Archief

Alweer een hele tijd geleden, dat ik zo in de benen kwam.  Ik kies er voorzichtigheidshalve, en derhalve, voor een kortere afstand, die toch altijd ruimer bemeten is, zoals OLAT gewoonlijk doet.  De omgeving al jaren kennende weet ik vooraf, dat de parkoersen zwaarder kunnen zijn, zeker gezien de voorbije zware wintermaanden. Dus het nattigheidsgehalte  zal navenant zijn.   Van thuis uit per fiets op weg naar Noud, door de nog stille stad.  De lucht grijs donker grauw, zowat enig leven zijn in de binnenstad al de vroege reizigers rondom het station, en de villawijk met smalle grachten, waaruit enige vogelgeluiden klinken, rijd ik weer door de stilte.   Voor zulk een grote stad doet de stilte van deze ochtend weldadig aan.  Merkwaardig, het lijkt wel een uitgaansverbod....   Bij Noud thuis aangekomen,[ hij was wat verrast, dat ik vroeger kwam}, de voorbereidselen, moest zijn terreinfiets vervoersklaar gemaakt worden voor vervoer achter in de auto, want Noud zal voor OLAT en hun volgelingen vandaag weer een foto-album  maken voor de OLAT-side , hoe wij als wandelaar deze dag zullen ervaren.  Rap door  de stille stad verlaten wij  de bebouwing, en zijn dan op weg via de A67 op weg naar Helenaveen.   We kennen de weg erheen erg goed, maar voor de nieuwkomer is het oppassen, want de wegwijzer vermeldt niet de uitrit naar het dorp, {merkwaardig, want vlak in de buurt toch. }  Een GPS blijkt onmisbaar, en het wél goed aan te geven zo hoor ik later.   Hoe meer op aan het reisdoel, hoe dichter de mist wordt.  De bebouwing van dit dorpje, een erg kleine woongemeenschap, ligt in de uiterste hoek van onze provincie Nrd. Brabant, geklemd tegen de provincie Limburg.   We worden bij aankomst getracteerd op een enorm wagenpark van wandelparkeerders.   Ik was hier al even niet meer geweest, en moet wennen aan een klein nieuwbouwwijkje, paar tientallen huizen, daar zoeken we een parkeerplaats, en kunnen redelijk dicht bij de startlokatie parkeren nog.  We zien de startende wandelaars van twee richtingen komen, vanuit de lokatie, we zijn gewaarschuwd, voor evt. onduidelijke bepijling vanaf de start.  In de zaal de gebruikelijke drukte, en rondgang van korte gesprekken en handendrukken met bekenden.  Er klinkt ergens daar opluchting, zo van , hij is er nog.  Ja het lijkt deze winter wel een winterslaap van me.  Na het gebruikelijke bakske koffie besluit ik me bij een bekend groepje uit Arnhem aan te sluiten, en gaan we op weg.   Helenaveen is ook bekend als de plek waar blinde pianist en entertainer, en een paar maal  Nijmeegse Vierdaagseloper, befaamd nationale bekendheid Jules De Corte, woonde, overleed en er begraven is. Vertrekken over een brede rode loper buiten de zaal uit, achterom gebouw, een beschutting gevende coniferenhaag/ gangetje, het nieuwe wijkje in, daar weer uit en langs enorme tuinkassen een wegje op die ons naar de Helenavaart brengt.   Helenaveen, een recent dorp met niet veel {oude}, geschiedenis, maar de omgeving staan bekend om zijn veengebieden, en vooral de turfwinning/ afgravingen als huisbrandstof.   De vaarten die we vandaag erg vaak zullen tegenkomen werden aangelegd en gebruikt om de turf per boot af te voeren , naar de bewoonde wereld. Noest , pittig werk.  Helena was de vrouw van de directeur van de turfindustrie.   Helena van de Griendt, hij noemde uit dankbaarheid van haar begrip van mans te vele afwezigheid en toch haar goede zorgen dit dorp naar haar.   Even verderop ligt  dorpje Griendsveen, precies óver de provinciegrens, alwaar we onze binnenrustplaats later in de tocht zullen hebben.  We zien regelmatig onderweg ook hoe veengronden , die erg verend zijn onder onze schoenen, ontstaan.  De bodem, die in deze streek erg moerassig is, ontstaat door afgestorven verrotte planten  in een proces van eeuwen her.  We gaan langs de vaart om al snel over te steken een van de vele vandaag bruggen over.    We krijgen al meteen een voorproef, wat voor parkoers ons vandaag te wachten staat.  Een modderpoel.  De 40 en 30rs hebben ons al vroeg verlaten en gaan richting Grashoek.  Hun extra lus. We krijgen  een bosparkoers te gaan redelijk droog, wandelknooppuntenroutes en diverse wandelroutepaaltjes die elkaar tegenkomen of kruisen, en waters , grachtjes, vaarten.  Erg mooi en afwisselend.  Steken per brug Helenavaart over en volgen brede grindweg, over wildrooster, van landelijk, weer bos in.  Hier wacht ons de club-rustpost  aan een Peel museum, op de binnenplaats, { dit museum is helaas, nu gesloten}, wat vroeg, dat wel maar kennelijk verder weinig andere keuze.  Tref hier weer veel bekend en ander wandelvolk.  Zie ook Arendonkse Rudy met z,n vrouwke, even een kort praatje ook met hen.  Hierna trekken we de Mariapeel in.  De streek heet in zijn algemeenheid.  De Peel, een uitgestrekt natuurgebied ook.  We gaan het voor de kiezen krijgen, weten we als vanouds. We gaan door uitgestrekte plassen en vennengebieden, en deze winter vooral heeft de paden tot erg drassig gemaakt, wat tot een enorm water en modderballet leidt.  Om ons heen horen we nu en dan talloze watervogelsoorten en vooral ganzen kwekken.  In een erg uitgestrekt heide en veengebied en stilte, eenzaamheid.   Veel van die plassen zijn uit de vroegere veen/turfwinning ontstaan.  Soms is het op goed geluk van de ene droog lijkende graspol op de andere springen.  Een  zonder twijfel prachtig uniek natuurgebied, maar helaas, de nattigheid eist al onze aandacht op.  Goede en isolerende wandelschoenen is een absolute must hier.   Moeten diverse klaphekken door en wildroosters over, en bruggetjes.  De pijlennummering is nu ook kloppend , want begon vanaf de start merkwaardig erg hoog alsof we al erg lang op weg waren.  Het is lang soppen door de Peel en wijdse stille heide, kunnen absoluut niet van de paden afwijken, en volgen gedwee de bepijlingen. en soms omleidingen vanwege zonder meer onbegaanbaarheid.  Langs bruinig en gelige  grassen die later ook zullen opgaan in veengronden.  Een gebied van een grote verlatenheid, en stilte, enkel de watervogels zijn hoorbaar.  Onze parkoersbeschrijving is bijna drie vellen papier lang in twee kolommen per zijde Er volgt een heel lang pad, enige weg tussen moerassen en vaart anderzijds, wat later horen we een trein en weten we dat we kort bij de spoorlijn Eindhoven-Venlo moeten zitten.   Krijgen eindelijk een asfaltweg en stiefelen in de buurt van die lijn westwaarts, wetende dat daar Griendsveen ligt, en daar de rustplaats wacht.  Weer een klein echt Peeldorpje, met oude rijtjes voormalige turfstekers arbeiderswoninkjes.  Ook een wijkje met kleine villaatjes waar voorheen dus, het groot woonde van de turfindustrie, welgeteld twaalf dezelfde woningen, de Twaalf Apostelen genoemd.  Het is goed toeven in de zaal daar waar aan de wand rondom die zaal talloze oude fotolijsten hangen , die vertellen over het leven in de Peel destijds.  Weer buitenstaand is het twijfelen en overleggen met aldoor andere wandelaars, die de weg kwijt zijn, het is niet duidelijk op papier, en ook de bepijling klopt niet.  Tot er iemand een gok neemt, vooruit loopt, en uitvindt dat we die kant op moeten gaan, langs de oude dorpspomp, weer een ophaalbrugje over en volgt een lange weg langs de vaart waaraan deze streek zo rijk is.  Het lijkt er op dat de mist op zal trekken we zien mooie waterspiegels.  Een wat vervelende lang asfaltweggetje volgt te gaan langs die vaart. Na een poos stevenen we van die weg af naar een eenzame boerderij in het landschap alwaar de Olat-rustpost is.   We zitten daar op lange banken in een schuuroverkapping.  Soep staat nu op het hoofdmenu.  Mét enige bijkomstige gewenste  producten nog te verorberen of te drinken.   Lopen na de post een stukje weg terug, om een veldpaadje in te gaan.  Horen op afstand uit die stilte een groep peloton reservisten, militairen aan komen jellen in stevige pas.  Maar dan.... Ons wacht de volgende beproeving.  Na dit slingerpad volgt een ven of plas omheen te gaan , opnieuw in een geweldig modderbad, de  zoveelste vandaag.  Het gezang van de militairen achter ons is verstomd, alle aandacht is gericht om niet uit te glijden , de voeten, laarzen , juist neer te zetten.  We ploeteren voort door wijdse weilanden, en immer drassig.  Eindelijk weer komt er asfalt na de beproevingen.  en mogen we droger weer een bospad in.  Krijgen een slingerpad doorheen een  oud en hoogstaand sparrenbos, gaan even daarna langs de bosrand met weidegebied, klappoortjes door, en kies wijselijk voor een hoger en droog gelegen smal paadje, over een dijkje.  Gelukkig we blijken een modderbad te ontwijken , en even erna zien we twee terreinwagens, jakkeren over het parallelle pad, door de immense modder.  Krankzinnig, wat een vermaak en ze zien er niet uit!   Een droger vervolgend pad volgt, we steken de weg naar Helenaveen over, om met een grote zuidelijke bocht en westelijk om het dorp te gaan, en  langs een hoger gelegen begraafplaats ver buiten het dorpje.  Draaien daar tegenover af, en stevenen dan pas op H-veen aan.  Kringelen door wijkje in aanbouw, over planken tegen modder voor de bewoners uitgelegd, om dan via nieuw aangelegde bestrating achterom gaand en over parkeerterrein, naar het cultuurcentrum  De Gouden Helm te gaan.  De gouden helm is genoemd naar een gouden Romeinse helm, die daar vlakbij, eens bij  opgravingen toevallig gevonden is, en nu ergens in het westen des lands staat te pronken in een of ander oudheidmuseum.  Het is als altijd nog een gezellig samen zijn, in de aankomstzaal van het cuturele  dorpscentrum, waar vandaag ruim 1100 deelnemers nagenieten, van een welliswaar erg mooie, echte Peeltocht, maar ook verhalen van een zeer zompig parkoers, maar de samenstelling van het parkoers was weer zonder meer "Echt OLAT"!  Troffen 'sochtends nog een touringcar van Belgische wandelclub en onderweg nog zomaar belgen en enige duitsers.    Goed bedoeld, maar slachtoffer als ze waren van de byzondere wintertrekjes,  en  de  even zo byzonder neerslagrijke maanden achter ons.   De winter had zich deze dag wat teruggetrokken in neerslag en temperaturen, maar de gevolgen ervan lieten zich niet onbetuigd.  Noud heeft op de site van Olat.nl, weer zijn bevindingen per foto van deze dag vastgelegd,  {zoek naar foto-album }, en ook Willy van www. wandelervaring.nl  trof ik hier, en vast nog anderen hebben hun belevenissen in repo's van verslag en foto's vastgelegd.  En Olat-lid Ruud Horst.  Patrick  en Linda  Vanderstukken,  van ver uit België, ook hun ervaringen en foto's worden in de loop van de week op de site www.beneluxwandelen.be  gepubliceerd.

