgeven geen optie is. Altijd weer komt de zon op, hoe donker ook de nacht was...

‘A sound of Chris’ start donderdag aan zijn peace, love and vooral happiness- reis naar de harten van velen. Elke vibe als ‘a touch of Rose’ vol geloof, hoop en liefde.

Dank aan Buscemi voor de kers op de taart, aan Joris Blervacq die dit mogelijk maakte, aan Chris sr die het moment vereeuwigde… 

Vince Hilton, may your sound of beauty, be a joy for ever.    

“Jeugdig en onervaren, maar sterk in de genade van de Heer.” Dat schreef een neef Witte Pater in 1962, voor zijn vertrek als missionaris naar het toenmalige Rhodesië in mijn “Poésies”. 

Nu, decennia later, doemt dat sobere witte patertje dat hij in één pennentrek in mijn poëzie zette, weer op. Ik kreeg het lederen boekje op gulden snee bij mijn eerste communie cadeau. Zoals op alles, was ik ook hier bijzonder zuinig op. Heel uitzonderlijk liet ik iemand toe er iets in te schrijven in tegenstelling tot de tientallen ‘vriendenboekjes’ waarin ik zelf gevraagd werd iets te tekenen of te schrijven… en me dan ergerde aan de slordigheid waarmee sommigen respectloos met het kleinood van anderen omgingen.   

In het ordenen van zoveel dierbare schatten op zolder, de meeste spullen van onze kinderen die ik bewaar voor het nageslacht… kom ik in mijn eigen koffertje vol dromen terecht, ook al is het een haast bijna onverplaatsbare ijzeren legerkoffer uit de voormalige stock Américain, dus dit lederen boekje tegen, gewikkeld in een beschermend zijden papiertje.

Zittend op de grond naast de open koffer, word ik hoog in de nok van het dak, opgenomen in het visioen van verleden, heden en toekomst om te landen bij onze Chris en zijn analyse van onrecht dat de naam RECHT claimt.

Een strelende zon door het zolderraam aan een prachtige zuivere blauwe hemel, herinnert aan die andere zonnige middag en mijn date met junior op een terras aan het water voor een lunch. 'Zakenlunch', schertste hij, toen hij met de hem kenmerkende gedrevenheid enthousiast zijn plan ontvouwde rond 'property rights' in de muziekwereld.

Tijdens z’n zorgvuldig opgebouwd pleidooi voelde ik de verborgen agenda bladzijde voor bladzijde openen. Muziek was zijn leven en het juridisch tintje, camouflage. Voorzichtig liet hij mij zelf ontdekken waarom het extra jaar in Gent geen extra Masterdiploma voort zou brengen, maar een internationaal palmares van podia...

Mijn opmerking: “Zie de muziek als een hobby, maar laat de advocatuur je dagelijks leven zijn en niet omgekeerd”.... noemde hij de foute 'conclusie' en hij zou ons dat bewijzen...

‘Mama, toch, jullie hebben het nog steeds niet door hé’, zei hij behoorlijk geïrriteerd. ‘Jullie blijven respect hebben voor een wereld die dat niet verdient, één grote farce van manipulaties zonder enige moraal. Maar je schiet op de DJ, die met muziek die zeden helpt verzachten. Als ik als DJ van dienst neerkijk op de wriemelende massa onder mij op een of ander ‘high society’ feest, werkt het haast op mijn lachspieren … Jullie beseffen toch dat je mij daar niet onder kan catalogeren. Niks authentiek, in een keurslijf gedwongen zonder enige creativiteit. Een leger zombies, vaak slaafse volgelingen van een systeem, geketend door wetten en regels, doen uitschijnen recht te spreken maar doodsbenauwd om échte waarheden bloot te leggen.  Om recht rechtvaardig te maken. Bang van het eigen geweten. 

Carrière maken moet betekenen: geboeid zijn door de veranderende maatschappij om er innovatief op in te spelen... in tegenstelling tot geboeid aan handen en voeten, krampachtig een status te willen handhaven. 

