Archief

Eindhoven- Luyksgestel etappe-tocht

 Ik besluit na een korte nachtrust, toch maar voor eigen welzijn, de kortere variant van deze etappetocht te gaan doen, en wel precies op de gemeentegrens, tussen Veldhoven en Waalre, daar zal ik starten.   Neem derhalve de vroege bus naar laatstgenoemd dorp, alwaar ik nog wat k.m 'rs te gaan heb vanaf de dichtstbijzijnde halte.  Een gezellig  gesprek met de chauffeur, die voor deze dienst extra opgeroepen was, en daardoor zijn weekenddag aan  z'n neus  voorbij zag gaan.  Ik steek de kom van het  nog bijna slapende dorp dwars door, de kortste route dorp uit.  Het is stralend zonnig weer, enkel  aan de einder zie ik kleine wolkjes opdoemen.  Hoor vanachter een hoge dichte heg een  aldoor pauw roepen.   Dan hoor ik een luidspreker ergens ver weg de ochtendstilte verbreken.  Zal deze plek waarvandaan dit geluid kwam ook passeren.  Een hele trits   extra aangelegde volleybalveldjes, gaan starten met deze sport, waar rondom massa's fietsen en auto's en caravans en tenten om het terrein gesitueerd zijn.   De spelers zijn zich aan het voorbereiden op de veldjes.  Ik geraak dan aan de watermolen, waaraan de startplaats bevindt,  en tevens de eerste café-zaalrust , van zij die vanuit Eindhoven hier voorbij komen.   Vind het maar stil, maar de buroliste der club verzekert me dat er al veel op weg zijn , en de z.g. Eindhoven starters weldra zullen arriveren.   We zijn  aan de oevers van, jawel daar is ie weer, de Dommel-rivier.   Heb de thuisdrankjes nog zopas achter de kiezen, plus de ochtendmaaltijd, dus, meteen na inschrijving op pad.   Loop eerst door een stukje camping, groet een Duitse gast aan het parkoers met Gute morgen, ga een poortje door een drassig broekachtig ruigtegebied in, wat modderig, en meer graspaden.   De vogels zingen al hun hoogste lied.  Na enig ronddraaien kom ik aan een weiland, volg randje ruig gebied, tot aan wijdse akkers. Het wordt een poos akkers, maïs, bieten en aardappelvelden gaan  door bomenlaantjes twee sporige paden.  Sla af, en vervolg wijds gebied recht op een bos aan.   Er is veel gevogelte op de velden.   Gaan toch weer bos uit en vervolg nu andere zijde  van de velden de bomenlanen.   Verruil het eindweegs verder toch weer voor de Kempense bossen.    Het worden nu paden met veldjes, akkers en ruigten tussen bospartijen.   En aldoor onder muzikale begeleiding van allerlei vogelgeluiden.   Een bos met reuzesparren door.  Plots rennen er  sporters om me heen die met papier in de hand, hun weg zoeken ook zonder paden te gaan, met rug of buiknummers opgespeld.  Een orientatieloop zo schijnt.   Loop bij wat bewoning, langs een schitterende  hoge rododendronswal.  Toch weer het rijke groen in.   Tot aan bosrand en een paadje dat weer velden openbaart.   In de verte dient zich  Riethoven aan, een echt Kempendorpje, loop die binnen langs lage en hoge heggenpaadjes, en plots valt het me op dat er enorme aantallen auto's geparkeerd staan, met opvallend veel Belgische nummerborden.  Ik veronderstel dat, hier veel  Vlamingen op de route zijn gekomen want je kon ook hier inschrijven.  Al gaande bleek me, dat het de orientatielopers moesten zijn, en niets met ons wandelen van doen hadden.  Wel is in het hart van dit dorp in een plantsoen, de rustpost van onze tocht geposteerd.  Vrijwel alle eten en drinken wordt z.g. gratis aangeboden, wat bij het verhoogde  inschrijfgeld  verdisconteerd was.   Zet me neer aan de verzorgings kantine wagen in de schaduw van oude bomen.  Na verpozing, ga ik dorpje weer uit wat wijde wereld in en zie dat er meer wolkjes verschijnen, in het landschap.   Ga voorbij een watervoorzieningsstation dat glashelder water in valletjes laat stromen.   Onmetelijke velden met o.a. piepers gaan voorbij.   Een visgraatklinker wegje, dat draait even later toch weer wat boswerk in.   Boomkwekerijen , langs met vooral coniferen, hoe raken ze ze kwijt bedenk ik.   Bospartijen wisselen af met weiden, akkervelden, maïs vooral, het belooft weer veel maïsopbrengst  naar het zich laat aanzien, nu nog maar net uit de wat droge grond opkomend.  Een bos door met rijkelijk varens, maar ook andere  grondgroeisels.   Sprokkelhoutpaden.   Moet zowaar flinke plassen omzeilen, die ondanks de meteorologische droogte in de bossen zijn.    Een prachtige groep vingerhoedskruid trekt mijn aandacht,  zomaar ergens in een bos, waar ook varens veruit de boventoon voeren.  Kom aan een doorgaande smalle asfaltweg, waar verkeer het niet zo nauw neemt met beperkte snelheden.  Steek een rotonde van weg Eersel Valkenswaard over, een verkort  erg smal betonfietspad volgt, maar in plaats van die, -zoals vaak gewend--,  af te lopen mogen we alras  eerder weer de bossen in.  Drukte voorbij aan een handboogschutterij.  Een campingingang voorbij, die in deze Kempenstreek  rijkelijk voorzien zijn.   Blijft de route afwisselen met bos en open stukjes akker en heide en weidevelden.    Het blijft  overwegend boslopen.    Bospaden brengen me plots aan de wagenrustpost, weer rijkelijk voorzien in keuze eten en drinken, voorzieningen als terras en even verderop een toiletcabine.  Lange afstandslopers als vanuit Eindhoven {starters vanaf daar}, vermengen, met de kort gaanden.    We draaien met de route ruimschoots buiten bebouwing van Bergeyk noordelijk omgaand, raken toch even nieuwbouw over klinkerwegjes, dan een paardenclub,  gaan een dalletje in langs akkerlanden, en een dalletje  coniferenkwekerij,  weer bossen doorheen, langs boerenhoven, en dan lijkt aan het boswerk een einde te komen.  Een zandweg met fietspad, Kerkepad genaamd, stuurt ons langs sportparken op bebouwing  van Het Loo behorend bij Bergeyk af.   Dit pad stuurt ons door heggepaden een villawijkje in waar in de voortuin een geweldig huishoge opblaaspop en versierselen omheen ons meedeelt dat hier twee vijftigjarigen  wonen en een feest hebben.  Niet duidelijk man en vrouw, of een tweeling.    Een veld in met een wei schapen en ook zwarte schapen en hun lammeren.    We gaan nu de boer op zogezegd, en de wijdsheid hun landen trekken we in en door.  Zandwegen en het is opvallend het verkeer, zij houden rekening met ons wandelaars, en rijden respectvol, langzaam voorbij om geen stofwolken te creëren.  Aan de hemel boven ons tekent  zich sluierbewolking af en kleine zwarte wolkjes eronder.   Duidt op ander weer op komst, de zonneschijn mindert snel.    We zien links van ons  twee windmolens en een stompe kerktoren  van Luyksgestel ons einddoel verschijnen.   De eerste dorpshuizen dienen zich al gauw aan.   Komen voorbij een windmolen annex gildehuis, van waaruit De Grenslopers in hun prille bestaan van destijds een wandeltocht organiseerden.    Stevenen  dan op de oude kerktoren af, draaien op een nieuw pleintje ervoor af naar De Eijckholt, de finishlokatie, een ontmoetings/ontspanningscentrum, die er na verbouwing werkelijk schitterend bij staat en voorzien is.  Was best onder de indruk ervan.  Hier heeft ook De Grenslopers hun domicilie  al jaren, en is reuze in haar nopjes met de lokatie.   De uurs busdiensten op zondag noopt menigeen om op tijd te vertrekken weer, om hun auto in Eindhoven, daar achtergelaten, op te zoeken.  Het resultaat van vandaag:  Een werkelijk schitterende natuurtocht.   Schaduwrijk ook,  gelukkig tegen de felle zon vandaag.  De Kempen ten voeten uit, veel variatie, maar toch bosrijk.    Afwisselend prachtige open stuken in die bossen, heel boeiend.  Asfalt  en verhard werd als het ware geschuwd.  Derhalve nauwelijks verharde weg, rijkelijk padenwerk dus.  De route-uitzetter --{s} past een geweldig compliment.  We en ik hebben enorm genoten van het Kempense natuurschoon.  Hoe hebben jullie het padenwerk in hemels naam kunnen uitdokteren !?  Het is ontegenzeglijk een monnikenwerk van jullie geweest.  De pijling van de vooral bosroutes en de omschrijving was áf!  Ik, maar ook anderen  zo vernam ik zelf, hebben een fantastische  wandeldag beleefd.  Onze byzondere dank voor jullie als wel , de verzorging als verzorgers inzet.    Fantastisch!  Aan u beste lezers:  U moet vast eens een van hun tochten gaan lopen, ze verdienen het.  Grandioos!     Tot lezens weer, en wie weet tot ziens langs de wandelpaden en wegen.

Houdoe!   ofwel  gegroet:    Peter Heesakkers

Zuth:  Zonder uitvallers thuis.   Tegen mijn gewoonte in kies ik de zaterdag uit om  te gaan wandelen.   Maar weinig verenigingen  kennen in tegenstelling tot vroeger, een wandelweekend naar keuze van de dag.   Ik had 'm niet in de gaten, maar plots zie ik binnen mijn gezichtsveld een gestalte opdoemen die heel demonstratief vlak voor me langs de zitbank op het busstation te marcheert.  Good old - nou ja - 'what's in the name-' Huubke  uit Weert paradeert voor me langs.   Een gedegen gesprekspartner tijdens wandelingen over vanalles en nog wat onderwerpen.  We gaan op weg naar Gemert, alwaar ik al jaren diverse tochten me laat zien.  Ik kon vandaag 'n uur eerder er zijn, en dat is in tijd een pré.  Ook vandaag zal Huub de wandelpartner zijn.

