Archief

Een erg vroeg en stevig echt gezellig Paasontbijt met mijn Annemie, die zich  voor deze gelegenheid ook uit de echtelijke sponde ontworsteld heeft.  Het smaakte voortreffelijk, ze heeft er iets speciaals voor gemaakt, en met een stevige ondergrond hiervan zet ik mijn reis in naar Waalre  onder de zuidwaartse rook van grote buurman Eindhoven.  Ik was in de startgelegenheid al eens medio Januari j.l. geweest, voor een tocht van d'n Olat, en heb toen een andere weg naar Ontmoetingscentrum Het Klooster ontdekt, welke ik voor de afwisseling nu maar eens volg.  De contouren van het voormalige klooster  anno 1911, staan nog overeind, en heeft de kloosterlijke  beslotenheid  eerbiedigheid en gewoonten ingeruild voor de huidige buitelingen in en voor de buitenwereldse  ontspanningssferen van deze tijden.  Ruil de buitendeurse drukte van parkeerplaatszoekers, en vertrekkenden in voor de wat rustigere binnengebeurens.   Ze kennen me, de burolisten en overig personeel, al  vanaf de oprichting der club, en noemen me gebroederlijk bij mijn voornaam.   Ik lever mijn inschrijvingskaart na invulling weer in, bekom route-omschrijving, dienovereenkomstig, en bestudeer aandachtig het papier.   Het ziet er veelbelovend uit, elk paadje, wegje en situatie is uitvoerig geschreven.   Buiten de zaal tref ik in de grote cafézaal in de hal Adje aan de bar,  de jarenlange routeuitzetter der club, die wegens ziekte nu niet tekent voor de route vandaag.  Laat me  geduldig van zijn medische situatie op de hoogte brengen, en begroet hem met moed en doorzettingswensen, en alle goeds.  Buiten de deur van het centrum bots ik nog op diverse bekenden, welke in de streek trouw act-de presence tekenen op wandelingen.   Loop eerst richting het centrale deel van het dorp met rond dorpsplein met muziekkiosk in het midden, zijn statige kerk en horeca nog in ruste rond het plein.  Een steegje in met kasseitjeswegjes, een grote rustplaats met aan de rand een standbeeldje van de vroegere  beroemde schrijver  alhier in Waalre getogen Antoon Coolen die hier ook zijn eeuwige rustplaats heeft.  Over een pleintje met enorm deken van paasbloemen ofwel narcissen, de Paassfeer,  gaat het een wijkje in en raak alras in gesprek met een vrouwelijk oud-bestuurslid van Olat, waar ik een eindje mee aanloop.   Een mooi veldpaadje brengt ons in de openheid van akkers, weidjes en wat uitkomt in  heggewegjes ruigten, en groenstroken, komen aan de oude brink, een bosperceel van de  jaarlijkse boomplantdag 2001 wat een bord verteld.  Gaat het met wijde omweg terug naar de brink terug, nu andere zijde ervan om een asfaltfietspad  de nederzetting uit te lopen welke we inwisselen, voor asfaltwegje.  Steken de doorgaande weg over zien aan de einder de startplaats nog van twee weken geleden, gaan langs enorme aspergevelden, nog keurig afgedekt, tegen de kou om dan de bossen in te mogen.  Zien de stormravage van dagen geleden, de grond ook bezaaid met dennetakken.   en volgen een poos  paden links/rechts/rechtdoor tot we aan randje bebouwing een speeltuin in mogen.  Dit is de rustplaats, wat vroeg naar m'n zin, maar blijkt tevens de post te zijn van kortere afstanden.  Het is er goed toeven of onder het tentzeil of op de banken en stoelen buitenterras.  Hier kom ik nauwelijks terug in de hoeven want het wordt een feest van ontmoetingen met andere bekende wandelaars, als oude getrouwen leer je er ook enorm veel kennen door de jaren heen.   De meesten zijn streekgebonden.  In korte tijd spelen vele gesprekken en verhalen de ronde, even bijpraten noemt men dat.  Het duurt bij elkaar wat lang en zo moet ik weer kiezen voor een kortere afstand, niet getreurd, het sociale element hoort bij het wandelen, en is eigenlijk het mooiste part.    Aan de poort gekomen om op weg te gaan voor de grote lus is het nog even poseren voor foto's van met deze en gene, en dan wil ik echt op weg.  Het wordt een vennenrijk  gedeelte van de omlooproute, plankenbrugjes, kleine weiden, met groot en klein en pluimvee.  Smalle slootjes springen, met ruigten omzoomde vennen, ook droge en welhaast droge.  Heuveltjes van oude zandverstuivingen, een waar natuurparadijs ontvouwd zich, zeg met een grimas zou het in het hiernamaals ook zo mooi zijn?  Marianne met vader, dikke 80er aan haar zijde,  Sjef , die op zijn leeftijd nog enorm kras is, en flink meestapt nog.  Sjef verhaalt dat het een lust heeft.    We struinen langs vennepaadjes, graspaden, en sprokkelhoutpaden oneindig door een natuurrijkdom, en genieten van de welliswaar late uitbottingen van bomen, boompjes, en struiken en zowaar de eerste bloemsoorten, voorwaar een wandelmekka.  Onze papieren route-omschrijving , vermeldt langdurig elk pad en wegje in te gaan,  nauwkeurig, heel veel werk heeft hij eraan besteed.  Met zorg uitgezocht.  Genieten met een grote G, dat wel.  In een onmetelijke natuur van rust, ruimte en genot.  Onderweg laten diverse vogelsoorten hun lentegeluiden horen, schitterend!   Ik neem alles goed in mij op en laat me het gebeuren, zorgvuldig boomwortels ontwijkende dat wel.    Gaan dan langs onmetelijk lijkende sportveldcomplex, waar o.a. hockeyers hun balletje slaan, er lijkt een heel tournooi te gebeuren zo de luidsprekers en het grote publiek toont.  We komen in een ravage van boomresten en omgevallen jongens en hun takken overal dik gespreid terecht, ze vormen het tapijt onder onze schoenen.  Ik beland voortdurend in ander gezelschap door wederzien en ontmoetingen, heel tof toch.   Kom na alle gedwaal aan een gildeterrein met schuttersbomen, heel in ruste trouwens, tel nog vijf routeregels op papier, en geraak terug op de rustpost van Speeltuin De Klimbim.  Hetzelfde  tafereel van vanmorgen herhaalt zich hier.  Vraag nog gekscherend of er iemand met me op de wip, in de schommel, rolton of anderszins, draaimolen wil, niemand voor te porren.... Gaat niet door dan.    We vervolgen de route na verpozen nu andere richting poort uit.  Opnieuw ontvouwt een bos en natuurrijk gebied, met vogelenzang alom.   Een vlindertuin met oude dikke kale boomstam, met holten waarin zij mogelijk huizen.  Krijgen ook weer legio routepalen en markeringen van zomaar wandelpaden, maar ook de befaamde LAW's te zien.  Moge duidelijk zijn, een gewild gebied voor de dagrecreant, en de toeristenburo's  De parkoersman of architect  echter kiest zijn eigen routes, met een flair van een kenner.  Laat ons genieten van kleur en fleur, rust en natuurgenot, in een woord geweldig , wat een toewijding.  We gaan paadjes door en in nog nooit gezien in mijn toch langdurige wandelcarrière hier ook in de streek.  Oneindig lijkende heide en bos en gecultiveerde landerijen trekt de wandelaar langs.    Een bosweg stuurt ons recht op een enorm meer aan, blijkt een vroegere uitgraving voor het ophogen van naburige rijksweg te zijn.   Draaien ruim een halve slag om het meer heen met aan de einder een welhaast Caraïbisch, midden Amerikaanse eilandengroep   of ook USA aandoende bebouwing van verandawoningen.  We  krijgen toch nog moeilijk voorbijrakende modderpartijen te gaan met welgemikte stappen, op paden onderaan het water, lopen er onderlangs later wat kade-achtige gronden, droger formaat, en gaan dan omhoog een wijkje villa's door, overgaand in bebouwing van Waalre met meer betaalbare huizenrijen, met boeiende voortuinen, ieder anders weer ingericht, met zorg dat wel.  Heel wisselend, boeiend, mooi, fantasierijk.  Plots herinner ik me de terugroute van enige maanden terug {Olat}, en weet dan dat het natuurfeest voorbij is van vandaag.  Adje heeft een gedegen goede vervanger gevonden voor route-uitzetten, Adje zeker niet weg te cijferen met  ZIJN kennis en kunde.  Maar de traditie  lijkt voortgezet.    Hulde voor beider inzet voor ons.  Ik heb een schitterende wandeldag genoten, met mooi zonnig lenteweer, en ik spreek zeker voor de overige deelnemers.  Ze hadden er nu ruim 200 meer  dan hun vorige editie vertelde secretaresse Liezet  trots, en dit spreekt voor een Eerste Paasdag, welke toch meest doorgaat in huiselijker sferen, en men dan toch in groter getale deze tocht en club bezoekt.  De Vlaamse bezoekers lieten zich ook weer niet onbetuigd vandaag.  Eer en glorie voor deze club, het was weer fantastisch, het parkoers en organisatie.  Waalre was zonder meer een mooie parel in de Brabantse natuur om te ontdekken.   Een dijk van een tocht.  Ik ontdekte dat ik zowat de enige was, nou ja er kwam toch nog een groep binnenvallen,  toen ik de zaal verliet.  Dat kwam omdat Marinus uit de Nijmeegse regionen nog plots binnenkwam en ons aan tafel zette.  Thuisgekomen wordt nog nagenoten van een Paasdiner bereid door mijn Annemie, en mocht ze mijn lovende verhalen aanhoren.   Geachte lezer/wandelaar:

Het is even schrikken direct aan de vooravond van deze tocht en wat verwarring.  Moet de tocht afgelast  worden?