Als DJ achter mijn muziekinstallatie zie ik hen een paar meter lager, vaak schaamteloos bezig, terwijl de bubbels van overvloedig drankgebruik niet alleen het wit in hun ogen vertroebelt... Het leven is te kort om in dat drama mee te spelen.

Van die controversiële zoon heb ik intussen veel geleerd, zelfs over de lengte van het leven...

Toen de stichting ‘a touch of Rose’ een feit was en op zoek naar helpende handen om het huisje te strippen, was hij -met een knipoog naar de woordspeling- meteen kandidaat. Midden stof en gevaar van de afbraakwerken liet hij zich lachend vereeuwigen met de meter van 'a touch of Rose'...  Als muziek dan toch je leven is, zorg jij dan eens voor een passende mooie sound voor Rose, suggereerde ik met het oog op de opening van het psycho-sociaal oncologisch welzijnscentrum dat haar naam kreeg.

 Zonder aarzelen repliceerde hij: ‘daar ben ik al lang mee bezig… maar het moet perfect zijn: een wereldhit…a sound of Vince for Rose’  

Met een glimlach dacht ik: ‘fantast…’

Maar dan gebeurt het onwaarschijnlijke. Amper 10 dagen tussen diagnose en fatale afloop waren we gefocust op er voor- en bij hem zijn...  Pas enkele weken geleden vernamen we dat hij nog een dringende afspraak in het ziekenhuis regelde ....

Toen het onomstotelijk duidelijk werd dat zijn dagen geteld waren, moest en zou hij zijn geesteskind alsnog ter wereld brengen: de beloofde hit voor 'a touch of Rose'. Hij had zo lang gewacht, altijd weer een vibe aanpassend, nog een klankje toevoegend... nooit net niet goed genoeg in zijn ogen om de CD te lanceren, tot wanhoop van zijn vrienden. En dan, gekluisterd aan baxters, vechtend voor zijn leven, moest hij die belofte nog gestand doen. Had hij de moed los te laten en het orgelpunt van zijn 'sound' uit handen te geven en de essentie van doodgaan te erkennen: achterlaten...

En zo is geschied. Vince Hilton, ftr Buscemi heeft woord gehouden. Zijn 1^st Sun in aeternum ‘a sound of Chris ‘ voor ‘a touch of Rose'. 

Morgenmiddag vergast Buscemi ons in ons Ganzenhof, in alle intimiteit en in avant- première, met de urnen van Roosje en Chris in ons midden, op 1st Sun. De fles 'touch of Rose' -wijn staat koud...

Dank mijnheer Buscemi, door onze Chris kijk ik nu OP naar de DJ. We zijn dankbaar voor het wederzijdse vertrouwen tussen U en onze zoon, wiens laatste wens postuum in vervulling gaat. De 'after work party' volgende donderdag10 oktober voor 'a touch of Rose' is helemaal uitverkocht. We zullen er samen met velen genieten van uw presentatie van de 'wereldhit' Vince Hilton ftr Buscemi, die er aan zijn hopelijk succesvolle reis door muziekland begint. Een wereldhit in Vlaanderen en daarbuiten… 

Dé vibe van peace, love and happiness om er geloof, hoop en liefde uit te puren …

'a sound of Chris' voor 'a touch of Rose', om te koesteren.

Een lang verhaal, maar waar het hart van vol is, loopt de pen van over... Toch fijn dat ik het met u mag delen... 

Onze Chris completeerde in 1978 ons gezin. De kroon op het werk. Terwijl papa en ikzelf in het Moederhuis de droom in vervulling zagen gaan  –in die tijd was het geslacht van je kindje nog dé verrassing van de geboorte-  zorgden ons Moeke en Vake voor Amieke en Roosje. Om hen te behoeden voor honderd vragen naar het nieuwe kindje door de mama’s aan de schoolpoort -de kerstvakantie was net voorbij-  hadden ze voor allebei een soort kazuifeltje gemaakt uit een  laken met daarop in grote letters: wij hebben een broertje, Chris jr, 4,500 kg, 56 cm.

