Archief

IV Stef De Ridder bracht eens te meer redding. Hij klampte Jean-Pol Van Gijsel aan. Dit is de zoon van Jan Van Gijsel, de milde schenker van het grootste gedeelte van de oude beiaard. Enkele maanden later overhandigde hij een cheque van 2.500.000 BF en de eindstand van de sponsoring bracht een saldo van 5.282.613 BF bij het aantreden van Frans De Koker als nieuwe penningmeester.
Maar daarna kwam de kat op de koord. Een illustere onbekende legde klacht neer, omdat er slechts bij 1 beiaardmaker prijs zou gevraagd zijn. Monumenten en Landschappen verbood de oude beiaard weg te doen. Daar bovenop viel onze haan met het kruis van de toren en de kerk en toren werden ontoegankelijk verklaard wegens gevaar voor instorten. De gebreken aan kerk en toren kwamen, dank zij het onderzoek van de stabiliteit, met het oog op het plaatsen van een nieuwe beiaard, aan het licht.
Stef beet door en wachtte niet op de afwikkeling van de bureaucratische rompslomp. De VZW bestelde de nieuwe beiaard bij de Koninklijke Eysbouts (Asten) in Nederland. De oude beiaard werd uit de toren gehaald om het gewicht van de toren te ontlasten van zijn 4.202 kg en opgeborgen in de gemeentelijke hangars. Later werden plots, onverwachts en onvoorbereid, 10 grote klokken in de kerk gedeponeerd en de andere in de open werf van de nieuwe bibliotheek. Bij nazicht op 19.9.2001 ontbraken er 8 klokken. Die zijn sedertdien spoorloos. Hoe dit probleem zal opgelost worden zal blijken.

III Er werd besloten een VZW Nieuwe Beiaard op te richten, niettegenstaande de oude V.Z.W. “De Vrienden van de Beiaard” nog bestond met een toen nog overlevende : Irma Claes en statutair Jean-Paul Van Gijsel als voorzitter.
Er werd ook besloten de oude klokken te schenken aan de sponsors die minimum 25.000 BF inbrachten. Er werd niet nagegaan of dit wel zou mogen.  Het installeren als rijdende beiaard of als monument werd prompt verworpen. Er werden ook 1000 beiaardpenningen aangeschaft (een verliespost zou blijken). De bestaande penning, ontworpen door Jan Wellens, zou met veel minder kosten meer opgebracht hebben.
De sponsoring werd gestart op de beiaardfeesten van 1997. Vrij snel brachten wij 2.000.000 samen. Maar wij bleven steken op de helft van het vooropgestelde bedrag. De eerste nacht van de beiaard werd wegens overdadige programmering van vedetten een financiële strop. We raakten net uit de rode cijfers.

II Eddy Mariën, onze beiaardier, deed prompt een tegenvoorstel. Waarom geen nieuwe beiaard ? Want de klank van de nochtans unieke Michiels-beiaard was niet optimaal. Er werd in die zin besloten. Nog ettelijke vergaderingen werd hierover gediscussieerd. Struikelsteen was het geld vinden om de nieuwe beiaard te financieren. Er was dan wel al nagenoeg 100.000 BF ( € 2500) beschikbaar gesteld door de KMGSBL 1903, maar dat bleek zelfs niet genoeg voor de ontbrekende si-bemol. Eddy bracht een doorslaggevend argument in, door te stellen dat de kostprijs van de klokken bepaald wordt door de prijs van het brons. Deze prijs stond op een historisch dieptepunt. Dus : nu of nooit !

Het aantreden van een nieuw gemeentebestuur in 1992 zou alles in een stroomversnelling brengen. Ondertussen overhaalde Piet De Cuyper zijn collega in de gemeenteraad Stef De Ridder, om toe te treden tot het beiaardcomité. Hij zou, rekening houdend met zijn stevige relaties bij meer vermogenden in het wereldje van de aannemers, de sponsoring op zich nemen. Doelstelling werd : 5.000.000 BF (€ 125.000) bijeen brengen, want een prijsaanvraag leerde ons dat er minstens vier en een half miljoen moest op tafel liggen.