Menigeen zat na deze tocht flink onder de modder, zeker onder aan de broekspijpen, en aan de schoenen.  Een echte Peeltocht zonder meer.  Een streek met een rijke geschiedenis, waarvan we onderweg nog veel terugvonden, en ervoeren.  Het dorpje zat vandaag verstopt van het wandelvolk.  Ondanks het zware parkoers, moet/mag toch gezegd, dat het een mooie tocht was, en tja...het weer dat is nooit te voorzien, onzekere factor, immers de route wordt driekwart jaar  van tevoren uitgezet. Volgende tocht van Olat zal zijn in maart, vanuit Uden.   Van mijn kant groet ik u lezer.  Houdoe ! Tot  ergens weer.   Peter  Heesakkers

Niemand te zien van het wandelvolk, aan het busstation, merkwaardig toch..

De buschauffeur schijnt onderweg problemen te hebben met de techniek, heeft contact met de centrale en stapt onderweg diverse malen uit en loopt zijn gangetje rondom de bus.  Kom niettemin  tijdig aan in Dommelen, de halte aan de voordeur, mooier kan het niet.   Een zee van auto's op en de straten rond de parkeerplaats.  In de startzaal als gewoonlijk begroetingen , als van bestuurslid Lizette, en het startburo personeel en nog wat bekenden der club  anderen vaste wandelaars vooral, en in de zaal.  Tref er ook Martin uit Roosendaal, en gezamelijk gaan we op weg.   Martin heeft mede te delen dat ik al een poos vermist wordt,  langs de wandelwegen, en of ik direct me in verbinding wil stellen met eeh? 

Hebben eerst een steegje en wat straten te gaan, alvorens we den buiten inlopen, via de provinciale weg een fietspad opgaand en het bruggetje van riviertje de Keersop over.  Deze rivier zullen we vandaag meermalen tegenkomen.   Gaan het platte land van den boer zijn buiten in, enerzijds wei en akkerlanden, anderzijds der weg een rijkgeschakeerd broekgebied.   Gaan vervolgens een perceel bos in bij een overdekte pick-nickbank.   Alleen naaldbomen zijn groen, natuurlijk, en de loofbomen staan er nu winters kaal bij.   Ik ben  er op voorbereid alsdat het vandaag een geweldig modderballet  zal worden gezien de vele regenval de laatste dagen en weken, en de alarmerende berichten van de weers en nieuwsdiensten omtrent wateroverlast alom in het land. Zie wat schapen in een weiland en in de verte luiden kerkklokken,  ik zie veel hulstbomen en jonge dennen, de ultieme kerstsfeer.   Krijg nu na verhard mijn eerste zandweg, met erlangs een grindfietspad, en het ziet er hoopvol uit, droger dan ik dacht vooraf namelijk.   Niet voor lang toch.  We slaan van het pad af en er volgt een regelrecht plassenpad.   Martin heeft er omdat hij nog een middagafspraak heeft er inmiddels de kuierlatten ingezet.  Met een excuus, geeft niet vrijheid-blijheid, en ik laat 'm gaan.   Ik moet na wekenlange afwezigheid, even wat op tempo komen .   De zon is doorgebroken en kleurt het landschap in kerstgouden kleuren en licht.   Het gaat bos even uit, een laagte door tussen kale akkers van aller gewas door, en er volgt een trits veldwegjes afgewisseld door bosperceeltjes.   Intussen vergezellen ook pijlen van een  v.v.v. -wandeltocht mogelijk van een dezer dagen, een poos onze wandelwegen en paden. .  Kom aan een smal asfaltwegje met pas geasfalteerd  fietspad erlangs, en die laatste gaan we op.  Slaan een klinkerwegje in de bossen op aan en komen dan al aan de eerste rustpost in een scoutingblokhut.   Als altijd levendig druk, brillen slaan aan bij binnenkomst.  Wordt toch rap bediend en vind mijn plekske aan een der  lange tafels.   Kopke koffie wil er wel in, en even later besluit ik toch mijn bij inschrijving ontvangen soepbonneke, te gebruiken.  Hoor n.l. t'alle kant hoe lekker deze is en om te voorkomen dat ik later mis pak omdat het al op was, neem ik deze nu ook maar, en moet gezegd, héérlijk!

