Archief

Gealarmeerd door de wel erg hoge  verwachte temperaturen, verkies ik maar vandaag op pad te gaan.  Het gebeurt niet zo vaak in tegenstelling tot vroeger, dat men een keus van weekenddag heeft.  Ik kan ook per openbaar vervoer eerder  op de startplaats  zijn, in tegenstelling tot  zondag.  Een snelbus bovendien en een korte tippel naar de startgelegenheid.  De grootste afstanden zijn al onderweg goeddeels, en vanwege de warmte al vandaag is een redelijke afstand te verkiezen.  Na inschrijving op weg dus.  Meteen al mag ik een prachtig park in langs o.a. het gemeentehuis van Laarbeek, zoals de gemeente omgedoopt is na fusie met Lieshout en Aarle Rixtel.  Grindpaden slingeren door het park, het is er nog opvallend rustig in het dorp ook.    Een fontein ruist in de stilte van een der plassen.  Achter een bossage stuit ik op een grote groep ganzen, mogelijk Canadaganzen gezien de kleur.  Zij schrikken niet op zijn wel waakzaam , maar blijven op hun plek.  Steek dan een weg over om in een meer dichtbegroeid park mijn weg te vervolgen, kennelijk een voormalig wild/ruigtegebied gezien samenstelling en groei.  Besluit toch al mijn badstof jack uit te doen .  Het is er rijk beschaduwd en ga voorbij vijvers met watervogels.  Een absoluut mooie opening van de tocht dus.  Een paar bruggetjes overgaand, op het smalst van de vijvers.  Fietspad tegen de richting te rijden in, een beekbrugje over, gaat het de wijdse ruimte van allerlei akkervelden in. Links van mij steekt een groeiende nieuwe wijk van B.& D. op.   Mijn pet en zonnebril moeten op als ik het park verlaat en in de ruimte van bouwland uit kom.  Zandpaden en bomenlaantjes eik of populier zijn mijn deel, in al welkome schaduw.  De akkers en tuinbouwlanderijen liggen er te droog bij, en dit terwijl er twee weekeinden geleden  hier een zondvloed is geweest....  Een waterfontein in het open landschap reikt over het padwerk wat ik te gaan heb ter besproeiing van het akker land, ik wacht dus even, maar dan blijkt dat  het water toch niet terugkomt op mijn wandelpad.  Vreemd!  maar o.k. , ik ga rap door.  Een molen komt in zicht een van de twee die dorp Lieshout rijk is.  Doe de randen van het dorp en mag plots een begroeid pad volgen achter de dorpsrand, een eenmanspad overgroeid tegen de zon en de bermen rijk gezegend met madeliefjes vooral en nog andere wilde bloemen.  Geraak toch aan de molen van daarstraks in zijn tuin de vlag van Lieshout.  Naar rotonde van doorgaande weg, en naar de m.i. wat vroege rustpost der club gesitueerd in de schaduw van oude eikenbomen.  Een goed voorziene rustplek, met daarnaast de Sint Servatiuskapel die door wandelaars ook druk bezocht wordt.  Na pauze mag ik een fietspad volgen langs doorgaande weg, om later af te draaien de rust in na alle verkeer dat voorbij raast..  De gemeente ligt op de  denkbeeldige grens van Peel en Meierei, gebieden van de provincie Brabant.  Na een paar zandwegjes waar een aangename rust heerst en vogelenzang ons deel is, plots een afslag wat blijkt een heuvelrug te zijn in het toch vlakke landschap.  Vingerhoedskruid of lupines sieren de boorden van de paden.    Een strook met wilde bloemensoorten evenzo.  Het gaat steil op en af over erg smal pad met dichte begroeiing, we moeten dus in ganzenpas zogezegd, verraderlijke boomwortels, niet mijn ding toch, maar het boeit wel.  Belanden weer beneden een asfaltwegje op met oude platanen weerszijden, gaat het door landerijen ver zicht tot aan een bos, waar we in mogen, weer welkome schaduw. Een weelde aan wilde bloemensoorten sieren de bermen. Een poortje brengt me over een veld met hoge grassoort welke een roze gloed aftekent  ver om me heen.  Op de achtergrond het groen der omringende bossen.  Ben beducht op teken die hier zouden kunnen zitten dus gaan mijn broekspijpen in mijn sokken.  Een lang smal paadje volgt door het hoge gras,  langsaf een ven.  Die gloed oogt werkelijk prachtig.  Kom langs een droge slootkant waar veel holen zich in aftekenen, mogelijk een dassenburcht, of konijnen whatever.  Het landschap gaat weer opener, naar gehucht Olen, een asfaltwegje met wat behuizing dus.  Op een veld is men vroege gewassen aan het oogsten.  Zelfs nog aspergebedden  met zeil afgedekt, en velden aardappelen.  Volgt een afslag groenstrook in, tussen akkervelden waar ik het hooi ruik en inderdaad een tractor zie ik tussen de groeisels in het veld de eerste hooi binnenhalen.  Mag dan een klappoort in en een oneindig graspad gaan vertrapt gras van mijn voorgangers tussen vennen door en hoor vogels zingen , en  de kikkers kwaken.  Ben in natuurgebied Mosbulten nu.  Een eind verder zoekt een kudde koeien verkoeling in een der vennen, en verwacht ik in ruil,  vissen te zien liggen op de kant te  zonnen in tegenstelling.  Toch niet dus....  Een dame heeft moeite met drie grote honden in bedwang te houden die nader kennis met die wandelaar willen maken.  Krijgen gelukkig geen kans.  Na klappoort  wordt de natuur weer open en gaat het per smal asfalt, wegjes in alle rust richting Lieshout.  Een lang bospad volgt met zeer grof grind en keien beschouw ik maar als een welkome voetzool massage.  Ga zandwegjes in waar de molen van Lieshout zichtbaar wordt, een rotonde linksaf naar de rustpost van vanmorgen.  Na aangenaam verwijlen daar, de organisatie trakteert ons op een beker gesneden tomaat, als toetje en verfrissing, moeten we doorgaande weg oversteken langs grote tennisbanen weer de schaduw in van vijvers die druk bemand zijn met vissers in de omslotenheid van bossen.  We gaan eraan voorbij over graspaden wat lekker koel loopt met deze temperaturen.  Een asfaltweg volgt over fietspaden tot de rotonde bij de eerdere molen, ronden deze driekwart, en volgen een oneindig pad langs de autoweg naar Lieshout, met soms knotwilgen omzoomd.  Toch een aangenaam pad, en vlak aan de dorpsgrens mogen we de velden in richting Beek en Donk.  De wijdse akkervlakten laten een frissere wind toe, erg jonge bomen erlangs geplant.  We geraken in een nieuwbouwwijk met veel platte lattenbruggen zonder leuningen, watertjes en vijvers kruisende, en ruigtegroei alom, om dan weg over te gaan met verbinding naar dorp Beek, gaan achter nieuwbouw om met veel bejaardenwoningen en flatgebouwtjes.  Kom aan het park aan het begin van deze tocht vanmorgen en houden nu dit park aan onze linkerhand en gaan recht op de uitspanning af van de startplaats langs de woningen aan dit park.  Een geweldig compliment gaat naar de routeplanners, geen wandelclub, maar toch een zeer professioneel  uitgezette tocht.  Ze hebben onderweg veel variatie in hun routes gestopt, wat de route boeiend maakte.  Merkwaardig was dat ook best wat Vlamingen de weg naar Beek en Donk wisten te vinden, het is bepaald niet bij hun deur, en ook zij vol lof waren over het gebodene.  Die lof krijgt de organisatie van mij ook.  Heb een mooie dag beleefd.    U beste lezers groet ik weer van harte, met een Brabants "Houdoe" ,tot mijn volgend schrijven weer.