We gaan een poosje bebouwing doen, straatjes of steegjes door, om het uit de kluiten gewassen stadje uit te geraken vanaf hun vaste clubhuis.  Moeten gedegen oppassen voor de bepijling, en nog wordt ik op het verkeerde been gezet, doordat een pijl schuil gaat achter een jonge boom volop in blad, trouwens ook het straatnaambord ging schuil achter het groen.   Gaan rustige groenrijke straten door, steken een doorgaande weg over en geraken in een sportparkachtige omgeving.   Het is duidelijk, de gemeente doet vanalles om de inwoner te gerieven.  Gaan een hoge heggenstraat doorheen waarna we in een mooie parkwijk komen en deze doorsteken over alleen maar fietspaden.  Vijvers langs met rijke eendenschaar, bruggetjes, en zowaar vlak bij zit een konijn het wandelvolk rustig maar waakzaam gade te slaan, vlak bij dicht struikgewas voor het geval er geen goed volk voorbij komt.  Gaan een trits villa's langs en dan dient zich den buiten aan.  Een klaphek moeten we door de bebouwing uit en zijn we meteen in de velden, met allerlei verbouwing van groenten, fruit en weilanden, gaan we een tweesporig pad  volgen.  Temidden een weldadige rust.    Gaan zig-zag paden lopen met groenstroken, een z.g. hondenterrein langsheen, wat zandwegjes en onverhard.  De zandpaden worden smaller tot eenmanspaden even wat bosbewoning, en komen aan de eerste , wat vroege rustpost, in een natuur-educatiecentrum, na krap 4 k.m.   Even denk ik aan doorgaan, want nog erg vroeg, maar wie weet, wanneer de volgende post opdoemt.  We slokken gauw een tas koffie binnen en vertrekken weer.  Ik bedenk mijn voornemen en besluit voor de langere afstand te gaan.  Even buiten de tuin is het wat zoeken en overleggen met diverse andere wandelaars, in groepjes, want diverse afstanden splitsen  en -of zullen hier  tot soms drie keer terugkomen.  De pijling  op de splitsing is massaal, maar niet iedereen even duidelijk.  Zullen een grindweg volgen direct weer de bossen in, een plankenbrugje over, maar de parkoersman maakt zich qua beschrijving en met een jantje van leiden af.    Is erg summier in de omschrijvingen, en het mankeert nogal in het gebrek aan voldoende bepijlingen.   Volgen eerst een slingerend rood grindpad, om over een asfaltwegje ons kruisend langs een groenstrook randje bos enerzijds bos anderzijds de velden van de agrariër  te volgen tot echt weer bos in.   Ik geraak hier even uit m'n hum, want karig met pijlen bedeeld.   Kom op een asfaltweg die door de wijdse ruimten gaat en na geruime tijd pijlen gemist te hebben, denken we, vragen we aan een tuinwerker, naar namen die hij in z'n omgeving vast kent.  Komen aan een voorrangsweg, gaan over parkeerplaatsen van een grote zaak om na een 80 tal meters rechts een smal graspaadje in te gaan langs veld en weiden en sloot, een  sluis voorbij, volgen een breed bospad, negeren alle zijpaden, gaan langs een camping en zwemvijver met strand, weten dat we vlak aan Boekel zijn aanbeland, maar zullen dorp niet te zien krijgen.  Langsheen verkeersweg dorpje Handel op aan.  Kersenbomen  langs de weg, we hoeven de hand maar uit te steken, maar ze zien er nog groenig uit.  Gaan over de terreinen van een inrichting voor geestelijk en lichamelijk gehandicapten, wel enerverend, prachtig en parkachtig voorzien, terug de weg weer op om een smal graspaadje langs een beek te gaan, en opnieuw zijn we aan het educatiecentrum.    Een prachtig parkachtige aanleg, met planten bloemen en wildgroei van allerlei planten en bloemen, watertjes, een lust voor het oog.  Binnen uitleg in vitrines over wat de natuur te bieden heeft.  We verblijven toch niet lang.   Ik kies hier voor het grotere werk, qua afstand.  Krijgen gehooide velden te gaan, wat onze neuzen kriebelt qua lucht.  Heerlijk toch.    Volgt Gagelweg, en gaan dwars door Gerede Peel.  Gaan een wel erg lange kaarsrechte weg volgen, met her en der een boerderij met bijbehoren, onmetelijke velden, akkers,  piepersvelden, uitschietende aspergevelden, weiden, opkomende maïsvelden, tuinkasgebieden, en nu en dan vee.  De zon brandt volop, in een kraakheldere lucht, maar zoals vandaag erg veel bomen over de weg, dus lopen vandaag goeddeels beschaduwd.  Net als de lange weg ons verveelt draaien we voor een autoweg af, en na een paar honderd meter, dient zich op 16 k.m. de  van alle gemakken voorziene club-rustpost aan, we zijn randje Elsendorp.  Gaan na verpozing een z.g. ventweg op, rotonde over, fietspad op zuidwaarts, om niet lang erna, een ronduit schitterend natuurgebied in te gaan, een graspad in, bossen die beuken rood blad, berken, elzen, iepen,  veel oude sparrenbossen, dennen en wat meer zij bieden.  Een paradijs op aard.  Behorend tot landgoed Cleefswit.    Een schuilhut voorbij, en opnieuw een houtwal door.   Ik ben helemaal in mijn knollentuin.   Wat schitterend.   Een brugje over bos en veld uit.   Een asfaltweg door de wijdsheid der landschap.  Gaan weg af voor brede grindweg door weer bos.   graspad langs diepliggende sloot randje veldweg wijde blik langs groenige akkervelden. en bij oranje z.g. gaspaal weer een houtwal in, eindeloos landerijen door.    Komen aan camping met enorm grote plas, waarop een waterskiër door een raceboot  rondgetrokken wordt, en we zien dan meteen de waterskiër kopje onder gaan in het koude nat, door enig haperen van boot of kabel wie weet wat.  Hilariteit  bij ons dat wel.  Hij wordt weer uit het water getrokken,  hersteld zich, en vervolgt zijn wateroefeningen.  Wij lopen deels om die plas heen over een tijdje plankenbruggetjes randje moeras en plas.  Komen in dorpje Handel, lopen dorpje weer uit naar het natuur-educatiecentrum, alwaar opnieuw rust.  Blijven hier weer kort voor een glas limo, en duiken na wat straten, opnieuw moeder natuur, de bossen weer in.   Bossen afgewisseld met onmetelijke maïsvelden, doorheen, komen we op de Peelseloopweg, een grindweg.    Gaan hier een doorgaande weg langs met "keskes"  {kastjes} zo men ze hier noemt , kapelletjes en kruiswegstaties.  Gemert op aan.    Parkoersman stoeit met de route om deze aantrekkelijk te houden.  Van de weg af een industrieterrein door , en een lang asfaltfietspad dwars door dit terrein, wat voetpaden ook nu en dan betegeld, een park ingaand, blijken onverlaten pijlen te hebben weggehaald.  Op een brugje waar hangjeugd samenkomt, worden we door de jeugd de goede weg of pad opgestuurd toch.   We vinden de pijling terug.   Krijgen dan nog wat stratenwerk te gaan, en belanden vrij plots  aan de finishzaal van het eigen clubhuis, van de organisator vandaag.   Resumerend:   We konden vrijwel geheel uit de amechtig schijnende zon blijven vandaag.   Een groot compliment  zeker waard.   De omschrijving op papier alswel  de gepijlde route  riep nogal eens  vragen op.  Parkoersmensen waren soms vaag en wat karig, met bepijlen, maar ook op papier was het soms wat vaag, en dit juist op plekken waar het er voor de duidelijkheid op aan kwam.    Zeker als in bosgebieden.  Behoudens de erg lange weg van Handel naar Elsendorp, wat een wat saaie lange route was,  was de route erg wisselend, boeiend vaak.   En de rustposten van uzelf,   de club dus, goed voorzien, aantrekkelijk, goedkoop en vanalles voedsel en drinken verkrijgbaar.   Chappeau!     Maar ben wat beter met bepijlen, en niet te zuinig.  Ik loop al jaren uw tochten, maar zoals vandaag, was u veel te karig met de pijling.   En waar het in bosgebieden erop aankomt welk pad te gaan, moet echt duidelijker, en ook niet karig omschrijven.  Laat ook op de langere trajecten een rechtdoor of vervolgpijl   plaatsen,  het stelt de wandelaar gerust.     De route uitzetters kennen zijn- hun  omgeving natuurlijk erg goed, maar iemand vanuit de rest uit het land niet.  Voor de rest was uw tocht zonder meer af.  Populaire prijzen  die de wandelaar trekt.  U  de club die al dik 50 jaren bestaat,  {55?--  Heeft een naam hoog te houden, gezien uw ervaring tot ver in de tijd, zeker.  Vandaag was omschrijving en bepijling wat nogal eens vragen opwierp, en dit ben ik bij U nooit gewend geweest.

Aan U beste lezer:  Tot volgend keer.  Houdoe, ofwel gegroet.

