Archief

De Jaguar XJ220 is een supersportwagen van het Britse merk Jaguar. De auto werd gemaakt door de Jaguar Sport divisie tussen 1992 en 1994. De auto was enige tijd de snelste productieauto totdat de McLaren F1 zijn opwachting maakte in 1994. Het idee om een supersportwagen te maken werd positief ontvangen door de directie van Jaguar die vervolgens besloot het project te financieren. Tom Walkinshaw Racing werd gevraagd een 6.2L-versie van Jaguars bekende V12-motor te produceren die 500pk zou moeten voortbrengen. Het ontwerp voor de auto werd gemaakt door Keith Helfet en bevatte onder andere schaardeuren. De naam XJ220 kwam van de gewenste topsnelheid van 220 mph (354 km/h). De auto werd officieel aangekondigd in 1989 met een prijskaartje van £361.000 (±€450.000). Vanwege de belofte van Jaguar om maximaal 350 auto's te maken werden veel exemplaren vooraf verkocht, dit trok namelijk handelaren aan die zodra ze de auto kregen deze direct weer met winst zouden verkopen. In oktober 1991 werd de productieversie aan het publiek getoond na het conceptmodel flink te hebben aangepast. De grootste verandering was het compleet veranderen van de aandrijving en het weglaten van de speciale deuren. De auto werd aangedreven op de achterwielen in plaats van op alle vier de wielen wat in eerste instantie de bedoeling was. De 6.2L V12 bleek niet mogelijk ten aanzien van emissieregulering en werd vervangen door een 3.5L V6. Deze motor werd al gebruikt in de rally-auto's van zusterbedrijf Rover en produceerde 549 pk. Het was de eerste keer dat een V6 werd gebruikt om een Jaguar aan te drijven. De auto werd in 1992 in productie genomen in een speciaal gebouwde fabriek in Bloxham nabij Oxford, de eerste auto's werden geleverd aan klanten in Italië. Onder de eerste kopers waren onder ander Elton John en de Sultan van Brunei. In totaal werden 281 exemplaren gemaakt en in 1997 waren deze allen verkocht. In een aflevering van het BBC programma Top Gear nam een XJ220 het op tegen een Pagani Zonda in een drag race. Onder het mom, "Nieuwer is niet altijd beter", won de XJ220 het van zijn moderne equivalent.

 

De Hennessey Venom GT is een supercar (2-zit) van het Amerikaanse Hennessey Performance Engineering, met sterke gelijkenissen met de Lotus Elise/Exige. Deze serie heeft heel wat snelheidsrecords op zijn naam staan. De Venom GT Spyder is een open-dakversie van de Venom GT. De productie van de Spyder was beperkt tot 5 wagens, maar er kwam een zesde bij als de "Final Edition". Het eerste model werd door de zanger van Aerosmith, Steven Tyler, aangevraagd bij Hennessey. Hij wou een Venom GT zonder dak. Deze werd dan ook de eerste van de 6 Spyders.
Een versie van de Venom GT coupé die beperkt is tot 3 wagens. Direct na de aankondiging van de wagens allemaal verkocht voor 1,25 miljoen dollar per stuk.
Hiervan is enkel 1 wagen van gemaakt, als afsluiter van de GT-series. Nog voor de aankondiging ervan verkocht voor 1,2 miljoen dollar.
De Venom F5, opvolger van de Venom GT, is voorgesteld op 1 november 2017. Het is een van de snelste wagens ter wereld: in 2.0 seconden van 0-97 km/u en 484 km/u topsnelheid. Hennessey gaat daarmee de strijd aan met de Bugatti Chiron en de Koenigsegg Agera. Er zullen slechts 24 gemaakt worden die elk 1,6 miljoen dollar kosten.
Van 0-300 km/h in 13,63 seconden, een 90 graden V8 motor en een (theoretische) maximumsnelheid van 447 km/h. Daarmee behoort de Hennessey Venom GT tot een van de snelste wagens ter wereld.