Van:  Peter Heesakkers

De afkorting van de benaming van de organiserende club luidt Zonder Uitvallers  Thuis.  Toch een originele naam.    Op weg naar Gemert buiten de bebouwing hangt nevel boven de velden, maar de zon doet zich al wel gelden.  Het is opvallend rustig deze zondagmorgen in zowel de bus als ook op het busstation en de wegen.  Kennelijk hebben velen tot laat in de nacht het Eurovisie songfestival gezien en gevierd, de overwinning van Nederland.  Ikzelf heb dit aan me voorbij laten gaan, en hoorde het pas op het radio nieuws de volgende ochtend.  Ik stiefel op de bekende startplaats aan me inmiddels zo bekend vaste stek.  Tot mijn verbazing is de sloper daar te werk geweest en is mede het home der club er moeten aan geloven.  Pijlen wijzen me de weg naar het nieuwe voorlopige onderkomen enige tientallen meters verderop in een school, mogelijk tevens een kinderopvang.  De omgeving staat vol met auto's van reeds onderweg zijnde wandelaars.  Kom alzo in een rustiger ruimte waar mijn inschrijving tevens vlot verloopt.  .  De startroute vergt twee straten alvorens ik een ruim park in mag gaan.  Aan het begin ervan geeft een gym leraar aanwijzingen aan zijn groep.  Ik ga met een wijde boog om o.a. een grote vijver heen, waar talloze eenden , en waterhoentjes, op de grasvelden hun gading zoeken.  Het park biedt kunstwerken allerlei, het is er aangenaam dicht gegroeid, ga een houten bruggetje over en laat me gedwee het park een eindweegs verder verlaten.  Een absoluut mooi begin toch.  Ik verloop me buiten het park en wordt teruggefloten.  Ga door veldjes achterom Gemertse bedrijvigheid en krijg een lang grindpad te gaan langsheen een ringweg om het dorp, enerzijds bebouwing die  een hoge wal grond schuilgaat, anderzijds watertjes en sloten met  brede rietkragen.  Op de taluds een schitterende bloemenpracht van allerlei kruidenplanten, wilde bloemen, grassoorten wat allemaal ook divers gevogelte aantrekt, nu en dan een  bruggetje over.  Kom aan een splitsing van afstanden maar ga rechtdoor totdat ik  vind dat het parkoersvolgnummer, niet meer klopt, maak rechtsomkeer en tref een stelletje, jawel hoor ik zit /zat goed verzekeren ze me.  Even been ik ze bij, maar dacht laat ik de idylle maar niet verstoren en me terugtrekken, en ze begaan, al gauw raken ze uit zicht.  Steek een rotonde over en zijn definitief in de vrije ruimte in het gebied dat tot De Peel toebehoord, en der  gebieden als b.v. De Kempen van zuidelijk Brabant.  Dit gebied toont een afwisseling van landerijen, plukken bosgebied, en de stilte is fantastisch, enkel de vele vogels laten zich horen en zo krijg ik een gratis natuurconcert.  Veel vogels zoeken hun voedsel ook op de wegjes en paden, en blijven tot op het laatst zitten, om voor je voeten weer op te vliegen.  De Peel kent veel vierhoekige wegen met meest oude eikenbomen erlangs.  Dit maakt ook dat ik veel schaduw kan lopen, want de zon steekt toch al en wind is er nauwelijks.  In de verten zie ik stapelwolken groeien welke wolken het landschap een heel apart cachet geven, als een schilderij zo mooi.  Het is een coulisselandschap dat sterk wisselt.   Het landschap is erg stil, nauwelijks verkeer.  Soms passeert een fietstourclubje, een enkele auto, maar ook twee keer een behoorlijke rij motoren in clubverband kennelijk, die zich zo vrij als een vogeltje voelen.  We gaan de bossen in en de bijhorende schaduw is me welkom, de kleppet en zonnebril gaan op, m'n trainingsjack uit, het wordt genieten hier, ben in natuurgebied De Stippelberg aanbeland.  IJkpunt blijft een communicatietoren die de streek beheerst, van dorp De Mortel.  Grote oude boerenloodsen en modernere schurenboerderijen en huizen verspreid beheersen het landschap.  Het gebied is volstrekte stilte, her en der spuiten fonteinen ter bevloeiing van de droge akkers.    Ga door Reebos, maar geen reeën te zien, komt een afslag de Truttensteeg genaamd, een mooi pad overgroeid met bomen dwars door boerenakkerland, en recente beplantingen struikgewassen, wilde planten en groeisels het is een verademing die groenstrook, soms passeert een trimmer of jogger zo men wil, dorpse wandelaars met hond en pad is omheind met beukenheggen en moerbei en ander heggroeisel, met verassende doorkijkjes.  Aan het eind van het pad waar we een verharding op moeten zitten kinderen aan zachte prijs drinkwerk en koeken te verkopen.  Zij hadden 'sochtends de wandelmeute voorbij zien trekken die me dus voorgingen, en zagen er hun nering in, prachtig toch !?   Volgt weer een weg de bossen in, in draai van de weg.   De rustpost der club is aan  een camping voorzien, zit in plaats van in de schuur heerlijk buiten in  de zon onder een tentdak.  De zon steekt toch.     Een bloembak aan de rust vol met viooltjes lachen met de besnorde gezichtjes me toe.  Ja met wat fantasie herken je gezichtjes. Na verpozing op weg weer door boswerk.  Oud bos nog onbewerkt.  Banjerend door los zand.  Een brede bosweg volgt en een koolwitje, vlindersoort dus  begeleid me aldoor  gaande, en is plots weg als ik aan en asfaltweg geraak.  Moet soms  de weg delen met voorbijgangers de dagjesmens lijkt inmiddels los te komen.  Moet een tijdlang wegen omzoomd met eiken bomen volgen met namen als Milschot, Tereyken, Daalhorst tot ik een zandweg met populierenrijen in mag gaan.  Veel auto's staan er geparkeerd, de eigenaren mogelijk met een natuurgids op pad er is niemand te zien immers.  De Galgenveldseweg in, klinkt middeleeuws bestraffend, volgt wat tuinkassen en open tuinderijen .  De bermen zijn rijk bezaaid met wilde bloemsoorten evenals op meer plaatsen onderweg, volgt een asfaltweg met verstrooid staande huizen , villaatjes, boerderijen en raken de bebouwing die bij Gemert hoort, raak in gesprek met damesduo die het wandelen willen gaan proberen.  Steken een rotonde over om weg bouw in te volgen her en der nieuwbouw tussen oude en gesloopte huizen. belanden we  al snel op de finishplaats.  Die nog rustig oogt, de langere afstanders lijken nog onderweg, overigens gister had men ook een tocht hier en ik verneem van diversen welke twee dagen gelopen hebben.  Na een versnapering even vragen want in het oudere deel van het dorp kent men elkaar, er vlakbij woont een persoon welke ik o.a. uit de vroegere wandelwereld nog ken, maar ook eertijds groepsleider bij de club was.  Men weet hem feilloos te wonen, echter tref hem niet thuis.  Ik zoek door de huizenrijen mijn bus vertrekhalte weer op.  Aan de stadsrand bemerk ik dat de bus plots spetterend zijn weg zoekt, het heeft geregend zowaar.  In de stad eveneens natte wegen.  Wanneer ik later thuiskom bemerkt mijn vrouw op met foto's op haar tablet, en begeleidende berichten, dat in Gemert nota bene  de straten diep onder water staan wegens een wolkbreuk, huizen onder water, auto's rijden zich vast in het water en rijden tot aan de motorkap in het water.  Straten onder water en afgesloten.  Onvoorstelbaar!  De al maandenlang zo nodige verwachte regen is flink uitgepakt.  Bij ons thuis viel de neerslag erg mee, bezuiden de stad in Peel en Kempen heeft het letterlijk gespookt.  Al met al zelf een warme soms benauwde zonnige dagwandeling ervaren.  U beste lezers groet ik weer met een "Houdoe!"  tot volgend schrijven weer.

Van:  Peter Heesakkers

Ik besluit aan de vooravond een uitslaap te nemen.  De keuze vandaag of naar Deurne, {achter Helmond}, maar Boxtel heeft toch mijn voorkeur.  Vandaag zal de route gaan door de onvolprezen Kampinaheide en bossen en vennengebied, met afwisselend stuifzandduinen.  Het summum van natuurbeleving, en de absolute kroon van de diverse tochten het jaar doorheen van deze club.  Een opvallend rustige treinreis, erg weinig passagiers.  Hoewel het station in Boxtel gemoderniseerd is, geen roltrappen maar lange trappen gaande naar boven en beneden over de vele sporen heen.  De weg naar de startplaats kan ik dromen na vele jaren, met zelfs alternatieve routes te nemen.  Een zee van auto's omsluit de startplaats van het schoolgebouw  zijnde de kantine van een lyceum.  De vroege  en langere afstanden zijn al goeddeels onderweg, ik besluit het vandaag kalmer aan te doen.    De kantine noodt lang vooraf te blijven, en na mijn beker koffie en inschrijving zet ik er de benen in.  Aan de rand van de bebouwing al meteen een mooie opening van de tocht, de natuur in en een bomenlaantje, langs ruigtegebied, weiden, een kinderspeelveld een riviertje over jawel de Dommel weer dus, een authentieke traliepoort door, kom ik in de kasteeltuinen van het oude kasteel, Stapelen genaamd.  Erg veel oude knoeperts van boomsoorten gemengd met jongere exemplaren, vijvers en een  brede kasteelgracht, omsluiten het oude kasteel.  Ga langs een voormalig klooster kennelijk nu een groot gastenverblijf, zo te zien goed bezocht, aan de parkeerplaatsen.  Poorten weer uitgaand op een paralelweg langsheen een druk bereden spooremplacement, ga ik trap af onder de sporen door.  Wat ik mis en me wel op voorbereid had, was dat bij tunnelpassage via censoren koeiengeloei zou gaan klinken, maar niets van dat al nu.  Klim de  lange tunnel weer uit, en geraak aan de boorden van een immens industrieterrein, welke we aan de randen gaan om even verderop toch dit terrein in te gaan.  De parkoersbouwer{s}  loodst ons behendig tussen de bedrijven door, welke overgaan in zanderige bomenlaantjes.  Aan de rand van het terrein tref ik dubbele rails, waar mogelijk voorheen treinen reden compleet met dwarsliggers ondersteuning, en zijn deze als herinnering bewaard gebleven.  We zijn in den buiten nu.  Gaan een brugje over van rivier De Beerze en lopen nu met de stroom mee, opvallende zee van witte schermbloemen het fluitenkruid.  Kennelijk een bermplant omdat enkel onze wandelweg wordt omboord.  De landerijen en velden en weiden omheen hebben dan weer paardenbloemen en andere bloemsoorten, gelardeerd met allerlei jong groen van struiken en boomsoorten gaande, Plots erg veel zwaluwen om me heen schietende, een zo te zien nog onberoerd aspergebeddenveld afgedekt met zeil, beland ik aan en wegje welke mij voert naar een wat vroege naar mijn dunken rustpost.  De kantinewagen met  terras en zeil afdak.  Ik weet echter dat ik deze post niet kan mag laten liggen, want na verpozen volgt een schitterende  maar wat lange omgang door De Kampina.  Ik zie vooraf een zware lucht opdoemen, maar kort erachter weer blauwe lucht, ga toch maar op weg, en wordt overvallen met flinke windvlagen, en een striemende hagelbui, bereik nog juist een bosperceel en zoek schuil onder het bladerdak.  Bui is snel over en vort gaat het een breed bospad door, waar eindweegs verder  een klappoort ingaand, en hier begint waar de gemiddelde wandelaar voor kwam.  Het wordt genieten met een grote G, een waar paradijs voor de natuurwandelaar.  Banjer door los zand en afwisselend harde zand en asfalt  of grindpaden tussen vele vennen, duinen over langs en door.  Een onafzienbaar groot natuurterrein met overwegend oude bomen, watervogels als ook ganzen snaterend boven onze hoofden.  Heidevelden met verre blik, en een enorme stilte, enkel de vogels zingen hun hoogste lied, toch vele soorten gehoord.  Hier voelt de natuur zich op haar gemak, zo duidelijk is dit.  Het is een uniek  en zeer groot natuurgebied, en ik tref toch veel zomaar dagjesmensen, met fotocamera's en verrekijkers op hun borst.  In de verten steken enorme koppen van stapelwolken zich af in de  overwegend blauwe luchten.  Ook ontwaar ik een zeer donkere lucht richting mijn woonplaats, die niks te raden over laat, en bij thuiskomst later verneem ik van een enorme hagelbui.  Heb ik toch mazzel gehad met mijn korte bui.   Trek door heidevelden met groepen boomsoorten en vennen, verstrooid over de weidse vlakten, langs duinen, meest smalle paden.  Een hunebedachtig bouwsel, een monument ter ere van een vroeger bekend natuurvorser, zijnde enorme rotsblokken opeen gestapeld.  Trekt veel aandacht van passanten ook.  Dwaal oneindig lijkend natuurgebied door met bruggetjes, en klappoorten.  Belversven en Palingven langsheen, toeristische wandelknooppunten , volgend en kruisende, het Kogelvangersven, draaf ik maar almaar door de imposante natuur.  Dan eindelijk een bosrand het weidegebied en akkervelden in, geraak ik aan een asfaltwegje, welke ons voert naar de rustpost van een poos geleden.  Het was een schitterende lus of omgang zo men wil.  Na deze post vervolg ik even een bekende weg van daarstraks met wat verkeer en fietstoerclubjes, slaan we al gauw een zandweg in, de velden door met weidse blik weer, struikgewas en bomengroepen, brug over de Kleine Aa, veel stroompjes trouwens onderweg, dorre droge akkerlanden langs, de droogte doet zich gelden, zeker in deze gebieden.  Een tuinbouwkassen gebied langsheen, in aanbouw.  overgaand in asfaltweggetje kom ik aan de zoveelste brug vandaag met een rivier het Smal water genaamd.  Voor de brug pad langs het water volgend bereik ik enig sinds bewoond gebied verspreide huizen, welke al gauw overgaat in bebouwing van Boxtel.  Laten de natuurgebieden voorgoed achter ons nu en gaan langsheen de sporen met erg veel treinen passerende en vervolgens rand industriegebied van vanmorgen, mogen eindweegs verder afdraaien het ossepad in, onder de sporen door waar nu wel massaal koeiengeloei klinkt tijdens passage.  Volgen het fiets/voetpad naar boven en gaan achter de kasteeltuinen door zowat recht op de finish af.  In de kantine tref ik nog wat mede inzenders van deze site met een gezellige napraat daar na afmelding.  Wat ik al eerder zei na een fantastische natuurtocht, zeker de genoemde lus door de Kampina.  Het was/is overal , ook in de treinen opvallend rustig terwijl het land vandaag de nationale Bevrijdingsdag viert.  Zeer voldaan kom ik thuis aan, en kan vertellen van een fantastische wandeldag.  U beste lezers groet ik weer met een Brabants "Houdoe". Tot volgend keer weer:

