Vrijdag 18 februari 2011
28 oktober 1991
een brief van Gert uit Zaïre
De radio meldt dat de para's spoedig terug keren
Gert zou weldra thuis zijn.
wat was ik gelukkig
Die dag
Nacht van 28 en 29 oktober 1991
Alles is rustig, vredig, iedereen slaapt
droomt zijn eigen fantasierijke droom
Plots rinkelt de telefoon
akelig en kil klinkt het door de holle nacht
Ik spring uit bed en ren er heen
Een stem klinkt aan de andere kant van de lijn
GERT IS DOOD
Eén zin
verwoest mijn leven
vernielt al mijn dromen
mijn toekomst
Het dreunt door mijn hoofd
NEEN, het kan niet, het mag niet
niet mijn Gertje
Lieve God, alsjeblieft, niet mijn zoon
Luister je nog, klinkt het dringend, heb je gehoord wat ik zei
Gert is dood, begrijp je, hij is dood
Het is niet waar, nee, nee, het kan niet
hij komt toch volgende week naar huis
Als gehypnotiseerd ga ik naar Koen
kijk naar hem
naar zijn rustige ademhaling
zachtjes raak ik hem aan
Koen, Koeneke, papa heeft gebeld
er is iets gebeurt met Gert
Gert is dood
Nee, nee, godverdomme nee
Woede, machteloosheid
Mama, nee, nee, niet mijn broer
niet mijn beste vriend
misschien is het een vergissing
is het toch niet Gert
Daar sta ik, sprakeloos, verloren
Mijn eigen Koeneke, ik kan hem niet troosten
omstrengeld in elkaar
samen wachtend, hopend, biddend
laat het niet ons Gertje zijn
Gert, onze mooie, sterke, stoere Gert
DOOD
In Zaïre, een vreemd, duister land
zeeën van ons verwijderd
een granaat is ontploft
Humanitaire opdracht "Bleu Beam"
één dode, zes gewonden
Hij stierf als een held
Jacqueline
