Berichten van 30 oktober 2006 tot 5 november 2006

Aansluitend op mijn vorig berichtje wou ik u de vraag stellen wat u doet als u het koud hebt Rare vraag U en ik weten het antwoord, maar al eens stilgestaan bij de daklozen

Voor hen geen warm huis dat op hen wacht, geen soep die kan opgewarmd worden, geen dikke trui handschoenen of een sjaal.

Hun keuze om op straat te leven kunt u zeggen, misschien, uitzonderingen bevestigen de regel, maar....de meeste hebben voor deze situatie zeker niet gekozen. Ook zij hebben betrachtingen, maar door omstandigheden geraken zij niet uit die cirkel om terug optimaal in onze samenleving te intregeren.

Wij kunnen ze niet in huis halen,wij kunnen ze niet aan werk helpen of ze terug herenigen met hun familie. Maar wat u wel kan doen onze afdankertjes ( truien, broeken, sjaals, handschoenen,sokken, schoenen,  laarzen, mutsen, dekens, slaapzakken) aan mij bezorgen.

Ja weer bij mij, nog steeds op hetzelfde adres, met dezelfde grote garage die staat te wachten om gevuld te worden.

Lieve mensen echt, denk niet, eigen schuld dikke bult, want het kan zo snel gebeurd zijn. Ik ga niet mijn levensverhaal uit de doeken doen, maar tot voor enkele jaren was ik een zeer welstellende vrouw. Eigen zaak, buitenverblijf, een pracht van een appartement, geld op de bank (veel geld) en door echtscheiding en daarop een slepende ziekte is dat allemaal weg. Van de ene dag op de andere moest ik zien te overleven, ik heb dat gelukkig gedaan maar geloof me ik vecht nog alle dagen voor mijn levensonderhoud, en ben fier op mezelf dat ik er stilaan uiklauter, maar geloof me plezant is anders.

Waarom ik u dit vertel, tenslotte dat is uw probleem niet. Zeg "nooit, nooit", want het is soms heel snel gebeurd.

Daarom aub laat uw hart spreken en bezorg me al de warme kleding die u kunt missen. En wees ervan overtuigd dat al hetgeen u geeft hoe klein ook goed besteed is.

DUS AUB DOEN!!!!!

Groetjes Ambelana

Ik heb goed nieuws en slecht nieuws en dan ook zeer slecht nieuws. Zal beginnen met het goede. Tot op heden heb ik nog geen enkele klacht ontvangen in verband met de opzet van mijn "blogje". Des te beter natuurlijk maar ik vrees dat dit te maken heeft met drempelvrees. Lieve mensen als u moest aarzelen om uw klacht te uiten, niet doen. Het gaat tenslotte over uw dierbare en geloof me ook al moesten ze het zelf niet meer beseffen (dementie) het enkel maar hen ten goede kan komen.
Heus ik ben geen sensatiezoekster nog niet bijna, maar heb tijdens mijn beroepsleven genoeg gezien dat ik me niet kan voorstellen dat dit maar op één plaats zou gebeuren. Aarzel niet, als u met iets zit schrijf me dan en samen zien we wat we er kunnen aan doen.

En dan nu het slechte nieuws!!! Een tijdje geleden plaatste ik een oproep om uw oud speelgoed een tweede kans te geven. Weet u nog ??? Weet u hoeveel reakties ik heb gehad ??? Zit u goed?? Wel, GEEN ENKELE, kunt u het geloven, GEEN ENKELE.

Is het zo triestig gesteld met de mensheid dat zelfs een leesboekje, een afgetrapte bal of een afgedankte pop geen tweede huis meer krijgt? Echt dat heeft me geraakt tot in het diepste van mijn hart.

Zelf heb ik 2 kleindochters die alles hebben wat hun hartje verlangd, en ja hun speelgoed wordt doorgegeven in de familie inplaats van naar de arme kindjes tegaan. Maar dat krijgt tenminste nog een plaats. We hebben deze "inzameling" afgesloten om ons nu toe te leggen naar de daklozen toe maar daar meer over in een volgend berichtje. Durf u nu al vragen, kijk eens in de spiegel en kan u met een gerust geweten zeggen dat dat onderwerp een ver van mijn bedschow is???

Denk het niet!!!

Groetjes Ambelana