Prachtige merelconcerten in de wijk  laten me al vroeg wakker worden, nog in de ochtendlijke donkerte.  Ook wanneer ik de voordeur achter me dicht trek in het lichtere ochtendgloren gaat het gezang door. Ga langs lente-achtige voortuinen en plantsoenen, met  nog steeds de krokussen  gele en witte,  en bloesem bomen richting het station.  Duiven koeren en lopen onverschrokken naar voedsel zoekende voor mijn voeten.  Hoor ook gekras van kraaien, en kleiner gevogelte  vluchten massaal uit het struikgewas druk kwetterend.  De stationsomgeving als ook het perron zijn merkwaardig rustig, zo ook in de trein.  De trein stopt in Mierlo-Hout  stap al op één na lonesome uit en daar dient zich al de bepijling aan naar de startplaats, en klein kwartier gaans.  De Hoofdstraat van het dorp  behorende bij Helmond oogt erg rommelig, er staan vermaaktenten, drank, en de grond is bezaaid met  lagen confetti,  plastic flessen, bekers,  vlaggetjes, reclamefolders, glaswerk, bierflessen en al wat meer.  Info vertelt me dat er gisteravond laat een lichtjesoptocht door het dorp gereden moet hebben.  De startplaats is voorzien in een warenhuis temidden van een gewone woonwijk.  Een warenhuis met sport, vrije tijds artikelen, kleding, schoeisel ,bergsportartikelen en zo meer, een El Dorado voor een sportbeoefenaar.  Ontvangen bij inschrijving een kortingsbonnetje voor aankopen.  Buiten is er een groot terras voorzien, en toiletwagen, een patat frites kar met allerlei vette hap.  Het veel ingezette personeel loopt rond in Tiroler klederdracht, en men waant zich in Oostenrijkse sferen.  We worden welkom geheten en een gratis beker koffie of thee met flinke plak cake, en een binnenterras welke noodt  tot even aanzitten, en bijkletsen met gelijken vandaag.  Dan na begroetingen gaan we de benen strekken.  Ik verneem dat gister ook een wandeltocht was, en wij nu in tegengestelde richting zullen lopen.    Gaan eerst door bebouwing van uit de kluiten gewassen plaats of dorp, dan via parkaanleg, op de wijk Brandevoort aan.  Een redelijk nieuwe wijk met grachten en de bouwsels zijn in de geest van oude gracht en binnenstadgevels nagebootst, als van oud -Hollandse grachtensteden .  Fenomenaal boeiend met prachtige straatjes, steegjes en pleinen, binnen hoge omwalde muren met een gracht als een vestingstad omheen.  Het oude stijl station en marktplaats.  We zien deze wijk van diverse kanten, fotogeniek ook, tot we weer een afgaande trap moeten een park weer in, met ook weer kanaaltjes en waterplassen waar watervogels  zich helemaal senang bij voelen ook.  Eco-zones, speelveldjes, bruggetjes, vlonderpaden door bosjes, beemden, en wijken rondom met veelal koopwoningen buiten de ommuurde stad dus.  Bebouwing bij al die niet verveelt.  gaan de kanaalbrug over van industrie scheepvaart van vroeger tijden nu een recreatiewater.  Van Eindhoven naar de Zuid Willemsvaart.  Het kanaal zelf is nog Eindhovens territorium is me uitgelegd, en rijk natuurlijk begroeid inmiddels aan beide zijden.  We komen direct op Mierlo's gebied, waar de rust voorzien is in de kantine van een florerende hockey club.    Van hieruit gaat het de natuur in de bosgebieden  tussen Mierlo en Geldrop,  De Molenheide, de Ruchten o.a.   Gaan met een boog om Mierlo heen, om in dit gebied te geraken en hier ontvouwt zich een prachtig natuurgebied, oude lege bijna vennen vanwege de droogte vorig jaar, en uitkomend groen alom.  Het is volop lente en ook hier zijn vogels actief in gezang, de temperatuur zal vandaag voor het eerst de 21 graden bereiken, dus alras loop ik in mijn blouse.    We geraken aan een doorgaande weg, gaan veilig fietspad verbreed  op om eindje verderop over te steken, weer bos en heide in te gaan, eerst langs asperge-akkers en omwoelde grond welke er nog droog bijligt en veel water vraagt.  Een breed verhard bospad, een  vierwielig motortuig komt achterop gereden, passeert ons correcte snelheid en verliest een buitenspiegel, vinden het vreemd want hij raakte geen takken of wat ook.  Ons geroep is tevergeefs want komen niet boven het motorgeronk uit.  Berijder raakt uit zicht.  Even later komt hij tegen de richting gereden en we seinen hem van ons vindsel.  Hij had het pas later gemerkt en ging zoekend terug.  Hij bedankt ons uitvoerig.  Even verderop vinden we een eenzame Nordic Walking stick, en nog wat verder een echtpaar die dit miste, kunnen we eveneens blij maken.  Voort gaat ons spoor door de natuur.  Oppassen geblazen voor de talrijke verraderlijke vaak,  bomenwortels.   Komen langs een weide met vervaarlijk keffende hondjes en apart verderop in de tuin grote honden die zich flink laten horen, en wat vreedzamere paarden, gaan we langzaam de bossen weer uit velden door, wat verder langs het kanaal een rustig pad.  Aan de overkant snellen race en recreatiefietsers en joggers voorbij, en zo maar wandelaars over een smal doch druk betonpad.  We genieten van akkers omzoomd met duizenden paardebloemen vooral en ander bloemwerk en uitkomend groen.  Gaan tussen oude hoge bomen door omzoomen ons pad, moeten even een brug over en andere kant kanaal waar we nu in voornoemde drukte geraken onze wandelweg delen. Zakken dijk af naar nieuw wandelpark randje bebouwing, om terug andere brug het kanaal weer over te steken en gaan recht op de kantine van voornoemde hockeyclub af als tweede maal rustpost.    Na deze post terug naar brugje van daarstraks nu voor kanaal langs, weer oude hoge bomen en diverse lentegroeisels langsheen rustig pad.  Omzeilen  zo doende lang stadsachtige bebouwing in alle rust, om veel later een brug over te gaan andere zijde kanaal lopende een afslag  de natuur weer in.  Volgen een zig-zag route tussen beemden en bospartijen.  Talloze weidebloemen vooral de paardebloem.  Een finaleroute naar de finish welke pas veel later in zicht komt.  Onze route-omschrijving is zeer uitvoerig en duidelijk, enkel mis ik nu de nummers conform de regelnummering van de omschrijving op die pijlen.  In het begin was de plaatsing  van pijlen ook niet altijd evident, maar dankzij de pijlen geen probleem.  Een erg wisselend parkoers, met het eerste deel veel bebouwing en bouwsels op afstand.  Het maakte de  route toch interessant vanwege de bezienswaardigheden, als de nieuwe z.g. oude stijl stad.  De middenlus vooral maakte alles zonder meer goed qua natuur en rust.    We krijgen nog knotwilgenpaden te gaan en verholen liggende weiden.  Bereiken dan toch de bebouwing. Gaan onder tunnel doorgaande weg, maken een draai achter sportvelden om en gaan een paar straten door de wijk van Mierlo Hout en bereiken een levendige voorplaats van het warenhuis vol met zonneminnende wandelaars sommigen al met een kleurtje.  Daar is het nog gezellig verwijlen achter een drankje.  Het was een uitgekiend parkoers.  Ik koos nu voor de naburige bus voor  de terug naar huis reis.  Dik tevreden vandaag.  U geachte lezers dezes weer alle goeds toegewenst.  Blijf lijflijk in beweging en laat de wachtkamers bij artsen en of psychiaters daardoor leger zijn.  Bewegen is het beste medicijn n.l.   Tot mijn volgend schrijven weer.  Een Brabantse groet:  "Houdoe".