Vervolg na her en der geklets mijn weg weer.  Gaan meteen de bossen in beschut tegen de wind een vooral dicht dennenbos met loofbomen ertussen allerlei.  Raak weer in gesprek met een kerel die me later moet het beste groeten want hij moet eerder afslaan.  Even druppelt het flink, maar moeder natuur schijnt compassie met de wandelaar te hebben al ras.   Er volgt na een gehucht een hele resem aan padenwerk.   Steken een doorgaand wegje over , gaan een puinpad in en passeren een grote tuin waar rododendron struiken volop in de knop staan al.  Vast vanwege het uiterst zachte winterweer.   De hazelaars bloeien zelfs alweer ! Puinpad gaat over in zand, en na wat veldwegjes en bosstukken tik ik even Riethoven aan.   Even straat rand dorp gaand weer een paadje tussen huizen door ben ik weer in de vrije ruimte . Mogen dwars door een manege-terrein, dan poortje door een eigen weg particulier terrein door middels smal paadje, weer poort uit een asfaltweg op.   Draai een weg in met oude beuken en eiken, waar ik de wind flink doorheen hoor jagen.   Geraak aan de volgende rustpost, de kantine van een plaatselijke voetbalclub, en heb ook hier weer mijn kout met een en ander.  Ik besluit hier toch maar korter te gaan waar de 30rs nog een extra lus te gaan hebben.  Ik draai buiten de poort van het sportpark af, met een draai rondom de sportvelden, de paden op de lanen in, om weer op een doorgaande weg te komen.  Draai halve slag om een rotonde van drukkere doorgaande weg over, om even hierna het bord Westerhoven te passeren.  De parkoersmannen leiden ons voortreffelijk om bebouwingen heen en zo ook hier weer.  Parkeerplaats sportpark over, poort in en langs en n.b. over voetbalveld over  randje strafschopgebied.   Een slagboom voorbij even toch een straat in.   Bewonder de tuin en woningversieringen omtrent kerst, en dan toch weer na wat oude hoeve's een veldpaadje in, ontdek mezen in een  fijngevlochten hekwerk , die schrikken van dien wandelaar die plots in hun gezichtveld komt, en wegvliegen.  Geniaal zoals de parkoersmensen ons om de bebouwingen leiden.   Gaan langs heggen beuk en ander groenigheid en volgt een poos agrarisch gebied.  Opnieuw een wei met schapen in dikke wollen verpakking voorbij.   Raak voor de zoveelste keer in gesprek, nu met een limburgs paar uit Susteren de plek waar nederland op z'n smalst is.  Later voegt zich Ger ook uit limburg bij ons en er ontspon zich een gesprek in onvervalst limburgs dialect.   Maar zoals later blijkt gaan we voor Ger wat te langzaam, en gaat deze er gezwind  vandoor.  In de loopgang zoals we Ger kennen.   Na een visvijver gaan we langs de Keersop een beek dus.  Die woest zijn water verwerkt.   Volgen een slingerpad waar eens beemden en weilanden waren, nou ja nóg wel, maar nu toegankelijk voor publiek, en met moeite lukt het ons, enigzins droge voeten te houden, bij o.a. een brugoversteek, een man met hond komt ons tegemoet en laat ons het ongemak vooraf weten, hij loopt in hoge laarzen en dat voorspelt niet veel goeds.   Het is regelrecht een moeras deze doorsteek tussen twee klaphekken over het weidegebied.   Komen aan bij de Valentinus-kapel een bedevaartsoord voor alleenstaanden, waar buiten een heuse bron is.   We hebben grote delen van parkoers gehad, waarvan akkers en velden onder water stonden.  Ik zag nieuwe distelplanten , die ik anders in de lente aantref, maar ook meizoentjes, ook een lentebloem of plant.   Een verharde veldweg volgend komen we op weer een doorgaande binnenweg aan , en gaan een fietspad op.   In de verte de opslagtanks van de Dommelse bierbrouwerij.  In het inmiddels bewolkt rakende landschap zien we de zonnestralen als zoeklichten  draaien door de   { natuurlijk}  snel bewegende wolken schijnende.   We passeren de parkeerplaatsen en terreinen van het befaamde Euro-circuit.   Aan randje Dommelen gekomen laten de parkoersmensen, ons nog de Lage heide doorwandelen, een agrarisch gebied dat wellicht volgend jaar in een woonwijk veranderd zijn zal, de bestrating en riolering ligt er al, de bouwterreinen staan ook hier volop onder water.   Vanaf hier is het even wat stratenwerk doorgaan om de dorpsweg verderop over te steken, en  toch nog even de tegenoverliggende kerk met buiten kerststal te bezoeken, enige levende have zijn twee schapen, maar toch, alles leuk opgezet.   De drie koningen staan mogelijk in de wachtkamer, een paar meter verder, misschien wachten ze op het kind die de borstvoeding zal moeten krijgen nog eerst..... In de zaal en na afmelding, is het nog even gezellig.  Ons aller Frans is er ook.   Frans,- wie kent 'm niet?-- Heeft heel wat wandelkilometers op z'n palmares en wandelde al vanaf 1956 {!}.  Het schijnt, dat Frans nu z'n wandelschoenen aan de wilgen zal moeten hangen.  Sinds voorbije zomer.   Het lukt niet meer. Evengoed mag hij  onder andere, 50 Rondé's  Zuid-Limburg en 50 Nijmeegse Vierdaagses, aan zijn rijke wandelverleden toevoegen,  verder nog met monsterafstandtochten, en oneindig veel meer.  Toch wat om op terug te kijken Frans?...

Wens Frans alle goeds toe zijn verdere leven.  De verenigingsmensen vandaag hartelijk dank voor jullie geweldige inzet.   Jullie tocht eind Januari 2013 staat zeker en verwachtingsvol op mijn wandelprogramma, het te gane gebied goed kennende, en dan zeker ook jullie bonds-jubileumtocht  5 Mei.   Zeker niet te vergeten.   Wens ik alle lezers , en medewerkers/inzenders, van beneluxwandelen, al het goede en een goede gezondheid vooral voor 2013.  Met veel wandelsuccessen en genot. Nu vrijdag sluit ik mijn wandeljaar nog af met de Grenzeloze tocht 28 dec.  Mijn startlokatie zal zijn Luyksgestel, en wie weet herkennen en/of treffen we elkaar daar nog.

Ik groet u tevens met een Brabants,   Houdoe!