Wanneer ik me in de avond aan de computer zet, om me te oriënteren omtrent ligging en bereikbaarheid, komt er een melding van brand binnen, aan of in de lokatie.  Ik vind uit , dat het adres en postcodenummer klopt, en zie op de site van de streekkrant de eerste foto's verschijnen van het voorval.   De eerste berichten zijn wat verward, ernstig, en ook de naam van de lokatie komt niet overeen, maar adres klopt wél alsook huisnummer.....Hoe kan dat nu?   Ik ga even later het alarmerend bericht nalezen en begrijp dan dat het een loods betreft, en er een slachtoffer naar het ziekenhuis is gebracht met rookvergiftiging.  Ik zit op het puntje van mijn stoel, vraag me af of ik de organisatie moet verwittigen.  Het bericht wordt later bijgewerkt en gelukkig met de startlokatie is niks aan de hand.  Ik aanvaard de afreis maar de volgende ochtend.    De busomroep meldt "Bos-weg", als halteplaats, oei, niet best voor de mooie omgeving!  Mijn halte heet  Bergstraat, en ik bereid me voor op enig klim en of daalwerk.  Niets van dit al zo blijkt, de straat is zo vlak als wat.  Ik krijg een wandeling van goed 2 k.m. te gaan.  Kom verderop een sliert wandelaars tegen, en weldra ook enige bekenden en een kort praatje.  De bepaald grote parkeerplaats achterom het etablissement is al eivol, en  de aankomende auto's worden met seiners de parkeerplaats opgeloodst.   Binnen is het eveneens vol huis, maar dan toch met enig geduld kan ik me inschrijven. Krijg meteen fietspad langs doorgaande verbindingsweg, tot "Woldere", { Waalre dus}, zo men in streekdialect zegt, en ga rechts een bospad in,  voorbij een "blikvanger"  is een hangend netwerk dat blikafval opvangt, en betonnen paaltjes door met vooral oude sparren en jonge vliegdennen er onder, en ander groen.  Het pad loopt als een tapijt, en is welliswaar droog.   Meteen mooi dus.    Kom langs veldje met maïs dat er moet komen, wat pony's in een weiland, en kom alras randje villawijk, welke we even toucheren ,  even een klinkerwegje, maar ga toch weer zandweg en bossen in.   De eerste lentebodes als vogeltjes zijn al hoorbaar.  Alom liggen oude boomstammen en takken  te rotten, voor bodemvoeding.   Den, spar, es en andere boomsoorten tref ik hier en legio vennen en vennetjes, veelal zo goed als drooggevallen, kennelijk door waterwinning voor huishoudens.  Daarom zijn er ook dalletjes ontstaan overwoekert door grassoorten.   Kom dan weer in een wijkje, na enerverende bospaden, even langs straatweg en langs vervlogen tijden, n.l. de ruïne van een brand van een voormalig gemeentehuis, en ga weer poortje door het burgemeester Osse-park in, kennelijk in vroeger dagen een groot weldoener voor Waalre.   En aIs erkenning.  Ik krijg een serie asfaltpaadjes op en af te gaan over oude stuifduinen.  Vennen voeren de boventoon voorlopig, trouwens de tocht heet ook Wolderse vennentocht, vandaar dus.   Oude bomen ingepakt door de klimop planten volgen.  Omzeilen telkens de bebouwing van villawijken, meesterlijk toch van de parkoers-uitzetters.  Een keur van villa's en bungelows, als Spaanse hacienda's.  Blijven in weelderig groen.   Na allerlei smalle paadjes en toeristische routepaden en een pracht groot ven bereik ik de rustpost, zijnde een grote kantinewagen en klapstoelen en banken erom heen.  Gezellig dat ook.   Ga na rust een fietspadje op , om langs aspergevelden en een zomaar wild voetbalveld rand bos te blijven.   Kom langs een enorme zandberg en zie meteen dat ik achterom de startplaats geraak.  Kom langs de beruchte loods van de brand van gisteravond, en spreek toevallig de eigenaar die alweer uit het ziekenhuis ontslagen lijkt te zijn.  Het viel mee met hem zei hij me.  De sporen zijn zichtbaar nog zoals een zwarte plas aan de poort van het bluswater.  Ik laat de startplaats liggen en stap door.  een eindweegs verder leidt het pad af richting nederzetting, Het Loon genaamd, een oude brink, driehoekig van vorm, omzoomd met oude bomenrijen, en  eeuwenoude  langgevel boerderijen.  Mogen hier dan een oude z.g. kerkepaadje in omzoomd met heggen waar je de tijd van vroeger moeiteloos terugroept.  Absoluut prachtig, alsook het landschap erachter.  Ga de open velden in en de  koude noordelijke wind doet zich gelden, her en der een bosperceel, maar toch overwegend open landerijen, akkers, bosjes en weilanden met al vroeg vee wisselen af.   Kom dan uit op een asfaltwegje, even volgend, langs witte monumentale boerderij, er ligt vervolgens een verkeerswerende barrage in de weg, alleen toegankelijk voor wandelaars en fietsers,  steek een riviertje over, en mag een eindweegs verder een weidepoortje door, en hier herinner ik me de ontberingen van de natte gronden in broekgebied van de kersttocht vanuit Dommelen, nu veel droger, en beter begaanbaar.   Natuurreservaat Loondermolenpad, en we slingeren door broekgebieden met weiden, akkers, groenstroken, bosjes, in een woord boeiend, rondslingerend hout van bomen en struiken, gekapt, gesnoeid, en we volgen een hele poos de slingerende Dommelrivier, met boorden oude Canadabomen, nu en dan drassig gebied en paden, maar toch begaanbaar nog.   Absoluut mooi hier.     Over brugjes en stukken hout om de voeten droog te houden.    Tik bij het verlaten van reservaat bebouwing van Dommelen aan, langs sportpark met aanmoedigingsgeluiden van de lokale clubsupporters.  Een grind en vervolgens klinkerwegje op.  Asfalt , grindpaadjes,  langs een monumentale luisterpost-gebouw van de destijds Duitse bezetter.  Dan een rood fietspad in en rotonde overstekend even een  jong villawijkje van Valkenswaard in.  Volgen langs afrastering van een groot sportpark, voorziet allerlei sporten.  Een openluchtzwembad, een  jeugdherberg,  en volgen paden bos weer in slingerend over een voormalig oude één baans spoorverbinding  Eindhoven-Valkenswaard en België.  Even dan ook langsheen volgend is daar plots de rustpost weer, van de lus dus na deze rust.  Een gezellige openlucht ontmoetingsplaats.  Volg hierna weer de bekende route een stukje van in het begin, om toch nog wat andere bospaden te vervolgen, wat weer over zal gaan in landelijk gebied.   Het is eigenlijk vreemd, we komen weer  rap uit op de startplaats van vanmorgen, weer langs de loods waar brand was gisteravond laat, en nu werkers en ruimers actief zijn.  Na afmelding in Het Brabants genot, zoals de lokatie heet is het nog gezellig nakeuvelen met deze en gene.  Een knusse zaak.  Servé en Marianne komen ook binnen. Even een praatje, en ze bieden me een lift bijna richting thuis aan en die sla ik niet af.    De tocht kan men indelen in drie delen. Eerste ronde veel vennen droog of droger, maar ook grotere en vollere vennen.  Hierna een opener landschap, daarna een boeiend groot broekgebied, overgaand in bosgebieden ter afsluiting.   Een absolute must voor de natuurgenieter en ons wandelaars.  Gewild gebied zoals blijkt door dagjesmensen met honden al of niet aan de lijn, die we veel tegenkwamen.  De route-uitzetters hebben zonder meer hun best gedaan ons een boeiende tocht met landschappen voor te toveren.  Mooi gebied met  grote en enorme mogelijkheden om de wandelaar te boeien.    Een geweldig mooie en goede  uitgebreide route-omschrijving kregen we mee, dat kon niet verkeerd.  En de streek leent zich er terdege voor.   Zeker en vast, zijn de wandelaars zeer tevreden weer  de thuisreis gaan maken.    Ik groet u weer  beste lezers.  Tot volgend keer weer.    Houdoe!   ::::   Peter  Heesakkers.

Noud stelt me gerust; het gaat meevallen met de neerslag.   Hij had juist de buienradar geraadpleegd.  Het wordt droog dadelijk zegt ie. Nog voor ik van huis ga heb ik de paraplu als wapen gepakt, want het regende weer eens.  Eerst op mijn stalen ros naar Noud op aan.  In een grauw decor van zware luchten en regen gaan we met broer Wim op weg.  We kunnen aardig doordenderen want het is stil op de wegen.  St.Hubert op aan, en even ter verduidelijking, niet bij onze zuiderbuur, en in de Ardennen,  maar in onze eigen provincie de noord-oostelijke hoek  wel te verstaan, behorende bij de gemeente Mill.   Het overigens kleine dorp is overspoeld en wordt dit nog steeds door het vroege wandelvolk, die hun vehikkel natuurlijk zo dicht mogelijk bij het startburo wensen te plaatsen.  Het is even zoeken, en we vinden toch nog een strookje groen.  De pastoor van het dorp zal mopperen  dat zijn kerkbezoekers het nakijken hebben.    Het parochiecentrum, waar de start voorzien is oogt prima.  De langere afstandslopers van 50 en 60 k.m. zijn al  sedert vroeg onderweg.  Na de bekende inschrijfprocedure krijgen we aan de uitgang de immer ruime parkoersomschrijving in handen na overhandiging van een deel van onze startkaart.  Het dorp schrikt uit hun slaap, vanwege zoveel drukte op deze morgen.  Kort langs de dorpsstraat mogen we al een heggepaadje in  achter de huizen door.  Het is nog wat killig en we ritsen de jacks extra dicht.  Toch nog even een asfaltwegje op om dan langs een spijlenhek een dijk op te gaan een onderdeel van de eertijds Duits lijntje, een tracé van een vroegere spoorlijn naar Wesel,{Dld}.  Omsloten door groen, en onder de voeten nog de kiezels van de versterking van de rails.   Ruilen de spoordijk een eindweegs verder in voor asfalt weer, en bereiken na landelijkheid de noordkant van dorpje Mill.  Voorbij een kasteel met monumentale beuk gaat het, Aldendriel genaamd. Denk aan het kasteel een brok natuursteen te zien liggen, maar ziet het is een eenzaam schaap dat zich verstoord opricht, bij de wandelaarsdrukte.   Vier knoestige en oude linden dik honderd of honderden jaren oud geven het vroegere tracé van een weg nog aan.  Komt de Krommendijk, een inderdaad slingerende landweg langsheen oude boerderijen en huizen verspreid.   Na een zestal k.m. is daar dan de onvolprezen Olat veldpost, en maken we een stop voor wat brood/beleg, en een beker koffie.   Even een praatje met Ger, Zd-Limburger,  om dan weer het Peellandschap in te gaan door een natuurreservaat, behorend tot kasteel Tongelaar en gaat het zig-zag langs  het Raam-kanaal.  Bunkers {kazematten} beheersen vandaag nu en dan ons parkoers.  Zij behoren tot de Peel-Raam-stelling van 1940, en staan er als stille getuigen van wat zich in de eerste oorlogsdagen hier afspeelde om de Duitse vijand af te stoppen.   Gaan door overwegend akkerlanden met groenstroken gescheiden, richting Langenboom en Gassel, doch zullen die dorpjes niet zien.   Bezoeken nog even een kasteelachtige ruïne, welke in de eerste oorlogsdagen het verblijf was, van de moedige soldaten, aan het Peelfront.  Vervolgen na het lezen van wat borden met geschiedenis onze weg of pad liever, met knooppunt wandelroutes voor toeristen, en treffen legio al of niet flink beschadigde bunkers, waar we nu en dan even binnenkijken.  Dat het er gespannen heeft in die dagen, verraden de beschadigingen wel duidelijk.    Mogen hierna even over privé-terreinen van een groot grondbezitter, om een particuliere open lucht rustplaats genaamd FF-Pauze, te bereiken.  Gelukkig het regent niet meer, maar lang blijven zitten noodt de koude wind ook niet.   Er meldt zich een wandelaar met een hond, een forse terrier welke een dubbele rugzak met eigen proviand op en langs zijn lijf wederzijds heeft hangen.  Prachtig om te zien en wordt door menige camera vastgelegd.  Het beest ondergaat knuffels en aaien van menigeen.    Na deze rustpost, gaat het langs bunkers Peelkanalen, smalle en bredere gruispaden over en langs bruggen, fietspaden, klaphekken, rustbanken, bochtige kanaaltjes niet geschikt en in gebruik voor echte scheepvaart trouwens, hooguit voor roeiboten en als kano's.  De streek is bosarm, maar de groenstroken langs sloten en kanalen en afscheidingen van landerijen en weiden compenseren dit ruimschoots.  We gaan noordelijk om dorp Mill en passeren een groot troepenvliegtuig zomaar in een grote tuin geparkeerd. Opschrift en tekenen erop vertellen dat het een oud marinevliegtuig was.  Hoe ze de machine daar ooit gekregen hebben is de vraag.   Wim onze metgezel en oud-marinier weet me uit te leggen dat het type een oude Neptune is.   Een kolossaal ding in alle geval.   Noud en Wim gaan het extra via omwegen dichterbij bekijken, en weten me te vertellen dat het interieur inmiddels voor een bed en breakfast-hotel doorgaat.   Indrukwekkend om te zien, dat wel.   Aan een brug dorp uitgaand staat een bunker waar men binnen kan kijken.  Binnenin bevinden zich twee poppen gekleed in het militaire uniform van die tijd, 30er en 40er jaren, met een machinegeweer, en de kogelhulzen op de bodem, ook deze kazemat kreeg de voltreffers te voorduren, als door vijandelijke vliegtuigen zoals nu nog te zien is.   Borden in de directe omgeving vertellen over die dagen.  Vrijwel de hele tocht is eigenlijk een geschiedenis uit de oorlogsjaren, en vooral de beginjaren en dagen.    Passeren ook nog gebogen verkromde oude spoorrails welke opgeblazen zijn destijds door het verzet, en dus het vijandelijke rail en materieelvervoer deed stoppen.   Over een oude voormalige spoorbrug gaat het, dan een houten exemplaar {brug}, waar we de  z.g. soeppost van de club bereiken, maar ook weer broodjes en drankjes warm en koud wachten.  Er draaft ook nog een flinke compagnie reservisten {soldaten}, op.  Afgezwaaide ex-soldaten die na hun verplichte dienst, verdergegaan zijn met hun dienstgewoonten.    Na deze post gaat het door of langsheen beter, akkervelden, welke deels nog onder water staan, steken een doorgaande weg over waar militaire politie klaarstaat om de flinke groep vrije doorgang te verlenen, en nu mogen we ter afsluiting een groot bosgebied ingaan.  Paadjes met veelal schelpenzand wie weet hoeveel eeuwen geleden door de Maas-rivier afgezet, welke destijds veel breder was of moet zijn geweest, gaat het zelfs door wijdse heidevelden later, met  kunstmatig opgeworpen heuvelenlandschap.  Gaan een camping voorbij.   Zien weer de militaire politie met voertuig aan een doorgaande weg die we moeten oversteken, wachtend op de militaire groep.  Achter ons naderen de gezangen, en jell's van die fors stappende groep.   Beneden in het dalletje zien we dorpje St.Hubert  verschijnen, lopen de straatweg in op weg naar de parochiezaal.  De gezangen en strijdkreten weerkaatsen langs de huizenrijen.  Ik steek de dorpsstraat over, loop mijn rondje rond de oude kerk met kerkhof, een ommetje van niks eigenlijk, en streef dan op de finishzaal af.   In de zaal tref ik o.a. Hennie uit Zuid-Limburg weer, {Van "Hennie en Theo", jawel}, knutselend aan haar kunststukjes, en in afwachting van haar Theo, nog onderweg.  Hennie belooft haar wandelverhalen spoedig weer te publiceren, en dus in de benen te zullen gaan.  In de zaal onderhoudt een zangkoor met instrumenten de binnendruppelende wandelaars met populaire meezingers.  Het is nog gezellig nablijven na afmelding.  Oergezellig, dat wel.  Het was vandaag weer Echt OLAT, hun slogan.  Moddervrij, dat wel , deze dag.  De oorlogsgeschiedenis voerde de boventoon  onderweg.  1083 Deelnemers  meldden zich vandaag.  Noud heeft de beelden van vandaag onderweg weer vastgelegd met zijn camera, ook voor de OLAT-site {WWW.OLAT.NL}.  Hij speurde weer naar opmerkelijke beelden als in de natuur. Kijken dus!  Ik groet u lezers weer, tot volgend keer:

Houdoe!     Peter Heesakkers 

Ik wordt door de weerdiensten uitdrukkelijk gewaarschuwd voor aanvriezende mist.  Maar dit blijkt voor ons deel van het land gelukkig loos alarm.  Ik ga op weg naar Noud, alwaar z'n broer Wim ook wacht om ons te vergezellen.  Buiten de bebouwing neemt onderweg het zicht door de mist snel af.  We belanden heelhuids in het Peeldorpje Neerkant.  Het is even zoeken naar een parkeerplek, want het staat er al  vanaf vroeg ramvol.  We kunnen derhalve vast een stukje inlopen.  Zulk een aanloop zal dit dorpke nog nooit meegemaakt hebben.  Opnieuw vallen ons de talrijke rood-witte nummerborden op, op onze gang naar het startburo.  Vlaanderen is weer goed vertegenwoordigd zo blijkt.  In de zaal weer de gebruikelijke begroetingen, met vooral de bekenden.  Neerkant behoort onder de  grote gemeente Deurne.  Wat verwarrend voor onze Vlaamse lezers, die plaatsnaam, gelegen oostelijk zo'n 20 k.m. gaans van Eindhoven.    Neerkant is ook gesitueerd vlak aan de grens met onze provincie Limburg.  Na het aankomst en inschrijfritueel, gaan we erop uit en stappen we de mist in.  Nu is de Peel bekend om zijn bosarm landschap, veel veengebieden, van oudsher  een moerassengebied, en van de vroegere turf-afgravingsindustrie, de sporen ervan nog altijd zichtbaar.  Toch weten de routebouwers er vandaag weer het maximale uit dit gebied te halen.  Al meteen buiten de bebouwing geraken we al in een flink bosperceel, trappelen op en af  oude zandduinen-bossen, een oude bunker, een getuige van de verwoede strijd in dit toen vooral moeilijk begaanbare gebied.  Onderdeel van de Peelraamstelling, een frontgebied destijds {1940- '45}.   We stuiten er ook op een  zwervers verblijfshut, kundig dichtgevlochten met takken en bladerenwerk, en achtergelaten zakken afval....Plots zoeft er een groepje crossfietsers voorbij, was even schrikken want hebben vrijwel nooit een fietsbel... Heb ze meteen toegeroepen alsdat ze meerdere wandelaars tegen konden komen.     Steken de beek Astense Aa over en gaan een klaphek door.  Worden we voorbijgelopen door een kranige 90er uit Weert, Thieu.  Heeft er met zijn wandelstok een beste gang in.   Respect!    Gaan een zandweg door ,om eindweegs verder weer hek door te gaan en hier vallen ons de als parels gelijkende druppels aan de twijgen van struikgewas op.  Kunnen zo boompjes met ledlampjes zijn.   Met wat fantasie.  Komen talloze sloten en kanaaltjes voorbij, en zien een meetpaal het water boven 26.40 mtr. meter boven Amsterdams peil aangeven.  O meter is gelijk met de zeekust, maar we bevinden ons hier op hogere gronden, gelukkig.  Toch gaan we vandaag nogal beproeft worden door de vele neerslag voorbije maanden.  De grond veert vanwege de veenlaag onder onze schoenen.  Zien vandaag veel vennen en grote plassen, veelal overblijfselen van de veenwinning.  En buisleidingen een ondergrondse overloop  van het rijke watergebied voor afvoer via vennen en sloten en kanalen naar rivier de Maas op aan uiteindelijk.    Een waterspiegel met oude bomen in het water trekt menig fotograaf aan.   We slingeren altoos door grote heidegebieden waar de mist ons zicht ontneemt.  Maar ook zompige paden, die we kalmpjes aan moeten nemen.  Her en der onderweg gelijkt het op een survivaltocht, maar men krijgt er wel een uniek natuurgebied voor terug.  Schitterend, en de stilte temidden het Peellandschap is overweldigend.  Enkel eendensoorten en enkele vogels zijn hoorbaar.    Her en der zoeken we de droogste delen van het parkoers op, maar de nattigheid is overweldigend.  Het parkoers stuurt ons even de ruimte in om er van welverdiende boterhammen en warme dranken van OLAT's veel geprezen verzorgingsteam te genieten, zomaar temidden van nowhere.  Moeten hierna een stuk parkoers tegendraads teruglopen om de route rechtdoor te vervolgen.  Het blijft een drassige bedoening, en in de verte ontwaar ik in de optrekkende mist een groepje medewandelaars die met grote moeite willen oversteken aan een zwem en modderbad, heelhuids.  Zie plots lopers paralel pad teruglopen en neem een z.g. afsnijding van route door door een stukje bos  hoog gras, mij die zorg besparende.  Wijs achteropkomende lopers op het drogere alternatief, lopen glibberig pad af en belanden na een lus aan de splitsing die we vooraf al kenden.  Stappen even wat droger, om vervolgens ons een schier onbegaanbaar dijkje met  groengordel te gaan.  Het zal vandaag een zware tocht worden en we verliezen veel tijd met voorzichtig gaan.   Het blijft slijkerig, nattig, en inschatten waar de voeten te zetten.    Heel jammer want het is een majestueus mooi natuurgebied, maar ja de routemensen zetten de tocht een half of driekwart jaar van tevoren uit....   Het blijft klaphekken gaan en heide paadjes, en de optrekkende mist geeft ons adembenemende vergezichten.  Overal geelbruin hoog gras.  Welke de route overheerst.  We geraken aan een  lange brede knuppelbrug om de moerassen over te gaan dan door een pad belegd met rubber matten, zeker niet overbodig, een drek van jewelste door en dan is daar de rust van een bezoekerscentrum Mijl op Zeven genaamd.  Een enorm dak als halve koepel, met café-resto, en winkel erin.  levendig vermengd met natuurbezoekers en wandelaars onder elkaar.    Krijgen na dit rustpunt even dankbaar asfalt  en de vlakte in van weideland en akkers.  Moeten even verder alsnog De Grote Peel-natuurgebied in .  Het Peellandschap is als het ware vergeven met vooral  berkebomen oude en nieuwe beheersen het parkoers vandaag, veruit boven andere loof en dennen en sparrebomen.  Gaan nu door velden waar hectares gronden omwoelt zijn door everzwijnen en hun uitwerpselen op de paden erdoorheen.   Imposant wat deze dieren doen met de gronden.    Krijgen dan een trapje over schrikdraad en gaan dan door heuvelachtig heideterrein.  Prachtige verzichten, over smalle paadjes, op en afgaand.   De zon breekt door zowaar.  Weer diverse klaphekken gaande en wildroosters kennelijk bijhorend.    De routemensen of ontwerpers, halen het beste  eruit.    De routes vandaag vallen langer uit voor de 20 en 15 k.m. gangers, respectievelijk 23,5 en 18 k.m. , maar dit komt de schoonheid van de routes zonder meer ten goede, en  men maalt er niet om, het is weer "Echt OLAT" de slogan die weer eens opgaat.   Struinen door afwisselend heide en bosgebied met aldoor vennen en grotere en kleine plassen.  Holland waterland, gaat hier helemaal op.  We doen afwisselend de grens oversteken  van Limburg en Brabant.  Pas op 18 k.m. laat zich de tweede veldpost zien , de strenge natuur-toezichthouders van deze gebieden willen het zo.    Hierna gaat het weer even de vlakten van akkers en weidelanden in met nu en dan weidevee in  al haar soorten.  Ze staan flink vol met water door de vele regen voorbije maanden.    Door een gebied met hooilanden.  Steken een  verbindingsweg over en zien in de bermen de borden met de aanduidingen dat we  van Limburg , Brabant weer binnengaan.  Opnieuw  gaan we weer een bosperceel in , met stevige klimmetjes op en af, onze spieren op de proef stellend.  Geraken bij een grote bed and breakfast -boerderij, steken wegje over, opnieuw  de bossen in.  Plots wordt het dan weer landelijk, huisje, tuintje, klein weidevee achterom de huizen en boerderijtjes verspreid staande, ontwaren we toch verderop compactere bebouwing.  Het is Neerkant !    Straatjes lopen is er zeer beperkt, gezien de kleine woongemeenschap, en ik wijk tegenover de finishzaal van de route af even, omdat ik een gedenkteken ontwaar aan de ingang van een kerkhof.  Daar staan op een rij elke zuil  rijk met bloemen en schriftelijke mededelingen en rouwbeklag, met foto van een complete familie welke verongelukt zijn voorbije zomer in een vliegtuigcrash in de oostelijke Oekraïne.   De beruchte MH 17-vlucht.  Een prachtige familie zo te zien, zomaar weggevaagd, door een politieke aangelegenheid.  Het heeft m.n. Neerkant e.o. enorm geraakt, maar ook landelijk wel.  Indrukwekkend.....