Van Peter Heesakkers

Ik verlaat mijn woonstee via straten waar de Kerstsfeer uitbundig gevierd lijkt.  Verlichte boompjes en bomen in de voortuinen, ook allerlei figuren als kerstmannekes arresleden, raamdecoraties, engelen etc. meer en verlichte gevels  en met verlichtingssnoeren, dakranden verlicht,  het geeft alles een feeërieke aanblik.  Balkons van appartementen versiert in kerstsfeer . Tevens blijkt het vannacht  gevroren te hebben gezien de bevroren aanzichten als plantsoenen, tóch nog een beetje witte  kerst dan.  Ik ga over stille straten, alles slaapt , sluimert zacht, om een strofe van het lied stille nacht aan te halen.  Het kerstbuikje van deze man kan wel wat beweging gebruiken, dat ook.    Aan een bijna verlaten busstation,  de eerste diensten starten, togen toch nog wandelliefhebbers.  Twee dametjes uit Helmond en Breda, nog vroeger opgestaan dan ikzelf.  Ik bedenk en uit het ook, dit is de echte liefde van wandelliefhebbers  ten voeten uit om in termen te blijven.     Een snelle busrit  en we stappen aan de noordelijke rand dit keer van Valkenswaard uit de bus de chauffeur bedankende en een prettige dienst toegewenst van ons drietjes.  Niet in Dommelen is de start ditmaal, maar aan de rand van het stadje en meteen aan moeder natuur.  De startplaats is vanuit de kantine van een sportpark, met het aanzien van  grote en volle parkeerplaats.  De kantine is best druk, en we sluiten in rijen aan bij het startburo, en de aanmelding verloopt toch nog vlot.  Na een koffie gaan Maryse  uit Breda en ik op pad, zij zal er maar 15 doen maar onze parkoersen lopen een poos synchroon.  Het gaat via de immense startplaats meteen recht op de bossen aan richting Waalre is mijn inschatting.  Passeren een ex jeugdherberg met de naam Harba Lorifa  een naam uit de strofe van een Brabants oud volkslied, wat de hertog van Brabant zelf zong eertijds.  Ik ken het nog woordelijk en qua noten van de zangles destijds op de lagere schooltijd.  Veel oude {volksliedjes} geleerd toen.     We trekken hierna een mooi geschakeerd bos in, slingeren padenwerk over gevallen herfstbladeren en genieten een bevroren landschap ertussendoor.  In de verte horen we kerkklokken luiden en we trekken voorbij schapen wat ons een kerstgevoel geeft.   Het parkoers is alweer zonder meer uitgezocht  en parkoersbouwers leiden ons over brede en smalle bos en fietspaden, boomsoorten allerlei, langs slagbomen, en poorten, heuveltjes op en af.  De route-omschrijving die ik bij de hand houd om af te vinken per regel genummerd conform op de pijlen leidt ons door schitterend natuurgebied, waar ook serene rust heerst.  Gaan dwars over akkergebied rechttoe weer boswerk in.  De dooi lijkt in te vallen, wat we merken aan enig modder onder onze voeten.    Komen na enige tijd aan een nieuw ogend Scoutshome, waar het erg druk is, tref er natuurlijk weer vele bekenden, wat veel maar korte gesprekken met zich brengt.  Ga hier ook mijn bij inschrijving bekomen soepbon gebruiken, een heerlijke kop erwtensoep.  Het personeel is hier evenals in het startburo stemmig voorzien met rode kerstmutsen.  Hier heerst een prachtige kerstsfeer.  Na verwijlen, wat lang toch, bedenk ik mijn route te verleggen naar 30 k.m. Kijk op de tijd om een extra lusje op die afstand te overwegen, maar wanneer ik al een tijdje moederziel alleen onderweg ben en door bospaden struin, bevalt me de eenzaamheid niet, Marysa had toch gekozen voor de kortere afstand, weet ik een grote achterstand op de voorgangers van die afstand en besluit ik terug te gaan naar het scoutshonk en toch  de 20 te gaan doen. Alzo geschiedde.  Hoewel de bepijling perfect is, is het toch opletten.  Bospad her en der, beschrijving die ik bij me heb, beslaat vier volle klommen twee kanten A4.  De omschrijving is fantastisch en zonder meer duidelijk.  Kom aan een grote plas welke ik twee kwart omheen moet gaan, zie  aan de horizon de zon doorbreken in de grijze wolken boven me.  Wat gedraai te velde  kom ik aan een doorgaande verkeersweg en mag een poosje het fietspad erlangs volgen.  De enorme kantoortoren van het ASML  die omgeving domineert doemt op.  Een stijging in de weg en na een brug over de Run volgt een afdaling over verharde zandweg, die glibbert flink en ik ga de graskanten belopen.  Ga onder diverse over elkaar heen gaande viaducten door, met reusachtige pijlers,  het is het beruchte fileknooppunt De Hogt, met grote wegen oost-west, noord -zuid.    Ik ga door een uitgestrekt riet gebied met waters, als plassen en vijvers sloten kanaaltjes,en bijhorende watervogels smalle en gladde padennetwerk.  Blijk aan randje zuid van grootstad Eindhoven  sinds 1961 vijfde stad des lands, {jawel} , te wandelen, een aangelegd natuurgebied.  Boven mij stijgen zilveren vogels op van het niet ver zijnde vliegveld der stad op.  Stoort me geenszins.  We trekken door parkachtige aanleg gebieden tussen stadsrand en groot High Tech- centrum door, een enorm complex.  Deze ga ik oostelijk voorbij vervolgens via rustige fietspaden, steek drukke doorgaande weg over een landelijk gebied in middels visgraat gelegde klinkerwegjes, steek een rits autowegviaducten onderdoor, om opnieuw de rust van de Waalrese bossen op te zoeken.  Draai en keer  telkens over brede en smalle  bos en onderbroken met kleine heideveldjes paden door.  Komt ineens het scouting gebouw van daarstraks in beeld. Opnieuw bekenden tref ik hier,  plus een persoon welke ik al zo lang niet meer gezien had, dat ik er bange vermoedens over kreeg.  Bijpraten dus.  Hij moet of wil nog de omweg gaan doen, welke ik juist achter de rug heb.  Ik bedenk een hachelijke onderneming, in zijn uppie, en bedenk of hij nog voor de vroege duisternis dit redden zal.  Hij heeft er alle vertrouwen in.  Ik ga mijn laatste zes k.m. aanvangen.  Volg toeristische knooppunt wandelroutes gedwee door moeder natuur, om even bewoond gebied te doorkruisen langs bungalows en knotsen van villa's van welgesteld Waalre en dan een bos en vennengebied in te gaan, ook langs een oud spoortracé nu een breed fietspad, welke ik diverse malen mag kruisen middels dan asfalt dan boswerk.    De zon staat al laag en tovert een koperen of gouden bos en overig aanblik.  Moet weer aan de doorloper denken die dit waarschijnlijk in de donkerte zal moeten gaan.    Het is vandaag een natuurroute in optima forma, mag zeker gezegd, wordt enige malen als in mijn laatste gang richting finish, verwonderd aangesproken door dagjesmensen die zich afvragen waar al die wandelaars toch vandaan komen en naar onderweg zijn, gaf gezellig oponthoud toch.  Bewondering en begrip krijg ik ook.    Kom dan weer uit bij Harba Lorifa, een weet de finish nabij.  Na afmelding maakt nog menig bekende zijn en haar opwachting in de kantine.  Een mening delen we, zonder twijfel, bij alle gespreksonderwerpen.  Het was een schitterende natuurtocht, prima en goed bereikbare startgelegenheid, en zalige rustpost.  De vertrekkers  wensen elkaar van ganser harte een gloedvol mooi nieuw wandeljaar, met handengeschud.  Ik verlaat een bijna lege startzaal, nadat ik ook mijn wensen aan lopers en bekenden uitgebracht heb, en wijs de buromensen er nog op dat in deze duisternis nog een eenzame wandelaar zal komen.  Beste lezers dezes:  Ik wens u allen een goed nieuw wandeljaar, met mooie ervaringen tijdens wandelingen.  Een gelukkig gezond vooral en voorspoedig 2019 voor u en de uwen.  Ik kijk zeker ook weer uit naar de wandelactiviteiten van deze club.  Hun website: www. de voetjes.nl.  Tot mijn volgend schrijven weer, en groet u met een Brabantse groet in deze streek vooral:  "Houdoe".