 

De Gumpert Apollo is de eerste wagen geproduceerd door Gumpert Sportwagenmanufaktur GmbH in Altenburg. Gumpert hoopte tussen 2005 en 2008 150 Apollo's te produceren. De Apollo is een 1100 kg (2400 lb) lichte legale straatracewagen. Het is een middenmotor, achterwielaangedreven tweezitter gebouwd op een buisvormig Chromolyframe, met fiberglas of optionele koolstofvezel carrosseriedelen. Een Audi 4.2L V8-motor is samengevoegd met een versnellingsbak met 6 versnellingen, met Formule 1 invloeden en levert 478 kW (650 pk) en 850 Nm.[1] De topsnelheid bedraagt 360 km/u, en de Apollo accelereert van 0 tot 100 km/u in 3 seconden en van 0 tot 200 km/u in 8.9 seconden.[1] Er is ook een nieuwe 800 pk (600 kW) versie geproduceerd.
Lengte: 4460 mm Breedte: 1998 mm Hoogte: 1114 mm Wielbasis: 2700 mm Gewicht Stoeprandgewicht: onder 1200 kg Totaal gewicht: 1500 kg V8 4163 cc motor (beschikbaar met twee turbo's) met 90 graden hoek cilinder. Verder beschikt hij over drive-by-wire. De Apollo is op dit moment de op 4 na snelste wagen van het Top Gear-testcircuit (na een aantal nietgekwalificeerde voertuigen[2]), met een tijd van: 1:17,

 

De Ford GT40 is een sportwagen die viermaal achter elkaar winnaar was van de 24 uur van Le Mans, van 1966 tot 1969. De auto was gebouwd om langeafstandsraces te winnen van Ferrari, dat Le Mans zesmaal achter elkaar had gewonnen, van 1960 tot 1965. De GT40 werd genoemd naar de Gran Turismocategorie waarvoor de auto bedoeld was. De eis in deze categorie was een maximale hoogte van 40 inch (1,02 m, gemeten bij het windscherm). Grote Ford V8motoren (5,0 L en 7 L) werden gebruikt, vergeleken met de Ferrari V12-motoren met een inhoud van 3,0 L of 4,0 L. De eerste auto's werden gewoon "Ford GT" genoemd. De naam GT40 werd geïntroduceerd met de productie van de standaard Mk 1. De huidige Ford GT is een modern eerbetoon aan de GT40 Toen Ford rond 1963 Ferrari kon kopen, grepen ze deze kans met beide handen aan. Toen de koop bijna rond was belde Ferrari echter af: ze hadden Ford alleen maar nodig gehad om de prijs voor Fiat, de andere koper, op te drijven. Aangezien Ford uit was op wraak, wisten ze dat ze Ferrari maar op één manier konden verslaan, namelijk daar waar ze goed waren: het circuit. Daarom kwam men met de Ford GT40. De eerste prototypes van deze wagen waren verbouwingen van Lola-wagens. Deze waren bekend vanwege hun werkzaamheden met Aston Martin op het circuit, maar behaalden niet de beoogde successen en faalden grandioos tijdens de Le Mans van 1965. Dit kwam doordat Ford hoogtoerige racemotoren inzette in de 1e generatie GT40. In 1966 moest Ford met iets beters komen. Ze besloten een team te vormen en dit team aan de geplande auto te laten werken. Daarbij kwam Fords standaard V8-motor met een aantal kleine aanpassingen in de auto. Deze bleken betrouwbaarder dan de racemotor. In 1966 kon de GT40 het circuit op, en met succes. Men versloeg Ferrari vier jaren achter elkaar op Le Mans. Meestal werden ook de tweede of derde plek aan een GT40 toegekend. In 1996, toen de GT40 30 jaar bestond, bracht Ford een model uit, de GT90, ter ere van voorgenoemde. Het bleef echter bij een conceptauto die wederom bedoeld was Ferrari bang te maken. In 2006, toen de GT40 40 jaar bestond, bracht Ford toepasselijk de GT uit. Men mocht hem niet GT40 noemen, wat men wel eerst van plan was, omdat dit al een geregistreerde handelsnaam was op naam van een Arabische handelaar. De wagen had echter veel weg van zijn illustere voorganger: het design was bijna helemaal gekopieerd, alleen dan met een modernere draai eraan. En hoewel de auto een paar centimeter hoger was, kreeg hij de benodigde tongen los. Hij zou in een kleine serie gebouwd worden en geschonken worden aan mensen die echt een passie voor auto's hebben, waaronder Jeremy Clarkson, die nu reeds zijn Ford GT verkocht heeft wegens talloze problemen en exorbitante verbruikscijfers.