Dan ga ik de finishzaal in en na afmelding, tref ik o.a. "Zottemie".  Een beeldige Vlaamse toch.  Die helemaal uit West-Vlaanderen, {Ingelmunster} de reis heeft ondernomen, een medewerkster van Benelux-wandelen, vandaag mede deel uitmakende van de grote Vlaamse vertegenwoordiging.    Dan zie en spreek ik ook nog Hennie, van Theo dus,  wachtende op haar gade, en wordt het nog gezellig nablijven in de zaal, aan tafel, en de rest in de zaal wat al gearriveerd is.  OLATse gezelligheid alom weer.  Ja het was vandaag opnieuw "Echt OLAT".  Heel geslaagd, we zagen vandaag de echte Peel in al haar natuurlijke glorie, ondanks de enorme glibber en modderpartijen.  Mijn spieren vertelden me dit bij thuiskomst.  Noud was weer actief met de camera onderweg, om alle schoonheid en gezelligheid vast te leggen, voor het OLAT-foto=album  op de site OLAT.NL , evenals Frans v.d. Boom deed.   Om naar uit te kijken vast en zeker.    De volgende laatste tocht van deze winterserie zal gaan vanuit  St.Hubert/Mill, volgende maand.  Deze plaats bevindt zich in de noord-oostelijke hoek van de Nederlandse provincie Nrd.Brabant, derhalve voor onze Vlaamse lezers, niet te verwarren met jullie Ardennen.  Ik heb weer een fijne, mooie dag gehad, een werkelijk schitterende route, door de o.a. oude veen afgravingen {turf}- gebieden.   Beste lezer:  Hartelijk gegroet tot volgend keer weer.  Houdoe!    :  Peter Heesakkers

Voorzitter  Wouter weet het zeker.  Het is twee en halve  k.m. gaans vanaf de dichtst bijzijnde  bushalte, naar het startburo.  Zodra ik de bus verlaat,  stuit ik op een mij bekend echtpaar, welke te voet van hun woonstee eveneens onderweg is, naar  de garage van een Ford-dealer, alwaar  de inschrijfplaats is voorzien.   We stappen gezamelijk oostwaarts, naar de rand van Valkenswaard in een industriezône.  Opnieuw vallen mij rond het gebouw de vele rood-witte nummerborden van onze zuiderburen op.  Het is flink druk en de parkeerplaats duiders zwaaien heftig naar het ferme aantal wat zich meldt.  Het is duidelijk, ondanks het grote aanbod van tochten in de provincie, en eromheen vandaag, hoeft de club niet te vrezen.   We stappen de showroom binnen en lopen langs rijen kleurige en allerlei typen van Ford-auto's , naar de inschrijftafels.  Naast deze buro's is een grote zithoek voorzien met natjes en droogjes, warm of koud, en etenswaar.  Na de onvermijdelijke korte gesprekken her en der, ga ik mijn hoeven in.   Eerst even door industriezône , waarlangs zich een der bedrijven in de regio van een vroegere lagere school klasgenoot, die nu een vooraanstaand industrieel en zakenman in vooral deze regio is.  Goed geboert boy!   We gaan dan een bosperceel in temidden het industriegebied, wat voor wandelpark door gaat en draaien om een groot ven  met ijslaag.  Al meteen wordt de wandelaar gewaarschuwd  alsdat het vandaag opletten wordt, want een sneeuwlaag, door onze voorgangers al platgetrapt, maakt dat het verraderlijk glad is of wordt.  Toch weer even industriewegje door, gaan weg Leende -Valkenswaard oversteken en volgen even de route van vorige week van Olat.  De parkoersuitzetter Ad Phiferons, dus niet die van Olat, stuurt ons een nieuw fietspad op, asfalt en ik vrees even dat we weer naar het modderbad van vorige week gaan.   Maar niets van dit al, gelukkig, vlak voor dit onheil mogen we een aardige natuurweg in van het gebied Valkenhorst, welliswaar drassig, en wat modder, maar heilig t.o.v. vorige week.  Langs besneeuwde akker en weidevelden, en paden, bereiken we wat vroeg de rustpost in een ruime schuur achter een boerderijvilla.    Het is er erg druk en het personeel werkt allemaal als mieren om ons te gerieven.  Hierna gaat het  echt de natuur in, de veelbezongen ruimten om Valkenswaard.  Het voorgaande belooft zonder meer, en wordt het ook.    Hier en daar hangen nevelsluiers in de bossen en op de velden.    Afgeplagde  heidevelden en diverse vennen zijn ons deel.  Superbe!    Mogen door een klappoortje een graasgebied in wat behoort bij het z.g. Brabants landschap.   Het is donker miezierig weer, eerder late herfst dan putje winter.  De natuur rust, hoewel enkele keer een fladderend vogeltje.    Wandelmarkeringen van diverse natuurorganisaties, en z.g. koppaaltjesroutes zijn zichtbaar.  Dit gebied spreekt erg aan.   Heidevelden en bospartijen wisselen af.   Slingerpaden, door den en sparrenbossen, en andere loofhoutsoorten, zijn ons deel.   Toucheren dan nu en dan even de A2 autoweg naar Maastricht, en horen nu en dan onheilspellende sirenes van div. hulpdiensten.  Niet best .   Gaan aldoor op en af oude stuifduinen door overwegend weidse heidegebied, en bossen, en geraken dan aan de doorgaande weg naar Leende.   De "Lindse  Blaos" komt in zicht.  { Leender blaas}.  Zo heet het de bol aan de top van de kerktoren van Leende.  Gaan daar ook op aan, ga onder de A2 door  met doorrazend verkeer boven ons en twee verkeerspleinen oversteken eromheen, loop het dorp binnen, en wordt aan de overzijde van de straat toegeroepen dat ik daar en daar zus en zo had moeten gaan, maar de alternatieve route biedt uitkomst.  De rustpost is de garage van de plaatselijke brandweer, waar nog een van de drie auto's volledig paraat staat.  Voorzieningen genoeg hierbinnen, als voor wasje plasje.  Een eigen binnenterras met buffet van de club.  Heb even een onderhoud met een wandelclublid welke meehelpt en ongezonde tijden achter de rug heeft en herrijst weer.    Loop na verwijlen het dorp weer uit, weer onder viaduct door, en draaien van daar het gewaardeerde Leenderbos in.  Slingeren de paden over, kom dan aan een prachtige stuifduinenrug, nog steeds oplettend op sneeuwresten op paden , en alert op gladheid, maar het leidt hier toch voldoende af qua natuurschoon, waar dit gebied fameus om is.  Kom dan aan een fietspad waar we op afstand een nieuwgebouwde stellingmolen in het landschap van gehucht Strijp zien staan.   Blijven toch in de omslotenheid van bos, paadje zus en zo stappen, overwegend sparren en jonge en oude dennen.  Het is bekend dat dit gebied veel everzwijnen kent, reeën , herten, maar ik tref er geen een.  Steek een wat breed fietspad over wat leidt naar de Achelse kluis, grensdorp Hamont-Achel, dus België, en het bosgedraaf houdt niet op.  Dan een lang sparrenbospad, met ook andere tussengroeisels, als lover en den, en vliegden.   Volgt een wijdse sneeuwbedekte akker, en gaan zowaar een sneeuwvrij fietspad op.  Wordt dan toch weer padenwerk gaan en waar ik me op verheugd had dat het met de modder wel meeviel?  Te vroeg gejuicht!  Het wordt een soort dans van hink stap sprong, de laatste kilometers, en bedenken hoe zal ik die en die barrière nemen.  Ik zal eraan moeten geloven en moet er toch door.    Ga dan een beek over, platte houten brug met anti-slipplanken.  Loop dan paralel met het vorige pad terug langsheen een rijk plassengebied wat visvijvers zijn.  Zojuist geschoont van weelderig riet dat nu in hele hopen langs de oevers ligt.  Volg een poos een z.g. rode koppaaltjesroute, na droger gaan wordt het toch weer zompig dan.  Ga langdurig om de plas heen. Een pad afleidend in, opnieuw een plankenbrug, even moeilijk op en afstappen, houdt me in evenwicht met afschermende paaltjesrijen aan de kop van brug, terug de zompigheid in tot aan een asfaltweg.  Een zucht, en redding van voorgaande, ga ik onderlangs een industrieterrein, waar talloze buizen voor waterafvoer van de terreinen de grond uitsteken van de sloothellingen,  en de sloot in die weer op de Kleine Dommel zullen uitkomen.  Ga langsheen een paviljoen van de plaatselijke vissersclub , van wie de vijvers ook zijn.  En sta dan plots aan de finish, de autogarage.  Ik heb een schitterende natuurtocht achter de rug, ondanks de ongemakken nu en dan.  Sneeuw en modder.    Had het zeker niet willen missen.  Het gebied is een verademing.  Kijk naar mijn broekspijpen, ja wat dacht je, maar staat tegenover, absoluut een aanrader deze tocht met dit natuurgebied in de aanbieding.  Ik zet me aan een der tafels daar met een bakkie om op adem te komen.   gesprekje hier en daar met personeel, bestuursleden, medewandelaars aan de tafels.  Het schijnt dat de schemer invalt, en dan zet ik er maar de benen weer in, de lange gang naar het dorp.  Oei, die uitdrukking  benaming is niet naar de zin van menig Valkenswaardenaar.  Ik kijk terug naar een mooie dag.  De club was erg tevreden over de opkomst, want de wandelagenda was overvol mogelijkheden vandaag, enkel al in onze provincie.  Een saluut aan u wandelaar en lezer dezes.  Houdoe!  Tot volgend keer weer.