Van Peter Heesakkers

Het is weer even wennen aan de winterachtige koude.  Ik bereid me daar goed op voor en stap in de erg vroege  en nog donkere morgen op mijn fiets op weg naar Noud, alwaar ook Harrie met auto zijn opwachting maakt.  In het diepe duister gaan we op weg naar Oeffelt gem. Boxmeer, aan de Maas gelegen in de uiterste noord-oost hoek van Brabant aan de grens met de provincie Limburg.  Onderweg lijken we een zeer heldere ster te kunnen volgen, ik noem hem de ster van Betlehem, o.k. wel wat vroeg, maar ach.  Later onderweg dient zich het eerste ochtendgloren aan, aan de oostzijde verschijnt een witte of lichte vlek die al snel overgaat in ochtendrood in grondnevel.  Het is een ongewoon lange rit.  Alhoewel ik eigenlijk erg weinig wandelaars verwacht uit het zuiden, blijken daarvoor in de plaats toch veel lopers uit de provincie Limburg en de omgeving van het wandelwalhalla, Nijmegen en omgeving zich te melden. De startplaats is voorzien in een ontspanningscentrum van het dorp, en na ons  loopt de zaal al snel vol en de wijk buiten met auto's evenzo.  Er is wat moeite met de nieuwe inschrijfmethode van de club die de inschrijftafeldrukte wat zou moeten ontlasten, en de procedure versnellen, en zo ook met de scanning aan het vertrek bij de uitgang, na het bekomen van het scanpasje om de route-omschrijving te bemachtigen.  We starten al meteen tegen de laagstaande zon inkijkende, en muts of kleppet met zonnebril op brengt wat soelaas, de lucht is volkomen helder op vliegtuigstrepen na.   Het wordt vandaag een wolkenloze dus zonnige dag.  De wind voelt steenkoud.  Het landschap is witbevroren, en we zien een  gesloten ijslaagje op een kleine plas.    We gaan over een ex-spoorbaan het z.g. Duits Lijntje naar Gennep en Duitsland hier niet zo ver meer van af over een spoordijk, welke begint bij Boxtel.  Asfaltwegjes wisselen af met zand en grindpaden, bossen zullen vandaag ontbreken, dus open bouwlanden en weiden met soms nog vee.    Ook treffen we veel Maasplassen met natuurlijk veel zwermen watervogels, ganzen zwermen trekken druk snaterend over ons, maar ook zwanen zie ik enorm veel op de wateren.    We gaan bij dorp Beugen de Maasvlakten in welke fameus is om hun Maasheggelandschap.  De meidoorn overheerst hier als beplanting naast rietvlakten en ruigten.  Meidoorntakken  worden hier gebruikt als weide en akkerland afsluitingen in plaats van prikkeldraad, en op hoogten gevlochten ter vervanging van ijzerdraad, ook onze wandelpaden zijn omzoomd met  de meidoornbomen en takken.   Opvallend is ook dat we nog veel zomerbloemen zien ook in het wild zo gezegd.   Zonder meer een bijzonder landschap maakt dit.    Beugen bereiken we niet maar de route buigt af het Maasdal in, de uiterwaarden.  De Maas staat nog best hoog en dus bevaarbaar in tegenstelling tot de andere grote rivieren nu al om in den lande.  Exceptioneel lage waterstanden, en schepen veel minder beladen.    Ook het regionale riviertje De Vilt  blijkt kurkdroog te staan.   Overwegend smalle een mans paadjes volgen nu op, en de route aanduiding is niet overal even duidelijk wat maakt dat veel wandelaars zoekend zijn.   Het papier brengt duidelijkheid toch.   Ook volgen een hele reeks draaipoortjes, tientallen heb ik achteraf het gevoel en zullen menig gezet persoon in de problemen brengen, ik moet ook mijn rugzakje nogal eens optillen.  We gaan onder een lange verkeers Maasbrug door die de verbinding vormt met het Limburgse Gennep aan de overkant zichtbaar inderdaad op de provinciegrens dus.  Steken  weilanden en ruigtegebieden doorheen middels alsmaar draaipoortjes en geraken dicht bij Oeffelt over overwegend eenmanspaadjes.  Kom aan het Veerhuis, maar laat met bemodderde schoenen, als rustpost voor wat het is en vervolg.  Het gaat op Cuyk en Sint Agatha op aan.  Zwermen ganzen vele honderden of meer snateren laag over het landschap over ons heen.    Naderen nu een oud klooster ommuurd met eeuwenoude hoge muren omheen, welke nu rustig oogt mogelijk paters of nonnen in gebed in de grote kapel.  Gaan recht op de gebouwen af en krijgen een hele grote tuin voorgeschoteld.  Het is heel goed papier lezen want de pijlen staan of er niet of te verdekt en men laat ons de hele tuin met eigen grafveld  zelfs, zien, en kringelen langs akkerveldjes watertjes en bijzondere beplanting en groeisels, dwalen langs heggen, en alzo meer wat bij het eigen kloosterleven hoort in eigen voorzieningen  als ook werktuigen, en landbouwmachines.   Alles een bezienswaardigheid op zich.  Kom ik toch weer terug waar de toegang tot dit alles  aan de refter alwaar een rustpost is voorzien, compleet met uitstalkasten die over het oude en nieuwe kloosterleven verhalen, een museum op zich.  Interessant  lijkt me zeker maar zou me teveel oponthoud geven.  Dus zet ik er weer de pas in.  Gaan de poort uit, draaien om heel het grote complex heen de vrije ruimten weer in.  Dijken zijn in de omgeving ruim voorzien door de diverse overstromingen van de Maas in het verleden en de negentiger jaren vorig eeuw nog.  Gaan vochtige paden en zand of grindwegen.  In de verte overkant Maas rijzen de heuvels van de Mookerhei, waar eeuwen terug de slag om en op de Mookerhei bloedig uitgevochten werd, uit het hier bij mij nog vlakke landschap.  Die heuvels  dateren nog uit de erg vroegere ijstijd.   Een hoge en grote ijskap schoof de gronden naar het zuiden op en kwam destijds tot zuidelijk van de lijn Utrecht en Nijmegen ongeveer tot stilstand, vanuit het noorden dus.    Zo vormden de heuvels en het landschap  van nu, destijds dus.    We volgen om de kloostermuren het ruige landschap weer in over grind of zandpaden.  Dient zich na wat kilometers de z.g. Soeppost aan met als specialiteit een heerlijke kop preisoep, maar ook ander etenswaar als belegd brood en koel of warm drinkgerei is verkrijgbaar.   Dit is allemaal bij het geringe inschrijfgeld in begrepen.  Na verpozen op de bankjes in de open lucht en gesprekken her en der gaat het opnieuw een poortje door,  door weilanden en klim naar een dijk, die te volgen een poos en ga ik een bocht door vervolgens, raak ik de bepijling kwijt en vertrouw mijn gang niet, keer terug en wordt vervolgens geroepen en gewezen waarheen te gaan, de bepijling op de dijk ontbrak en ik moet in de afdaling via een betonnen trap hoge dijk afgaand en beschut paadje door langs sportvelden, en later weer de open ruimten in.  Duikt bebouwde kom op, blijkt Oeffelt te zijn, en stiefelen nu de bebouwing doorheen, veel nieuwbouw , en wordt verwisseld met een tuin waar het leven voor een eeuwig leven wordt verwisseld rondom de kerk aldaar.  Wat steegjes door en achterommen, en plots komt het  start/ finishgebouw in het vizier.   Daar is het nog even gezellig nakaarten met deze en gene alvorens we de thuisreis aanvaarden.  Voor het donker thuis. Dat overkomt me anders nooit in deze overwegend donkere dagen.  Ik telde vandaag 17 draaipoorten en nog enige wandelhekken.   De tocht was wel weer opnieuw "Echt OLAT" hun slogan, met als hoofdrecept het prachtige Maasvallei,  Maas- hegge landschap waar de streek om bekend staat en elk jaar veel toeristen trekt filmend en fotograferend.    De of hun volgende maandelijkse wintertochten zullen weer in de natuurrijke omgeving van Eindhoven plaatsvinden.  Kunt u het beste vinden op hun website: WWW.OLAT.NL   U beste lezers groet ik weer met een Brabants "Houdoe", en tot mijn volgend schrijven.

Van Peter Heesakkers

De klok is vannacht weer 'n uur terug gezet naar wintertijd.  Heb met  de tijdverschillen elk half jaar geen enkele moeite.   Wanneer ik mijn straat uit ga, tref ik in een voortuin een prachtig Halloween tafereel, in alle griezeligheid, van skeletten, schedels, spoken, uitgesneden pompoenen met erin een kaarsje, een blikvanger zonder meer.    Ik moet dieper in mijn jack duiken vanwege de koude, het is een graad boven nul.  Er staat nu en dan een vlagerige wind uit het noordoosten vertelde me vanmorgen de weerman.  Zouden  de vele boomeikels dan toch door de visionairs  der natuur toch gelijk krijgen van de voorspelling van een vroege en stevige winter?

