282 Dood

Voor Jeanno Bogaerts

(gestorven op 7 jaar, zuster van Maria, Irène, Céline Bogaerts (Limbos)

God gaf, God nam, het is geschied
Zoals het God de Heer gebiedt.
We morren of we klagen niet.
Gezegend zij zijn name.

O Lieve ! Gij die voor altijd
Nu bij de goede Jezus zijt.
U met Gods Engelen verblijdt
En looft Zijn Heilige naam.

Zo Lieve ! Daal onzichtbaar neer;
Troost vader, moeder, zusters teer
En leer hen lijden in de Heer,
Al zegenend Zijn Name.

Gij schenkt hun sterkte, steun en kracht !
Gij zegt welk heil bij Gode wacht !
En hoe de grootste smart verzacht,
Gedragen in zijn name.

God gaf, God nam, het is geschied.
Zoals het God de Heer gebiedt.
We morren of we klagen niet
Gezegend zij zijn name.                       30 november 1926

280 Beste Frans,

 (Frans Van Steenbergen, zoon van Eliane)

 Wat is ‘t nu toch lang geleden.
Dat wij Fransje, alle twee
Aan het spel ons beste deden
Met de golfjes, aan de zee

 Wat een vreugde te dien tijde
Aan die onbegrensde plas.
Weet ge ‘t nog, hoe schoon en blijde
Hoe plezierig ‘t ginder was ?

 ‘k Wenste dat het Nieuwe jaar , weer
Zulke schone dagen bracht.
En wij bij elkander, veel meer
konden spelen, zoals ‘t placht.

 Breng aan vader en aan moeder,
aan uw meter welbemind.
Aan uw zusje, aan uw broeder
Al mijn beste wensen, vriend.

 Jozke, Meysse 1 Jan 1929

St.-Martinuskerk beiaardbanken voor de bib. :
donderdag 9 mei beiaardconcert om 11.15 u.

279 Gij politiekers, groot en klein

Voor wie geen middels schandig zijn,
om aan ‘t bewind te komen.
Gij die van ‘t lieve vaderland
de eer en toekomst hebt verpand,
de voorspoed hebt ontnomen.

Gij woekeraars van alle slag.
Die voor een weinig winstbejag.
Uw ziel zoudt verkopen
aan wie gevoel en hart ontbreekt.
Die enkel voor uw cijfers spreekt
en stapelt goud op hopen.

Gij kankers van ’t Gemenebest
verschuil u in uw roversnest.
Uw ster is aan ‘t verbleken !
Bras op ! Voldoe uw eerloos lijf
of stop u bij een hoerenwijf.
‘k Wil tot de werkers spreken !

Treed nader, gij werkers, gij wroeters der aarde.
Treed nader, bezichtig en oordeel naar waarde.
De ellende waarin al deze edele heren
de voorspoed der volkeren deden verkeren.
En hoe zij de heiligste rechten verkrachtten,
de haat en de nijd onder broederen brachten.
Vernielden ‘t geluk van de huiselijke aard
als was het een zake van mindere waard.

Jef Lettens

278 Brand uw huis, begin te blussen

Doch vind gij het al dooreen
Bouw opnieuw en ondertussen
Staak gejammer en geween

Jef Lettens 1929

Vrede, Vreugde, Liefde, Zegen,

Zij uw deel op ’s levenswegen
Bloemengeur en vogelzang
Vergezel’ U, levenslang

Jef Lettens 1.1.1926

276 Dat beiaardspel en klokkenklank

Een eeuwig lied van lof en dank
Van liefde en vree verspreiden
Het klinke door het luchtruim heen,
Dat voortaan, “ Allen hier voor één”
En “ Een voor allen” strijden.

7 sept 1928

275 Eloignée de ce qu’on appelle les hommes.

Dans le monde lointain et sauvage
Le vrai bonheur se trouve en somme
Parmi les fleurs et les plantes, pour le sage

Meysse 25 juin 1932 Joz Lettens

En glimlach ontglipt, m’ onwillekeurig de mond
Als mensen mij van wet of rechter gewagen.
En als zij denken dat, hetgeen vroeger bestond.
Niet meer kan gebeuren nu op onze dagen.
Dat de dwang en willekeur,-voor eeuwig zijn prijs.
Gegeven ; aan d’ heilige rechten der volken.
Sinds dat de beschaving en het onderwijs.
Zo machtig het recht van de burger vertolken.

De beiaardbespelingen gaan in het vervolg op een vast uur door : 11.15 u. na de mis in de St.-Martinuskerk.

273 ’t Is mei !