Peter Heesakkers   

Ik heb de verschijnselen van  bijzondere lente-aankondigers die zich door het zachte weer deze winter tot nu toe al  vroeg aandienen nog niet allemaal waargenomen. Natuurvorsers melden opkomst van speenkruid, gele kornoelje,, sleedoorn, en krokus waargenomen te hebben.  Ik zie bij mijn woonst, enkel de  kleine margrietachtige  bloempjes in de gazons. 

Aan het busstation tref ik Haagse Loek, en  gaan op weg naar Waalre.   Heb bij aankomst twee mogelijkheden om kort te gaan naar de startlokatie.  Ik loop tegen de stroom starters in en zie ook Duitse personenwagens, opvallend veel Belgen, en zelfs een Duitse touringcar afgeladen vol wandelliefhebbers.  Het is duidelijk, OLAT heeft zijn naam wijd en verbreid gevestigd.   Groet  constant wandelaars mij tegemoetkomend, tot dat ik aan de wat statige startlokatie kom, van buiten af gezien, met glazen deuren.  Het is een groot dorps gemeenschapshuis, en activiteitencentrum.   In de zaal wordt ik van alle kanten aangesproken, en er zijn zelfs nog nieuwjaarswensen bij.   Natuurlijk is Hennie ook weer present met hare winkel uitgestald.  Ik schaar mij in de rijen voor het startbureau.  Inschrijving gaat best vlot, en aan de uitgang bekom ik een blad driedelige route-omschrijving.  Een snelle blik daarop verzekert me van een Echt -OLAT-parkoers wat al tijden hun slogan is.  Het leest als paadje hier paadje daar, zus en zo.  Ik zet er verwachtingsvol de schreden weer in.  Maak het in Nederland befaamde rondje om de kerk, waar de pastoor in zijn voortuin nog een lichtjeskerstboom heeft staan  van electriciteits draden met kleine lichtjes natuurlijk.  Gaan door het oude centrum het dorp uit, steken een doorgaande weg over en kom dan in een gegoede wijk, die me snel verbindt met de lokaal geroemde natuur.  Stap een bos in her en der over liggende boomstammen, door de o.a. de voorbije stormweken geveld.   Was even precair of we de natuur in zouden mogen omdat staatsbosbeheer ons de voorbije weken ontraadde, erin te gaan.  We zullen onderweg de stormschade zien telkens van topless....  bomen, en andere afgebroken takken.  Het zal dan toch geen afbreuk doen aan het natuurschoon, dat de streek van o.a. Waalre te bieden heeft.  Het is best modderig, maar nog te begaan, maar toch opletten niet uit te slibberen.  Enorm veel bladeren en takken groot en klein dienen als anti-slib.   We kringelen over de bospaden en lijken te koersen op de noordkant van Valkenswaard.  Dit blijkt ook.  We gaan om een  openluchtzwembad in ruste, en onmetelijke sporttereinen.  Het is al meteen een mooie opening van de wandeldag, met ah's en oh's.  Nu horen we verkeer en al ras staan we aan de doorgaande autoweg, Eindhoven-Valkenswaard, en geraken zonder kleerscheuren over de al drukke weg.   Mogen even een breed fietspad gaan om aan een uitspanning van een café/zaal, resto meteen achterdoor over een parkeerplaats te gaan.  Hier is welliswaar een rustpunt voorzien, maar ik negeer dit omdat het me wat vroeg is en duik de natuur weer in.   Beland dan aan grote visvijvers waar we omheen draaien, veel water enerzijds, hekwerk aan de andere zijde als afzetting van een groot golfterrein.   Het is drassig nu en dan, door de vele neerslag van voorbije weken en maanden, de grond lijkt oververzadigd.  Ik zoek waar ik kan drogere delen en graspollen, om op de been te blijven, ga dan een afdaling naar een dalletje voorzichtig en vervolg tot een opstap van een brug over riviertje de Tongelreep, welke ontspringt in België, en bij Eindhoven samenkomt met de Dommel.  Nu wordt de moddertoestand avontuurlijk, en voor me zie ik een groepje moeizaam zich worstelen langs plassen op paden, zich krampachtig en voorzichtig vasthoudend aan struikgewas stengels die ook nog veel doornen hebben.  Een gekerm, gevloek, gekreun.  Het aanvankelijke graspad is verworden tot een slijkbende.   We geraken het bosdeel uit en na een bocht dient zich te eerste rustpost aan.  Hier wacht Noud en zijn broer me kennelijk op, die me al vooruitgegaan was.  Ik laat me  de beker koffie en brood met beleg dankbaar en goed smaken.  Hierna struin ik op een verkeersweg af die tussen Valkenswaard en Leende dwars door de bosgebieden loopt.  Aan de weg steken de 30 en 40 k.m. gaanders over het Leenderbos in, wij vervolgen op een fietspad, en mogen de weg de andere kant de natuur induiken, eindelijk verwelkomen we het smalle asfaltpad, met opluchting en blijdschap.  Het is bekend , dat in deze wouden de everzwijnen en herten en reeën welig vertegenwoordigd zijn, we zullen ze echter vandaag niet treffen.    Ik mag afslaan een bospaadje in en draai dan een bosweg op die overgaat in breed, waar een immense watervlakte op de paden, en nu wordt het voorzichtig zoeken naar droge delen en graspollen om over te springen. Het wordt een regelrecht waterballet.  Paden staan ruim onder water, en het is omzichtig stappen, nou ja eerder pootje baden zeg maar gerust.  Hele paden staan onder water.   Kom aan een heideveld, waar ik nog droge delen vind en driftig voorbij gereden wordt door cross-fietsers niets en niemand ontziend en die  er zelf uitzien als varkens.   Ontwaar aan de einder een heuvel welke later een wildviaduct blijkt over de rijksweg van/naar Maastricht.  We laten het voor wat het is, en kringelen wat droger door bos,  en heidevlakten.  Ik prijs me gezien de  nattige ervaringen gelukkig niet voor een langere afstand gekozen te hebben vandaag.   Takjes en oud bladwerk geven de wandelaar enigzins houvast.  Dan geraak ik in landelijke ruimten , wijde blik, met her en der een huis of boerderij.  Een asfaltweg zelfs, en na wat gedraai dient zich opnieuw een rustpost in de vrije natuur aan.  Daar neem ik wat brood, een kop soep, en koffie na, om na wat korte gesprekken en ontmoetingen mijn weg te vervolgen.  Zowaar in tegenstelling met de barre weersvoorspellingen later op de dag en vanmiddag, breekt de zon goed door en gaat het toch weer de paden op.  Raken net niet de zuidelijke bebouwing van Aalst, gemeente Waalre, steken wat later weer de weg naar Valkenswaard over de fameuze Lissevenlaan in, langs duingebieden en vennen, genieten er de mooie villa's en gaan dan toch een heggepad in nog wat bos doorstruinen, o.a. een oud spoorwegtracé wat vroeger Eindhoven met Neerpelt en Hasselt verbondt.  Gaan nu meer op Waalre aan en passeren de ruïnes van een destijds afgebrand gemeentehuis, met een wansmaak van misdaad, maar men de dader{s] nooit heeft kunnen achterhalen ondanks herhaalde opsporingsberichten als op de regionale en landelijke pers en t.v.      We steken over aan het oude nog bestaande en zo genoemde stationskoffiehuis  de weg over, en weer volgt een groot bosperceel, dat ons via omwegen dichter bij een woonwijk van Waalre geleid.  Dan is het uit met de bospret en gaan we door een woonwijk linea-recta op de finishzaal af.    Aan de ingang van de zaal zijn bezems standaarden geplaatst om de modder en ongerechtigheden buiten te houden en we onze schoenen kunnen af te vegen, of borstelen eerder.  Daar maken we het dan in de nablijf nog gezellig met ontmoetingen, en contacten.  Der Franz is ook van de partij, en zamelt alras een hele groep aan zijn tafel van wandelvrienden en bekenden vanachter grote glazen gerstenat.   Ze staan bekend als het drinking team.  Het gaat er jolig aan toe ook, met het vorderen van de tijd.  Opvallend is ook het aantal nablijvers in de gehele zaal.  We hoorden vandaag opvallend veel Duits en Vlaams, in al haar streektongvallen.  Ik vernam al voor de tocht dat uit Hemiksem,  Patrick en Linda present waren, en daar wachtte ik dan ook op.  In de achterste regionen arriveren zij en ook anderen in de zaal.  De begroetingen zijn allerhartelijkst.  Het wordt een heerlijke Nederland/ België samenzijn, want Pat kent natuurlijk veel van zijn wandelvrienden van daar nu hier aanwezig.  Martien, oorsprong Ned.-Limburger, inmiddels een halve Belg zetten we ons gevieren aan tafel, en kouten over vanalles en nog wat en wisselen de laatste nieuwtjes uit, het is oergezellig en dan kent gezelligheid geen tijd.  Rondom ons loopt de zaal steeds leger, en het komt ervan dat het zaalpersoneel al orde op zaken stelt, tafels worden verzet en de zaal geordend alsook de stoelen natuurlijk, geruimd, geveegd, en we behoeven nog net niet de zaal te sluiten en het licht uit te doen..... Buiten de deur van de zaal komend, blijkt onze lieve heer buiten het licht al uitgedaan te hebben, en staan we meteen in de pikke donkerte.  We nemen hartelijk afscheid.  We en zeker ook ik , kijk [en} terug op opnieuw een "Echt Olat-tocht", wat hun slogan is.  Puik parkoers weer bos en natuurrijk, een gezellige sfeer en drukte, in Internationaal gezelschap.  Onze wegen scheiden aan de uitgang, Martien moet nog zijn vehikkel zien te vinden in het duister en loopt met me een stuk mee.  Ben heel tevree, dat ik me niet heb laten weerhouden, door het voorspelde barre weer, wat in deze hoek des lands grandioos meeviel.  Een zeer geslaagde dag, en ik denk maar niet aan de ontberingen onderweg.  Aan de bushalte staat Haagse Loek of ook wel Luuk, ook weer en aanvaarden we de reis terug op huis aan, nog nagenietend van een prachtige natuurtocht vandaag weer.  Zoals gezegd:  Echt Olat dus.  Tot volgend keer weer gewaardeerde lezers en ik groet u met het Brabantse:  Houdoe!              Peter  Heesakkers