Dat onze Chris als enige van onze drie kinderen tijdens de schooluren werd geboren, werd achteraf lachend als een voorteken gezien  … 

Doordat het hesje over hun warme winterjas gedragen werd, het was immers januari, viel het niet zo strak, waardoor de tekst las als: ‘wij hebben een boertje’…

Later, in het hevige van de strijd als de zussen wel eens horendol van dat actieve supermannetje werden, dat vooral altijd wilde winnen bij het spel… zuchtten ze: “écht wel een boertje.” 

Slimme grote zussen waren voor een handige verleider tijdens het schooljaar een zegen. Fysica, scheikunde, wiskunde, latijd, grieks … hulp op maat binnen handbereik. Rose in het miss -wereldje lokte bij onze Chris tegenstrijdige gevoelens uit. Enerzijds trots, want op het college de broer zijn van een knappe zuster, had zo zijn voordelen bij de oudere garde of als go between… anderzijds moest hij ook vaak in de verdediging, als men zijn zus -in haar geval totaal niet toepasselijk: “dom blondje” noemde…  Meteen de eerste tekenen van een sterke, goed gedocumenteerde pleiter, die over een gezonde dosis psychologisch inzicht bleek te beschikken. Als tegenprestatie eiste hij dan de rol van 'music maestro please' op bij menig feestje in ons Ganzenhof, waar hij niet alleen zijn zussen liet swingen. 

De studentenjaren aan de universiteit waren op z’n minst turbulent te noemen. Onze praktische bezwaren tegen de toch wel liederlijke stijl, counterde hij met gemak door te verwijzen naar zijn zussen.

Ann- Marie, in de voetsporen van haar vader, praeses van de grootste studentenvereniging geneeskunde, Marie- Rose als Miss ‘schoon en slim’ ondervond niet de minste hinder op de academische weg, dus bij hem zou het ook wel loslopen. In elk geval hebben de leraars geweten dat ze Morel jr in de klas hadden. Het bewijs daarvan de brieven die we nu ontvangen van oud- leraars, die getuigen dat Chris een buitengewone, niet van zijn stuk te brengen persoonlijkheid was met een ongezien gevoel voor rechtvaardigheid, talent voor leiderschap en organisatie met een overvloed aan creativiteit. Vreemd op het oudercontact toen klonk dat precies anders... Toen al zei hij, als we commentaren na een ouderavond voorlegden: 'geen paniek, ooit zullen ze het wel begrijpen... '     

"Hoe kan je nu over kwaliteit van een universiteit oordelen, als je er niet geweest bent", leidde hem na de kandidaturen aan de UAntwerpen over een verloren, maar blijkbaar uiterst prettig jaar Leuven naar het Master diploma Rechten aan de UGent.

Hij schertste dat hij Brussel zou verkennen als stagiair op een Franstalig advocatenkantoor in een chique buurt in Ukkel en daarmee zowel lid van de balie in de hoofdstad als in Antwerpen.

Zijn omzwervingen brachten uiteraard ook heel wat verhuizingen mee en toegegeven zijn locatie in Brussel was de max. Een inrijpoort met een grote binnenplaats, dan achterin een hoge trap met aan de voorkant een enorme professionele opname studio en achteraan een zee van een loft. Ik denk niet dat we willen weten hoeveel feestjes daar georganiseerd zijn… en nooit iemand die gehinderd werd, want een compleet verlaten gebouw na 5 uur ’s avonds… wellicht was dat een voorsmaakje van de hemel… op aarde dan. Ik werd er eens 'plechtig' ontvangen en de doodringende geur van Gel Javel deed me vermoeden dat de witte tornado's zich mogelijk ergens in een kast verschansten... Het was de lekkerste kop koffie ooit in een speciaal voor 'de liefste moeder van de wereld'- tas... terwijl uit de enorme boxen, ballade pour Adéline galmde. 