Peter  Heesakkers

Noud klopt geheel in sfeer, van de St.Nicolaas tijd, zachtjes tegen het voorraam.  Het is geen vreemdeling, dat is dit keer  zeker dus , die verdwaalt is zeker.  Noud komt wat vroeger dan aangekondigd.  Ik ga dus naar buiten in de gestaag neervallende regen, om bij hem in te stappen.  Wat frisjes is het , grijze donkere lucht, en neerdwarrelend  gebladerte in de straat.    Herfst dus ten voeten uit.  Noud zet een c.d. op van de roemrijke  Bolero van componist  Ravel en zo gaan we op weg naar Boskant in de gemeente St.Oedenrode.   De zachte muziek gaat langzaam over in het ritmische gedreun van het orkest, met dit langdurige nummer.  De ruitenwissers  zwiepen altoos heen en weer om goed zicht te houden, en verdorie, een onvoorzichtige bromfietser uit de zijweg komt,  kunnen we nog ternauwernood ontwijken.  Die remde te laat voor ons.   Noud vloekt en moppert  van de schrik.                De bolero duurt bijna de hele weg, en zo komen we aan bij de startzaal.   In de omgeving van de zaal blijkt de opkomst erg mee te vallen en we posteren Noud's vehikel een eindweegs uit de buurt.   Zo vol als het er al staat.   In de zaal zijn Beneluxers  Daniel uit Lokeren , Martine uit Lochristie en Guy { Verhelst} , uit Zelzate ook present  op afspraak.   Ik schrijf me na handengeschud gauw in.   En we besluiten maar meteen op weg te gaan.   We worden na  wat bochtig straatlopen, dorp uit , al meteen vergast op een modderig pad als opening, en dit laatste zullen we dan ook menigmaal ervaren onderweg, want tja, "Echt Olat!" is altijd de slogan van hun wandeltochten, wil zeggen puur natuur , veel paadjes en veldweggetjes zit er ook vandaag weer in.  Duiken al meteen de natuur in van de Meierij v. 's- Hertogenbosch, een landschap met erg veel populieren  voor de klompenindustrie die dit gebied overheerst, naast de talloze boomkwekerijen.  We gaan het bos ook in en daar is het stoeien met de drassige modderige bodem om op de been te blijven.   Glibberen en glijden en constant alert zijn. Gaan langs klaphekken en slagbomen, en ploeteren voort.  Van de natuur die zeker erg mooi is , zien we niet veel eigenlijk.   Onze neuzen blijven neerwaarts, en ogen ook dus,  waakzaam, om niet in de modder te vallen.  Erg mooi en talrijk zijn wel de herfstkleuren, compleet met de kou en regen, ja echt herfst.   We verliezen veel snelheid en tijd met het voorzichtig voort ploeteren.  En toch, we genieten.   Parkoersmanager en architect  Ad  en zijn hulppersoneel, stuurt ons over en door de mooiste paden.  Eindelijk.  Een asfaltweg dient zich aan, even op adem komen, maar dan toch, we gaan weer door een wandelpoort de rimboe,   gebied De Scheeken in.   De rustpost na dik 6 k.m. is erg welkom om op adem te komen.   Her en der zijn omleidingen voorzien , mogelijk vanwege onbegaanbaarheid... Die k.m. rs zullen we terug moeten pakken.  Gaan na pauze in het bos, verder met geploeter wildroosters en klaphekken over en door, een welkom graspaadje  langs een waterloopje en dan prijzen we ons gelukkig toch weer asfalt onder de voeten te krijgen.   De Barrierweg duidt op een gemeentegrens.   Gaan over de zesbaans autoweg en duikelen het Hollands Diep in.   Aan een splitsing even verderop twijfelen we even, of 20 k.m. gaan , niet verstandiger is.   We vermannen-- vervrouwen ons, en besluiten toch door te gaan afwachtend op verdere beproevingen.  Zullen maar zien wat en of we nog ontberingen moeten doorstaan.  Moet gezegd, dat het parkoers absoluut mooi en natuurrijk is en was en ook zou blijven achteraf.   Gaan onder de spoorweg door en komen in gebied landgoed De Velder en later ook Heerebeek.   Asfalt wordt opnieuw zand en modderige bospaden.   Gaan over duikers en langs sloten en toch nog verhard fietspad, na klaphek.  Het blijft toch genieten  van houtwallen om weideveldjes en vele malen stukken bos.   Heel gevarieerd landschap vandaag.  Lopen vaak ook op paden met afgevallen blad bedekt. tegen glibberpartijen toch.  Zijn nu in het Groene Woud, een uitgestrekt geschakeld groengebied, tussen drie middelgrote gemeenten.   We zagen het toch echt een pijl linksaf, volgen een pad langsheen een brede stroom, maar krijgen toch argwaan dat we al een poos geen pijlen meer zien, besluiten terug te lopen naar die laatste pijlaanduiding.    We zien aan de overkant van de sloot terug aan het wegje komende een wandelaar aan de overkant inlopen.   Roepen en vragen welke route het is en ja verdikkeme, daar hangt toch een pijl, het is onze route, en geraken dan weer op de goede weg of paadje beter,  een-sporig graspadje andere kant sloot , door de velden.  Door grasvelden.  Komen aan totaal vervallen boerderij, villa hou je dak vast of zoiets toch.  Mogen wat later weer samenkomen met de 40 k.m. , om na dik 14 k.m.  een zomaar ergens temidden natuur staand café/ herberg de rust te mogen nemen.   Weer buitengekomen, en verplastiekt, blijkt de regen gestopt te zijn.   Hoera.   De plu kan ook ingevouwen worden, en mijn plastiekske kan weer uit.  En we slingeren verder over modderige paadjes en bladval voor beter houvast onder de zolen door opnieuw een schitterend bosgebied.   Door de Heerenbeek.    Weer over duikers en verder gaat het maar.   Padenrijk dat wel, en minutueus volgen op uitvoerig uitgevoerd en beschreven papier van de route.   Mogen bij uitzondering over particulier terrein van boerenhofstee en langs schuren met landbouwwerktuigen allerlei.   Geraken dan even verhard op weg langsheen spoorweg.  Door fiets en voetgangers tunnel onder spoor om landelijk in te gaan op weg naar autoweg A2 .  Veldwegje langs een sloot en bosrand , wat later toch weer bos ingaand.  Gaan lange tunnel in onder  verbrede A2 door. Komen de 20rs bij ons.   Geraken in dorp Liempde, een gezellig typisch brabants dorp.  Na wat kleurrijke straatjes komen we bij een café-rustpost.   Wat bezoekers kijken grootscherm naar het voetballen in de hoogste Ned. regionen.   We hebben ondertussen al lang het vermoeden , dat onze afstanden te lopen, niet zo druk bezocht zijn en de meesten voor korter schijnen te hebben gekozen vanwege die vervelende regen van morgen of onderweg besloten korter te gaan.  Mede vanwege ook de immense modder en drekpaden.  We gaan schilderachtig dorpje uit een smalle veldweg in, slingerend langs bebouwing verholen achter groen met een bijna blauwe lucht en de paar wolken erin die het landschap veraangenamen als op een schilderij,   die toch weer asfalt wordt later.   Komen in het Dommeldal en mogen het pontje mogelijk niet gaan , uit de dienst genomen denken we, en dus weer een omleidingstoute te gaan de derde al als ik nu goed tel....  Guy laat niet na zijn camera nogal eens te focussen op diverse punten in het traject vandaag.   De zon beschijnt ons volop al vanaf de spoorweg-onderdoorgang.   Het is met het weer en de regen , toch weer goed gekomen.  Gaan weer door en over privéterrein, uitzondering voor ons wandelaars.   Een mooie mariakapel langs omgeven door tuintje en erehaag of boog,  van gebladerte.  Dan nog e.o.a. gedenktuin.   Een uitkijktoren in het landschap nu meest open gebied.  Wat draaipoorten door.   Opnieuw over den boer zijn terrein bij uitzondering.   We zien aan einde pad bij een achterom bij de boer zijn schuur driepuntige vlaggetjes hangen , in slierten,  slingers, blijken deze van Olat de wandelclub dus te zijn.  De rustpost.  Laten ons de soep goed smaken , nemen paar sneetjes brood met koffie na, en gaan op weg voor de laatste kilometers.  Gaan alweer.... de bossen in en een mooi natuurpad,  met weilanden.  In de velden , weiden, akkers komt intussen stevig grondmist opzetten.  Merkwaardige  overeenkomst met vorig jaar!    Precies een jaar geleden , zaten we ook in no time in de dichte grondmist, moesten we zelfs in de ingevallen duisternis en mist onze weg in de bossen zien te vinden ook.  Over weiland en krijgen twee draaipoorten  te gaan.  Dient zich een 60 k.m. weg aan, om wat bij te komen, van modder en ook graspaadjes en soms lichte ontberingen.   Krijgen weer een trits paden werk voor de boeg.  Opnieuw privéterrein gaande gebied De Scheeken in.   Zien plots bebouwing opduiken.    Dit moet Boskant  zijn!    Passeren uitbundig versierde voortuin vanwege een 30 jarige verjaardag, en stiefelen dan de bebouwing in.    Straat dwars door de wijk, op de finish aan.  Hoewel het in de zaal niet druk meer is, heb ik een lift eerder onderweg aangeboden gekregen van Hein uit Bladel, en kan ik niet langer blijven.   Hier komt n.l. in de weekeinden geen bus.... Neem afscheid van mijn Belgische medelopers Guy, Martine , en Daniel vandaag.   Guy wil me nog vereeuwigen met zijn camera buiten.  Om na handen geschud en bedankjes voor de aangename tocht te moeten vertrekken.  Terugkijkend op ondanks de modder vaak, ---  een fabuleus mooie tocht.   "Echt Olat", deze leus die ze hanteren  altijd.  Een tocht opnieuw voor de echte natuurgenieters.    Vast en zeker vonden naast alle anderen, Daniel , Guy, en Martine dit ook.  Die hadden weer een lange reis voor de boeg naar Oost-Vlaanderen.    Zullen ze zeker na vandaag geen spijt van gehad hebben.  Hein zet me redelijk dicht bij huis af , en dat stukske loop ik dan ook nog wel.   Bedankt Hein voor je sympatieke gebaar.   Ondanks de vaak moeilijk begaanbare route, heb ik een fantastisch mooie wandeldag weer mogen genieten.   Wandelroutes uitzetten? Laat dat maar aan Ad over en zijn kornuiten.  Dank Guy , Daniel, en Martine voor het gezellig samenzijn  onderweg.  Een gezellig Nederland-België onderonsje.  Wie weet tot waar weer eens.  Houdoe !        Peter  Heesakkers