Peter Heesakkers

Oef, het werd een zij het korte wandeling in de vrieskou deze vroege morgen, nachtvorst, maar de weerman voorspelt voor later op de dag toch warmer.   Het is begin Mei, en de IJsheiligen, kan nog haar werk doen.  Hoog in de overigens blauwe  lucht tekenen zich talloze condensstrepen van passerende lijnvliegtuigen af.   De zeer laagstaande ochtendzon, doet mij grijpen naar mijn zonnebril.   Erg veel vroege vogels zingen al hun hoogste lentelied, zo mooi, en vanonder een parkeerdak  koeren de duiven.   De reis per trein naar Boxtel verloopt voorspoedig, en de voorspelde rommel in de trein vanwege stakingen van de schoonmakers, valt reuze mee.    Aan Boxtel station blijken vandalen de eerste pijlen die ons naar de startplaats verwijzen vernield te hebben. .  Voor mijzelf geen probleem, ik kan de weg naar dromen, en stap door de nog stille straten in gestrekte pas.  In de directe omgeving  van de kantine en startplaats van een lyceum heerst volop drukte van de startende wandelaars, tot aanrijdend verkeer, wat een parkeerplek zoekt, die in de nabijheid  van de school niet bepaald voor het oprapen liggen.  In de kantine een gezellige drukte.   Ik verwacht vandaag een prachtig parkoers, en wel richting de Kampina-heide, een uitgestrekt gebied van bossen vennen en heidevelden, westelijk van Boxtel en zowat tussen Oisterwijk, en voornoemde plaats, traditioneel in Mei.     Na inschrijving en nog een babbel met deze en gene, schaar ik me aan tafel met bekenden uit de Zuid-Veluwe.   Er komt ook nog een hele buslading uit het Belgische Wechelderzande, De Zandstappers genaamd binnenvallen.     Jaap verkiest met zijn nieuwe heup de eerste 7k.m. sinds een paar maanden te gaan doen.  Een doorzetter dus.   Zijn vrouwtje Tilly en ik verkiezen voor de 31,5 k.m. te gaan.   Direct vanuit het schoolgebouw laten we de bebouwing achter ons en stappen  het rijkbeschaduwde, wegje op naar de kasteeltuin van  kasteel Stapelen.   Prachtige oude bomen eromheen, vijvers , grachten , en een kleurrijk oud kasteel streelt onze pupillen.  Komen dan het terrein af, gaan even paralelwegje het spoor langsheen, om af te draaien en af te dalen, in een tunnel die onder het spoor door gaat.   Worden  er vergast op koeiengeloei, speakers in de wanden met sensoren zetten de bewegingen in geluid om.   Gaan tunnel een eindweegs verder weer uit en geraken in een industriezône, keren daar door de straten om  dan rap in den buiten te belanden, een oude bomenweg.   Gaan langs welriekende hooivelden, de boer zijn eerste oogst.    Ons parkoersbrief  vermeldt het nogal eens vandaag, klaphek door, en die zullen we vandaag  erg veel passeren om door de natuur met verkeersvrije paden en wegen te dolen.   De bermen rijk bezaaid met fluitekruid.   Maar ook andere flora tiert welig in bloem en plant.   Ik tracht u het aantal klaphekvermeldingen te besparen vandaag door te gaan.  Het wordt een natuurtocht in optima forma zoveel is zeker.  De routecommissie der club heeft geen kans laten liggen, om ons door de natuur te sturen, er is zo blijkt zeer goed op gestudeerd.  Bomenlaantjes, ruige natuur, bos en weidepercelen en velden wisselen elkaar in al haar natuurschoonrijkdom af, in schitterend jong lentegroene natuur, en een rijke bloemenpracht.   Hoewel  de omgeving druk bewoond door de grote steden en de erg vele campings is, zijn we in een heerlijk wijds stiltegebied aanbeland.   Mogen paden bewandelen in alle rust, en krijgen allengs ook nu en dan een ven of vennetje  te bewonderen met  watervogels en druk kikkergekwaak.  Moeten dan even een asfaltfietspad op en tja daar is wel veel fietsverkeer, toerclubjes alswel individuele genieters en toch ook zomaar wandelaars, want het wemelt hier in de streek van de toeristische wandelroutes en dito markeringen.   Onze routes zijn feilloos anders aangegeven en duidelijk gepijld, genummerd en op afstand, en splitsingen aangegeven.  We lijken een groot heideveld te moeten gaan doorkruisen, weidse vlakten, verre zichten en grijze grassen met her en der bomen of bomengroepen vooral dennen, en een stilte die zich niet laat beschrijven, doch we draaien alweer de bossen op aan toch.   Lopen tussen paarden en koeien die vredig doorgrazen, we kunnen ze zo aanraken.    Bij een klaphek reikt een wandelaar voor ons naar de grond, hij raapt een hagedisjong op, denk zo'n drie c.m. lang, nog ongeschubt, rosekleurig, net geboren en door moe hagedis zomaar achtergelaten.   Gaan na een stuw van de Beerzebeek die hier altoos door de natuur slingert , over en een dijkje op, langs overwegend broekgronden.   We horen weer allerlei vogelsoorten hun geluiden, horen een specht kloppen, een koekoek roepen, kikkerkoren in een ven.  Het summum voor de natuurvorser of genieter, we treffen dan ook veel verrekijkerdragers en camerahouders aan.   Gaan een weide met veel schapen langs, met veel geblaat en gemekker van lammetjes, en komen na ruim 10 k.m. aan de wagenrustplaats, met zitjes en bankenrijen.   Een uitgekozen plek.   Rondom ons wijde blik met een riviertje en waterplanten bijhorend, en broekvelden.   Zwanen scharrelend in de beemden, en waterpartijen.   Het is genieten absoluut.    Rustgevend ook.  We gaan na verpozen weer verder over graspaden en boven ons een zwerm ganzen snaterend,  een dijkje op,   aldoor bermen fluitekruid, velden, of akkers,  in al haar droogte, door maandenlang weinig of geen regenval.   Kurkdroge aardappelvelden, een bruggetje over.   Gaat het aldoor door velden, bossen, ruigten en weidegebieden.  Klaphekjes, graswegjes en graspaden, dan toch weer heivelden en opnieuw gaat het langs paarden en koeien en kunnen we de beesten zomaar aanraken, zo dichtbij staan ze vredig te grazen. gaan vennen klein en groot voorbij.   Komen aan de kant van een groot ven aan een hunebedachtige stapel kolossale keien, met opschrift Jonkheer meester van Tienhoven 1875- 1953, en hardnekkige  berichten alsdat deze beroemde natuurvorser hieronder begraven zou liggen.  Een standbeeld van hem staat in Arnhem aan de Zijpendaalseweg.  Keurig in het pak , een gleufhoed, een verrekijker op z'n borst en leunend op zijn wandelstok.    Gaan voorbij een termietenhoop aan de rand van het pad. en weer een ven langs met  aldoor kwakende kikkers.   De streek is een rijk vennengebied.   Krijgen eindelijk even verharde weg te gaan die ons naar het gehucht  Roond  brengt.   Aldaar in een weiland is de rustpost voorzien na dik 21 k.m.  Alles d'rop en dr,an met de voorzieningen, rijen bankjes weer, toiletcabines, en urineerpalen.  Het is uit de kunst verzonnen voor ons.  Afgelegen geposteerd, dat wel.    Na deze post worden we richting Oisterwijk op aan gestuurd. Even rustig asfaltwegje, opnieuw de bossen in.   Een Hasseltenaar voegt zich bij ons voor een praatje, {België}.   We gaan in die bossen massa's bosbespercelen aller soort bomen voorbij.   Bij een klappoort zien we een rolstoeler in problemen geraken die naarstig, hulpeloos, zoekt naar een doorgang, ik snel toe en roep hem van afstand toe dat ik hem zal helpen, en houd voor hem de poort open, onder dankzegging van hem.   Hij kan zijn toertje voortzetten.  Een verzetsmonument van onderduikers die daar in een geheime schuilplaats verbleven hebben.     Volgen een poos de z.g. witte markeringen van toeristisch wandelpadnetwerk.   Door schitterend afwisselende bossen van spar, eik dennen oud en jong, en wat al niet meer.  Het is om te smullen.   Horen nu en dan een trein in de buurt voorbijrazen maar zien ze niet, door het dichte groen.   Het moet het traject Boxtel- Tilburg zijn.   Opnieuw een klein brugje over en gaan dan een rivierdal van de Beerze doorkruisen, weidegebieden langs de heftig slingerende beek.    Een fiets-zandpad, met zelfs grind, stuurt ons langs groenige bermen , en blijven de slingerbeek aldoor volgen, het is werkelijk prachtig.   Dan lijkt eindelijk een eind gekomen, aan het bos en heidewerk.   Gaan door de zoveelste klaphek een asfaltweg in met oude eikenbomen met zicht op landerijen.  Komen door gehucht Tongeren, langs sloten rijkbegroeid, her en der behuizing een rustig wegje dat slingert door het buurtschap, geraken we aan twee bij elkaar liggende  spoorwegovergangen, de ene voor richting Tilburg, de ander richting 's-Hertogenbosch en respectievelijk  verbinding met Eindhoven.   We gaan de Boxtelse bebouwing in, waar we ook door kringelen, van nieuwe naar oude dorpskom, om via een wijde bocht om de oude binnenstad op het lyceum aan te stiefelen.   Daar wordt het in de grote kantine nog nakaarten met deze en gene, en zetten wij ons bijeen in de z.g. bekendengroep aan tafel.  Het wordt een gezellige afsluiting.   Over de tocht vandaag zijn we het volmondig eens.   Fe-no-me-naal mooi.   Ik kan er lyrisch over zijn.   Niet in een paar woorden samen te vatten.  Het was intens genieten van alles wat leeft en bloeit en zingt in de natuur.   Een natuurtocht om je vingers bij af te likken.  Dat  werk werd beloont in een deelname, van  ruim 1800 liefhebbers, die  allen de mond er vol over hadden vandaag, eensgezind.   Deelnemers uit het verre Friesland tot uit ver uit Vlaanderen.   De club kreeg loon naar werken en alle lof toegezwaaid, t'alle kant.  Ook ik heb een schitterende dag ervaren.  Een blij , tevreden gevoel over me.   Boxtel en De Keistampers op hun best.  Een sublieme natuurtocht was het.  Zeker weten, dat die hier vandaag waren,  weer terugkeren.    Aan U beste lezers:  Houdoe ! , tot ziens en of lezens weer.   Peter  Heesakkers

Er heerst een vredige rust op straat, wanneer ik op weg ben naar het busstation.  Weinig tot nauwelijks verkeer.  In de bus  tref ik nog drie wandelaars.    We kunnen gedropt worden aan de vertrekzaal, kan het idealer ?    Ik dacht het parkoers van vandaag zowat te kunnen dromen, maar ik kom bedrogen uit, de parkoersuitzetters hebben een totaal andere richting bedacht.  Ik sla meteen om de hoek, af en passeer wat villaatjes, en kom voorbij een oude in het oog springende villa met van aardige afmeting , met een opvallende grote tuin, bijna een park.  Ik vermoed, dat deze destijds toebehoorde aan de brouwer, welke nabij  zijn brouwerij heeft of had.    We steken de doorgaande weg over, gaan langs een planten en bomenteler die allerlei in de aanbieding heeft, een fietspad volgend, gaan we achter een benzinestation de vrije ruimte in, door velden met jonge aanplant struiken en bomen diverse soort, wat duidelijk is, dat men dit uit weiden  gewonnen heeft.   Het belooft een natuur en buurtpark te gaan worden mettertijd.   Vooral kauwtjes  die er rustig hun voedsel zoeken, op ons pad.  Gaan randje woonwijk over grindpaadjes, waar het aantal hondenuitwerpselen vertelt dat hier erg veel honden uitgelaten worden,  zo jammer want de parkoersmensen hadden hier toch anders met ons voor.   Gaan verder van de wijk af, om een hertenkamp heen waar ook andere dieren hun verblijf hebben, en zie ook de Paaskippen ronddarren, en ja zelfs paaskonijnen, de toon en de sfeer voor vandaag is gezet alvast, in de tijd van het christelijke hoogfeest.  We zig-zaggen door een gebied van volkstuintjes , en ook ruigte gebieden en weiden, houtwallen, heel erg wisselend.  Gaan een verbindend wijkfietspad over weer het groen in.    Ik hoor een fazant roepen vanuit ergens het hoge groen.   Ga een paar rijen coniferenhagen langs en  vervolgens een bosperceeltje omheen, een dijk op, een grindpad over en voorbij in de even ruime blik, een wei met opvallend veel koeien, op zo'n klein gebied.   Weg gaat over in asfalt, en na 4 k.m. kom ik aan de eerste rustpost.   Bij de bepijling hangt een mededeling, dat we ook door kunnen gaan op een lus, die niet te versmaden moet zijn.   De post is me wat aan de vroege kant en ik besluit door te gaan.   De aanbevolen lus is niets te veel belooft  zo zal nu gaan blijken.   Akkervelden, weiden, bosperceeltjes, het is brabant op haar mooist zogezegd.   We slingeren met zandwegjes door het sterk wisselende landschap, in de heerlijke lentezon.  Het gebied genaamd Loon.   Wegje wordt weer verhard en nabij Waalre  horen we de paasklokken beieren de gelovigen naar, het godshuis roepend.  Gaan een brink, is een groot driehoekig natuurplein  omzoomd met oude eikenbomen, langs, met oude boerderijtjes, om even verderop een tweesporig pad in te gaan, welke  korte tijd later versmald, en slingeren er een bosperceel door, erg mooi hier.   Steken dan de weg Waalre-Valkenswaard over, via een rij betonnen paaltjes, en dan bosje even uit langs afrastering van enerzijds een bietenveld , anderzijds, een kinderboerderij met allerlei dieren in de wei, kruisen een bosfietspad, komen na gedraai aan voormalig spoorwegtracé, en geraken, aan een ruïne van het voormalige gemeentehuis welke zo'n twee jaren terug afbrandde, waarvan de schuldigen nog niet gevonden zijn, maar tot op de dag van vandaag nog veel beroering brengt in het dorp.   Een triestige aanblik, dat wel.   Volgen achterlangs dit tafereel, middels een smal pad wat ons langs het Lisseven  stuurt.   Een wandelmakker naast me ontdekt een jonge ree, in de hoge begroeiïng, maar het beestje is er al vandoor, vooraleer ik het zien kan.   We blijven een tijdje asfaltpaadjes volgen almaar in het rijke groen.    Gaan dan dwars doorsteken in een villawijk.   Zien dan diverse bomen met driepuntige blauwe verfstippen.  M'n maatje weet me te vertellen, dat dit merktekens zijn van vleermuisschuilplaatsen, welke uitleg hij ooit hoorde tijdens een trip met een natuurgids.  In naden en kieren, boomholtes,  overwinteren ze, of verschuilen zich overdag.    Er volgen nu een hele trits natuur en bospaden, en het is smullen in het jonge groen, de stilte, de talloze planten en bloemsoorten.   Krijgen zowaar nog een steile klim naar en over een duinheuvel.   Worden nu en dan verrast met een ven groot en of  klein.   Een El Dorado voor de wandelaar, en rustzoekers.  Smikkelen hoor.  Het wordt hierna weer wat open landschap, een enorm aspergeveld, nu en dan dwarrelen er koolwitjes en andere vlindersoorten aan onze neuzen voorbij.   Onderweg trouwens ook nogal eens.  Bij een paarse seringenboom in volle lentebloesem moeten we er even aan ruiken, heerlijk, , gaan wat later weer doorgaande weg oversteken en komen uit even later aan de andere zijde van de brink van daarstraks, slaan op die brink een smal heggepaadje in,  een zogenaamd kerkepad, erg knus, wat even later toch weer even een veldwegje oplevert, een sporig pad met bietenvelden, en grasvelden wat aan de hoge kant wat groei betreft.  Hoor in de nabije verte almaar een pauw roepen, in de landerige stilte.   Bosgebiedjes weer door een asfaltwegje op die ons geleid naar de te vroege rustpost van vanmorgen.   Niets teveel gezegd aan de bebording  toen we er nog in vroegte voorbij kwamen.   De extra lus was een absoluut hoogtepunt van de wandeling, fantastisch mooi, en ook heel afwisselend.   Na de pauze, gaat het een heel andere kant op met de route.  We komen zowaar langs een populierenbos dat ruist in de opkomende wind, gaan de asfaltweg af een hekje door de malse groene weiden in, langs, jawel daar is ie weer, de Dommel.   De zon verdwijnt ras achter flinke wolkenpartijen, en mijn zonnebril kan voorgoed afgenomen worden.   Het gebied, Landgoed Loonder hoeve, wordt geheel doorkruisd, door of langs veldjes , weilanden mals gras,  groenstrookjes, enigzins drassige paadjes, ruigtegebieden, bospercelen, het summum voor de natuurvorser, en genieter, smalle  zand en graspaadjes.  Komen aan een beeksplitsing van waar de Keersop zich voegt in de Dommel, een van de vele zijtakken van laatstgenoemde rivier, die als een echte veelzijdige tak zich in Zuid-oost- Brabant bevind.   Weinig tochten in deze hoek van de provincie waar je deze stromen niet tegenkomt.   Dit ommetje is een absolute must, en zeer gevarieerd.  Vogels aller soort zingen hun hoogste lied, doorheen dit gebied.   De lente zingt, de lente leeft.    We geraken het gebied uit, omheen een amateurvoetbalveld, krijgen nu een lange weg te gaan, welke ons stuurt langs villaatjes, en oude verbouwde boerderijen, niet meer bewoond of bestemd voor boerenbedrijven van weleer.   De routeman houdt ons angstvallig buiten de bebouwing.   Komen nog een fietscrossbaan langsheen.   Worden direct na dit baantje  nog de natuur ingestuurd middels smalle bospadengedraai, dan padje langs weiden, krijgen dan toch nog wat groenige wijkjes en straatjes te gaan, kris-kras,  parkoers-afstands-technisch, kan het niet anders.  Maar men houdt het groenig.   Krijgen nog recht van overpad door een poortje van een sportpark in te gaan, na een zandwal.  Om via een heggepad, achterommetjes, weer een fietspad op te gaan, en het sportpark te verlaten,  welke ons brengt naar een grote parkeerplaats, waarachter de finishplaats teruggevonden wordt.   In de zaal bij het afmeldburo, zit Ad, Ph.  geposteerd, een andere Ad parkoersuitzetter, van "De Voetjes" dus, daar van hem, krijg ik te horen, dat hij tijdens het parkoersuitzetten destijds voor deze dag, ergens halfweg, met een val zijn heup gebroken heeft, en dus anderen zijn werk voort moesten zetten, om het restant van de route vol te schrijven.   Ad nogmaals van deze kant, veel sterkte toegewenst.   Het was weer eens een heel andere route, absoluut prachtig.   Een dijk van een tocht.  Ook de harde werkers op de rustpost te velde, byzondere dank voor jullie inzet.  Alles prima voorzien, in de reeds bekende gemoedelijke sfeer, die de Voetjes eigen is.    

