Archief

Uit vroeger jaren herinner ik me een liedje van Rudi Carrel dat ging over het uitlaten van zijn hond en eindigde met de zin "wie laat wie nu uit" Ik denk aan dat liedje omdat ik op het zonnige strand een jongetje van een jaar of acht zie met een weerbarstig hondje dat hoegenaamd geen zin heeft om het jongetje te volgen . Ik kan vanaf het balcon ook niet zien waar het jongetje naar toe wil, ik neem maar aan naar de paseo waar zijn ouders op hem staan te wachten, ik kan dat zeker weten als ik de balcondeuren open schuif en even op het balcon ga staan, maar daar ontbreekt me volkomen alle lust toe.Het is vandaag een dia de fiesta "Los Reijes", gisteravond was de optocht van de drie Koningen en daar is mijn familie naar toe geweest, die optocht is altijd heel mooi en gezellig met alle kinderen die de Drie Koningen toe juichen, Yasmin zal het allemaal wel heel mooi gevonden hebben. Yasmin heeft de laatste tijd niet veel meer aan haar hier wonende abuela, want als grootmoeder stel ik de laatste tijd niets meet voor.Het is nog maar zo kort geleden dat we elkaar zachte speelgoedbeestjes toegooiden, dat we verstoppertje speelden. Heel vroeger zei Sergio van Maria "ouwelita " als hij abuela wilde zeggen en nu voel ik me echt een "ouwe".Uit vroeger jaren wellen meer herinneringen op, bv. aan de hond die we hadden toen we aan de Kaag woonden en die hond de schapen van de boer het water in joeg. En wat hadden de jongens een moeite om die kletsnatte hond weer aan wal te krijgen en wat was die boer boos, daarover misschien weer eens een andere keer medebloggers, het mooie weer lokt me uit tot wandelen

De mens die lijdt het meest

door het lijden dat hij vreest

en dat niet op komt dagen

zo heeft hij meer te dragen

dan God te dragen geeft

Een volk dat voor tirannen zwicht

zal meer dan lijf en goed verliezen

dan dooft het licht.

Mijn Sneekse grootmoeder:

Vroeger zei ze, had je twee paar schoenen, een paar voor door de week, en een paar Zondagse

"Nu heb je al den duvel skunen "

Als ik in Sneek bij haar logeerde, klom zij moeilijk twee trappen op om mij in het logeer zolderkamertje een kopje thee op bed te brengen,

In Sneek had ik een nichtje Aukje wonen van ongeveer mijn leeftijd, maar grootmoeke vond het niet goed dat ik daar logeerde, ik moest bij haar logeren. zij had immers van die prachtige platenboeken die ik zo mooi vond.

Strakjes komt Rodika voor de wekelijkse schoonmaak beurt van mijn appartement.

Omdat ik met de kerstdagen nogal uithuizig was,vroeg ik me gisteren af wat er eigenlijk schoongemaakt moest worden, want een alleen wonende oudere vrouw maakt weinig vuil, is gewend om doordacht alle kleine huishoudelijke bezigheden die voor haar overblijven met overleg aan te pakken, zodat ik gisteren nog wat wasgoed in de wasmachine stopte en opgehangen had -uit het zicht- op het balcon, door de forse wind was die was vanmorgen droog en kan Rodika straks beginnen te strijken, ook de ramen van het balcon kunnen wel schoongemaakt worden, spons en zeem zijn nooit geliefde attributen van me geweest. Alle foto's van mijn overleden zoon die op de glazen eettafel uitgespreid lagen heb ik even opgeborgen. In ieder geval kan Rodika strakjes zinnig aan de slag gaan. Als ik uit het raam kijk zie ik buiten een woelige zee en een zeer doods strand. Er zijn nog wel enkele boodschapjes te doen, strakjes met de rollator toch maar even tegen de wind in optornen, ik heb wel geen zin, maar kop op "Uit goed voor me"