Woorden : J.Lettens
Muziek : L.Joos

Jan kreeg het mei-weer op zijn lijf,
En sprak, ’t is uit met vrijen.
Zeg moeder ; kreeg ik ook een wijf
Niets zou me meer verblijen.
Ik voel een ongewone kracht
Een drang naar vreemde dingen
Een lust naar zomer-weelde-pracht,
En Jan begon te zingen.
Hij zong het liedje van de mei
Jochij, jochij, jochij.
’t Is mei.

En moeder zuchtte ongerust,
- Zo zijn die goede vrouwen –
“ Gij hebt nog nooit een meid gekust,
En spreekt ineens van trouwen.”
Bedenk u wel, mijn beste Jan,
Doof toch die malle grillen.
Geen meisje ‘k ben er zeker van
Geen meisje zou u willen.
Al was het nu nog driemaal mei
Jochij, jochij, jochij.
’t Is mei.

L.Joos is de broer van Jan Joos, koster in Meise (foto) en van Jef Joos.

Toen kwam Katrientje langs de baan
En Jan-man liep ze tegen.
Hij zag haar zo beteuterd aan
Zij keek entwat verlegen.
En geen van beide sprak een woord.
Doch Jan zegt en met rede :
Hij heeft het duidelijk gehoord,
Het klonk als ene bede.
Zij zong mij kwelt de zoete mei
Jochij, jochij, jochij.
’t Is mei.

Geen mens weerstaat zo’n ogenpaar
Geen sterveling kan daartegen.
“ Geheimnisvol en wonderbaar
Op aard zijn Godes wegen.”
Zucht moederlief en welgezind
Dansen zij ’t naaste meie,
Rond ’t wiegje van hun eerste kind
Met luite en schalmeie.
En zingen ’t liedje van de mei
Jochij, jochij, jochij.
’t Is mei.

272 Heden rollen onze bollen

Burgemeester Jan ter eer ! (Jan Van den Eynde)
Geen zorgen
meer voor morgen.
Hij zal borgen
Dat geen lasten drukken meer,
‘t Lustig spel van weg en weer.
En dan rollen
Wij ons bollen.
Zonder zorgen
weer voor morgen
over ‘t groene laken weer,
Burgemeester Jan ter eer !

271 Welkom, mannen van te lande,

Welkom op het gildefeest.
Hoger op ! O boerenstande,
Hoog het hart! Hoog de geest!!!
9.9.28

270 Bij het lijkje van een kind

(voor dochter van Marie, voorzitter gepensionneerden en Jeanneke)

De moeder zat bij ‘t wiegje geknield,
met toegenepen hart
en staarde snikkend op ‘t dierbaar lijk
verzonken in haar smart.
Daar lag ‘t als een engel in wit gewaad.
Nog speelde een glimlach op ‘t lief gelaat.
Ja ‘t scheen mij ‘t wichtje zei keer op keer
Mijn lieve moeder ween niet meer.

‘k Heb ‘t zuur noch ‘t zoet des levens gesmaakt
op mijn zo korte baan.
Maar ‘k heb zo dikwijls uw minnend oog
zien baden in een traan.
Ik heb uw snikken zo vaak gehoord.
Gij zijt o wereld een rampvol oord
Ik baad in het licht van een hoger sfeer.
O lieve moeder, ween niet meer.

Mijn moeder, vaak vertelde gij mij,
van ‘s hemels zaligheid,
van glanzende engeltjes van de kroon,
die ‘t brave kind geleid.
Dan juichte ik en ook wou een engel zijn,
maar ‘t deed o moeder uw harte pijn.
Gij hoorde mijn wensen, al goede Heer,
mijn lieve moeder, ween niet meer.

Wanneer ik u zal wenende zien,
dan kniel ik neer voor God
En vraagt mijn vurige kinderbee
verzachting voor uw lot.
Dan vlieg ik en keer in mijn snelle vaart
om u te troosten te vlug op aard.
En fluister in ‘t oor u verrukkend teer,
mijn lieve moeder ween niet meer

Wanneer uw sterven u zal slaan,
dan sta ik bij uw spond
Dan doe ik u wat ge mij eens deed,
in mijnen laatsten stond.
Ik sluit met mijn zoenen uw ogen toe,
en samen vliegen wij blij te moe,
naar de eeuwige woning van de heer.
Mijn lieve moeder, ween niet meer.

269 Het roosje.

Wel hem, die ‘s morgens vroeg aanschouwt,
hoe ‘t lieve roosje fijn bedauwd,
zijn tedre bloemenkelk ontvouwt,
al slurpend ‘t zonnegoud.

Wel hem, die ook bewonderen kon,
hoe in de gulden middagzon
het nietig knopje zich ontspon
tot kleur en geurbron.