De omgeving is drukbezet met  auto's van het wandelvolk , dat al op weg blijkt bij mijn aankomst.    Een oude school doet dienst als wijkgebouw , café en activiteitencentrum .    Ik verlaat het  gebouw via de achterplaats, waar het rek met de routebeschrijvingen  staat.   De achterplaats oogt rommelig, met allerlei speeltuin attributen, van kunststof.   Ga door de straat uit ergens rond 1920 tijd  huizen.   Om na twee oversteken bij de plek te belanden waar vroeger een station stond , en de route vervolgt over het voormalige spoorlijntracé  dat nu een asfaltfietspad is, genaamd het halve zolenlijntje.  Dit is genaamd naar de eertijdse  schoenenindustrie  van Waalwijk.   Ik ga een omgrachte wijk langsheen uit pakweg 1970+ , langs  opzienbarende bruggetjes.   Draai om die wijk heen, en krijg nu een poos het  uitbundig schijnende zonlicht op mijn kijkers gericht, als ik zuidwaarts de stad verlaat langs enerzijds industriegebied, anderzijds de componistenwijk, die overgaat in bekende ned. conferencier en cabaretiernamen.   Een groepje kauwen kijkt me belangstellend na, aan boord van die grachten.    Kom nu aan de rand bebouwing en wandel meteen  de gemeentegrond van Kaatsheuvel op.  Een lange klinkerweg loodst me langs sportparken, en  rechts naast me  zie ik in de verte het verkeer naar  De Efteling al vroeg vastlopen ,  twee rijen dik.   Wat verder ontwaar ik de kerktorens van Sprang-Capelle en  Kaatsheuvel.   Ga nog wat langs kweekkassen, en ben me nu bewust waar de route me brengen zal.  De weg maakt een bocht en voorbij een camping waar aan de nummerplaten van auto's te zien bij wijze van spreken , heel Polen  gehuisvest lijkt.   Ik mag een klaphek de natuur in, en eindelijk begint hier het natuurfestijn.   Paddestoelen te over en merkwaardig, nog veel zowat meest groene bomen nog.   Het bos en duinengebied in.   Merkwaardig, veel bomen hebben boomnummers, schijnt van doen te hebben met orientatie bij verdwalen en bosbranden, voor hulpdiensten.   Ik had me voorzien van twee route-omschrijvingen , maar ik verman me en ga niet de 20 k.m. route op.    Een hele resem  van bospadenwerk wordt me voorgeschotelt, vaak wadend in herfstblad.   Het bos erg gevarieerd in boom en plantensoorten, en merkwaardig, veel groene varens hier.   Het is kicken met de route , en ik geniet met volle teugen.    Passeer een veld met rijkelijk nog groene brem.   Mijn parkoersbrief vermeldt knoop-punt-palenroutes en nummers en bomennummers aldoor, en andere herkenningspunten  te volgen.   Een verregende pijl  moet op papier uitkomst brengen.   Het parkoers wordt modderig.   Een verhard fietspad brengt even verlichting, om bij berkenrijen een heideveld in te gaan.   Kruis diverse  atb fietsroutes voor de snelle jongens.   Veel gemengd bos gaat het door, omgevallen boomstammen en vaak erg bemost ook.  Bomen met nog veel groene bladeren.   Het waden door lover zet almaar door.   Hop met de beentjes over padenversperrende boomstammen.   Het is een genot zoveel padenwerk volgt, met boomnummers.   Kom weer aan fietspad,  en bij een centraal antenne gebouwtje moet ik precies onderlangs, had ik gemist , een oplettende wandelaar roept me terug.  Kom aan weiland met paarden veler ras, en wandel vervolgens een villawijk binnen.   Even stuurt een voetpad me langs een kerkhof, die toch mooi is, het pad dan, me het dorp  Loon op Zand in.   Sla rustcafé over, weet van een cultureel centrum verderop, die ik wil bezoeken.  De omgeving, parkings , is geheel bezet met auto's  uit buurlanden, vooral, en opvallend, en een drukte van belang binnen.   Ik waag het er maar op en ben gezien drukte best gauw aan de beurt met bestellen .  Het was een markt voor duivenliefhebbers zo blijkt.  Zit aan tafel met friezen.   Na pauze wandel ik Loon weer uit, langs manege, en geiten en bokkentuin.   Een puinpaadje in, dat overgaat is zand-bospaden.    Ik moet klimmen en een verhoogd pad op , omdat pad beneden totaal onbegaanbaar is, door water en modder.  Splits met de langste afstand die op hetzelfde punt ook weer bijvoegt na hun lus, en kom de lopers ervan ook tegen.   Nogal eens komen ruiters ons voorbij en rijtuigjes met paarden.   Kom door een schitterend oud sparrenbos.   Weer even modderige paden,   maar is te ontwijken.   Een verhard weggetje op waar recht-doorgaan pijlen ontbreken, stuurt me langs een tuin , of weiden beter, met allerlei dieren maar ook reeën en damherten.     Eentje wandelt met me mee tot verderop niet meer kan en moet me daar laten.   Ik doorsnijd een agrarisch  buurtschap, zig-zag achterommetjes, om na even open landschap toch weer de bossen in te gaan.    Deze route vervolgt en verveelt maar niet.   Opnieuw volgt een reeks wandelknooppunten .  Een boom met drie stammen omheen, gaat het almaar door de vaak nog groene natuur.   Steken diverse fietspaden en mtb paden over en volg routepijlen ook van zomaar wandelroutes die hier te over zijn.   De zon die me  heel de tocht vergezelt  had, trekt zich terug  achter een wazig grijze lucht die in donkerte toeneemt.   Kom weer op een open  wijds zicht heideveld, en dan komen waar het al eerder naar uitzag de eerste druppels.   Die gaan langzaam over in drensende regen.  De regen komt vroeger dan voorspeld toch dus plu op maar.  Paadjes weer tot aan asfalt fietspad, veld met bruine pijpestrootje door.    Zie ik in de verte de rust-tentpost, met afdak boven de bankjes.   Intussen gutst  de regen eruit.   Verover nog net een zitplaatsje, en ieder die zit beziet de bui, en alras "verplastiekt"  de wandelmeute, waarop ik dit besluit ook maar neem.  Trek mijn regenjas aan ook verplastiekt dus.  En houd de paraplu gereed.  Normaliter  duurt een gietbui niet  lang doch het zwerk blijkt en blijft donkergrijs gesloten.   Anderen besluiten een taxi  te bellen of verenigingsauto te  verschalken , weer anderen rapen de moed bijeen en gaan de  zware regen in.   Dan ik ook maar.   Zwalk over een rustiger wordend fietspad tussen de eikebomen door open landschap in.   Auto's van twee richtingen, geven de arme wandelaar voorrang bij een oversteek,  ze hebben het te doen met hem in de drensende regen.   Even de weg kennende , overweeg ik  korter op Waalwijk aan te gaan, maar ga dan toch door.   Kom aan splitsing kortere afstanden, en  beslis dan toch  om deze in te gaan.  Was de route - god zij dank- na de rustpost verhard, ga ik nu toch een bospad in,  en verkies toch de hogere drogere stukken van het pad.   Deze geleiden me randje Waalwijk en binnen,  kan daar meteen het herezen Galgenwiel - restaurant zien na een brand begin dit jaar.  Ik loop Waalwijk binnen en de regen vermindert en stopt wat later zelfs.   De zon breekt zo waar door.   Einde erbarmelijk weer, maar loop nu door wijk gegoede  bewoning.  Ik krijg vleugels.   De Blijde Inkomstenlaan , doet wat mij betreft zijn naam eer aan, want weet dat na een wat langere straat te gaan de finish wacht.   Moet gezegd.   De route was zonder meer fabuleus mooi.  Uitgekiend.  Verrassende paadjes, en zonder meer natuurrijk.   Heb er ondanks het rijkelijke hemelwater, het laatste deel, mijn draai gehad.   Breng dan ook mijn dank aan het afmeldburo over.   Ik compenseer vervolgens mijn  anderhalf tot twee k.m. minder gaan, om te voet niet de dichtstbijzijnde  halte, maar naar het busstation  der stad te gaan.  De late middagzon schijnt  uitbundig {!}.  Een fenomenaal mooie tocht vandaag, dat wel.  Uitstekend  gepijld , en zonder meer duidelijk op routepapier.  Kenners aan het werk geweest.  Houdoe geachte lezer.  Tot ergens langs 'sheren wegen en paden.      Peter Heesakkers