De trein is vanochtend niet druk, integendeel, bijna leeg, zou toch het tijdsverschil een rol spelen?     Aan de vertrekzaal komen twee touringcars aanrijden, een met wandelaars uit Nijmegen en omgeving, en een met Belgische club uit Ravels.     De zaal is levendig druk met aanmelders.   Na inschrijving en aankoop van  fiches  {plastic munten} voor  onderweg de eigen clubposten , en uitwisseling met de laatste nieuwtjes met bekenden, ga ik op weg.  De gure wind door.  De zon schijnt volop.  Ik ben al direct in den buiten van dit stadje vanuit  de kantine van het lyceum, steek oude rijksweg over en een lang asfaltpad langs de Dommel volgt.  Een straatnaambord geeft al aan "De Lange Loop", en dit is ook zo.  Blijf aan de rand van nieuwbouwuitbreidingen van het stadje gaan met anderzijds puur natuur,  een park zogezegd, waarop de oevers allerlei watervogels vertoeven waaronder de trekvogels,  de Canadaganzen.  Ik tref op dit vroege uur opmerkelijk veel tegen richting lopende wandelaars, en wellicht buurtbewoners al of niet met honden, en zie ook beeldhouwwerken in de plantsoenen.  Het blijft wandel- fietspad gaan op die lange loop, mogen eindelijk onder een fietstunnel en  grote  zes baans autoweg door, een houten brug overheen over een kanaal -achtig water, en vervolg pad nu buiten de bebouwing.   Ben nu echt in de streek met de benaming van "Meierij van 's Hertogenbosch".  Valt me op dat toch de populieren bomen en bossen  nog volop in blad staan met een goudgele glans in het landschap.   Staat deze streek om bekend, vanwege zijn klompenmakerijen.  Deze omzomen veelal akkers en weiden, en moeten na kap vrijwel direct herplant worden.  Tussendoor plukjes bos met allerlei boomsoorten.  Ook  rijen knotwilgen tref ik langs de dreven.   Weg verandert van fietspad naar asfaltweg naar Liempde, nog steeds verkeersvrij.   Bij volkstuinencomplex moet ik afslaan en kom langs eindeloos lijkende boomkwekerijen, achter een der huizen staan alpaca's waakzaam en verwonderd het wandelvolk gade te slaan.    Het gaat op natuurgebied Geelders op aan maar laten dit liggen.   Koeien in de weiden nog niet op stal met deze koude.   Weg Boxtel- Schijndel oversteken, fietspad op.  Een Belg complimenteert me dat deze paden talrijk zijn in ons land en veilig voelen en zijn.  Zo zijn die bij ons niet, verzekert hij me.  Mogen al gauw dit pad af een bos door, en kom langs een verzetsmonument uit de W.O. 2 opgedragen aan verzetsmensen die ook uitgebeeld trouwens verhalen op plaquettes en personen genoemd die hier vooral in September 44 piloten in veiligheid brachten, en achter de vrije linies smokkelden.  Zij behoorden tot een machtige vlootarmada van geallieerde parachutisten.    Hun vliegtuig was neergeschoten.    Het verzet verborg hen in de bossen aangrenzend.    Na wat wegjes komen we richting de rustpost bij Gemonde dorp. Op afstand hoorbaar onrustig geschreeuw van voetballers en supporters, en jawel een sportpark komt in het vizier, met daar voorbij een schutterslokaal waar onze post is.  Het is wat klein voor een toeloop van honderden wandelaars.

Na verpozen gaat de route recht door het dorp Gemonde, en tref ik straatnamen als Loopstraat en Lariestraat. Buitendorps gaat een asfaltwegje over in grind en vervolgens tweesporig zandpad.  Moet vermelden dat in tegenstelling tot anders bij deze club vandaag verharde weg overwint.   Ga een oude beukenlaan doorheen, gaat over in graspad en langs boomgaarden.  Kom opnieuw in deze streek onvermijdelijk lijkt het, de Dommelrivier weer tegen, hier een brede stroom.  Deze zal voorbij Den Bosch in de Maas-rivier uitmonden.  Herinner me onder stadje Peer in België dat het daar ontspringt als een dakgoot achtig stroompje uit het golfende landschap daar het water verzamelt.    Krijg een lang een- sporig zandpad langs de oever van de nu brede stroom dus.  De zon schittert in het water en beneemt mij het zicht dus de zonnebril gaat op.  Tref een duo met geigertellers op de nek op zoek naar bodemschatten of oorlogstuig misschien ook.   Nu en dan heb ik aan de boorden van de rivier een stuk schaduw.  Zie rondom een plas  een zee schermbloemige  witte planten, "duizendblad " {?}   Ga dan eindelijk een breder pad afdraaiend de landerijen in die me o.a. langs geoogste akkers leidt, en weidegrond, op afstand doemt de kerk van Gemonde op, toch nog een niet geoogst maïsveld, en ach het was een lus dus en opnieuw rustpost bij de schutterij.  Ik ga naar toilet maar ik kan niet meer uit de ruimte komen wat ik ook met klink  en slot draai en deur rammel, en even erna na enig alarm van andere wachtenden, komt iemand me bevrijden met een of ander gereedschap.  Na verblijf in het paviljoen  gaat het via wegjes en paden de laatste kilometers op Boxtel aan.  Ben vergezeld van een groepje Nijmegenaren waaronder een Santiago en andere internationale wandelwegen ganger.  Veel te verhalen dus.   Steken een voorrangsweg over en opnieuw fietspad , viaduct over autoweg zes baans, en dalen af naar bebouwing zijnde Boxtel.  Krijgen een trits  naoorlogse nieuwbouwwijk te gaan, waar plots de pijlen ontbreken of hebben niet goed opgelet, en moeten even al lezende ook op gevoel gaan.   Dan is er de routebepijling ineens weer.  Hebben een winkelcentrum gemist en een park blijkt nu.    Langs oude doorgaande rijksweg, voorheen of vroeger Eindhoven, Den Bosch, gaat het recht op de finishzaal af.  Mag gezegd dat ondanks ongewoon bij deze club toch, veel verharde route, er toch veel mooie herfst en andere natuurtaferelen te bewonderen waren.  De routemannen hadden weer een totaal anders dan andere route gevonden, waar de ruime omgeving zich ook voor leent.   De natuur in al haar herfstige schoonheid.  In de schoolkantine is het nog een lang en gezellig samenzijn met overig wandelvolk.   Heel tevreden over weer hier een prachtige en rustig begaanbaar  bijna geheel verkeersvrij parkoers.  Het lijkt of men voor donker thuis wil of moet zijn, want ja het scheelt toch weer een uur dat het eerder donker wordt, en derhalve loopt de zaal vrij snel leeg weer.   De touringcars staan ook vertrekkensklaar.  Ik bedank  de clubleden nog voor opnieuw een aantrekkelijke tocht vandaag, met prima voorzieningen als onderweg.  Er was dit keer geen kantinewagen op de route, merkwaardig of niet.   Tot zeker ziens hier weer.  Ik groet u lezers weer met een Brabants "Houdoe".  En tot volgend schrijven van mij.     Van:  Peter Heesakkers. 

OLAT:    Ruim vijftig lentes jong, vorig jaar groots gevierd met hun ruim duizend leden.      Weinig clubs  die het zolang volgehouden hebben, althans in ons land, terwijl Nederland een al  een kleine  honderd jarige wandel -{sport} traditie kent.    Denk m.n. aan de honderd en tweede Vierdaagse van Nijmegen dit jaar.  Met dik 51.000  voor-aanmelders, en   ruim 45.000 starters over drie verschillende  afstanden.    Helaas is er een deelnemerslimiet ingesteld moeten worden.      Tref in de bus nog drie liefhebbers onderweg naar Nuenen -Eeneind, hebben de hele weg de laagstaande zon recht in  ons gezicht.  Na uitstap denken we een binnenpad te kunnen nemen want de doorgewinterde wandelaar wil toch niet te ver omlopen hi-hi.  Volgen toch maar gedwee de OLAT route wijzers naar de startgelegenheid, gaan langs de vele auto's geparkeerd van de vroegerikken vandaag die al onderweg zijn voor de 30 en 40 k.m.    Worden onthaalt in de kantine van strand en recreatiebaden,  Enode  genaamd.     Aan de uitgang van het etablissement, worden na inschrijving de route-omschrijvingen uitgedeeld, en op pad zijn we.    Omtrent de route, gaan we in hoge verwachtingen gezien de bos en natuurrijke omgeving van Eindhoven, in casu nu Nuenen dus.    Gaan meteen onder een autoweg naar Helmond  fiets/voetgangerstunnel door en geraken in een  groenige nieuwbouwwijk welke nog in alle rust verkeert.  Het is even op je qui vive zijn met de bepijling en je routebrief.  Het bouwplan Tweevoren genoemd, verteld ons over vroeger bouwland misschien.   Treffen en passant per fiets onderweg naar de startplaats Gonny , van het Beneluxwandelen befaamde duo Gonny en Jos. 

Komen plots middels fietspad in het groen zeg maar.  Het is ook bladeren banjeren vandaag, herfst en bladval zetten snel in, na maandenlange droogte.  De herfstkleuren openbaren zich in alle schoonheid vandaag.  Het geheel heeft iets feestelijks toch.   Overal om ons heen dwarrelen de bladeren neer, het sneeuwt blad als het ware.    Het wordt vandaag ook nogal los of rul zand banjeren, want de grond  is erg uitgedroogd.    Krijgen het Hemelse pad   te gaan, ja mooi is ze wel.    Treffen de Hooidonkse beek die er gortdroog bijligt.    Alom lage waterstanden als ook vennengebieden onderweg.    Trekken achter Nuenen om , middels asfaltpaadjes, fietspaden, de Papenvoortse heide in.   Na een vijftal kilometer wacht ons al een z.g. koffiepost deze club, maar er is vanalles eten en drinken te bekomen toch.   Zitten niet te lang op de klapbankjes en gaan weer in de hoeven, verder door bos en heidegebiedjes en natuurlijk vennen waar deze hoek der provincie rijk mee bezaaid is. 