Gelukkig de kersttijd zit er bijna op, vroeger vond ik dat ook niet zoveel, want wij vierden uitbundig Sinterklaas en och die Kerstman kreeg in mijn jonge jaren in protestants gedeelte van Nederland zogezegd geen voet aan de grond. Voor mijn vader waren het mooie knutseldagen, hij heeft eens een heel bureau gemaakt tijdens de feestdagen in December, reizen werd in mijn kindertijd alleen maar door de superrijken gedaan, wie had er nu helemaal een auto , practisch alleen zakenmensen zoals zaadtelers, bloemenkwekers en natuurlijk doktoren, vliegreizen bestonden nog niet, een enkeling ging met bus of trein naar de sneeuw, skien was nog niet populair, schaatsenrijden wel. Nederland was nog vnl.een agrarisch land

Altijd als ik in een tube tandpasta knijp herinner ik me een klein huisje op Brakkeput in Curacao, waar mensen wel eens een "get together" hielden, inplaats van thuis iedereen te moeten ontvangen, zo'n get together was ontspannender, omdat bij thuis uitnodigen sommige belangrijke mensen niet uitgesloten konden worden. Op een dergelijke get together kwam een van de vrienden uit het huisje met een tube tandpasta waarin ondeskundig geknepen was, niet netjes vanaf beneden, maar lukraak. Hij veroorzaakte de vereiste ontspanning, want de get together liep voor geen meter, er waren onbewuste spanningen die plotseling bewust waren geworden, er kwamen onderlinge jaloerse relaties naar buiten, er werd elkaar de wacht aangezegd, kortom het "gezelligheid kent geen tijd" werd vervangen door toekomstige echtscheidings procedures en om zo te horen werd het tafelzilver al verdeeld. Een vriendin riep:"Aukje I love you" hetgeen geen Lesbische verklaring was, maar een kreet van opluchting, omdat ze nu kon gaan scheiden. Nu wordt de soep nooit zo heet gegeten als zij opgediend wordt, zij bleek later de enige te zijn die een scheiding had doorgezet, de anderen schikten zich in hun lot, dat bij nader inzien toch niet zo'n verdrietig lot bleek te zijn en het leven ging weer gewoon door met alle aktiviteiten die het in een tropisch klimaat zo goed doen zwemmen, tennissen, golfen, de "cubalibre"- rum en coca cola-spoelde weer langs het keelgat. En natuurlijk met werken, want bij de Bataafse Petroleum Maatschappij later omgedoopt tot Shell werd heel hard gewerkt .Er werd in die tijd ook aan praktische liefdadigheid gedaan, bv. curacaose begaafde kinderen die in hun koenoekoe huisje thuis weinig rustige studieruimte hadden, konden bij sommige employe's thuis komen studeren,om zonder afleiding van de buurt waarin zij woonden

zich op het HBS eindexamen te kunnen voorbereiden.

21/12/2006

Toen Rodika gisteren wegging zei ze :Gelukkig kerstfeest en ik verwonderd "Is het dan al zo gauw Kerstmis?" Ja, a.s. Maandag, want aan Kerstmis had ik nog helemaal niet gedacht, feest kwam nog helemaal niet in mijn vocabulaire voor en ineens bedacht ik, dat het wel fijn was dat ik dan 'smiddags bij mijn familie zou zijn en eindelijk ook eens mijn pas geboren kleinzoon in mijn armen zou kunnen houden. Eergisteren toen mijn kleindochter van bijna zeven jaar oud hier bij mij in de grote stoel zat en haar broertje vast mocht houden onder toezicht van bezorgde vader, had ik dat tafereeltje ontroerd zitten bekijken en ze waren weer weg voor ik er goed en wel erg in had, dat gaat zo als je ouder wordt en tevens een groot verlies moet verwerken.Mijn medebloggers wens ik natuurlijk gelukkige feestdagen:

EEN FIJNE KERSTMIS EN EVENEENS OUD-EN NIEUW EN ALLE GOEDS VOOR 2007.

SENIORENNET,BE/AUKJE