Aan de lezers:  Tot volgend keer, gegroet, Houdoe!

Peter Heesakkers

Hele merelkoren hoor ik als het nog donker is, zo tegen het eerste ochtendgloren.  Menigeen zal het niet  kunnen of willen horen, ik vind het fantastisch.   Komt vast door het vele groen in, en  aangrenzend aan de wijk, zelfs een park, waar deze dieren zich thuis  schijnen te voelen.     Toch laat ik de wekker zijn werk doen, en gehoorzaam stap ik uit de echtelijke sponde, om me voor te bereiden op de wandeling vandaag.   Het zal Oostelbeers  worden.   Behorende bij een groep dorpen die  wat jaren geleden  met de naburige gemeente  Oirschot gefuseerd  zijn.    Eerst gaan Noud en ik z'n broer  Wim thuis ophalen, om vandaar  de snelweg op te gaan die op dit vroege uur nog erg rustig oogt.  Noud was duidelijk in de veronderstelling, dat het echt in Middelbeers te doen was vandaag.   Maken nog tijdig rechtsomkeert en rijden het kleinste van de dorpengroep in.    Zeldzaam bij deze tochten, we kunnen  dichtbij de startlokatie parkeren, en dat voorspelt niet veel goeds voor de opkomst vandaag.  De wandelagenda dit weekeinde is totaal overvoerd, en dat zal zelfs Olat gaan merken.   Gister in Geldermalsen ruim 30.000 deelnemers, en aangezien weinigen twee dagen achtereen willen of kunnen wandelen?   We lopen de Kerkstraat in, na parkeren, en wat opvalt, is dat enerzijds van de straat eenzaam een oude kerktoren staat, achter de toren een begraafplaats is  en in het verlengde ervan het altaar staat achterin dus.   Waartussen vroeger het middenschip was.  Aan onze zijde van de straat tegenover de toren staat een meer recentelijk gebouwde kerk.     We komen de erg rustige wat stille zaal in na begroeting op het buitenterras van een oud-wandelmakker, die het voorlopig kalmpjes aan moet doen, schrijven wij ons in.   Blijven niet lang met  de drankjes van thuis nog in de maag, en gaan op weg.   Het kleinste dorp, van de groep van drie, geraken we snel uit, en belanden in het landerige her en der huisje boompje beestje, en het overige vee wat al uit de stallen mocht.    De wind voelt wat killig aan in deze open ruimten.  Asfaltwegjes, geleiden ons naar natuurlijk , bosgebieden, "Echt Olat" dus.   Draaien paden  door en we zullen de eerstkomende tijd of deel van de route moeten delen, met talloze cross-tour-fietsers, of bikers, en het lijkt er door de veelheid op, dat het om een bike-meeting  zelfs gaat.   We zullen  er mee om moeten gaan, en dit lukt met beiderzijds  gedogen van de hobby wonderwel.   De bospaden en wegen zijn stoffig, gortdroog, door de erg geringe neerslag van voorbije maanden, enige verharding is er nauwelijks.   We genieten  van het jonge uitbottende groen, en horen alom  de vrolijke vogelgeluiden.   Ook het bodemgroen ontluikt in al haar variëteiten en pracht, de natuur is ruim een maand vroeger.   Van de z.g. wandelknooppunt markeringen wordt dankbaar gebruik gemaakt, vandaag.   Gaan zelfs door militair  oefenterrein waar diepe sporen van tanks en andere zware voertuigen hun werk doen.   Nu is het er rustig , dat wel.    Het maakt de route echter vrij pittig, en  de gewrichten hebben het te verduren, en aldoor komen groepjes bikers uit het niets, ons tegemoet gestormd.   Ze volgen een keurig voor hen extra uitgezette bepijlde route.  We gaan waar mogelijk respectvol aan de kant.   Ieder zijn vermaak.   Steken een doorgaande weg over, en geraken aan de open lucht rustpost, nog altoos betiteld als wagenrust van de club.    Volgen vanaf hier een schier eindeloze reeks van rustige bospaden, met toeristische wandelmarkeringen, met "onze" pijlen ondersteund.     Er liggen ook veel paardenvlaaien van huifkartochten die erg populair zijn in deze streek, en op een van  de vlaaien staat parmantig een plastiek vlaggetje, zomaar provisorisch,  op een lange boomtak,  als waarschuwing kennelijk voor het wandelvolk.    Geraken via een asfaltwegje komen uit aan doorgaande weg, even dubbelzijdig fietspad op, steken later over, aan een brug van de stroom de Kleine Beerze, {een zijtak van de Dommel}, genaamd en volgen tegenstrooms deze.   Links van ons over het smalle graspadje, staan een boel schapen te blaten, die zoveel drukte van het loopvolk niet gewend zijn, en dartelen vrolijk  de evenzovele lammetjes erom heen.  Aan doenlijk zicht.  Ze wagen zich dichter bij de omheining van de weide.   Ik geniet er intens van.    Die piepkleine beestjes.     De beek zelf is letterlijk overgroeid met lisdodde een soort rietplant nu nog zonder de donkerbruine kolven in top.    Gaan een paar keer over de beek met redelijk jonge houten bruggen met antislip of kippengaas  bedekt, en bemerken ter linker zijde de contouren van dorp Vessem.    Wij stiefelen door velden en broekgebieden met soms  pitrietbossen, langsheen de stroom, en laten in tegenstelling wat we dachten het dorp links liggen, even wegje met fietspad volgen om na wat bewoning en tuinen een graswegje in te slaan dat ons brengt naar de hoofdrustplaats, en kantine van een uitgebreide camping, alles nog in diepe rust qua bezoek en bezetting, en in de zaal nog angstig stil.    Ik voel me gepiepeld  door de gevraagde consumptie prijs, en neem me voor hier nooit meer terug te komen.    Worden hierna nog over het uitgebreide terrein gaan in al zijn leegten gestuurd.   Komen buiten het terrein aan een visvijver als bebording duidt, draaien achter de vijver door om de beslotenheid van bos weer in te gaan.  Gaan dan door heidevelden, om bij jonge dennen een smal paadje in te gaan.    Opnieuw volgen een trits paden met een weldadige rust zoals de Kempense  bossen om bekend staan, wat slagbomen nu en dan op de paden om gemotoriseerd verkeer te weren.    Een asfaltwegje en zigzag langs bos en weiden of velden en akkerranden van ons gescheiden door een diepliggende sloot, weer bij de veldpost uit te komen.  Hier komen alle afstanden bij elkaar, en is het derhalve een levendige boel, van ontmoetingen, begroetingen en info's omtrent elkaars  welzijn en wee.    Hier op dit punt worden we ook vermengd met groepen lopers van een of andere zomaar een tocht, en daar ze dezelfde stuk route kiezen als op ons papier vermeld, en het een erg smal graspad langs een sloot betreft, zal het even in ganzenpas moeten.   Krijgen  rechterzijde weiden en akkers, links heidegronden met vennen te zien, onderbroken met bospercelen.   Groot contrast toch.    De vennen van de Landschotse heide.   We zijn inmiddels samengeklonterd met groepjes bekenden van elkaar vanaf de rustpost.   En dus worden nieuwtjes en ervaringen wel en wee uitgewisseld.    Gaan opnieuw de geborgenheid van de bossen in en lopen uit de toch wel erg fris aanvoelende wind in de velden.   Komen nog campings voorbij of langsheen die hier in deze hoek van de provincie welig  aanwezig zijn.   Belanden na alle gebosloop, aan riviertje de Kleine Beerze die hier zijn weg door het landschap zoekt in slingervorm en tja  Ad de parkoersman die toch iets heeft met watertjes en stroompjes laat ons met de stroom meegaan richting wat we op afstand zien liggen Middelbeers op aan.   Blijven aldoor hossen langs de beek.  Stuiten op een muziekgroep die met een luidspreker  voor op genomen muziek, en met hun instrumentarium aan de slootkant bij een afdraaiïng van ons, wat mimiek uitvoert in play-back-vorm.    Terwijl iemand het optreden staat te filmen voor opnamen zogezegd.    Wie weet of zal het zeggen, aanstormend  toekomstig talent  misschien.   Zullen we er later meer van horen.    We blijven de grillige bochten van het riviertje volgen, door bossen en over enigzins heuvelachtig terrein.   Draaien later eindelijk van het riviertje weg en volgen een verharde grindweg.   Zien plotseling in de verten Oostelbeers  opduiken, ons einddoel.   Komen aan de weg naar Middelbeers uit en volgen het paralelle fietspad naar het dorp.   Parkoersuitzetter kan het niet laten ons door de schaarse bebouwing te sturen, via straatjes en achterommetjes, waarna we alsnog op de Dorpsstraat belanden, en langsheen de merkwaardige kerkgebouwen lopen.    Daarachter wacht de finish.    Op de vraag aan voorzitter Joop omtrent de bezoekerscijfers, fronst deze bedenkelijk de wenkbrouwen, en zegt met een schuttingwoord, dat het erg tegenviel.    Het is duidelijk, hij en zijn companen zijn erg teleurgesteld, zowat het dieptepunt.    Enig excuus zal of kan zijn, dat het wandelprogramma erg overvoerd  was dit weekeinde.    Aan organisatie  verzorgingsposten en parkoers lag het geenszins in alle geval.   Die was welliswaar pittig mede door het losse zand en de kuilenpaden van motorcrossers.    De slogan "Echt  Olat" ging alleszins weer op.    Noud heeft weer met zijn camera het parkoers afgespeurd, om voor het foto-album op de site van de club,  Olat.nl,  de tocht vandaag vast te leggen.   We waren hem als eens kwijt onderweg, kritisch als Noud met foto's maken is.    Helaas konden we niet lang nakouten, want Noud kreeg een beetje last met z'n gezondheid, en zo gingen we al gauw op huis aan na vlot even de bekenden nog ter afscheid begroet te hebben.    Al met al weer een mooie afwisselende dag en tocht, dankzij ook de zwoegers van de club om het ons naar de zin te maken.   Alleen:   Jammer van de opkomst.  Volgend weekeinde wacht me Dommelen -Valkenswaard, voor mij een soort van thuiskomen daar.   Wie weet treffen wij elkaar daar ook.   Tot volgend keer:  Houdoe !    Gegroet.