Al  op mijn gang vanaf de voordeur is het genieten geblazen, de kerstversieringen, in de voortuinen en vanachter de woonkamerramen.  Kerstbomen in voortuinen  verlicht en behangen wel of geen naaldbomen, het belooft een uitbundige uiting alle jaren door en meer.  Mijn overbuur heeft zelfs zijn dakranden versiert met kerstlichtjes.  Een feestelijk gezicht in de straat, even verder ook op de balkons van appartementen.  Het baadt hier en daar in het licht.  Wat verderop gekomen koeren de duiven volop, en dat betekent neerslag op komst.  Niet voor overdag vandaag zo weten de weermannen te vertellen.    In de bus achter me zit onderweg iemand amechtig te zuchten, kreunen en steunen, en te geeuwen.   Tussen Valkenswaard en Dommelen is het landschap wat grijzig door lichte ochtendnevel.  Ik kan vlak voor de zaal uitstappen.  De hele omgeving van het etablissement  is overladen met auto's van deelnemers, en ik moet mij geduldig aan de ingang  van de zaal opstellen van uit en ingaand voetverkeer.   De nodige kerstbegroetingen volgen door de zaal heen, en zowaar aan de inschrijftafel is het aansluiten.   Hennie uit Heerlen, zit er geduldig te knutselen terwijl Theo ergens buiten al de benen strekt.  Na het bakje koffie ga ik dan maar op weg.  Eerst door groenige straatjes en achterom's, villaatjes, tuinen, en na enig straatwerk dient zich het Christoffelpad aan buiten de bebouwing geraakt.  Een bord met mededeling dat de route omgelegd is vanwege onbegaanbaar, moeten wij accepteren.  Mogen even verderop dan toch de velden in.  Passeren een monumentaal gebouw waar tijdens de 2e Wereldoorlog  de Duitsers hun afluisterpost hadden van radioverkeer van de ondergrondse zowel als militair.  Op de paden langs de akkerlanden liggen plassen met ijsvliezen, gaan tijdelijk over op asfalt langs boerenhoven, en altoos blaffende honden.  Komt toch een graspad tussen weideland.  Een modder en draspad door weiden.  Paadjes langs Keersop en Dommel en ruig bosgebied, nu en dan een smalle stalen balkbrug met hoge leuningen  de wateren overstekend.  Een plankenpad over moerassen.  Weer effen welkom asfalt na alle gelaveer door drassig gras, volgt een smal bospad slingerend door ruigten en bos en moerasgebied.    Komt rustpost in een scoutinggebouw in zicht D'n Duvelshoek, waar we eventueel nu al een meegekregen speciale gratis soepbon snert, kunnen bekomen.  Bij binnenkomst slaan brillen spontaan aan vanwege de vochtige warmte, en moeten deze even afgezet worden.   Het is er eivol.  De erwtensoep is heerlijk bereid en gaat er naar smaak  de monden in.    Na deze pauzestop draai ik het gebouwtje omheen en tref er als  lijkt afgesproken legio bekenden, die hun extra lus erop hebben zitten.  Korte gesprekken, en handjesschudden volgen snel op.  Krijg ook nog tips omtrent de te volgen route en toestanden ervan.   Mag zig-zag bosgebieden doorkruisen, waterdruppels als paarlen aan boomtakken, en struiken, gevolgd door akkerlanden en weiden, met  oude eiken, beuken en abelen omzoomd.    Kom haast ongemerkt de Dommel weer tegen en drassige paden sturen mij een camping niet geheel in ruste ,op.   Een doorgaande tweebaansweg blijf ik op fietspad tegen de richting verkeer in volgen.   Een baldadig gemaskerd koppel  jongens gaat op me inrijden roepende Alla oe akbar.  { Allah is groot}.   Ik geef geen krimp en ze laten me toch.  Het waren blanke Nederlanders, maar flinkdoenerij.  Kom een eindweegs verder aan een afslag een parkeer terreintje op welke mij leidt langs een groot ven, slinger het pad volgend hierlangs en bereik dan een grote visvijver,  de felle en laagstaande zon tempert haar licht vanuit het donkere water, weer parkeer terrein over en vervolgens een wat lange asfaltweg.  Tegen de lage zon inkijkend tref ik hier Theo van Hennie.  Gaan een wijkje in met villa's en langs en hoge beuken hegpad.   De rustpost wordt vermeld bij particulieren achterom in een schuur, in inmiddels wijds boerenlandschap.  De binnenkomst is verrassend, het is er aardedonker enkel kerstboomlichtjes verlichten de wanden , het plafond en de tafels, en het  provisorisch buffet, het heeft wel iets in deze tijd, erg romantisch, maar mijn geld in mijn moneybag is moeilijk te ontcijferen in de donkerte.  Ook hier zijn gastheren en vrouwen ons zeer gedienstig.  Het is knus hierbinnen.  De langere afstandslopers slaan links  voor een extra lus, wij rechtsaf na het erf buiten dus.  Na wat open ruimten gaat het weer het schuilgroen in, paadje her en der, zus en zo, een z.g. schuilhut voor zomerlopers die voor een bui schuilen willen.   Bossen vooral den en vaak ook oude spar zijn ons deel, met gras en zand of grindpaadjes.   Kom dan na heel wat gedraai aan een akkerveld welke we deels omheen mogen om weer bij het scoutinggebouw terug uit te komen.  Nog steeds druk daarbinnen , maar een zitje is nu gauw gevonden.  Na deze post volg ik een klinkerweggetje, die mij stuurt naar een smalle doorgaande landweg, waar de bermen kaal gereden zijn van groen naar zanderig, door de passages van auto's, maar ons deert het niks want we mogen een betonnen fietspad gebruiken, om later weer de velden in te mogen met winterse aanzichten, zonder sneeuw dan.  Maar toch, in de verten verschijnen grijze wolkenpartijen die rap aangroeien, en de zon gaat meer en meer schuil.  Gaan over modderige paden omzichtig lopend en inschattende waar en hoe te gaan.   Gaan weer een smalle stalen balk met hoge brugleunigen over, en worden verrast en vergast op een immense modderpartij, overleggen waar de voetstappen te zetten er is geen keus.   Ik tast aan weidedraad voorzichtig, ah geen stroom op en glibber en glij en sop het pad een eindweegs door,  avontuurlijk, langs volkstuinen af.   Ik breng het er relatief goed van af.  Bemodderde broekspijpen onderaan, dat wel en schoenen natuurlijk.  Na deze beproeving, {de zoveelste vandaag}, langs een klein voetbalveldje pad naar beneden een bossage door, en vanaf hier zoekt de parkoersarchitect naarstig naar kleine bos en doorgangspartijen, want we zijn in de bebouwing van Dommelen aanbelandt.  Passeren hoven, groenvoorzieningen, achteroms, groenig meest. Korte veldpaadjes.    Straten huizen en villaatjes in goeden doen.   Om dan een wegje hoge beukenhagen te volgen in klinkervorm, een parkeerplaats grote supermarkt over, en staan we vrij plots terug aan de start/finishzaal.   Even is er onrust denkende dat ik mijn buspas kwijt ben, alles wordt afgezocht bevraagt , afgetast in zakken, en dan blijkt deze toch in mijn borstbeurs te zitten, de opluchting is groot natuurlijk.  Zet me na afmelding bij de aldoor knutselende Hennie, ja van Theo, en haar nering, die al in de zaal was bij mijn binnenkomst, en neem van de schrik bekomende een bakje koffie na, met een gesprek met beiden.  Opgelucht.  Het parkoers vandaag was erg wisselend, afgewisseld met winterachtige landschappen.  De tocht had geen dag later mogen zijn, het weer sloeg resoluut om de komende nacht, met een dik pak sneeuw en verkeer en openbaar vervoers-ongemakken en  gestopte diensten.  Slecht begaanbare wegen en ook stoepen.  Daar had je mij zeker ook niet getroffen.  Nu kon ik terugkijken op een mooie en zinvol bestede dag.  En verdomd!   Op mijn gang te voet naar huis zong ergens in het groen een merel als leek het zijn lentelied, en ja op zijn achtergrond de kerstverlichting weer die volop brandde, aan de woningen.   Wat een contrast als met de volgende dag.  Extreem winters dus.  Aan u allen beste lezers, wens ik een gezond, gelukkig, voorspoedig Nieuw-jaar {2015} toe, met ook veel wandelgenot aan u en de uwen.   Ik groet u met mijn Brabantse:  Houdoe!  {Hou je goed}.   Tot volgend keer weer.

Peter Heesakkers  

Met het uitlopen van mijn straat zie ik in een voortuin een paardenbloem en een zaadbol die zaden produceert  voor de voornoemde bloem.   Bij mijn weten is het toch een echte lentebloem.   Bloemen in tuinen trotseren de late herfst temperaturen, die dicht bij het vriespunt zouden moeten liggen.  Toch mag ik vandaag enigzins lente-achtige temperaturen en een dag vol zon verwachten.   De bus is er op tijd, maar de chauffeur vermaakt zich met s.m.s.-en.  De aanlooproute naar het clubhuis doe ik a.h.w. blindelings.   Het gaat een andere kant dan gewoonlijk het dorp uit, eerst wat oude huizen, dan een wijk met kleine villa's door, welke rap overgaat in een  buurtschap oude stijl, met her en der een huisje, of boerderij-achtig iets, tuinen ertussen groot en klein en elkeen zijn eigen teelt/verbouwing.  Ik haal een groep Venlonaren in die het even niet meer weten, de straatjes veranderen in voetpaden langs o.a. een oude kloostermuur van honderden jaren her, en bestrating lijkt haast insgelijks.  Waar de tijd bleef stillestaan... Steken dan de kasteellaan over, met hoge muren erom heen.  Erachter schuilt een groot middeleeuws kasteel met park en tuinen, annex klooster, dat inmiddels ook vergane glorie is, en leegstaat.