Er zat muziek in alles wat zijn pad kruiste. Aanvankelijk zagen we het als beeldspraak. Nu beseffen we pas hoe diep dat ook letterlijk zat. Wij waren niet meteen fans. Ook al financierden we zijn eerste draaitafels, rookmachine, lichtorgel, Apple PC’s…  zagen we wel eens klankboxen gaan en weer terugkeren, want verouderd… kregen oude elpees uit onze jeugdjaren voetjes…   ‘toch goede smaak’ susten we onszelf glimlachend… als verregaande vorm van tolerantie. Toch supporterden we met meer enthousiasme voor sportieve prestaties en wist hij ons zelfs tot extra sponsoring voor zijn ploeg te bewegen. Tennissen, hardlopen voetballen, golfen, zwemmen… hij had slag van alles. Nu vernemen we dat de feestjes na de tornooien ook via zijn draaitafels aangezwengeld werden.  

Muziek was pas écht zijn ding. De grote foto op het hoofdpodium van Laundry Day, toen hij in zijn tweede kandidatuur Rechten zat, gaf hij ons aarzelend cadeau, als verwachtte hij kritiek. Die foto koesteren we nu als een geschenk van onschatbare waarde.

Als juli en augustus (weer eens) noodgedwongen in het teken van tweede zit stonden, werd er toch een ander plaatje opgelegd… Solidair als gezin met elk van de kinderen, werd er niet op vakantie gegaan als er iemand moest blokken. Al dwingt eerlijkheid te vermelden dat onze vader- wereldreiziger, niet rouwde een paar weken van huis en tuin te kunnen genieten, wat onze Chris als zijn solidariteitsactie met papa bestempelde. 

Ondanks de vaak heftige reacties die opvoeden uitlokken, bleef het Ganzenhof de place to be in goede en slechte tijden, waar alles altijd weer goed kwam. Niet zonder slag of stoot en hoe gek het mag klinken, waarvoor ze ons, eens volwassen, duidelijk dankbaar zijn (en waren). Communicatie als sleutel op elke deur past...

Vriendjes en vriendinnetjes…. Iedere vader en moeder droomt van een knappe, slimme, brave, eerlijke, betrouwbare schoonzoon/-dochter. We zagen er heel wat komen en gaan en allemaal mee- eten. De ene zie je al wat liever komen dan de ander gaan, of is het omgekeerd.

Bij onze Chris was het niet anders. Veni, vidi, vici… Er was maar één ding waar hij op afknapte: slaafs en dom. Dat over de dood heen, we vriendschap ervaren van oud- liefjes is een fenomeen. Chris was een SCHAT, getuigen ze en koesteren nu zoveel mooie herinneringen aan altijd weer boeiende belevenissen. Dat wij als -nochtans principiële kritische ouders- nu die waardering mogen ervaren, doet enorm deugd. 

De scheiding van zijn zus heeft hem veel dieper gekwetst dan hij liet uitschijnen. “Ik heb haar nog gewaarschuwd”, was zijn verwijt. Iedereen op ’t college kent hem toch. Maar wat doet een verliefd meisje met de waarschuwing van een jongere broer??? Dat hij gelijk kreeg, doet pijn. 

Wat daarna gebeurde, de vechtscheiding, het overlijden van Roosje, de kinderen die meer dan hun mama werd afgenomen ... onze Chris walgde van het ge- en misbruiken van wat 'recht'spraak zou moeten zijn en hing zijn toga voorgoed aan de haak. Zo'n schijnwereld kon nooit de zijne zijn. Verdedigen wat je veracht, never.

In een van onze nachtelijke lange- adem- gesprekken met diepgang, kort nadat Roosjes jongens door listige manipulaties het stigma 'onder toezicht van de jeugdrechtbank' opgeplakt kregen…. was hij ontzettend boos. Hij verweet ons volgzaamheid aan een falend rechtssysteem dat we bovendien nog sponsorden. Waarom deden we niets met de achtergrondinformatie die in overvloed aangereikt werd en lieten we ons de mond snoeren. "Ze verlammen jullie met de slogan 'in het belang van de kinderen', terwijl men die gastjes enorm veel afpakt. Bewijs wat voor een vader het is, die zijn kinderen jullie ontzegt. Voor hen komt het te laat, maar doe het dan voor de volgende generaties. En reken maar dat die mannekens later zullen waarderen dat zij de inzet waren." Hij wond er zich enorm over op, zeker met het toen nog aan de gang zijnde fraude- onderzoek dat tegen de ex- van zijn zus liep ... en zou in dat licht het ganse echtscheidingsdossier in de vakantieperiode met een paar vrienden- juristen uitpluizen... 