En in de late avondgloed
als God en mens en schepping groet.
Het schijnt te zeggen zacht en zoet :
wat is Hij groot en goed.

Dan komt ons de bevindenis
dat Hij vooral een wijze is
die hier op aard’ verkoos
te leven naast de roos.

Meysse, 15 augustus 1932

268 De bakker van achter zijn gloeiende oven,

stuurt met al d’ anderen zijn wensen naar boven
opdat onze burgemeester
zorge dat een bredere geest er
van vrede en van liefde in het bestuur en op straat
zou heersen, den Grimbergsen handel te baat.

20.2.1927

267 Dat ’t Vlaamse heir steeds overwon

Waar het den krijg ging voeren.
Zij dronken ’t edel nat der ton
En vochten lijk de Boeren.
Met bier gevuld tot aan de keel
Den vijand fluks besprongen.

Al slaande, roepend hard en veel ;
Gedronken en gezongen ! (bis)

Studenten ziet men nergens knap,
Zoals men z’ hier kan vinden.
Gevuld met bier en wetenschap,
’t Zijn kunst- en meisjesvrienden.
Ze minnen en ze drinken veel,
En eens ’t exaam ontsprongen,

Dan klinkt het dreunend uit hun keel ;
Gedronken en gezongen ! (bis)

Meysse, 20 januari 1928

266 Concordia’s drinklied.

Weer is ’t genootschap van het bier
Verenigd deze avond.
Wie ’t gerstenat bemint is hier
Zijn droge kele lavend.
Wie gaarne drinkt, die zet zich bij
En opent keel en longen

Wij minnen ’t bier en zeggen vrij ;
Gedronken en gezongen (bis)

Voor eeuwen toen het aarderijk
Geleek een wildernisse,
Dronk men reeds bier in ’t Vlaamse rijk ;
’t Is geen geheimenisse.
Ook toen, in vreugd en leed
Verroerden zich de tongen.

En machtig klonk de schone kreet ;
Gedronken en gezongen ! (bis)

Bleef hertog Jan een wijze vorst,
Bezield met goede gaven.
’t Is dat hij dronk en zijnen dorst
Aan tonnen bier dierf laven.
Was ’t aan zijn hof, soms grote feest
Werd er gedanst, gesprongen !

Zijn harteroep is steeds geweest ;
Gedronken en gezongen ! (bis)

265 Omdat ik horzel ben !

Uit “Concordia’s” Liederschat

Waarom ik onze maatschappij
Met hart en ziele min, en vrij
Zeg dat ‘k geen ander erken ? –
Omdat ik horzel ben !

Waarom ik bij mijn stille haard
Den geest der vadren heb bewaard ;
Mij aan geen vreemden bluf gewen ? –
Omdat ik horzel ben !

Waarom ik aan mijn kindren leer :
“ Hou ende trou” – gelijk weleer !
Blijf steeds in wel en wee met hen ? –
Omdat ik horzel ben !

Waarom ik ondanks dwang en druk,
Mijn vreugde zoek en mijn geluk,
Bij hen, die ik als vrienden ken ? –
Omdat ik horzel ben !

Jef Lettens Meysse, 22 januari 1928

264 Wees welkom aan Salu zijn haard,

(vader van E.Salu)

Doe rustig of ge bij U waart.

Oost -West - In het nest.
Van Ernest - Salu is ‘t best.

Haard en kelder van Salu
Zijn vandaag ten dienste van U

Wat moet in zo ‘n woning fijn
‘t Kelderken toch lekker zijn.

Met zo’n vrouwtje, in zo’n huisje
Blijft de kerel in zijn kluisje              

Jef Lettens 8.6.1929

263 Het lied der Meisenaren.

Wij zijn geboren Meisenaren,
met hart en ziel en blij gemoed.
Wij durven openlijk verklaren,
te Meise maken wij het goed.
In ’s wekenstijd met naarstig werken
wij winnen dagelijks ons brood,
en ’s zondags trekken wij ter kerken
en ’s avonds, ons plezier is groot.

Refrein :
We zijn Meisenaren,
met hart en gemoed.
Te Meise sinds jaren,
daar wonen wij goed.
Geen andere oorden,
hoe rijk ook en schoon
ons hart kan bekoren;
Ons dorpje spant de kroon.

Wij zijn geboren Meisenaren.
Geen ander dorp in ’t wereld rond
kan ons Meise evenaren,
’t is dat eens ons wiegje stond.
Als eens voor ons het uur zal komen
dat wij van ’t leven scheiden af
als laatste gunst wij zullen vragen :
en in zijn grond, men delve ons graf.

Jef Lettens