Als ik de gordijnen 's ochtends vroeg open doe, is het al duidelijk.  De daken zijn witbevroren, derhalve besluit ik de wollen muts en handschoenen in mijn rugbagage te doen. Het heeft dik 4 graden gevroren voorbije nacht.   Het terugzetten van de klok naar wintertijd speelt me geen parten.   Het is duidelijk, koning winter klopt aan, en deelt alvast een plaagstoot uit.   Aanvankelijk zouden spoorwerken roet in het eten kunnen gooien dit weekeinde, maar ik bof toch  met mijn verbinding, de reisroute valt juist buiten de afsluitingen.    Door een hagelwit landschap rijdt de trein, die na een kleine vijf minuten vertraging toch gaat rijden.    De drukte op het startburo komt wat laat op gang en na mij zo zal onderweg blijken, of dat met de klok verzetten te maken heeft?   Ik steek vanuit  de kantine van het lyceum  de rotonde over, van wat in mijn herinnering ooit de doorgaande rijksweg naar 's-Hertogenbosch was, en vanaf hier volgt een trits straten te gaan door wijken anno 1970 en later.    Niet onaardig toch langs vele tuintjes en plantsoenen en rijkelijk groen voorziene straten.    De nog laagstaande zon  speelt me nog wel parten, de eerste tijd,  en ik moet nogal eens mijn routebeschrijving boven mijn ogen houden om de bepijling te zien.   Het is de z.g. componistenwijk.       Ik mag dan een fietspad op die de wijk doorsnijdt, en slinger voortdurend mee richting den buiten, van de bebouwing. Hondenuitlaters voeren de boventoon in de nog rustige straten.   Ga vervolgens onder de tunnel van de A2 door, om even verderop een smalle houten brug over te gaan, om een betonfietspad te vervolgen langs weiden met enorm veel schapen diverse ras, die niet blaten maar rustig hun ochtendontbijt verorberen, gras dus.   Op die brug is het opletten want het is glad, witbevroren.  Het overspant een afwateringskanaal .  Wilgen en populieren bomenrijen  omlijsten mijn te gane weg.  Ben nu echt in de natuur.   In de velden staat de maïs nog vaak overeind, en veel bladval van de bomen, die voortdurend om me heen dwarrelen.   Het is echt herfst.    Een kleurrijk herfstpalet veraangenaamd het landschap.    Waad her en der door gebladerte.   Ga een tweesporig graspad in langs veldjes en bosjes.  Het geeft me een kick, en het voorgevoel, dit wordt het.                             De parkoerscommissie der  club wil ons een heel anders dan anders parkoers voorschotelen.    Veldpaadjes en bospaadjes, veelal eenmans, zullen wandelaars deel zijn vandaag.     Gaan over talloze weiden en bruggetjes smal en smaller, dus sloten.  Zeldzame bewoning,  tussentijds, monumentale boerderijtjes en bijbehorende schuren.  Slagbomen, klaphekken, draaipoortjes, wildroosters bij de vleet.   Het is totaal nieuw de route zoveel is duidelijk, en ik geraak in een euforie a.h.w. bij zoveel inspanningen van de route-uitzetters.    Om van te smullen.  Moet dan de weg Schijndel -Boxtel oversteken even een fietspad volgen om opnieuw de natuur in te mogen gaan.    Het gebied heet Gasthuiskamp, een schenking volgens aanduiding van e. o.a. weldoener die goed in de slappe was zat.    Weer waden door  afgevallen blad, een toch donker boslaantje.   Na een klaphek wordt het randje weide gaan met  enorme exemplaren koeienvlaaaien , massaal rondgestrooid,  en voortdurend  alert blijven op die taarten, en waarschuw nog achterop komende wandelaars.   Talloze pad-afzettingen , want geblokkeerd met groepen dicht opeen staande palen en voor de dikkerts onder lopers toch een probleem.  Ik wip er telkens behendig tussendoor en overheen.   Kom na een omweg toch weer op prov. autoweg uit en ga pad erlangs volgen.  Het paaltjes en slootjes en planken en bielzenbrugjes  geloop, houden een poos aan, het parkoers is om van te smullen.  De weilanden en oversteekjes ervan ook.   Ik grinnik nu en dan bij zulk parkoers, dit is puur natuur , rust en genieten.  Wat een parkoers-architecten.   Het padenwerk vervolgt aldoor door bossages en langs en over slootjes, prachtig in een woord.  De rust is voorzien in de eigenlijk wat kleine kantine van een manege, maar een tentdak buiten en zitplaatsen in het ruime veld doet menigeen besluiten buiten in de  herfstzon te gaan genieten , wat gelukkig nog kan.   Ik verover nog net een vrije stoel binnen.  Aan de overkant een sportpark, waar het welliswaar niet bijster druk is, integendeel, , maar de plaatselijke voetbalvereniging en supporters en spelers onderling elkaar naschreeuwen, nooit geweten dat er zoveel geroepen werd naar elkaar..  Maakt het alsof het erg druk is.  Na laving vervolg ik de route en mag na een stukkie een weg op en even verder er weer af de ruime velden in met een tijdje dorpje Gemonde op afstand.     Eerst weer populierenrijen.  Populieren  worden geteelt voor de klompen-industrie in deze streek.  De Meyerij van 's-Hertogenbosch  genaamd.  Bewerkte akkers en toch nog onbewerkte, men zal vlug moeten zijn met oogsten , evenals de mais die soms geoogst is, soms niet,   nog te velde staat.  Passeer een grasveld met kort sportterrein- achtig gras, onmetelijk  groot in alle geval.   Het veld voert door een beekdalletje.    Het wordt een veldweg met heggelandschap, weidjes en akkers met weidevee allerlei.   Langs gele maïsvelden.   Maak een draai richting Dommellandschap en viswaters en Wielen , dit zijn spontaan ontstane plassen , na overstromingen van de Dommelrivier.  Zie ook de bochten van de rivier op afstand.  Het pad wordt vochtig wat.  Ga voorbij een boomkwekerij.  Een kikker kruist mijn pad, die gauw het hogere natte gras in wipt.  Dan volgt een hele poos het pad langs de hier al bredere Dommelrivier, wuivend riet en andere waterplanten  en watervogels zijn te zien en te horen.  Toch nog veel nieuw groen te zien naast het wandelpad.   Een lange houten brug-overspanning laten we rechterhands  liggen en vervolgen pad langs het water, wat later langs het afwateringskanaal voert.  Langs een stuwdam met waterval.  Krijg company  van een westlandse medewandelaar, die me achteraan kwam.  Een bocht links-rechts langs bosjes afzetting , een slagboom langsheen , om later voor viaduct, een draai te maken en een lus volgend tot over dit viaduct om wat later over de verbrede A2 autoweg deze over te gaan.  De weg draait een wijde bocht neerwaarts, langs wat huisjes een smalle weg te volgen wat overgaat in een fietspad.  rand bebouwing gaand.   Stuiten op nieuwe bewoning, een lange rij geschakelde woningen en men stuurt ons eronderdoor, een poort-tunnel  wat denken doet aan een oude middeleeuwse vestingwal , doch de  andere zijde is z.g. blind, ramenloos, en vormt beschutting van/ voor de verkeersherrie van de nabijgelegen A2 autoweg.  die ook nog beschermd wordt door dichte begroeiïng, op een hoge wal.  Vervolg door parkachtige afscheiding van woonwijken, middels fietspaden.     Kom langs oud restaurant die destijds aan kruising met autoweg lag mét verkeerslichten  toendertijd.  Weer een dreef door,  en dan belanden we in de woonwijken weer, waar we middels fietspadennetwerken en speeltuinen, plantsoenen , op de beginroute van vanmorgen geraken tegengestelde richting nu.   Rotonde oude rijksweg oversteken, om de kantine der school weer binnen te stappen.   Daar geraak ik her en der aan de praat met,  deze en gene bekende.  Het is er goed toeven en ik zie de wandelwereld  komen en gaan.  De kantine noodt  tot lang nablijven, zeker na een drastische verbouwing , en dat deden veruit de meesten ook, meer glas en doorzichtig dus.  Ieder die ik erover informeerde, was laaiend enthousiast over de uitgekiende route vandaag, een natuurtocht ten voeten uit.  En daar was geen letter van overdreven ook.  Het was het summum voor de natuurgenieter vandaag.  Ik kijk nu al uit naar hun Mid-wintertocht, aankomend jaar.   Met de route zijn er kenners en kunners aan het werk, zoveel staat vast.  Een schitterende herfstdagtocht gehad vandaag.