Bewonderen het kleurend beukenblad van oude reuzenbomen.    Krijgen aan het eind van de laan toch weer zeer oude bestrating te gaan, steken een ringweg over en vervolgen een jonge beukenweg.  In de blauwe lucht boven mij en aan de horizonten tekenen  talloze condens vliegtuigstrepen af.  Het landschap verwijdt zich een poos nu.   Gaan aan een schaapsweide een zandweg in en passeren ook een wei met flinke trekpaarden, de weg omzoomd met pas geknipte jonge knotwilgen, en onder een paar torens van de bijhorende hoogspanningsleidingen door.   Gaan langs winterklare akkers en velden met toch nog vee in de weiden.   En dan volgt een lange weg naar dorpje Boerdonk opaan.  Behorende tot gemeente Veghel.  Aan de kerk en bij de ingang van het dorpje pauzeert een peloton tourfietsers die een meegebrachte boterham verorberen.    Ga door de kleine kern, langs het kerkje,  wat beuken en eiken boorden de weg, dan toch eindelijk op de bossen aan.   Het blijkt een schitterend oud overwegend sparrenbos te zijn, en het is meteen genieten.   Het is slingeren van pad naar pad en ik ontdek ook diverse paddenstoelensoorten en groepen.   Steken asfaltweggetje over verder het bos in.   Moeten de z.g. blauwe toeristische route met kleurkop palen volgen,  en krijgen ook nog een ommegang van een ven en gaan dit ven met moerassige omgeving per lange slingerbrug volgen.   Een breed bospad dan erna, en nog wat bospaden en wegen, houdt de bospret op, steek een voorrangsweg over, fietspad vrijliggend op en volg deze een poos.   In de stilte hoor ik almaar in de verten sirenes, kijk goed rond en tot waar het oog reikt, nee rookpluimen zie ik niet, en bedenk als het een ambulance is hij wel erg lang onderweg naar enig gebeuren is.    Na een bocht in de weg, zie ik aan de overkant wat politie-auto's en een ambulance staan, wat personenauto's maar geen toeschouwers.  Ik zie dan naderbij komend de hulpwagens wegrijden.  'sAvonds vind ik uit via media, alsdat er een dode man in een sloot met flink water lag.  Vlak aan de plek des gebeurens is het even zoeken waar de rustpost is, en loop ik verkeerd.  Als ik besluit om door te lopen komt een jonge vrouw aanlopen en weet me te vertellen hoe ik aan de post kom.  Loop een ruime zaal binnen, vol wandelvolk, en laat me de erwtensoep goed smaken.  Lekker, en kundig gemaakt.    Vervolg m'n weg, nu door een echt Peel-landschap lange asfaltwegen langs sloten met gerooid riet aan de kanten en opgeschoonde sloten, het en der struikgewas en andere bosjes, die de weiden en akkers scheiden.  Het asfalt is her en der afgeschaafd door slijpmachines omdat boomwortels de weg omhoog gewerkt hebben.  Krijg intussen weggetjes met eik , berk of beuk omzoomd te gaan.    En aldoor velden allerlei gewas voorheen , geploegd vaak en winterklaar geoogst.  Bietenhopen voorbij.   Steek de weg naar Boekel over en vervolgen even vlak landschap, wijde blik.   Eindelijk een zandwegje in vlak bij plaatsje Handel, eerst randje bos en wijdse velden anderzijds, en dan toch dit bos mogen we ingaan.  Mis een pijl, anderen zagen die wel, en wordt naar het juiste pad geroepen.  Ik blijf de omgeving in me op nemen, en dan mis je wel eens wat.    De paden vergrinden, en na een haakse bocht gaat het  de plomp in tussen rietboorden ligt een betonnen plaat als brugovergang een persoon breed, dus in  ganzenpas te nemen.  Het is vast de Aa-rivier, die we al een paar keer te zien en over te gaan kregen.  Moet nu smalle graspaadjes blijven gaan langsheen dit riviertje, en verderop langs weilanden met vee, als koeien, schapen hier en daar een paard of paarden.  Tekent zich de nieuwe noordelijke wijk van Gemert af, de Doonheide.  Volgen nog even wildpaadjes en moet dan een klaphek door en ga randje wijk over een grindpad, dan een straat door en sla op een fietspad doorgaande weg langsheen, en verkies veiligheidshalve later bij gelegenheid een stoep op te gaan.   Ik hoor geluiden van een harmonie als lijkt dat sinterklaas ergens zijn intocht doet.   Het kiezelpad eindigt.   Gaan wat straten door met mooie onderhouden voortuinen en duik van jonge wijken uit zestiger zeventiger jaren door, naar oude straatjes.  Haal daar een krasse jong/ oude dame in waarvan ik vorige week mijn bedenkingen had bij Olat, met de modderfinale daar en zij met wandelstok en twee kunstheupen, haarzelf knie diep door de modder moest worstelen, natuurlijk was ik nieuwsgierig, en informeerde ik.  Ja was erg pittig vond zij, maar had zich er toch doorgeworsteld.   Ik val bijna van mijn geloof af, van verbazing en respect, ja val helemaal stil.    Ga wat steegjes door, tref nog woonflats recent, een smal beekje kronkelt door een natuurpakje, brug over en zie dan de straatnaam waar de finish is voorzien.   In de zaal gezellig druk, achter de aan-afmeldtafel wordt geglunderd.  Een puik deelnemeraantal, maar het mag gezegd, dat het wandelprogramma in den lande erg pover was vandaag, en ja de echte die-hards willen wandelen en gaan toch.  Vandaar de tongvallen uit diverse hoeken van het land.  Ik schuif aan tafel met bestuursleden, en ander nog binnenkomend wandelvolk, en vanachter een paar tassen koffie wordt de tocht van vandaag en wandelwetenswaardigheden geëvolueerd.  Tot het  maar uurdienst openbaar vervoer me in de benen zet.  Ik heb een prachtige wandeldag met lente-achtig weer ervaren.  Aan de zuidwestelijke hemel komt sluierbewolking opzetten en ik bewonder het  natuurverschijnsel bekend als "bij-zon".   Dit is een concentratie ijscristallen, die zich als een regenboogvlek aan de hemel aftekent, als deze aangeschenen wordt door de laaghangende zon.  Heel mooi, byzonder en lang te zien dit keer.   Het is tevens het voorteken van naderend regenweer, en dat werd het later op de avond ook.   Met de route vandaag werd al enigzins rekening gehouden kennelijk, met eventueel vroeg winterweer, gezien het vele verhard en asfalt vandaag.  Maar de routeuitzetter -{s},  had -{den} toch aan een erg wisselend parkoers gedacht.  Zuth betekent, Zonder uitvallers Thuis.  Een echte wandelsportnaam alzo.   Aan u beste lezers, alle goeds, gegroet en tot volgend schrijven.  In Brabant zeggen we als afscheidsgroet:  Houdoe,

Peter  Heesakkers

Aan de vooravond wordt ik door de weersvoorspellers gerustgesteld.  Op de dag van deze wandeling, kán het enkel nog in de noordelijke helft van het land regenen.  Wanneer ik op de wandeldag opsta en uit m'n raam kijk, zie ik een miezer neerdalen.  Zet bij mijn ontbijt even de computer aan om  de buienradar te raadplegen, tja zo gaat dat tegenwoordig vaak lijkt me en is  de belangstelling voor de tocht in deelname beïnvloedbaar.   Naar het zich op het scherm laat aanzien, zal het de gehele dag regenen.     Snel voeg ik in mijn rugzak regenkleding toe en gaat de plu ook maar mee, en even later ben ik op weg naar Noud, door killige en aldoor gestaag vallende regen.   Ik verwacht eigenlijk dat Noud zal afzien om te gaan, ook hij heeft zijn scherm op de buienradar staan als ik binnenkom.  Wim, Noud's broer, is ook geïnteresseerd in de wandeling vandaag en zal dus ons vergezellen.  We rijden de bebouwing uit en het landschap laat een mistig eerder nevelig beeld zien, en de ruitenwissers zwaaien ons toe.   De miezerige regen daalt neer.  De snelwegen tonen verkeersarm, kennelijk gaat er zogezegd geen hond door.   We bereiken de startzaal die op een andere plek blijkt dan de eerdere folders en wandel programmaboekjes ons duiden, maar Olat heeft de bepijling  naar de startlokatie aangepast.  We behoeven niet ver van de startzaal ons parkeerplekje te zoeken, wat een aanduiding lijkt voor de opkomst vandaag.  Er zullen 562 ingeschrevenen melden.  De meesten op verkorte afstanden.   We gaan op weg met  een vierzijdige route-omschrijving in de hand, op a4 formaat, die als gewoonlijk zeer gedetailleerd is.     Krijgen eerst wat dorpse bebouwing, nieuwbouw eigenlijk, komen aan een eendenvijver, waarvan deze schrikken van het vroege wandelvolk, en het water kiezen is ons een raadsel.  Gaan een  houten brug over en vervolgen een diepe sloot erlangs, en geraken al snel de bebouwing uit.  Begroeten Weertse Thieu een bijna negentiger, die er nog een beste pas in heeft.  We gaan akkerland in via een diep modderig pad wat het voorteken van de dag zal betekenen.  Krijgen dan een zogezegd 60 k.m. asfaltwegje te gaan en wandelen voorbij een reeks huizen en schilderachtige boerderijen.  We bezien hier oude bomen langs de weg in herfsttooi.  Dat is het vandaag ook, echt herfstig enkel de wind ontbreekt, de neer drenzende regen, enigszins koud, diepgrijze lucht, om ons heen neerkomende bladeren, eigenlijk mistroostig, maar ja het is nu echt herfst.   We steken de noordelijke ringweg van Nistelrode over, en gaan natuurgebied de Maashorst in, gaan vervolgens langs en later door een groot golfterrein, en gaan via drassige paadjes een poos door bosgebied.  We lopen in een gebied waar de aardkorst roerig is, en de laatste eeuw al de nodige bevingen plaatsvonden.    Ik kan me er een daarvan nog herinneren.  De z.g. Peelrandbreuk.  Het is te merken aan de vele verhogingen in het landschap.  Ook valt op dat hier zo'n 120.000 jaren geleden, de rivier de Maas schelpenzand meevoerde en afzette.  En voelen we knapperige grond onder onze voeten.  We doorkruisen de natuur in al haar herfstige glorie.  De rustpost komt in het vizier en we laten ons koffie en brood goed smaken.   Na enige tijd lopen zien we het knooppunt A50 met de A59 op afstand.    Plots dient zich de splitsing afstanden voor het grote werk aan, en ik snap nu nog niet waar de 40’ers, aan de andere kant van het afzetdraad konden komen....   Wij  gaan onder de A50 door en gaan  de natuur weer in, fietspaden op en langsheen slagbomen om via een z.g. klaphek te geraken in afgezet gebied.     De borden waarschuwen ons evt. vee niet te benaderen, maar het oogt rustig, geen vee te bekennen, totdat we plotseling een stier op een zestal meters van ons pad zien staan achter een bossage.  Een stevige jongen ,en even imposante horens, wij geraken er heelhuids en noem het maar vredig voorbij.  Ik blijf het beest op veilige afstand gadeslaan.    Waarschuw aankomende wandelaars om niet stil te staan en dat het beest zich daar bevindt.  Wacht ook nog op een dappere wat oudere dame waarvan ik  weet dat zij met twee kunstheupen en wandelstok achter ons komen zal.  Het kolossale beest blijft als versteend staan en wanneer ik zie dat er niemand meer het pad afkomt, vervolg ik mijn route.  Dan kuiert de dikkerd ons wandelpad op tegen de wandelrichting in en hoop ik voor de achteropkomers waakzaamheid en het beste.    Na een poos  gaan we door een plassengebied, ontstaan door afgravingen voor de wegenaanleg in de omgeving, en lopen langs de boorden hiervan gelijk een strandwandeling.  Op het eind hiervan, worden we wat onhandig door een sloot gestuurd met wel erg steile op en afgang, en blubberen we voort.  De schelpengrond houdt kennelijk het regenwater langer vast.  We geraken na enig boswerk te stappen aan een camping met verborgen liggend kantinegebouw.  Binnen slaan de ramen aan met het vochtige en warme temperatuur binnen, en de regenachtige kou buiten.  We nemen een bakje koffie en vervolgen om anderen ook hun zitje te gunnen.  Weer over schelpenpaadjes bossen door komen we aan een ven met aan de kant een waterpomp, we kunnen het niet laten een tijd lang water op te pompen.  Het kindgevoel door vermaak komt even in ons boven.  Meteen wat extra lichamelijke oefening.   We vervolgen door het uitgestrekt gebied van de fameuze Maashorst.  Het blijft bospaden gaan nu en dan graswegjes maar wel erg nattig.  Herfsttaferelen van boomzwammen, zomaar paddenstoelen het is een lust voor het oog, de herfstkleuren van allerlei boomsoorten de echte herfst.  We komen aan de z.g. soeppost, waar we niettemin van alles anders desgewenst bekomen kunnen.    Komen hierna in de buurt van gehucht Slabroek.  Zijn zeer content met even asfalt onder onze schoenen, en vervolgen landelijker taferelen.    Ad de parkoersarchitect, en zijn volgelingen kunnen het niet laten ons finaal nog even van de slootkanten te laten genieten.  En dat zullen we weten.  Het is een pad langsheen een sloot dat gaandeweg steeds slechter  wordt en we zakken tot aan onze knieën weg in de blubber, stilstaan is vastzitten en verder dieper wegzakken.  De sloot blijkt recent uitgegraven en de blubber en beplantingen uit het water zijn op het wandelpad gedeponeerd.  Hier vervloek ik toch de uitzetters , dat men hier geen alternatieve desnoods omweg gevonden of in plaats van gezocht heeft.  Menigeen zie ik om me heen ploeteren en ook ik zwoeg al vallend me er door.  Eigenlijk mensonterend dit en niet verantwoord.  Dit moedigt nieuwkomers in de wandelsport niet aan.  Mijn kleding raakt afzichtelijk en ik schaam me voor de passanten, wanneer ik weer verhard bereik en volk tegenkom.  Ik tracht in een waterplas langs de weg me een beetje te fatsoeneren en wat mijn dikbemodderde  handen en kleding betreft.  Ik ben ook boos op de route-uitzetters, er was geen weg terug meer.   Ik wandel het rustige  dorp Nistelrode binnen na onder de tunnel van de A50 doorgegaan te zijn.  Loop nog wat achteromgangen en straatjes door, geen mens te zien om recht op de finishzaal af te stevenen die in zicht komt.  Eenmaal binnen ga ik linea recta naar de washroom om me daar wat te verschonen.  Zit tot aan de knieën onder de modder, het ziet er niet uit.  Na afmelding in de zaal en een kopje koffie na, en een gesprekje met Hennie die op haar Theo wacht, Hennie kan nog geen afstanden lopen.... En werkt , of knutselt aan glazige voorwerpen om haar tijd te besteden, aanvaarden wij Noud, Wim en ik de terugtocht huiswaarts.  We kijken terug op een herfstige mooie natuurtocht, met als enige wanklank die laatste 2 k.m. door de bagger.  Dat traject diende aangepast te worden.  Hoe m.n. de dame met haar kunstheupen en wandelstok, en andere mindervaliden of gebrekkige lopers dit overleefd hebben pijnig ik me nu nog de hersenen.  Het was weer echt Olat, zo is hun leuze.  Noud zal de tocht in beeld brengen dezer dagen op OLAT.NL .  Daar kunt u  deze tocht op bekijken op onderdeel foto album.  Onderweg naar huis hield ik me in een bepaalde zit in de auto om het interieur te sparen.  Ik ga me wel bezinnen of ik bij dergelijk weer als vandaag, me nog wagen zal aan de bijkomende ongemakken van zulk parkoers in deze weersomstandigheden.  Wordt er ook niet jonger op zogezegd.     Aan U beste lezers:  Tot volgen keer weer.  Hartelijk gegroet, oftewel Houdoe!  ::   Peter  Heesakkers  