Sta me toe het verhaal hier even te onderbreken. Maar beloofd, wordt vervolgd....

Morgen, zondag 8 september, twee jaar en zeven maanden sinds die 8ste februari onze wereld stilstond... liefste Roosje. Met jouw kr8 en de pr8ige herinneringen kregen we hem weer draaiend... tot hij andermaal stilstond de 15de juni van dit jaar, toen onze Chris bijna zonder slag of stoot, geveld werd... Zijn klanken en jouw woorden houden jullie onder ons... 'a touch of Rose' en 'a sound of Chris'... we willen ze delen met velen... en er de kr8 uit putten om te blijven geloven en hopen in peace, love and happiness...

Nieuws over de nog verkrijgbare boeken van ons Roosje,

Zoveel herdrukken voor haar beklijvende, hartverwarmende dagboeken, bewijzen dat velen de pareltjes reeds in hun bezit hebben.

Heerlijk om nog bijna dagelijks te horen en te lezen dat de boeken op het nachtkastje of de salontafel blijven rondslingeren en mensen er blijvend kracht en inspiratie uit putten. Bovendien schonk Marie- Rose de integrale opbrengst aan ‘Kom op tegen Kanker’, in de hoop dat kanker ooit overwonnen wordt. Na verloop van tijd hebben de boekwinkels alweer zoveel nieuwe titels in de rekken, waarvoor oudere uitgaven plaats moeten ruimen. Reststocks worden dan als tweedehands opgekocht of komen terecht in de buik van het snippermonster…  Dat was geen optie voor Roosjes dagboeken. Die zijn niet uitverteld, te mooi en  waardevol om nog heel wat mensen deelgenoot te maken aan haar geloof, hoop en liefde.

Ontroerend hoe vaak er nog naar gevraagd wordt vanuit de verste hoeken van het land. Daarom zijn we op zoek gegaan naar een voordelige wijze van verzending. Die hebben we nu gevonden via een aantal nuttige tips van lieve mensen.

Naast vrijdagnamiddag tijdens het Praatcafé in 'a touch of Rose' huisje aan de Rijkenhoek in Bornem, kunnen de boeken nu ook via een Kiala afhaalpunt bezorgd worden. (www.kiala.be)

Jammer voor de Post… misschien is concurrentieel gezien de wedde van de baas van de Post dan toch aan de hoge kant  want Kiala (www.kiala.be) bezorgt voor 4 euro de boeken bij liefhebbers die ze kunnen ophalen op een door hen te bepalen plaats en tijd in het dichtst bijgelegen Kiala ophaalpunt.

Heeft u de boeken nog niet,

mist u er één,

of kijkt u uit naar een duurzame cadeau-tip…  pakjes voor onder de boom

of om iemand tijdens de trieste eerste novemberdagen een warm hart onder de riem te steken ….

of gewoon als aangename, niet van humor gespeende lectuur om af en toe nog eens ter hand te nemen

of als collectors item in uw bibliotheek

… dan is het nu hét moment… ook al omdat de INTEGRALE opbrengst gaat naar de stichting www.atouchofrose.be

Elk van de drie dagboeken afzonderlijk: €10 per stuk. De drie samen: €25. Biografie Marie- Rose Morel: Al bij al heb ik gelukkig geleefd” : €15  + verzending (zie kader)

Sprookjesboek ‘Het Wouwersnestje, Alexander, Marnix en de Burgerwolf’ is nog verkrijgbaar bij de Standaard Boekhandel zelf.