Volgend weekeinde  twijfel , óf Waalwijk, { altijd gezellig en erg goede gezellige rustposten vooral}  ; óf Lierop de eerste winterserietocht van club Hermodé.   Zullen wel zien. En wie weet maken we daar ook kennis met U  wandelaar.

Houdoe! Tot dan.     Peter Heesakkers

In grauw schemerig weer, dwars door de binnenstad  ben ik op weg naar Noud.  Een hele zwerm duiven, schrikt en vliegt massaal op bij de passage van een fietser, en vliegen rakelings langs me af.  Het beursgebouw wat verderop is een en al  vroege bedrijvigheid , met het inrichten van een vlooienmarkt.  Laserstralen komen nog uit de stationstoren, en weer wat verder, een tijdelijk  gedenkmonument van een bloemenzee, foto's en andere snuisterijen van een voorbije dagen uit de rivier Dommel aldaar  gevonden drenkeling.  Dan draai ik een oude villawijk in, met parkachtige tuinen en de straat en de tuinen tooien in schitterende herfstkleuren. Dit moeten de voorboden zijn wat vandaag Olat in Sterksel ons zal voorschotelen vast.   Ga verder door de stille straten van toch een erg grote stad, en kom aan bij Noud thuis.   Alras gaan we op weg.   Het is levendig druk al op de parkeerplaatsen.   Ik verwacht veel van de tocht en route hier, waar ik vooral nog oude schoolkamp herinneringen heb liggen in de late 50er jaren vorige eeuw.   De startplaats is zonder meer een juweeltje.  Een groot instituut voor epilepsie-patiënten, en qua voorzieningen , een dorp op zichzelf.   De zaal voor vertrek is zonder meer mooi en welvoorzien.   De route-uitzetters laten er geen misverstand over bestaan, dat ze alles eruit willen halen , wat deze schitterende omgeving biedt.  Ik verlaat het terrein via allerlei paden, wegjes en paviljoens, en stap al meteen de rijke natuur hier in.  Dit belooft, ik ben nu al in mijn element.  Snuif nu al de herfstgeur in, zal ik onderweg nog vaak ruiken ook, en het is er al rijk met allerlei paddestoelensoorten rijkelijk voorzien.   Kom aan een boshek van het terrein en dan is het toch nog even zoeken, want het pad houdt op.  Kom in een negorij terecht van bosbeplantingen.   Blijkt er een gat in het hek om door te  gaan, opgemerkt door een snelloper, die mijn zoeken verlicht.  Ga nog wat perceeltjes bos door, tot plotseling het erg kleine dorpke Sterksel opduikt.  Was al meteen een kleurrijke opening.   Wat villa's en bungalows langsheen gaat het dorpje uit, en volgen een doorgaande weg om later de weg af te gaan een smalle stroom langs over eenmanspaadje.  Even dacht ik een byzonder paddenstoel-exemplaar te zien. Het bleek een oude hondendrol echter!   Volgen het beekje een poos, om dan weer via een padenstelsel door bosrijk gebied, de rust op 4,5 k.m. toch maar aan te doen even, verwachtende , dat de volgende rustpost lang op zich zal laten wachten.  Vergis me kort na de post en ontdek, dat ik de kortere route volg en  been terug naar de juiste splitsing.   Een kraaienkolonie laat van zich horen.   Een spektakel als de beesten maken.  Geraak bebouwing Heeze in , ga er ook weer uit,  Laat een groep quadrijders  me voorbijgaan, en kom in een industrie-gebiedje.  Zie één  stevige wandelschoen van het bergsoort in de berm liggen , en vraag me af , wie mist die nou niet?    Of een wandelaar had reserveschoenen?  Spoorwegovergang over en dan wordt het een poos asfaltlopen, door  open  landelijk gebied in en nevelige omgeving.   Een jonge boer haalt zijn laatste hooi van de velden en vele maïs akkers liggen er al kaal bij ook.  Een wilgenwegje langs, kijk rond, voor me een jong stel , en achter me doemt  eenzaam ook een lange gestalte op.  Haalt me in en blijkt Dick uit Geldrop te zijn.  Hij zal me een heel deel vergezellen.  We ruilen platteland voor bos en komen na padenwerk en een m.t.b.-pad bij een echte "wagenrust" aan.  Hier splitsen de grotere afstanden, en denderen we voort  door bos en hei en ontdekken overal paddestoelen aller soort, grootten en maten en kleuren.  Paardenrijtuigjes passeren ons voortdurend, met bemanning dus.  Dick fotografeert zich het schompes, en lijkt een paddenstoelenserie voor te bereiden.  Sommigen zou ik rekenen onder tafels of krukken , zo groot ze zijn.    Dick leeft zich erop uit met zijn camera.   Missen op een kruising een pijl en lezen dat we rechtdoor een heuvel opmoeten en raken alweer op het juiste spoor.  Heide en vennen door.  Een knuppelbrug volgt en voort gaat het. Ruiterpaden in , en het wemelt hier en eigenlijk al zowat de hele tocht van allerlei toeristische wandelroutes.  Met elk zijn eigen aanduidingen.   Stappen ene pad na de andere eindeloos door, met herfstkleurenpaletten  zo mooi.   Raken van Grote heide in het Heezeren bos met veel slootjes en eenmanspaadjes en over talloze  smalle bielzen bruggetjes.  Genieten met een grote G.  Een spoorwegovergang en na een stukkie de autoweg over naar het Rulse Laarzenpad gebied over weilandjes en ruigte gebiedjes,  vochtig gebied. Draaipoortjes door en bosgebiedjes komen we aan de manege waar in de kantine de rust voorzien is.  De directe omgeving is vergeven van de rijtuigjes, paardrijders en  paarden aanhangers, en gebruikers van deze in strakke ruiterpakken.  Zet ik me aan tafel met trouw wandelvolk, en gaat het natuurlijk over wandelzaken en welzijn van deze en gene wandelaar.  Ik zie Dick niet meer en vervolg mijn weg dan maar.  Ga hierna de Braakhuizense hei in en volg een lang grindpad wat plots druk is met zomaar wandelaars, dagjesvolk en fietsers.   De zon is er zij het wat laat doorgebroken, en gaan bij een  heide en insectentuin de Strabrechtse heide op de oostelijke rand toch, die ons vervolgens de Herbertus bossen, instuurt.   Boswerkers hebben er een bende van gemaakt hier en we krijgen een hele boel omwoelde boswegen te gaan modderig en drekkig en we proberen maar de beste delen ervan te volgen.   Diepe bandensporen doorploegden onze route.   ijzeren grondplaten  laten ons her en der wat veiliger en schone broekspijpen houdend passeren.   Veel later steken we de weg Heeze-Someren over.   Raak in gesprek met een vrouwelijk bestuurslid van Olat en vergezel haar tot aan de laatste rustpost.   Een landbouw betonwegje stuurt ons naar die post op aan.  We laten ons de Olat soep en andere consumpties goed smaken .   Moeten even de Vlaamse weg volgen en mogen de verkeersarme weg verderop verlaten, met weer bos in, en vervolgens een heideveld door met smal paadje een mans door hoge grassen.  Wat klaphekken door en een overdekt nog, boslaantje , met oude beuken.  Bos even uit randje weiland en de laaghangende takken beschermen me tegen de alweer laagstaande zon.   Komen dan  aan de eerste gebouwen van het immens grote terrein, van het instituut waar we startten, en hier missen we de bepijling . Natte vingerwerk en lezen,  wat dan niet meer klopt, zien we de torens van kerk op het terrein uitsteken, en wandel ik maar de kortste weg erheen.   Ruim bemeten was de route vandaag n.l.  31,5 , dus die honderden verkeerde meters zien we door de vingers.  Ik beland in een erg rustige kantine als dit zo hier genaamd is tenminste.  Het gros der wandelaars is al weer op weg naar huis, zo te zien op de parkeerplaatsen ook.  Ben er zonder meer zeker van, dat elke wandelaar het volkomen eens was, dat deze tocht een pareltje was, en ik ga u dan ook niet in superlatieven vermoeien hoe mooi deze tocht was.  Mede door de herfstkleuren en oneindig mooie en grote natuurgebieden.   De slogan "Echt OLAT" die ze zelf hanteren gaat zonder reserve helemaal op vandaag weer.  Fenomenaal goed en mooi.  Parkoersman heeft zich volledig uitgeleeft in de streek die zich hier ook zonder meer groots voor leent.  Op weg naar huis ontdekken we in de buurt van Eindhoven komend , dat er dikke rook boven uit een torenflat in de binnenstad, komt.  Het deed ons aan New York destijds, denken.  Griezelig gezicht toch.  Daar speelt een ramp zich af zo leek het.  Bleek volgens berichten 's avonds nog erg meegevallen, bovenste verdieping, een appartement.  Het kon onze mooie wandeldag niet meer bederven.  Volgende week staat eerst Boxtel op program.     Wie weet treffen we ons daar ook. Tot daar misschien.  Houdoe!                      Peter Heesakkers