Peter Heesakkers

De Poort van of naar  de Peel.   Dat is ten oosten van Helmond.   Vanuit het westelijk van de stad gelegen Mierlo-Hout, wat nog een dorps karakter  heeft van voor de annexatie.    Vanaf het station mn. is de route naar de startlokatie perfect duidelijk opvallend bepijld.  De locatie betreft een warenhuis in vrije tijds en kampeerartikelen, in de ruimste zin des woords, van kleding schoeisel en benodigdheden.    Voor zover ik me voor kan stellen , absoluut uniek.   De start vanuit een warenhuis.   Een Adventure store.    Midden in het warenhuis op de begane grond, is een verblijfplaats gesitueerd, van gemakkelijke kampeerstoelen en wordt de wandelaar onthaald met  gratis drankjes, maar ook koffie, thee en een plak cake.   Het heeft tegelijk ook een commercieel tintje,   maar wel iets knus toch.   Bij inschrijving ben je verzekerd van aankopen tegen 15%  korting.   Het is er op het vroege uur al erg druk.   Voor parkeren in de directe omgeving is het lang zoeken naar een geschikte parkeerplaats.  Het is buiten dan ook levendig druk met zoekers naar een plek voor de auto.    De route vangt aan met een woonwijk naar villawijk, en we slingeren door parken, over halfverharde paden, "'t Hout uit ".    Over voetgangers en fietserbruggen, over vijvers en grachten, kanaaltjes, gaat het op een unieke nieuwe woonwijk  van de stad af, welke is nagebouwd in oud Nederlandse stijl.   Ziet er chic uit.   Lopen langs een gracht en vestingmuur en gaan dan de lange trap op naar boven om hier en daar een glimp op te vangen van toegangsstraatjes, met steegjes en eveneens grachten.    Hartje Amsterdam, in modernere vorm zeg maar.    Lopen boven langs een deel van  de nieuwe binnenstad, en bewonderen de bebouwing, en menigeen ziet z'n kans plaatjes te schieten.    Gaan een eindweegs verder weer de trappen van de omwalling af door een veldje , waar een sloot overgegaan moet worden middels vier ronde palen als brug.    Is even oplettend,  omzichtig balanceren.    Het houdt nog niet op met de bebouwing.   Gaan een rotonde halfom, opnieuw langs vijvers en een brugje over , geraken we eindelijk buiten de stad, verhard wegje op.    Aan een splitsing worden we genood om te pauzeren bij een scoutingverblijf met tuinen en terras, maar na ruim 3 k.m. lijkt me dit voor mijn afstand te gaan wat vroeg, en vervolg.  Jan Vogelsangs, {ja met een S }, blijkt gepokt en gemazeld in het uitzetten van wandelroutes, en dit demonstreert hij vandaag eveneens.   Jan maakt handig gebruik bv. om langs en uit de bebouwing te geraken.    En  stuurt ons via parken de stad uit.   De kerkklokken beieren vanuit Mierlo wijds door de omgeving.   Na de scoutspost stuurt hij ons om een sportpark heen, en laten we de splitsing  de kortere afstanden van ons weggaan.   Stuurt aan op een betonfietspad langsheen het kanaal, waar het op dit vroege uur al levendig druk is met recreatief  fietsverkeer.   De temperaturen voor vandaag beloven 23 gr. in deze hoek van 't land.    En heeft velen al op de baan gebracht ondanks het verzetten van de klok naar zomertijd,een uur  korter van vannacht.   De zon schijnt ook aan een helder firmament.   Een veld met al bloeiend koolzaad, totaal geel, gaan we langs.   Steken de kanaalbrug over en volgen langs de andere kant.   Een zwaan zwemt sierlijk voorbij, en even verderop ontdek ik een waterhoentje dat ijverig zijn nest bouwt op het water, veilig uit de waterkant.   Je verwonderd je over de dieren hun instinct om dit op een veilige plek te verwezenlijken.    Het kanaal wordt al jaren niet meer  gebruikt door vrachtboten , enkel voor recreatieve doeleinden en watersporten.    Ik hoor ook een specht kloppen.   De lente heeft ingezet, en dit is aan de bermflora maar ook de fauna te merken, de natuur zingt, dat het een lust geeft, en dit alles ruim vier weken te vroeg.   Overal komt groen en bloemen in aller soort uit de bodem.   Na een poos kanaal gaat het de bossen van de Luchense heide in, zandwegjes lopen.    Kom aan een enorm  aspergeveld afgedekt met plastiek.    Het witte goud.   Steken vlak voor Geldrop Prov. weg over de Molenheide in, stappen een lange bosweg op, die ons afzet aan de doorgaande snelweg Venlo-Antwerpen via Eindhoven, draaien een voetgangersbrug onderdoor en vervolgen een asfaltweg met bos enerzijds en velden en akkers omzoomd met bomenrijen en bermgroen anderzijds.  Mooie afwisseling.   Komen in opener gebied, en aan bij de Aardborsthoeve, de rustpost.   De voortuin en terras, zit vol met het wandelvolkje.   Waar ik me ook posteer.   Ik blijf hier niet lang, de entourage is me te deftig, en ook prijzig.   Bezorgt me de kriebels.  Mag meteen weer het grote dierenrijk, het bos in dus hierna, en slinger me een weg tussen veel dagjestoeristen, hier doorheen.  Levendig druk op deze eerste echte zomerdag overal, nog afgezien van veel fietsers joggers en fietsclubs.   Kom plots oog in oog, letterlijk aan de voet van een enorme communicatietoren die de omgeving tot tientallen kilometers domineert,  radio en t.v. zendmast,  op betonnen toren van 80 meter hoog.   Krijg pijn in m'n nek van het naar boven en  de top van de mast staren, waaronder een speeltuin gecreëerd is,  ga aan de rand ervan van afwijken, om even later de doorgaande autoweg over te steken, het bos uit, villawijkje door en dan de landerijen in.    Even verder rukt weer de nieuwbouw op, en Jan laveert  er ons handig omheen, een weidepad, enig industrie gebiedje, om een rotonde heen laat hij ons een trits oude boerderijenweg opgaan die ons veel later weer het kanaal van vanmorgen doet oversteken.    Opnieuw worstelt Jan met zijn wandelroute, om het aantrekkelijk te houden, en stuurt ons weer parken in met veel ruigten en speelweiden verharde paadjes.   Veel vogelgepiep en gekwetter, en die zich voorbereiden op de vroegere leg.   Enerzijds van het parkoers zie ik grijs water, anderzijds geelbruin, ziet er niet gezond uit, {mijn mening}.   Zal afvalwater zijn {?}.   Weer slingeren we door parkaanleg en bereiken opnieuw na een grote lus, dus, weer de scoutingplaats van vanmorgen.    Daar stap ik nu maar op aan, enorm druk, maar in tegenstelling tot belofte zitten we daar in lange rijen aan even zo lange tafels in de felle lentezon te bakken.    Weer zit ik niet lang, het waren wel erg populaire prijzen hier, en lokte tot langer en meer zitten zo blijkt.   Zij doen goede zaken.   De scouts hadden een geweldige dag zodoende.   Ik vervolg mijn wandelweg, we zijn vlak aan Mierlo-Hout, maar we krijgen nog een ferme lus te gaan.   Vrij plotseling neemt de sluierbewolking toe, en de zon verdwijnt  goeddeels.  Asfaltwegje volgen, en een veldweg, komen we weer aan het kanaal welke de Zuid-Willemsvaart , met centrum Eindhoven verbindt.   Het fietspad ervan opgaand, toch weer kanaal overstekend over brug, direct een scherpe bocht en onder die brug door vervolgen we andere zijde kanaal op grind.   Alweer een eindweegs verder steken we definitief kanaal over en laat de organisatie ons een plek passeren waar een sponsoractie aan stand met terras plaatsheeft , ten bate van, ja wat eigenlijk?  Een Helmondse atletiekclub, biedt spotgoedkope consumpties aan, en hier laat ik me kort laven.   Drink echter staande beens en vervolg weer.  We worden weer een bos ingestuurd, brede en smallere paden.  Ze zijn talloos, kortgaand links en rechts.   Wat bruggetjes en over vijvers gaande, slingeren we om bebouwing heen, om later toch de wijk in te moeten gaan, maar Jan houdt stug vol, en fantaseert erop los om ons aangenaam door padenwerk te sturen, over fietspaden, langsheen sportcomplexen en parken,  met eenmanspaadjes,  bezien de voortuinen van de woningrijen, en dan moet het toch gebeuren, we krijgen een paar straten te gaan, naar de finishplaats.    We lopen aan de andere zijde de straat in naar het warenhuis welke zomaar in de woonwijk ligt.   Na afmelding laat ik me in de stoelen gerieflijk wegzakken.  Jan staat naast  het afmeldburo, en we beginnen een kort praatje, en ik kan hem meteen complimenteren, met het vernuftig  uitzetten van deze route.   Men mag opnieuw een drankje van de zaak  gratis tot zich nemen.   Dan informeer ik naar de tijd en moet er de benen inzetten, naar het station.   Helaas de verbinding, {trein},  gaat om het uur, en zo lang wil ik niet wachten.   Op het perron raak ik nog in gesprek met een 82 jarige volhouder, die nog kwiek door het leven gaat.  Ook een actief wandelaar.   We kunnen elkaar een tijdje vergezellen, op weg naar huis.   Hij moet overstappen naar dieper in Limburg.   Ik kijk terug op een geslaagde wandeldag.

Tot volgend keer  beste lezers: "Houdoe " !  Ofwel, gegroet.