Gaan heideveld recht doorheen en kruisen menig MTB fietsroutes  en gebruikers.    Ieder zijn hobby of sport en we gaan eerbiedig waar het anders niet kan opzij.    Krijgen wegje Oude Postbaan genaamd, vast uit de oude tijd nog want post vervoeren en bezorgen dreigt uit de tijd te raken.    Aan de Grensdijk dus gemeenten ,  denk ik, verlaten de langste afstanden onze route voor hun grote lus.   Krijgen even lange veldweg te gaan langs de autoweg Helmond Eindhoven , om na  ruim 1200 meter deze weg te kruisen middels viaduct, gaat het op Brandevoort en Mierlo op aan.   Even wordt asfaltweg verruilt met een graswegje welke door het grote al , geboortebos leidt.  Een inmiddels groot bos jonge bomen vanaf jaar 2000 oud, waar ouders door de gemeenten in de buurt genood worden voor elke nieuwkomer een boom te planten.  Een rijk geschakeerd bos ook in bomensoorten.   Wat vroeger moeras en weide en akkergrond was.    Het is er al mooi en beloofd ook later.    We padderen door via eenmanspaadjes door velden en hoog gras.   Spoorwegovergang H-E v.v. om via landbouwwegjes en rustpost  te bereiken.  Een tot horeca omgebouwde boerderij met schuren en binnenplaats om een der vele zitjes te gebruiken tussen alle groenigheid, het heeft qua sfeer wel iets.    Loop na pauze door de tuinen om de horeca heen tot we op een doorgaand wegje komen en die volgen we.  Gaan recht op de kunstmatige  hoge heuvels van vroeger afvalverwerking af en onder heuvelrijen door een paar weken geleden nog door mij beklommen tijdens andere wandeltocht en langs ingang Dierenrijk, een  befaamde Zoo, gaat het weer bos in slinger de slinger op Geldrop op aan.  Vlak aan doorgaande weg is de volgende clubrust gepland en laten we m.n. brood met beleg en tomatensoep goed smaken.  Ga na pauze onder  de weg door langs de boorden van het Eindhovens kanaal lopen, en hoewel brede betonnen fietspaden.  Een alleszins mooi kanaalpad maar gecombineerd met tweezijdig fietsgebruik met nogal snelle niets ontziende fietsers, is het opletten, dacht als langzaam verkeer als wij voetgangers er toch de voorrang hadden.   En gerespecteerd moeten/ mogen worden.   Gaan na 1600 mtr. van de  drukke kanaaldijk afdalend de Kleine Dommelbeemden in.  Een enorme berg riet geoogst onderlangs door.  Ik ken dit gebied van de eertijds Kempische wandeldriedaagse van OLAT heen of terug gaand, een vochtig gebied vanwege drie weken terug hoge waterstand en nog onbegaanbaar omdat de sluizen door werkzaamheden toen, gesloten waren.  Het blijft alleszins de moeite zeer waard dit natuurpad te volgen.  Fotogeniek ook.  We slingeren met de rivier een zijrivier van de grote Dommel  een poos mee.  Kom aan een klaphek waar menigeen geen pijl ziet en denkt door de poort te moeten gaan, en derhalve ook doet.   Kom voor een watermolen aan op Eindhovens gemeentegrond nog, en gaan hier achterdoor .  Deze molen is een der beroemde schilderingen van Vincent van Gogh twee eeuwen geleden, toen Vincent in Nuenen woonde nog.    Gaan een beek oversteken, Nuenens gemeentegrond op, en geraak op een pad welke die naam nauwelijks verdient.  Slinger door een overwegend populierenbos en andere grond begroeiingen, oplettend op de grote voeten van die bomen, over krakkemikkerige brugjes eenmanspaadjes, en herfstig bladval want de populier verliest zijn blad al vaak in Augustus en eind die maand.   Moerasachtig gebied hier. Kom uit in een graspad langs akker en weilanden en ga op de gemeentegrens af.  Daar een asfaltweg op naar gehucht Eeneind, wat industrieland door.  Plots een eeuwenoud klinkerwegje ook wel kassei genaamd,  op, en ook erg kuilig, langsheen een vroeger treinstation, deze plek moet Vincent in zijn Nuenentijd gekend en bewandelt hebben bedenk ik.  Een kapelletje langs waar volop kaarsen branden, overweg oversteken, rustiek dorp door, weer fietspaden en dan doorgaande weg oversteken, een pad in die ons begeleid zuidelijk van voornoemde plassen, op naar de finishzaal.  Het was weer "Echt OLAT", als ze zelf immer zeggen.  Was nog gezellig nablijven na binnenkomst.    Tref hier ook mede-  Benelux wandelmedewerkers  Krist en  Gina uit het verre West Vlaanderen.  Een prettige kennismaking ook.   Krist en Gina blijken erg in hen nopjes met de streek rond Eindhoven, gezien hun vele bezoeken hier.  Later loopt de zaal langzaam tot leeg, en ga ik ook maar weer op pad naar mijn bus, nu via een kortere route toch, via mooie paden in rust en schaduw.  Hoewel deze tocht anders dan gewend bij OLAT, was ik niet te min dik tevreden weer.

Geachte lezers:  Tot mijn volgend schrijven.  Ik groet u allen weer met een Brabants "Houdoe".

Van:   Peter Heesakkers

Wanneer ik mijn straat uitloop wordt ik verrast met een prachtige herfstige aanblik.  De  grond is bedekt met goudgeel  blad.  Hoewel voor mijn deur in de straat de oude lindebomen er nog groen bijstaan, en dat na een maandenlange  tamelijk droge periode.  Mijn wijk uitgaande wordt ik geconfronteerd  met een rat op de stoep, die rap weer onder lage bossages van het plantsoen verdwijnt.  Ik weet dat  op die plek overdag ouderen op een bank bij elkaar komen waaronder er zijn die duiven met name voederen, en hier hun vermaak in hebben.    Het is stralend helder en dus zonnig weer, en dit zal de gehele dag zo blijven.    De lijnbus heeft wat moeite zich uit het stadse  spitsverkeer te ontworstelen.  In Valkenswaard kan ik meteen op een 8 persoons lijnbusje vervoegen richting Hamont /Achel, doch na een paar k.m. al kan ik recht tegenover uitstappen.  Ideale verbinding dus.  In het café waar de startplaats is voorzien en waar ik al eerder was, valt me op de dat het treintje dat boven  constant onder het plafond langs de muren snelde er niet meer is.   Nu zijn  de boorden volzet met allerlei kunstmateriaal.  Bij  de start hoor ik buiten eikels  regenen bij elke windvlaag, en constant het gebonk  op daken en motorkappen van geparkeerde auto´s van deelnemers.  Niet plezant voor de autobezitters, kan sommige parkeerders nog verwittigen.   We mogen al meteen  de natuur intrekken.  Er hangt een grondnevel  en  zonnestralen bundelen in de mist feeëriek tussen de bomen en wordt ik al meteen met een groep grote paddenstoelen  verrast waar gretig fotoliefhebbers zich op het tafereel storten.    Passeer onderweg vandaag nogal veel eikenbomen die zo te horen hun vruchten nogal hard laat vallen en ik ben beducht het risico te lopen er op mijn hoofd te krijgen en gaat mijn kleppet op. De grond ligt bezaaid ermee, en z.g. natuurkenners beweren dat veel en vroege eikels een zware winter aankondigen.  We zullen zien.   Het is dus al meteen bos wat de klok slaat, met de eerste herfstige kleurenpracht, hoewel groen nog opvallend veel de overhand heeft.   Mijn route gaat duidelijk Neerpelt op aan met een zuidelijke bocht, die  terugkeert met een bocht naar noord.  Ga langs een wei met donkerbruine koeien met toch vervaarlijke grote horens, het ras ontgaat mij.   Geen Schotse Hooglanders in alle geval. Zij liggen  tam in de wei te zonnen.   Volgt een kasseiwegje duidelijk met Vlaamse inslag,  zeker honderd jaar of ouder nog, langs wat verscholen huisjes  en boerderijen.    Hoor nog opvallend veel vogelgeluiden in de natuur.   Zie langs de weg talloze spinnen hun websites onderhouden waar de ochtenddauw overheen ligt, mooi tafereel....  Kassei wordt asfalt en later zand-grindweg.  Prachtig die zonnestralen tussen de in nevel gehulde bomen.   Kom langs de Dommel die haar oorsprong heeft bij Peer in B.   Er omheen bruine en toch ook groene varens.    Raak in bebouwing  van Borkel met een lieflijk kerkpleintje met horeca en muziekkiosk en kerk maar ga ras op natuurgebied De Malpie op aan.  Weideland enerzijds anderzijds bos op de eerste wagenrustplaats aan.  Altijd gezellig toeven en druk met wandelaars.  Kantinewagen doet goede zaken.    Ga op weg voor de luswandeling, even bos,  klappoort door, dan een graspad tussen de rustende koeien door,   Kijk uit voor koeienvlaaien waarschuwt m´n routepapier,  wat vochtige grond, flink omwoeld  door everzwijnen  die in het gebied talrijk zouden zijn, brugje over rivier en ga dan door open landbouw- veeteelt gebied in volle zon.  Meeste  akkers  liggen winterklaar al.  Los zand banjeren viert vandaag de boventoon, na de droogte deze zomer.  Steek weg Hamont/Achel/  Valkenswaard over na even fietspad gevolgd te hebben, tref hier nog een zestal oude solex bromfietsrijders, fiets met hulpmotor dus,  en ga een groensteegje in tussen open landerijen.  Brengt me in de bossen van de Brugse heide , na wat geslinger in paden even oude spoorbaan naar voorheen of vroeger Achel en Neerpelt volgen, passeer ik de enorme eigendomsterreinen van een internationaal bekende springruiter,  Jan Tops, de stallen en  heus  modern stadion wat voor een voetbalprof niet onder doet, waar springwedstrijden plaats vinden.   Zeer imposant.  Geraak aan de Abdijweg een fietspad langs voornoemd terrein.  Een oude "sjees", auto van het jaar rond 1900 komt me tegemoet gereden,  gesputter en getuf, valt in het oog natuurlijk en we groeten elkaar enthousiast.  Hij met een schor toetertje.  Schitterend!  Hij een leren muts of helm op.   Deze weg leidt naar de befaamde Achelse kluis gelegen op de grens  van Nederland en België.    Ga rotonde weg naar Achel oversteken en bevind me nog steeds in de terreinen van de springruiter en zie wat drafpaarden in de weiden.  Knuffel even de beesten en ga dan groenstrook in langs weer gebouwen die bij het ruiterbedrijf toebehoren.  Een klinkerwegje stuurt me randje dorp Schaft en verder landerijen door en over een tapijt van kastanje bolsters, en natuurlijk kastanje bollen.   Zwerf door velden op natuurgebied Malpie aan door rul zand en kom weer aan riviertje met brug tegen richting vanmorgen , langs rustende koeien en omwoelsels van zwijnenkuddes, sporen , langs ruisende populieren, bos in naar de rustpost, een buiten dus.  Ik besluit  het rondje Malpie te gaan doen na tijd opname, en in overleg met route en toezicht personeel der club, zit er best nog in verneem ik.  Welnu het is de kers op de taart van en door de club.  Ga langs weliswaar ver opgedroogde vennen, { droogte}, heidevlakten en bospartijen en zowaar nog duinenklimpartijen achtereen.  De grond bezaaid met dennenappels "mastentoppen" genaamd door de zuiderbuur.   Tref ook diverse hout uit- kervingen van dieren door een of andere kunstenaar prachtig  gemaakt. Uit deels omgezaagde bomen resten.   Houtsculpturen dus.   Klaphek doorgaand volgt een lange  z.g. knuppelbrug over moerasgronden.  Mis een pijl , maar mijn route-omschrijving is duidelijk, en die volg ik.    Een z.g. ruiterroute en ook een mountainbike pad volgend en langer zandpad door bos, bereik ik de kantinedienstwagen met terras van deze club weer, waar het nu veel rustiger is.  Men is al met de opruiming begonnen.   Het was een fenomenaal mooi ommetje toch.   Even verloop ik me na de pauze.  Komen andere lopers, Vlamingen me tegemoet gelopen, die de routepijlen  al misten, lopen we terug en ons papier is geduldig en duidelijk, niet goed opgelet dus, en de pijl hangt er wel degelijk.  Gaan weer kris-kras door bosgebieden veel in herfstkleur zonder meer schitterend, langs velden, en lege akkers.  Geraak aan asfaltwegje en wordt klinkerwegje, achter weg naar dorp Borkel door, beland ik aan de nu ook rustiger finishplaats.   Moet het nog uitgelegd?    Een werkelijk schitterende natuurtocht, zeer uitvoerig beschreven op routepapier in zelfs meterlengte van elke route apart.  Ben enorm voldaan, geweest in een der mooiste delen van het edele en mooie Kempenland, dicht in de buurt van Vlaanderen ook.    Busje komt zo.  Ik kan aan de deur weer instappen zo geduid.  Een fantastische wandeldag ervaren.   U beste lezers groet ik weer met een Brabants "Houdoe" !   Tot mijn volgend schrijven weer.  Van:   Peter Heesakkers