Onder een wolkloze hemel, zon, dus stralend weer ga ik van start vanuit de bekende locatie Jagerslust.  De zonnebril kan wie weet voor het laatst op de neus.  Ik aanhoor het klokgebeier van de monumentale koepelkerk in het kleine dorp.  De eerste weg is al opletten vanwege natte bladeren, die een wat gladde aanblik hebben, maar ook voelen.  Ik ben gewaarschuwd.  Om me heen hoor ik de eikels uit de bomen kletteren.  Het voelt nog wat killig aan een echte herfsttocht.  Verbazingwekkend is dat de natuur weliswaar verkleurt, enige boomsoorten er al kaal bij staan,  maar anderen als de eik koppig hun bladeren vasthouden.  Ik verlaat het kleine dorp snel, een zandwegje in, de velden door.  Een schoorsteen op een oud huis verspreid een houtlucht vanwege de stook.  De  toeristische routemarkering vermeldt een poos de Onderduikersroute.  Het pad biedt enige tijd rul zand.  Even blijft het landerig met kleurende herfstig ogende vergezichten.   Akkers met geoogste maïs en stoppels, en keurig geharkte zanderige velden.  Een motorrijder passeert me in eerbiedig respectvolle snelheid, en zet er eenmaal me voorbij een snelle spurt in.   Ga weer even bos uit pad langsheen bosrand en velden wijde blik tot aan een asfaltwegje, wat ik na een honderdtal meters weer ga verlaten.  Een peloton mountainbikers, daar ga ik voor aan de kant, want afremmen en bellen {fietsbellen } , bezitten zij doorgaans niet.  Zij spoeden voort.  Ik kom aan een splitsing waar het even raden is.  Pal of scherp naar links klopt niet met de omschrijving een blauw wit lint in de bomen geeft de route aan i.p.v. bepijling.  Rechtdoor pijlen kent men vandaag kennelijk niet, en vergt soms zoekwerk.  Wat later moet ik inderdaad scherp links in vanaf even een asfaltpaadje een graspad in.   Ik ben nu in de Lieropse heide en bossen  aanbeland, zoals de boswachterijborden aangeven.  De parkoersman leeft zich hier uit en laat ons reeksen van paden en boskruisingen al of niet in of afslaand, gaan.  Het is het summum van rust en genot, en hooguit de wind  ruist door de boomtoppen.  Een kruising op papier vermeldt,  is bij mij herkenbaar als een T-splitsing, en zo geeft de bepijling ook aan.  Kom nu op een grindig zandpad wat behoort tot een fietsroute, en de blik verruimt over vlakten heivelden, met nu en dan in de zon als zilver glinsterende vennen.  Er heeft hier kaalslag plaatsgevonden van bossen , om heideveld terug te winnen.   Ga enige malen over z.g. wildroosters en vervolg in een decor van heidevelden, bos-achtergronden en aldoor glinsterende  vennen groot en klein.  In de al lage zonnestand.   En aan het Bontven zijn al jonge boompjes divers in soort aangeplant.   Paddestoelen zie ik merkwaardig weinig.  Maar later dienen zij zich toch in alle grootten en kleuren en soorten aan.  De herfstsfeer in al haar facetten.  Aan de Starvenweg, bij een slagboom sla ik af en tref er zoekende wandelaars van kortere afstanden die de weg kwijt zijn, en waarmee ik even overleg.  Zij voegen zich aan mijn route, zo blijkt.  Steken een asfaltweggetje over, verkeersarm en gaan langs hooivelden en weiden en dan tevens bosrand, waar opnieuw vragen rijzen, waarheen en vinden een strik of lint in de bomen en vervolgen dat pad.  Gaan een invaliden vakantieoord/bungalow  voorbij en langs een grote camping waar het asfaltwegje afbuigt , maar wij moeten vervolgen over rechtdoor graswegje, pijl ontbreekt hier... .  Over sloot, en gaan bos uit een rustig asfaltwegje op.  Passeren de Hoijserstraat en Hoijser hoeve een restaurant/ uitspanning en volgen een poos wat open landerige weg die me afzet aan de rustpost bij een farm-equipment/ bedrijf.  Het is er gezellig druk en opmerkelijk veel Limburgse tongvallen verneem ik.  Ik kies voor erwtensoep, en moet gezegd een meesterlijk bakkie, met goedgevulde ingrediënten, en dit voor een spotprijs.  Ik laat het me goed smaken.   Na deze post even asfaltwegje vervolgen, ga ik een veldwegje in eerst flink modderig, mede door sporen van landbouwmachines.  Het pad verbetert gelukkig een eind verderop weer in gras.  Even volgen nu asfaltwegjes door herfstig landschap en landerijen.  Populierenbomen omzomen de weg, en dan geraak ik aan wat blijkt de weg van Lierop naar Someren.  Splitsing afstanden gaan een kortere weg terug links ik moet hier rechtsaf.  Hier ga ik een breed fietspad op richting laatstgenoemd dorp.  Dat duurt even maar dan moet ik vlak voor een rotonde links een wegje in met huizen groot , groter, soms pompeus het worden  nu voorlopig wegjes verhard met eiken en andere boomsoorten omzoomd.   Landerijen , en ook een groot glad grasveld, als gras voor speelveldenaanleg, kort gehouden dus.  Met bos is het naar het lijkt voorgoed afgelopen.  Tref nog een kapelachtig  monument welke vermeldt , alsdat op deze plek op 25 mei 1944  een viermotorige Lancaster bommenwerper neerkwam , terug van een missie in Duitsland, en alle inzittenden waren vermeld, omgekomen.  De wind speelt door m'n haren, het waait echt harder dan voorspeld eerder door de weerdiensten. Heeft in de opener vlakten ook vrij spel.  Het overwegend agrarische landschap overheerst almaar en in de verte weet ik dat het verkeer zich spoedt langs kanaal de Zuid-Willemsvaart.  Met vooral eiken omzoomde wegjes, gaat mijn te gane route voort.   Vlak voor een doorgaande verkeersweg met silo's op afstand en de kerktoren van Asten boven de kale bomen uitpiekend gaat het wegje voort met huisjes her en der en boerenhoven. Afwisselend verhard en  tweesporige zandwegjes draai ik van de vaart en kanaal weg, langs meest kale akkers.  Nog her en der doorgeschoten aspergevelden.  Akkers omgeploegd of klaar voor de naderende wintertijd.  Er is nog veel vee in de weiden onderweg alom.   Ga over beek genaamd Kleine Aa,  vast een zijtak dan van de grotere Aa.    Ik mis ergens een kleine afslag, en dat ervaar ik als ik plots uit een zijweg medewandelaars tref.  Moet niet ver om zijn geweest, maar daarom niet getreurd.  Rijpaarden staren me eensgezind na vanuit hun weide.  Alsook  koeien, volgen me met belangstelling.  Op afstand zie ik bebouwing dat enkel Lierop kan zijn.  Volg een villawegje een poos en vervolgens een weg naar de bebouwing dorp Lierop in.  Wanneer ik de kerk passeer speelt het  carillion, op mooie wijze: "Down by the riverside".  Toch geen godsdienstig lied?.... Slinger het kerkplein over de straat in die recht op mijn finishpost uitkomt.  Hier pauzeren ook veel dagjesmensen, fietsers, zo maar wandelaars, en die even uit de auto zijn gestapt voor een kort verblijf. Het is een fameus rustpunt voor hen alsook  de wandelaar, die de organisatie betreft.  Resumerend:    Het was een absoluut mooie  route, en heel anders dan anders waar ik weer  verwacht had.   Rechtdoor pijlen is gezien de reacties onderweg toch wel gewenst eventueel met de plastic linten.  De eerste helft veel bos en hei, vennen, na de rustpost, meer agrarisch.  Dit weekend kenmerkte zich door zeer abnormale hoge temperaturen, een record zeggen de weerkundigen. De een zei een eeuwrecord, de anderen sinds 70 jaren.  Gisteren al, en vandaag konden we nog een dagje meebeleven.   Ronduit zomers!  Na de helft van de tocht nam toch snel de bewolking toe, maar de regen wachtte toch tot in de late avond.  Als eerder gezegd, een mooie wandeldag.  Wandelaar/lezers, ik groet U.  Tot volgend keer weer.   Houdoe!  :   Peter  Heesakkers.