Peter  Heesakkers

De naam van de tocht is nog een overblijfsel van de tijd dat  gedurende de wintermaanden 'swinters nauwelijks officiéle  wandeltochten  plaatsvonden.   Hedentendage kan men overal het ganse jaar door  wandelen.    Ik zie op mijn weg naar Heeswijk tot tweemaal toe toerbikers  verzamelen, klaar voor hún vrijetijdsbeoefening, veelal in erg dunne sportkledij.    Ik houd wijselijk gezien de temperaturen, toch maar een dik jack aan vandaag.   Een hobby of sport waar wij wandelaars onderweg steeds vaker mee rekening moeten houden.    Vanaf de uitstaphalte is het nog een eind gaans naar de startplaats in de kantine van een openluchttheater, dwars door velden.   Ga een erg grote en drukke parkeerplaats voorbij, bedoeld voor bezoekers van het theater,  ga een bos in wat de nabijheid van de arena  verraadt, waar massa's fietsen tegen de bomen geparkeerd staan, en klim over duinen, een ongemakkelijke  natuurlijke trap, ga achterdoor , bovenlangs de arena, om er evenzo ongemakkelijk vanaf te dalen.  Vele vlaggen sieren de ingang naar de kantine, vlaggen ook, van de jubilerende 70 jarige wandelbond.    Een  knusse  verblijfslokatie waar het gonst van de aanmelders.   Begroetingen over en weer, korte opmerkingen , verhalen, nieuwsuitwisselingen, en dan ga ik na inschrijving ook op weg in de meute.  Lopen de schuifpoort uit van het anders afgesloten terrein meteen het groen in.   Willy bekend van zowel het provinciale als landelijk bestuur en woonachtig in de streek hier, tekent voor het parkoersontwerp.   Dat hij dit gebied goed kent spreekt vooral de eerste kilometers duidelijk.   Het parkoers opent met bospaden, gras en sprokkelhout en slangenpaden uit de nog koude  en in de beschutting  van de ochtendwind.   We volgen een poos het LAW ofwel Grand-Route-pad van 'sHertogenbosch naar Roermond.   Berken en den en allerlei struik of grondbegroeïingen zijn ons deel.   De natuur bot nu flink uit zo ervaren we.   Het frisse groen laat zich zien.    We toucheren even een bosrand met zicht op de landerijen en de kerktoren van het dorp, en de abdij.   Gaan over de ruggen van oude nu begroeide zandverstuivingen, op en af.   Langs  gebieden waar boswerkers het bos of hele percelen uitgedund hebben, paadjes met hakhoutresten.   Zie terloops ook nog plukken vogelveren liggen, een vogel,  waar een of andere roofvogel zich tegoed aan deed.    De paden voelen als tapijt onder je schoenzolen.   Even 100 mtr. asfaltwegje en we draaien weer  het bos in.    Zie een grote plek maagdenpalm  bloeien, met paarse bloempjes.    Gaan een sloot jawel met water langs, en daarneven een kunstmatig ven, met watervogels, achter dit ven om via klimminkjes en jonge bomen aanplant.    Volg een kasseiwegje, als bleef hier de tijd stille staan.    Een bospartij doorheen met voornamelijk hulst, den en spar.   Randje bos weer landerijen in met zicht op opnieuw nabijliggend dorp.    Een boerderij verborgen achter veel rododendrons, een berkenwegje met oude langgevelboerderijen.  Merkwaardig er staan veel paasbloemen in de bermen of narcissen.  Kennelijk van gestorte gronden hier beland.    Rivier De Leygraaf over, en tikken we de bebouwing van Heeswijk aan.    Een weggetje oude knotwilgen, even verwarring, maar toch, een pijl noodt ons over particulier terrein langsaf een villaatje, langs een beekje de terreinen van de abdij over te gaan, bij uitzondering, en daar is de rustpost voorzien.   Een gezellige levendige drukte op buitenterras zowel als binnen, en voldoende personeel om de drukte snel aan te kunnen.    Hierna vangt de lus aan, ga wat bewoning door en langsheen, een nieuwbouwwijkje, met opvallende woon-koop-huizen  vooral in variatie en kleur, ga vervolgens een groot park door de bebouwing uit met een plaatsgenoot aan mijn zijde.   Hij heeft zich in afstand bedacht en  gaat met me mee.    Even zien we een pijl over het hoofd, maar komen toch op de juiste weg, en gaan de bouw uit, na een echte parkwijk in aanleg nog, de velden akkers weilanden in.   Zie achter me dreigende luchten opdoemen, en zowaar, binnen de kortste keren trekt het hemelzwerk potdicht en beginnen ze boven  te sproeien en met hagelstenen te gooien.   Toon en ik doen vlot onze kepen om, en laten  de bui z'n werk doen.    Het gutst eruit en ziet ernaar uit dat we voortaan overgeleverd zijn aan de nukken van de natuur voor de rest van de dag.    En dit overkomt ons juist in de open ruimte van de boerenlanden, geen enkele schuilgelegenheid.   Gaan van verhard zand/grindwegje het asfalt op, waar het water afstroomt, en dan ziedaar, tóch, aan de einders klaart het op , en zien we een prachtig schouwspel van stapelwolken massa's  opdoemen, het wijdse land wat opfleurend.   Ik volg het geboeid.    We stappen opnieuw een bos in  over nattige paden, dat wel.    Het wordt allengs droog, en we slingeren door dit bos, missen met almaar naar de grond kijken waar onze voeten te zetten toch een pijl en de volgnummers kloppen niet.    Gaan op onze schreden terug, en vinden de afslag.    Stoppelveldseweg, waar zijn de stoppels, mogelijk maïs bedoeld?    De Koffiestraat, hoe verzin je het ,{!?} , duidt er kennelijk op dat de rustpost van de lus weer terug in zicht komt.    Kerktoren van Dinther komt in zicht, maar we draaien noordelijk om dorpje heen tot we die vorige nieuwbouwwijk weer ontwaren, met een grote boog eromheen en dan treffen we weer de vrije toegang achter de woning van daarstraks die ons weer naar het abdijterrein leidt.    Het is binnen erg rustig  geworden, en men is bezig het meubilair op te ruimen, we zitten in de achterhoede dus.  We, Toon en ik blijven ook niet lang en vervolgen de route. Die leidt ons door tamelijk nieuwe  woonwijken het dorp weer uit.    Passeren het Airborne monument.   In deze buurt landden op 17 September per abuis een afdeling van de  101e Amerikaanse  luchtlandings divisie, tijdens de fameuze actie  Market Garden.   De eenheid moest van hier terug zien te geraken in de eigenlijke landingscorridor bij Veghel wat nog een beste tippel was.    Zij leden zware verliezen op hun weg.    Gaan dorp uit fietspad naar kanaalbrug op en vlak daarvoor slaan we een gebarricadeerd fietspad weer in die later versmald en hard grindig zand wordt, door broekgebiedjes, en vervolgens langs de Aa-rivier, wat akkerveldjes , tot we een oude  betonnen brug  over mogen. Komen nu in een gebied omheen een prachtig kasteel, waar de Airbornes destijds tijdelijk een paar dagen maar hun hoofdpost hadden.  Een parachutist sprong bovenop zijn aalmoezenier in de kasteelgracht, wat gelukkig goed afliep en wat hilarisch was.   Weer een brug over en gaan door landgoed Kameren,  waar de oude huisjes geel/groene luiken aan de ramen hebben, en de deuren evenzo gekleurd zijn,   die het kasteelgebied en tuinen  omringen.    Zompige paden volgen we.    Stuiten op opnieuw, -we zagen er onderweg al zoveel- , oude boerderijtjes zo van een schilderij,  een witte boerderij, met opnieuw de gekleurde luiken en zelfs een oude waterput, uit grootmoeders tijd, gaan we langs.   Ik probeer me de tijd van toen voor te stellen bij de aanblik.   Nu hebben we toch veiliger leidingwater.   Steken een klinkerweg over en dan de velden weer in langs schitterend en oude huizen, van een a twee eeuwen oud.   Voor ons doemen in de verte toch weer de bossen op, met weer die kolossale  stapelwolken die het landschap fleur geven op de achtergrond.    Dan opnieuw na een beekbruggetje mogen we de finale  van deze tocht afsluiten met weer bospartijen. Stappen het wat langdurende  asfalt af, het groen in.    Net als Toon en ik opperen, dat het toch niet ver meer zal zijn, doemt plots het natuurtheater, de finishplaats dus op. Stappen het poortje in, de kantine binnen en melden ons af. We zijn echt bij de laatsten.    Willie had een puik parkoers voor ons vandaag uitgestippeld, door zeer afwisselend gebied.    Heeft er heel z'n hart en ziel ingestopt, de overige leden en helpers trouwens niet te na gesproken.   Zij waren de basis van deze succesvolle tocht, wat zich  verwoorde in een recordgroot deelnemersaantal, als pluim op de hoed, helemaal terecht.   Volgende week lonkt  Mierlo-Hout om heen te gaan.   Ik stap ruimschoots vroeger aan naar de bushalte, en tref Willie nog op mijn weg en kan hem zo uitvoerig bedanken, en prijzen voor deze byzonder mooie en puik georganiserde wandeldag.   De terugweg was ditmaal veel sneller, t.w. net geen drie kwartier, inclusief overstaptijd.    Beste, geachte lezers,  gegroet, tot volgend keer:       Peter Heesakkers