Als kersverse leraar Nederlands, werd hij in de vorige eeuw… onze klastitularis. Een lichting van 14 jonge vrouwen in wording, amper een paar jaar jonger dan hun leraar, correct met de moedertaal leren omgaan, is op z’n minst een ‘uitdaging’…

Literatuur, poëzie… werd breed gesmaakt. De doorgedreven grammatica heel wat minder. De dreiging van het onherroepelijk doodvonnis bij spellingfouten voor toekomstige leerkrachten, zorgde geregeld voor fikse deuken in zijn populariteit. Maar de boer, hij ploegde voort…  Een extra stukje aanleg dat alvast mij een bank vooruit hielp…

Terwijl een collega jeune premier, de show trachtte te stelen door –hij woonde nota ben om de hoek, maar moest door de eenrichtingsstraat het hele blok omrijden-  met zijn Porsche de parking op te scheuren, was onze titularis heel wat minder glossy. Toch klonk het typische kevergebrom van zijn bescheidener bolide, stukken sympathieker dan het doordringende Porschegebrul. Omdat ik toen geregeld de Kever van ons Moeke mocht gebruiken om naar de les te gaan, stonden onze twee monstertjes wel eens naast elkaar. Dat mijn beige exemplaar sexier oogde, had alles te maken met de gebruikersvoorwaarde… en die was duidelijk: wekelijks kuisen binnen en buiten en dat in het pre-carwash tijdperk, wel te verstaan.

Of de man in kwestie het zelf nog herinnert dat ik hem terug mobiel kreeg, weet ik niet. Maar op een middag kwam hij naar me toe met de vraag of ik misschien iets van autotechniek verstond. Dat beestje van hem wilde geen gas geven... en vermits ik met dezelfde reed wist ik misschien wel raad. Was het een vorm van waardering voor een gedeeld taalgevoel, dat hij er van uitging dat ik dan ook wel noties van automechaniek zou hebben of was het gewoon keversolidariteit… Wellicht met een fikse dosis overmoed, dook ik naar het gaspedaal, niet wetend wat te zoeken, laat staan te vinden… Met mijn hand drukte ik het pedaal een paar keer in, hopend dat een of ander veertje zou reageren. Daardoor merkte ik dat het opgekromde automatje het doordrukken van het pedaal belemmerde. Eenmaal het dubbelgevouwen automatje gefatsoeneerd, stelde ik voor eens te starten en te kijken wat er gebeurde. Ongelooflijk, maar waar: het gaspedaal deed het weer en was de leraar zijn verbazing groot, de mijne nog groter…

Taal, lezen, spreken, schrijven… het was me allemaal even lief. Het winnen van een paar vertelwedstrijden maakte dat ik met succes afgevaardigd werd naar een paar welsprekendheidstornooien. Toen in de Goede Week een voorstelling met de kruisweg van Paul Claudel werd  opgevoerd, kreeg ik van mijnheer Marynissen de kans daar een stuk in te vertolken. Ook toen al ging ik zo op in de prachtige tekst dat het voelde of ik zelf met al het verdriet van de wereld aan dat kruis hing… Nadien zou ik nog talrijke keren mensen mogen beroeren met beklijvende, vaak tientallen bladzijden lange teksten, en zonder autocue, waar muisstil naar geluisterd werd. De graadmeter voor boeiend. Van commentaar en/of felicitaties kreeg ik steeds nadien wel verslag, want had steeds mijn hele zelf erin gelegd en dan was ik compleet leeg en ontbrak elke vorm van interesse in socializing… Bepaalt de voorkeur voor een vak de sympathie voor een leraar of is het de leraar die de liefde voor het vak geeft…  zou de minister van onderwijs zich daarover al eens hebben gebogen…

In die tijd was weinig gekend over het privé leven van een leraar. Maar als we zekere dag na het academisch kwartiertje ons boeltje bij mekaar pakken, komt de verrassende melding dat mijnheer Marijnissen zonet Vader is geworden van een Marleentje.  "Allé, jong, de Marynissen, wie had dat nu gedacht", verraadt iets van een zekere naïviteit nog... Vertederd als we waren, werd meteen bijgelegd om samen haar eerste paar schoentjes te kopen…

Toen Marie- Rose in haar laatste jaar middelbaar Nederlands kreeg van dé Marijnissen…zag ik hem weer. En leuk te horen dat hij in haar zoveel herkende.