Als ik na opstaan de gordijnen open schuif, mag ik het morgenrood bewonderen, voorwaar een prachtig natuurverschijnsel.   Aan het busstation tref ik nog een bekende medewandelaar en gaan we gezamenlijk op weg.  Deze bus stopt vlakbij het startlokaal, mooier kan het niet.  In dit lokaal tref ik nog een Vlaams stel welke medewerkers/inzenders  blijken te zijn van Beneluxwandelen, en ook de z.g. Witte Petten duo  Hennie en Theo.  Gevieren een kort en gezellig onderhoud aan tafel.  Met Hennie en Theo vang ik de wandeling aan, en al snel blijken onze routes ons te scheiden.  Gaan viaduct over van de weg Helmond - Eindhoven, en mag de doorgaande weg oversteken vlak voor een poort van een eenzame villa een bospad in, een mooie opening van de route.  Een hele club rollerskaters gaan aangrenzend fietspad voorbij. Behoudens   enerzijds de regelmatige treinen passage en anderzijds de snelweg naar Helmond slinger ik door  moeder natuur om een grote recreatieplas heen, nu in ruste en dit met het schitterende  later warmere nazomerweer.  Plas Enode.   Even asfalt , en een MTB route volgen.    Het is al meteen duidelijk dat de route-uitzetters hun best doen.  Langs een hondentrainingscentrum.  Volgt een bruggetje waarna we om een goeddeels uitgedroogd ven vanwege de warme en  lange zomer, draaien mogen.   Kom langs een open bosplek, waar een bord verteld dat hier op 29 Juni  1943  een Lancaster bommen werper neer kwam, waarbij de bemanning, zeven personen om het leven kwamen.  Voor een tunneltje klim ik het hoge talud langs op.  Pad wordt even verharde weg met verderop boomwortels die het  asfaltwegje moeilijk begaanbaar maken zeker per fiets. Volgt een lange zandweg door landerijen waar een landwerker  het spaarzame gras maait met z'n machine.     Zuig een heerlijke graslucht in mijn longen. Een vallende tak valt gelukkig naast het parkoers, en even verderop verliezen  eikenbomen zo horende, zijn vruchten.  De zandweg verhard en even lonken verder weg heuvels welke  toch niet genomen  zullen worden, maar ga ik een ijzeren poort in en doorsnijd een natuurgebied welke me naar gehucht Eeneind voert. Een fietstunnel onderdoor, en dan haaks links een zandpad op dat me over een natuurdijkje op hoogte dus leidt,  om een woonwijk te beschermen tegen verkeersgeluid.  Weg tussen zwemplas en een recreatieven door.   Muziek  komt m'n oren in, van een band die daar optreed aan de startlokatie.  De eerste lus zit er op.

Lus groene pijlen wordt nu oranje pijlen.   Terug viaduct autoweg, door dorpje Eeneind, volg ik de spoorbaan Helmond Eindhoven v.v.   Spoorweg verderop oversteken door Langhei volg ik een fietspad welke op dierentuin  "Dierenrijk " uit zal komen, doch draai af naar de heuvelen welke vrijwel direct stijgen uit het vlakke land.  Hier komt een jarenlange wens in vervulling deze eens te mogen bestijgen.  Deze heuvels zijn in de vijftiger zestiger jaren vorige eeuw ontstaan als huisafvalbergen, destijds per treintransporten uit het westen des lands, en ook per vuilniswagen van  Eindhovense en omgeving.   Tientallen meters hoog.   Het gebied geeft een heuvellandgevoel van Nederlands Zuid-Limburg.   De begin bodemlaag is rubber en de tussenlagen ook niet waterdoorlatend materiaal met evenzo telkens afval.  Om en om dus.  Hier en daar nog zichtbaar.  Het afvalwater komt in een sloot terecht om af te voeren naar waterzuivering installaties.    Het is meteen flink klimmen geblazen,  slingerpaden naar boven, over grindpaden en zand.   Slangenpaden zo gezegd, en aan de top ontvouwd zich een adembenemend  uitzicht, tientallen kilometers ver weg in de omgeving.  Enerzijds Eindhoven met zijn vele hoge bouwwerken, anderzijds Helmond.  Het dichtst bij.  Het is helder weer dat treffen we.  Moet weer naar beneden via slingerpaden,  haarspeldbochten, welke wat ongemakkelijk zijn, maar absoluut de moeite waard, even opletten, dat wel.    Het wordt weer vlakker.  Bukkend onder een omgevallen beukenboom door. door bossen weer, langs een vijver en lage bossages, kom ik aan een kanaal.  Volg fietspad door natuurrijke oevers hiervan waar zich plots de rustpost der club aandient, aan de kantine van een afvalverwerkingsbedrijf.  Het is goed toeven buiten in de zon met temperaturen van dik 23 graden.    Langs golfbanen Gulbergen bij heuvelgebied horende gaat het weer door de natuur, tot aan spoorlijn een niet zichtbaar wandelpad volgend op de tweede rust de kantine van LONU af.

Besluit ondanks uur van de dag er nog een 8 k.m. route aan te breien  Ga landelijk op gehucht Opwetten af. Geraak aan watermolen uit  de 11e eeuw op de grens van gemeente Eindhoven en overschrijd die grens ook.  Achter de watermolen, in 1884 door, wat jaren, Nuenenaar Vincent van Gogh ooit  nageschilderd op het doek, een zijner favoriete schilderijen, een druk bezochte uitspanning achterom, volgt een graspad, welke draait naar de Wolvendijk.  Oude doorgaande weg Nuenen Eindhoven  steek ik over de velden in recht op natuurgebied Eckarts bos en Lage Heide op aan.  Struin door een schitterend natuurgebied aan de rand van de bebouwing van Eindhoven, links rechts , zig-zag.  Kom aan een brugje dat automatisch opent met druk op de knop en brengt me over gronden van een instituut Eckartdal genaamd.  Rivier De Dommel  met zij arm Kleine Dommel samenkomend  verschijnen en mag een kluitenpad met gras volgen, klim een talud weer op aan doorgaande weg bij Soeterbeek en steek na de brug overgaand gemeente Nuenen weer in.  Vind in de berm een afgerukte pijl, maar m'n routepapier is gelukkig uitvoerig beschreven en duidelijk.  Neem de pijl met elastiek mee naar de finish.   Ga doorgaande weg naar Nuenen af de velden weer in.   Aardbeienvelden,  aspergevelden  die al uitgeschoten zijn, en  vermoedelijk druivenhagen, welke kennelijk al geoogst waren,  , en nog merkwaardig kleine boompjes velden die ik niet  kan  ontwaren welke dit zijn en een  groot volkstuinencomplex waarna wat bewoning oude  schilderachtige boerderijtjes volgt.   Weggetje brengt me aan nieuwbouw, maar daar weet de parkoersman{nen} een oplossing voor en stuurt me velden in die me middels grasweggetje naar gehucht Opwetten leidt.  Even door bebouwing leidt het parkoers me door wandelparkachtige tenminste asfaltpaadjes  rand bewoning naar het Wettenseind.  Opnieuw een intermezzo van boerderijtje en huiske hier en daar, door het landerige bereik ik al gauw de finishplaats,  het home van LONU.

Ik wil niet verhullen en vergeten te vermelden en met nadruk; welke lus men vandaag ook liep;  In een woord een fantastische route, waar ik de club en medewerkers, en zeker ook de route-uitzetters graag geweldig mee complimenteer.  Heb een  werkelijk schitterende wandeldag gehad van begin tot eind, eender welke route men liep.  De consumptieprijzen waren  ook een aanrader om langer na te blijven.  Een zeer uitvoerige route-omschrijving op papier dus.   Volgend jaar heeft men me verteld op 15 September weer, vanuit gehucht Gerwen gemeente Nuenen.  Zeker een aanrader, en staat nu al genoteerd als een must op mijn wandelkalender.     Site Wandelvereniging Nuenen.nl op uw computer.  Of ook te vinden op de site:   kwbn.nl , voor het jaarlijkse landelijk wandelprogramma van Nederland.    Ik groet u geachte lezers weer met een Brabants "Houdoe".  Tot mijn volgend schrijven.      Van:   Peter Heesakkers