In  Valkenswaard is het na overstap uit de lijnbus, even wachten op een knusse z.g. Buurtbus (acht persoons), naar het dorpje Borkel en Schaft behorende tot genoemde plaats.  Een bosrijke autoweg door  worden we gedropt bij de voordeur van de startlokatie.   Ik met nog twee "westerlingen" des lands. Het is wat dringen in het kleine dorpscafé. Ik hoor almaar een sissend en enigszins  zacht ratelend geluid, wanneer ik mijn  startkaart invul.  Ik kijk naar boven langs de hoek zeg maar van muur en plafond, en daar zie ik een treintje langsheen allerlei miniatuur huisjes , boompjes enzovoort toeren, door een miniatuurlandschap.  Onvermoeibaar toert  dit treintje zijn rondje café almaar door, langs in en uitspringende hoeken van de cafémuren.  Ik raak heel geboeid.Uniek!  Ik had Gonny van Jos, het bekende duo van Beneluxwandelen ook verwacht, ze zou komen. Ze was nergens te bekennen, vraagje, is ze al weg, nog onderweg, komt ze nog. Door het ongewisse, besluit ik maar aan te stappen.  Dit café heeft een triestige geschiedenis, waar het café  zelf part nog deel aan had.Toen onze bevrijders op 16 September 1944 aan de nabije Belgische grens stonden zich voorbereidend op de opmars naar Arnhem via Eindhoven, bekende route van de fameuze Market Garden actie, was een verkenningseenheid op pad gestuurd.  Cafégangers hadden de  geallieerde soldaten opgemerkt, en verkeerden in euforie, doch de soldaten keerden ras om en reden als dollen terug naar hun wachtende, voorbereidende eenheid.  Ze werden op kogelregens door de langs de weg verscholen vijand onthaalt , maar brachten het er heelhuids van af.   Niet de cafébezoekers, die werden ter plekke tegen de cafémuur buiten geëxecuteerd, uit pure wraak.      Ik verlaat het café en ga langs hele rijen geparkeerde auto's af, waarvan erg velen uit ons buurland afkomstig zijn.   Vrij snel mogen we al de bossen ingaan, welk pad al snel overgaat in smal houtsprokkelpad,zal ik het noemen. Een akker langs, en verderop de dorpsweg oversteken, wat boerenhoven,krijgt een pony even een knuffel van me, die daar in eenzaamheid staat.   Een zandwegje ingaand, brengt ons aan asfaltweg en rand bebouwing de sportparkdreef op.  Een veldweg in die me zet aan de boorden van de Dommelrivier, met de stroom mee het graspad volgend , die me over een bruggetje brengt door enigszins moerasgebied,wat drassig het pad ook, wat we een poos moeten volgen. Het lijkt een "netelige" kwestie te gaan worden, alom bloeien, die krengen, brandnetels dus,  in al hun veelheid langs de paden. Al steken ze nog niet, en zeker niet met de lange broek. Komen bij een palletbouwer en houtbewerkingbedrijf uit, terug naar de dorpsweg, die volgen als oude bomen-rijk wegje, gaan vervolgens een fietspad op welke dwars door natuurgebied De Malpie voert.  De toon is duidelijk gezet.  Ik bereik de wagenrustpost met terras van de club.  De kantinewagen wordt door de leden gekoesterd, heeft alle voorzieningen van drank en voedsel.  Vanaf hier vangt mijn lus te gaan aan. Ga een boswegje in door een klappoort en beland in een broekgebied, met de gebruikelijke flora van het z.g. Dommeldal. Vogelengezang alom vandaag te horen, ik ken en herken de geluiden echter niet.  Slinger over een graswegje en alras komen snelle jongens, vroege starters, en wat bekende gezichten ook, me tegemoet gedraafd, terug van de "lus.  "Ze roemen hem als ik ernaar vraag.   Moet een lastige opklim en afdaling van brug over met waterval van de beek dus, en een  volgend knoestig padje van boomwortels en stompen houden me alert.   Een slingerende zandweg stuurt me door akkerlanden, en moet vervolgens twee schuifpoorten door, niet duidelijk waarvoor ze dienen.  Gaan dan de autoweg naar  Hamont -Achel  oversteken het domein in en door van een bekend internationale  springruiter.  Ik geraak van de Malpie op de Brugse hei, deels bos , deels akkers en weiden, en mag een eindweegs verder een natuurpad in  waarvan de bebording aangeeft dat het onder Leende hoort, jawel het Leenderbos, witte bloesemstruiken langs het pad dat ons door moerasachtige vlakten stuurt waar riviertje Tongelreep  zich voortkronkelt.  Er volgt een serie klaphekjes en planken wandelpaden over drassige gronden, en aan rand bos draaien we af over graswegen drassig weer langs de wateren enerzijds, anderzijds bos en hei. Gaan voorbij een metershoge uitkijktoren. Ik bemerk sporen van omgewoelde gronden van waarschijnlijk everzwijnen, die er hun voedsel zochten.  Ze schijnen in dit gebied veel voor te komen, maar ik zal er geen een zien.  Grote vlakten met dorre varens en rietkragen ga ik langsheen. Zie nog de keizersmantel en citroenvlinders fladderen. Alles is vroeg dit jaar in de natuur , ruim een maand te vroeg.  De Achelse kluis, een fameus trappistenklooster komt in zicht, het klokje boven de kerkkapel, luidt het Engel des heren, om twaalf uur.  De meeste gebouwen van het enorme complex liggen voor zowat 90 procent op Belgisch gebied, en zijn tuinen voor een deel maar.   De monniken voorzien in eigen onderhoud op agrarisch gebied en eigen veestapel, en zelfs een eigen winkel met meest eigen producten.  De  landsgrens loopt dwars door de kapel.   Stap uit  de natuur de smalle doorgaande weg op richting Nederland, zie niet ver weg de landgrensbebording aan de toegangsweg naar het klooster.   Steek de Tongelreep over welke op Belgisch gebied  Warmbeek heet.   Passeer een groot kruisbeeld, op een driewegsplitsing, ga van acacia bomenwegje een beuken en vervolgens eikenwegje in.  De Kluisweg met fietspad laat de parkoerszoeker/architect liggen en stuurt me en ons een lange brede zandweg paralel lopend in, langs een bosrand.   Los zand baggeren wordt het.   Na dik een kilometer gaans een stuk tracé  van oude voormalige  al lang opgeheven spoorbaan naar de "buurman" , op, en asfaltwegje Kluizerdijk komen we aan de rotonde, weg Valkenswaard-Achel.  Op dorp Schaft gaat het aan , maar  via wat boerenhoven, gaat het weggetje af landerijen in, langs sloten en beekje, een graspad eenmans gaans breed of smal beter.   Langs hoge coniferen en andere soorten hagen.  Ga door de velden in ontwikkeling voor de lente en zomeroogst, en herken de afslag over een beekje van deze lus, en ga tegendraads  van route heen op weer de kantinewagen af.   Marsleider der club Jan Se.  weet me te vertellen dat Gonny {van Jos}, achter me loopt, en ik een goede 25 min. voorsprong moet hebben op 'r.   Schat hij in.  Ik besluit mijn verblijf hier te verlengen, op haar te wachten.   En ziet daar is ze plots in beeld, handje gaat ter herkenning omhoog als groet, en na bekoming van consumptie neemt ze plaats bij me.  We zien elkaar niet vaak want Gon en Jos zijn  verlekkerd met hun tochten, op het Belgenland,  zowat elke week in het jaar, zoals erg velen die daar  erg tuk op zijn in onze streek, en die groep is nog steeds flink groeiende,  richting Belgenland, zo verneem ik alom telkens.   Zo zie je maar wandelsport verbroedert over de grenzen heen.   Het heeft ook wat, de sfeer en organisatie daar zo heb ik ook ervaren.    Overigens er zijn hier in de provincie clubs die hun tochten en routes en  organisaties ook met veel succes overnemen.   Eigenlijk afgekeken succes.   Deze tocht is in die geest, en slaat ook bij de zuiderbuur wel aan.   Enfin, dit alles terzijde.  Gon en ik besluiten verder te gaan, voor opnieuw een ommetje.  Volgen toeristisch fietspad een poos,  gaan een onderbrekend weiland in het boslandschap langsheen, en vervolgens krijgen we stijging in het parkoers, het wordt duinentrappen van jewelste.  Krijgen een schitterend beeld of overzicht van bovenaf op heidegebied met vennen en knuppelbrugjes te gaan.   Maar moeten dan een tijd langs boswerkers en machines ploegen.   We zien al onderweg alom metershoge houtstapels  van boomstammen vandaag, bos wordt overal uitgedund, en de takkenhagen blijven liggen om wild te laten schuilen.  Het schijnt ons toe, dat men de vroegere  zandverstuivingen weer wil doen terugkeren.  De heide wordt n.l. tot zand toe afgeschaafd.   Na een tijd open gebied gaat het opnieuw de bossen weer in, en komen we terug bij de kantinewagen.  Best een mooi ommetje geweest.  We nemen het er weer van, even een zitpauze, en dan zetten we de laatste kilometers in, met alle afstanden bij elkaar.  Het is op de open stukken na die wel fris zijn door de wind, goed uit te houden.  Daar kan ik m'n dunne jack best verdragen.   Uit de wind kietelt de zon op onze koppies.   De lentewarmte komt op gang.  Gonny heeft hele verhalen over haar tochten in m.n. de Ardennen, hun favoriete wandelterritorium, met Jos, en eigenlijk hebben we algemeen veel te vertellen over wandelervaringen die achter ons liggen.   En meningen, gebeurtenissen, wandelgeschiedenissen.   We zien de molenwieken draaien in de verte in het dorp.   Wat bospaden en wegjes nog belanden we plots aan de finishlokatie.  Opnieuw moet en mag ook gezegd, dat de wandelvereniging  De Grenslopers weer een fenomenaal mooi en boeiend natuurparkoers ons voorgeschoteld heeft.   Het was genieten van begin tot eind.  Ook onze Vlaamse wandelvrienden beamen dit  volmondig en vol lof, toch kritisch als zij zijn over wandeltochten, organisatie en parkoersen.  Het was een oergezellige  ontmoeting met onze wandelgenoten van over de denkbeeldige landsmeet.  Gonny en ik nemen nog even een drankje op het buitenterras, en bomen nog wat na over meest wandelaangelegenheden.  Een stadsgenoot van me meldt zich ook af, welke ik onderweg al trof, en nog herkende van een wintertocht in Tilburg.  Terwijl ik me focus op de tijd van de bus die ik wil nemen, de halte aan de deur, biedt hij me  spontaan aan samen naar Eindhoven terug te rijden.   Dat laat ik me niet  twee keer vragen.   Gon besluit ook haar lange reistocht te  aanvaarden per motorfiets.  We zien haar onderweg nog rijden, en een toeter ter begroeting van ons.   Ook wij hebben onderweg elkaar veel te vertellen. Bovendien zijn ook wij het volmondig eens.   Een tocht was het om in te lijsten.  Daar leent zich onze zuid-oosthoek van de provincie zeer zeker voor.  Toch heeft tochtleider Jan  voor volgende uitgave iets nieuws in gedachten, voor volgend jaar.  Leende...   Absoluut dit wordt weer om naar uit te kijken.   Een regelrechte knaller van een omgeving en dus een parkoers.  Staat bij mij  vooraf al genoteerd Jan!  Ik kijk er naar uit.   Beste en waarde lezers:  Houdoe !    Gegroet, tot volgende  tocht weer.     Van:  Peter  Heesakkers                                      

Uiteraard zo Noud is , staat hij weer klokvast aan de voordeur, en aanvaarden we de reis allereerst naar z'n broer Wim , om die mee op te pikken, en snorren we  naast de autoweg de toevoerwegjes naar het dorpje Weebosch, niet groter dan een paar honderd inwoners hooguit, wat onder Bergeijk behoord.  We zijn wat laat voor de start, en het is even zoeken naar een passende plaats voor 't vehikkel.  Het staat tot ver buiten het piepkleine  Kempense dorpje overvol. Na wat gedraai vinden we een geschikte plek.  Het kleine dorpskerkje luidt  zijn klokken, roept zijn gelovigen op, en voor de kerkgangers valt te vrezen, dat deze nog verder weg hun auto zullen moeten parkeren.   Halen ze wellicht nog de eindzegen. Na de mis. Het is een regelrechte invasie van wandelliefhebbers en ook uit het Belgenland is de interesse erg groot zo valt op, aan de roodwitte nummerborden.   Het is vast en zeker nog nooit zó druk geweest, in de nederzetting, en zeker niet zo vroeg op de zondagochtend.  Het dorp behelst, een straat van paar honderd meter, hooguit,  als  doorgaande hoofdstraat, met enkele zeer korte zijstraten als bebouwing, om u een idee te geven.  Je vraagt je af hoe ook wandelaars uit verre windstreken zulk een kleine gemeenschap weten te vinden. De tom-tom zegt me een stel uit Apeldoorn, ach ja, natuurlijk... Ze komen weer van verre uithoeken des lands.   In de zaal krijgen we een plagerijtje van voorzitter Joop voor de kiezen wat  beleefd gepareerd wordt.  Vanzelf is het levendig druk in de zaal van het enige etablissement in het dorp naast dat het ook  over een prachtige vrijetijds accomodatie { activiteiten en ontmoetingscentrum } beschikt.  Even verderop dan.  Het is een zeer gewild dorp wat het organiseren van wandeltochten betreft het hele jaar door.  De  twee locale wandelclubs hebben er ook hun domicilie.  Dit zegt meteen iets over de gewilde omgeving, want dat is het wel in de wandelwereld.   Het dorpje fungeert ook als bedevaartplaats voor alleenstaanden of in de volksmond vrijgezellen, en wanneer die samenkomen, ligt het wel voor de hand, dat er bindingen uit ontstaan vanzelf, dus het werkt zal de pastoor met trots beweren.    Weebosch ligt verscholen in het Kempisch groen in de vorm van onmetelijke bossen vooral, waar  elke club naar hartelust  routes kan uitzetten.  En ook wij zullen dit vandaag weer eens ervaren.   We gaan de zaal uit een hoek om en meteen staan of lopen we beter  geduid door het agrarisch gebied.  Steken een stenen brugje over van riviertje De Run, een van de vele zijarmen van hoofdrivier De Dommel, over en stiefelen op de bospartijen in de verte opaan.   Nog wat bewoning voorbij, draaien we drie zijden van de vier, om een akker  via veldwegjes naar de bosrand.   En duiken we zeg maar voorgoed de beschutting van het volwassen oude en jonge bosgroen in.   Wat zich laat genieten in rust, ruimte, onmetelijk, en stilte.   Het absolute summum voor de rustzoeker.   We horen vogels allerlei soort hun lenteliederen zingen soms onderbroken door de kraaien, die het concert trachten te verstoren met hun schorre gekraai.    Er volgen een en tweesporige {karresporen} , bospaden, zandwegjes, en we laten het lentegenot ons overkomen.   Fietspaden en routes, een knuppelbrug, mtb-paden, gekleurde en anderszins gemarkeerde fiets en wandelroutes van VVV's en andere landelijke toeristische organisaties laten hier hun sporen achter, in een weelde aan bosgebieden, en andere natuurvormen.   Na zowat zes k.m.rs dient zich de eerste veldrustpost aan, voorzien ook van een toiletbox, door mij  bescheiden betiteld als telefooncabine.  We zitten daar op de klapbankjes een poos als er een baas met hond aankomt met zijdelings hangende rugzakken langs zijn rug, van het beest dan.   Het beest krijgt daaruit zijn proviand  alsook water uit een bakje.  Hondenverzorging ten top dus.   Leuk om te aanschouwen.   We gaan een doorgaande bosweg naar België  oversteken en de borden wijzen ons de weg naar de Cartierheide, even bekomen van alle gebos tot nu, maar er wacht meer.    Heidegebied wordt na een poos alweer ingeruild door weiland en schier eindeloze bossen, en toeristische fietspaden.   Het is zo blijkt een enorm uitgebreid bos en heide gebied  ver van de bewoonde wereld.   Jammer dat het lover op zich laat wachten nog, met de uitbotting ervan.   Jammer, had een apart beeld gegeven. Toch we lopen beschut tegen de toch nog frisse wind, welke we ervaren in de opener gebieden.   Zo heb je het warm, zo loop je in de wind, en kun je je jack nog best aanhebben.    Opnieuw komt een rust veldpost in zicht en mogen we van brood met beleg, koffie en een bakje soep genieten, aan de Palts een genoemd natuurgebied.  Een ontmoeting met Hennie van Theo van Beneluxwandelen.  Hennie probeert het weer eens na lange afwezigheid op de wandelwegen.  Theo is voor het grote werk de 60 k.m. onderweg ergens, zo verneem ik.   Met Jaap H.'s  vrouwtje Tilly, bebbelt ze achter me lopend honderduit.   De 40-50-en 60 k.m. gangers splitsen hier van ons af.   Na een poos vangen we een glimp op van de autoweg naar Antwerpen, mogen weer eindeloos boslopen , steken plots een grote parkeerplaats over en belanden exact op de grenslijn met ons buurland, en de provincie Antwerpen. { Mol-Postel }.  Lopen na rust op terras van etablissement in de voorjaarszon tussen, twee nog wel, grenspalen door, zo'n tien meter van elkaar, terug naar ons landgebied.   Het gebied Witrijt in, wat paadjes langs weiden en weidevee.   Een draaipoortje op een latten brug van een beekje over en door, verandert het toch weer in bosgebieden.   Het is soms bukken of hup de beentjes over de stammen, vanwege overhangende boomstammen, gesneuveld, door wellicht voorbije stormen hobbel ik met Tilly  door boswegjes en paden.   Wit-rode wandelmarkeringsroutes van grand-routes, en andere wandelpadmarkeringen, volgen.  Wij blijven braaf onze vierkante gele bordjes met pijlen erop volgen, met weer eindeloos gedraai door moeder natuur.   Uitgestrekte bossen door.    Na weer een lange tijd geraken we langzaam uit de bosgebieden en komen aan een sportpark.  Gaan dit aan fietspad asfalt met asfalt bosweg voorbij.  Zien terloops dat de publieke belangstelling voor de voetbalmatch verwaarloosbaar is.  En geraken aan de  smalle binnenweg tussen Eersel, en Weebosch.  We zien op afstand de spaarzame huizenrij van dit piepkleine dorpje, gaan langs ontmoetingscentrum en de dorpsstraat op.  Het Gerarduskerkje, erg klein met twintowers voorbij.  Het is inmiddels veel rustiger met wandelparkeerders, zo zien we, en belanden al gauw aan  de vertrek/aankomstzaal.   De rust keert langzaam terug in de straat.  "Echt OLAT". Die leus ging weer helemaal op.  Het was zonder meer een natuurtocht in optima forma, maar toch ook wel pittig parkoers bij tijd en wijle, zo vertelden m'n onderdanen, in pijnvorm.    Ik zag onderweg veel fotografen, { ben reuze benieuwd wie dat waren, Beneluxmedewerkers {?},  maar ook Noud  liet zich met z'n camera niet onbetuigd.  Noud legde de tocht van zijn cluppie weer vast dus, en we waren hem onderweg meest kwijt, hij speurde het parkoers af om  de natuur voor de site www.olat .nl  wandelfotoalbum, te vereeuwigen.  Ben er weer erg benieuwd naar.   Hoewel Noud en Wim eerder huiswaarts gingen  ben ik langer nagebleven.  Hield wel in , dat ik nadien een tochtje van pakweg 5 k.m. te gaan had naar de dichtstbijzijnde bushalte in Bergeijk.  Daar voegde zich een andere Peter wandelaar bij me en hadden we onderweg veel wandelnieuwtjes, en ervaringen als van deze dag,  uit te wisselen.  Ik kijk alweer uit naar de tocht vanuit Borkel, midweek van club De Grenslopers.   Ook aan  zuiderbuurs grens.  Tot dan gewaardeerde lezers.   Houdoe!    Gegroet. Tot volgend keer weer.