Halfweg de jaren 90, ontmoetten we elkaar bij ons thuis en vroeg ik of hij geen extra oefening kon ‘voorschrijven’ om de kritiek van een Gentse prof te counteren, die zich belaagd voelde door die Antwerpse ’A’.

Of hij het bij mij een op voorhand verloren zaak achtte, weet ik niet, maar zijn antwoord was wel leuk: “ik krijg die zelf amper ondergedekt”…

De spraakoefening werd verwisseld voor een leuke babbel, de grens meester-leerling voorbij. Hij met 4, ik met 3 tieners…deelden vergelijkbare verwachtingen en perikelen en ik leer uit zijn ervaring. Het verhaal van de streep blauwe verf in het haar van een van zijn tieners die ermee naar school wil… doet de ouders aanvankelijk verstijven. In plaats van heftig te reageren, bijten ze een stuk van de tong en laten hem zo vertrekken. College en vrienden, geholpen door de tijd om uit te groeien, losten het probleem zonder slag of stoot op… en het bleef bij één streep blauw.  

Het Marleentje van weleer was intussen ook al ettelijke paren schoenen verder, als Ann- Marie thuiskomt van de univ en vertelt over een Hans Marynissen, die bij nader onderzoek, inderdaad zoon van de vader blijkt… Dus hebben we ook allebei een doktoor…

Weer gaan jaren voorbij. Onze kinderen veroveren hun plaatsje, trouwen, worden zelf ouders en promoveren ons tot grootouders…

Af en toe verneem je als bij toeval -of als de spots op eentje gericht worden- iets van elkaars kroost… De sneltrein van het leven raast maar door. 

Tot:  die vrijdagavond in juni, na de uitvaart van onze Chris, een grijze kalende mijnheer…. Marynissen schoorvoetend op me afkomt, me vastneemt en zo oprecht met bevende stem zegt: ‘Dit mag niet". 

"Nee, het mag niet… maar het gebeurt… en zelfs twee keer"…

“Dank u om hier te zijn”, wordt beantwoord met “ik moest”… De ontmoeting is kort, maar ze blijft me bij…

13 augustus. Zoals elke morgen open ik de elektronische brievenbus. Een mail van F. Marynissen valt meteen op… ‘Verschrikkelijk nieuws” "Onze zoon Gert plots onverwacht overleden in Berlijn… " Verbijsterd staar ik naar het scherm... Net als ons Rose van 1972 werd hij onlangs,  zoals Roosje nu maandag, pas 41. En hij had nog zo gezegd: “Dit mag niet…”

We antwoorden, wetend dat troost een utopie is… leed delen vermindert het niet, maar meer schouders die het torsen maakt de last draagbaar… 'Het leven na de dood' is er zijn voor elkaar...

Zoals mijnheer Marynissen twee maanden geleden onze Chris tijdens de afscheidsviering eigenlijk pas leerde kennen, en ook ons beeld van hem veel rijker werd door openhartige en liefdevolle getuigenissen, zo overkwam me hetzelfde vanmorgen tijdens de prachtige dienst voor Gert. Het voelde als een heruitzending van een beklijvende film… Levensgenieters, hartendieven, muzikanten, muziekliefhebbers, festivalgangers, vinylverzamelaars, romantici, twijfelaars, lopers, wereldreizigers… mét -uiteenlopend- universitair kwaliteitslabel… die overal verschrikkelijk gemist worden en daardoor altijd overal  zullen zijn… Het verdriet van de neefjes en nichtjes om twee speciale nonkeltjes, maar vooral dat van ouders die iets tegennatuurlijks moeten doen: hun kind ten grave dragen… het kruipt niet in je kleren.

Uit het vele moois waarmee ook Gert uitgeleide werd gedaan heeft de vergelijking met “de pracht van een onvoltooide symfonie” me troostend diep geraakt… 

Dat is wat ook onze twee schatten daarboven voor ons hier beneden hebben gecomponeerd… een prachtige onvoltooide symfonie… ‘a touch of Rose’ en ‘a sound of Chris’… Gert, vind elkaar daar maar gauw om tot op "a sunny day, we'll meet again" te genieten van peace, love and happiness...