Het was mij al lang een doorn in het oog, dat Grimbergen ons voorbijstak, in de top tien van de beiaarden van Vlaanderen. Ik situeerde ons vroeger op de 4^de plaats met onze 47 klokken.
Wat is de oorsprong van deze frustratie ? Tot 1132 was Meise moederparochie van Amelgem, Oppem, Oksdonk, Limbos, Eversem, Grimbergen en Strombeek. (A.Wauters, Environs de Bruxelles II bl.300, Jan Verbesselt Par.II bl.56). De Berthouts droegen het patronaat of begevensrecht over aan de abdij van Grimbergen.
Daarom eiste ik regelmatig in de vergaderingen het innemen van onze rechtmatige plaats op en kloeg ik het feit aan dat de zware bes – klok (si-bemol) ontbrak.
Een van de oudste verenigingen van Meise, de Koninklijke Maatschappij Gewezen Soldaten van het Belgisch Leger, gesticht in 1903 beschikte over een spaarpot van meer dan 100.000 BF (€ 2500). Zoals in alle goede huishoudens was er ruzie in het bestuur. Bij gebrek aan autochtone kandidaten was Antoine Mollemans voorzitter geworden. Die kwam op het lumineuze idee met de kas de ontbrekende si-bemol in onze oude beiaard aan te kopen en te schenken aan de kerkfabriek. Zo zouden we toch een volledige beiaard hebben. Dit voorstel werd door mij ingediend en verdedigd op het beiaardcomité, waar de vrienden van de beiaard regelmatig het wel en wee van ons instrument behartigen. Antoine werd opgenomen in het Beiaardcomité en de spaarpot werd verplaatst naar het Beiaardfonds.

Onze oude beiaard met zijn 47 klokken (8 nog steeds vermist) was een vorstelijk geschenk van Jan Van Geysel - De heu, vader van baron Jean Paul Van Gijsel van Meise.  Via de  inscripties achterhaalden wij dat 3 klokken door anderen geschonken werden.  Het vorstelijk geschenk omvatte dus 44 van de 47 klokken.
De inscripties luiden :

Kerkheren Victor Emmerechts – Emiel De Waet – Louis De Greef – Dokter De Meuter – Jean Van Gijsel

Gift parochianen

Ik werd gegoten voor de parochiekerk van St.-Martinus Meise en aldaar gedoopt in het jaar 1949 onder de naam Martinus. Mijn peter was de heer Jules Van Campenhout burgemeester, mijn meter was mevrouw Emmerechts – Van Doorslaer. Pastoor E.H.Theofiel Brams.

Eddy Mariën werd geboren in 1962 en kreeg de eerste beginselen van piano en beiaard van zijn pleegvader Jef Rottiers. Eddy voltooide zijn pianostudies aan het Muziekconservatorium van Mechelen en studeerde nadien aan de Internationale Hogeschool voor Beiaardkunst te Mechelen, waar hij nu docent is.
Aan het Lemmensinstituut te Leuven behaalde hij de graad Meester in Muziek. Hij werd aangesteld als adjunct-stadsbeiaardier van Mechelen, beiaardier van Meise en stadsbeiaardier van Leuven en Halle. Hij ondernam diverse concertreizen in Europa, Amerika en Nieuw-Zeeland en werd uitgenodigd voor congressen en festivals. Hij nam ondermeer CD’s op te Leuven en te Mechelen (Carillon and Guitar en Romantische beiaardmuziek) en verleende zijn medewerking aan CD-opnames te Veere van het beiaardmanuscript van Matthias Vanden Gheyn.
Hij werd laureaat van de Koningin Fabiolawedstrijd (1987) en won de internationale beiaardwedstrijden in Nijmegen (1989) en Berlijn (1991).
Hij liet zich opmerken met combinaties voor beiaard met gitaar, koperkwintet, vibrafoon en ballet. Met beiaardier Koen Van Assche vormt hij het Vlaams Beiaardduo.