Peter Heesakkers

Alweer lang geleden dat Wim,{Nouds broer} present tekende, om gedrieën weer eens op weg te gaan naar een wandeltocht.  Naar een verre uithoek van onze provincie, vlak aan de provinciegrens van Ned. Limburg, in het verlaten Peel gebied.  Een dorpje dat bij wijze van spreken past in je hand.  Een ver na-oorlogs   gesticht pioniersdorpje, een paar straten groot.  Als je niet oplet rijd je het pardoes voorbij.  Het is er bij aankomst al zo druk, en ei-vol, dat we genoodzaakt zijn de auto in den buiten te parkeren, aan de akkervelden.  De vertrekzaal is feestelijk uitgedost, geheel in carnavalsstemming.  De inschrijving  verloopt edoch simpel en rap.   Na wat gesprekjes en begroetingen her en der, waaraan je nooit ontkomt, en waarom zou je ook niet, gaan we op weg. Passeren direct buiten komend het standbeeld van de pionier.  Daarnaast een recent gebouwde kerk die waarvan het dak veel gelijkenis oproept met een halfpipe voor scateboarders, die daarin halsbrekende toeren uithalen. We herkennen er ook een ski-springschans in.  Gaan enige meters straatjes door om aan een in de streek beruchte doorgaande autoweg over te steken.  “De Dodenweg”.  Een bosweg in, fietspad op, om vrijwel direct hierna, een bosgebied De Stippelberg in te gaan.  De zon doet z’n best, maar er staat  wel een venijnige wind, al wordt deze in de bossen  flink getemperd. Krijgen een hele reeks boskruisingen te gaan. Toeristische wandel-knooppunt markeringen en gekleurde wandelpalen.  Steken een smalle  verkeersweg over en komen in de Klotterpeel en bijhorend ven met erg vochtig padenwerk, een wat onhandig hekpoortje door wat bij elke passage maar een stukje openklapt, en maar een persoon telkens toelaat.  We hebben mazzel want achter ons volgt een hele stroom wandelaars die zullen moeten wachten.  We grinniken bij de gedachte.   We struinen door in de rust en stilte van  het uitgestrekte bos, met her en der een groot of kleiner ven, een waar lusthof, een  uitgestrekt gebied van erg weinig bewoning.  Er zijn zo waar straatnaamborden op diverse paden en boswegen.   Gaan weer even over een fietspad met een rare lus , een dammetje over een diepliggende sloot, gaat het de rimboe in alwaar op iemands erf de open luchtrustpost, wagenrust genaamd onder de overkapping van een grote schuur, de voorzienigheid der club klaar staat.  Als altijd, knus vertoeven.     Gaan na verpozing  slagboom voorbij een bos en landschap in met rijkelijk rododendron struiken.  Een grote witte villa steekt af tegen het groen voorzover we al van groen mogen spreken.  Volgen een poos de markeringen van het LAW Peellandpad van Den Bosch naar Roermond.  De Schotse grazers die ons op papier beloofd en ook voor gewaarschuwd worden zijn nergens te bespeuren, wel hun uitwerpselen die rijkelijk rondgestrooid liggen.  Een reeks z.g. klaphekken doorgaand volgen we, door uitgestrekte heidevelden. De wolkenvelden erboven geven het landschap een apart cachet, die almaar wisselen.   Eindeloos gaat het onder dit decor voort, hier en daar onderbroken met groepen dennebomen en loofhout, laten we de blikken verten verkennen.  We duiken dieper in onze kragen tegen de wind die hier vrij spel heeft.   Zien een eindweegs verder, later een groot nieuwbouwwerk, wat blijkt de zaal rustpost te zijn, grenzend aan een enorme recreatieplas, waar je moeiteloos zou kunnen waterskiën, zwemmen , zonnen, roeien.  Gloedje nieuwe accommodatie.  We geraken in de zaal, waar de bediening erg miniem blijkt.  Eén persoon die ons bedienen moet, met een enorme rij langs het buffet.  Vergt veel geduld.  Pas later blijkt aangrenzend ook een zaal te zijn waar we terecht kunnen voor onze bestelling.   Na verblijf, gaat het opnieuw het grote bos in, afrastering terrein langs eerst.  En opnieuw worden we verblijd met rust en omsloten natuurgebieden, geleid met enorm veel bepijling, de routeuitzetters hebben de handen vol eraan gehad.  Het is zonder meer een rijkdom aan soorten bomen en planten wat ons afleidt, door een stiltegebied door zijn enorme ruimten.  Een enkele keer krijgen we een doorkijk naar akkerlanden en velden, om dan toch weer terug te draaien, in de hof van Eden.  Je komt hier helemaal tot rust.  Dan , na kilometers, dient zich de volgende Olat rustpunt aan.  Zien weer even de velden en akkers en weiden over vanaf hier, maken hierna een draai en gaan een heel deel drassig modderig vaak , pad in welke ons voert langs een beek, waar ik de naam niet van kan vinden of aangegeven staat, en ook de vele brede sloten meest diepliggend in dit gebied, hier en daar te kruisen met dammen, en sluizen en vallen.  Het pad langs de beek volgen we tamelijk lang, en het is hoppen en springen soms naar drogere delen van het pad dat toch meest uit gras bestaat, maar verraderlijk glad toch ook wel.  Een val klatert dat het een lust geeft.  Een bielzenbrugje over gaat het aldoor voort en zien we eigenlijk weinig platteland vandaag.  We blijven het zoeken in de bossen van wat noemt De Stippelberg.  De routeuitzetter{s} heeft of hebben toch iets met water, als in de vorm van beken, sloten, vennen, zo schijnt het, waar we ook vandaag erg veel op vergast worden.  Ze hebben zich vandaag erg uitgeleefd op de bossen van de Stippelberg een werkelijk schitterend natuurgebied.  Ik ga U niet vermoeien omtrent het gebodene van vandaag wat zonder uitzondering een fantastisch natuurpalet ons voorgeschoteld werd en wordt.  Opnieuw gaat de slogan “Echt OLAT” weer zonder meer op, het was in een woord byzonder mooi.  Het bossenfestijn  eindigt vrij plotseling, na nog wat zig-zagjes en onder een poort door, bij een enorm infobord met geschiedenis, uitleg en fotoreeksen recent en oud over de streek , dorpje, en zijn natuur. Steken veilig maar oplettend  gezien de naam en faam van de weg , over, dorpje in , even op fietspad, een achterommetje van de naam kerkhofpad, het kerkplein op , en daar langs het standbeeld van de pionier.  Een enorme  frituurkar speciaal voor ons  aanwezig blokkeert enigszins ons wandelpad naar de ingang van de zaal, waarvan we de muffe warmte betreden, en de drukte heerst van uitgaande en binnenkomende wandelaars.  Ik bekijk nog eens  de hele uitmonstering carnavalesk van de zaal, beluister het geroezemoes, en ontmoet tussendoor uiteraard weer de vele bekenden en zeker de vaste lopers die je overal wel tegenkomt.  Oergezellig, dat wel.  Noodt tot langer verblijf.  Noud heeft vandaag zich weer met zijn camera uit kunnen leven voor het fotoalbum op de site van de club. www.olat.nl ook zijn eigen picasaweb.  Daar ben ik ook weer erg benieuwd naar.  Het is in de zaal nog lang rondtetteren bij en met deze en gene, alvorens we de schreden zetten op weg naar de auto.  Bosparkoers , had vandaag de overhand, rust, ruimte, stilte, in een erg dun bevolkt gebied.  De Peel ten voeten uit.  Olats volgende wintertocht zal  zijn vanuit Weebosch op 16 maart, vlak aan Bergeyk en Luyksgestel dichtbij de Belgische grens bij Lommel.  Een klein sprongetje over de rijksgrens voor onze Vlaamse of Belgische wandelgenoten.  Zeker de moeite waard, om u daar ook eens  te orienteren.  Wie weet , treffen we ons daar.  Tot volgend keer !  Ofwel op mijn brabants dialect:  Houdoe !     Gegroet:  Peter Heesakkers