Een nieuwe startplaats en ik heb er hoge verwachtingen van , gezien de omgeving en nu zeker het jaargetijde.  Op het busstation verwacht ik Gonny , Jos wederhelft van de Beneluxwandelaars.    Weet dat het krap aan wordt met de overstaptijden van de bus.   Ik ontwaar Gon vrij vlot in de spitsdrukte, en zo zijn we rap op weg naar Waalre.   De uitstaphalte is zowaar nog vlak aan de deur , van het etablissement waar de start voorzien is.  Kan het mooier?  We gaan er op uit tesaam, via de parkeerplaats, die ruimer blijkt dan gedacht en  de route leidt ons al meteen  de Waalrese natuur in.    Gaan over smalle en wat bredere paden kris kras, en al gauw zal blijken, dat de uitpijlers van het parkoers goed en duidelijk werk zullen verrichten, compleet met genummerde pijlen, conform met het routepapier, die bovendien zeer goed zichtbaar zijn van afstand.   In de kleine heideveldjes vooral zien we in het zonlicht  duizenden spinnewebben oplichten,  als in een waas door de ochtenddauw, de insectenvangers staan uit om nog voor de winter hun overwinterings kostje naar binnen te halen.  Heuveltje op gaat het, een oude stuifduin,  asfaltfietspad oversteken een ruiterpad in.   En dit hebben de route-uitzetters veel vaker in petto vandaag voor ons...  Volgen een poos een smal pad, om wat verderop de diepte in te gaan tot vlak voor enorm kunstmatig ven, ontstaan als uitgraving voor de nabije autoweg A57/E34, en sindsdien doorgaat onder de naam Gat van Waalre.   Wat verspreide vissers en watervogels te zien ,  naast veel oeverriet, en in de verte aan de andere oever een trits West Indisch aandoende bebouwing, trekt voortdurend onze aandacht.  Wanen ons even in overzees koloniaal gebied.  Byzonder aanzien toch deze woningen.  We geraken aan een bruggetje dat nog in het pad aangesloten moet worden en  komen in de straat waar deze bebouwing staat.  Gloednieuwe wijk, en de bestrating moet nog aangelegd, zeg maar voltooid, worden.  Bewonderen de veranda-achtige woningen, met vrij uitzicht over het grote water.   Wurmen ons langs wegafzettingen  en bouwhekwerken, ploegen door zand voor de bestratingen, om opnieuw het meer te mogen bewonderen, door eromheen  te mogen gaan.   Gaan van het meer weg en even over fietspad om een veldpad weerszijden hoge maïs te volgen , weer later ingeruild voor bos.   Zien vele bosmossen onder anderen op gevelde bomen zitten, en aan paddestoelen  vandaag ook geen gebrek, nee, ze groeien welig alom onze route vandaag.   Het wordt een echte herfsttocht, zo ook de bomen kleuren hun bladeren al in de mooiste herfsttinten.    Nog kil op de ochtenduren , maar toch al gauw weer te warm , door de altoos aanwezige zon.  Komen aan doorgaande dorpsweg en zien op afstand de startplaats n.b.   Steken de weg over.   En ons routepapier stuurt ons door voortdurend mooie wisselende paadjes en paden , wegjes en fietspaden door de kleurige  natuur.  Kleine lettertjes op de routeomschrijving want het gaat bijna niet op het papier, en de routemannen willen ons zoveel als kan laten genieten en we zijn extra alert op de snelle veranderingen van padenwerk dan ook.   Nog MTB paadjes ertussen door smaller en smalst, komt na dik 7 k.m. de rustplaats  op open plek in het bos in het vizier.   Kopen aan de kantinewagen ons drink en eetgerief, en zijgen neer aan de tafels.   Kunnen het informerend personeel der club al meteen onze lof toezwaaien  over het nu al als schitterend ervaren parkoers.   Niet beseffende dat nog veel meer moois in het vooruitzicht is.   Vangen vanaf hier de extra lus aan  die ons leidt langs weer een prachtig ven , vandaag de naam Vennentocht eer aandoende, en na enig boslopen  allerlei paden belanden we in een villawijk, waar verholen in enorme tuinen en groen schitterende woonpaleizen te bewonderen zijn,   met koninklijke straatnamen.   Volgen een poos deze mooie dreven.  Komen na omzwervingen  uit op weg naar Waalre en vervolgens de weg overgaand tussen Valkenswaard en Eindhoven , om nog even een woonwijk door te gaan, en vervolgens toch weer een duin omhoog de bosrijke ruimte in.   We zien vandaag en ook hier weer enorme vliegenzwammen vooral in groepen groeiende, maar ook diverse andere soorten in al hun veelheid .   Herfst ten voeten uit.  Dan volgt even wat wijdere blik, als weiden en veldjes en een langere brede zandweg leidt ons naar een punt wat we herkennen als de openlucht-rustpost van enige weken geleden van de Valkenswaardse tocht.   Gonny en ik gaan nu tegengesteld  de route van toen, langs een erg kronkelige beek wat bij nader zoekwerk de Tongelreep noemt, een zijtak van de Dommel.   Wat vochtiger padenwerk volgt almaar doorgaand en tegenstrooms.   Belanden tussen beek en enorm golfterrein, en langs everzwijnenrasters, slingeren we op randje noord van Valkenswaard aan.   We steken weg met verkeerslichten over om even later op een oud spoorwegtracé te geraken, eertijds van Eindhoven naar  België gaande, dat we vrijwel  rechtuitgaande volgen, en ons brengen zal op het einde van de lus, terug bij de veld-rustpost.   Een prachtig ommetje gehad zijn we volmondig eens.   Na verpozing, gaat het weer terug zuidelijk op aan om na een kilometertje zowat, een zijweg te nemen, wat is een ouderwetse klinkerweg, een kasseiweg, langs opnieuw woonpaleizen.   Bij een perceel  met zelfs gevaarlijke honden in de tuin, langs het hekwerk, zijnde hoog genoeg gelukkig...  Opvallend onderweg zijn ook enorm veel zwarte torren op de wandelpaden, bostorren of mestkevers {?}   Grote exemplaren in alle geval.  En de natuur blijft ons verblijden  met allerlei soorten paddenstoelen  vele grootten, soorten, en in hele groepen vaak ook.  Absoluut mooi en de herfst volop uitdragende.  Tegen het decor van verschillend kleurende en soorten bomen.  We hobbelen over heuvelige paden , langs natte en ook zowat droge vennen, oplettend over boomwortels of waar bomen hun tenen verraderlijk boven de grond  steken.  Links en rechtaf, T-splitsingen, boskruisingen , Y splitsingen, het houdt maar niet op. Tot we een intermezzo krijgen reeds van "geschoren" maïsvelden.

Het wemelt van de diverse aangelegde wandelroutes, van toeristische aard.  Richting en naamsoort.  Duidelijk, ook de toeristische organisaties hebben een markt ontdekt hier.  Zeker ook in dit gebied.  Gekleurde palen en knooppuntroutes gaan ons voorbij.  Gaan doorgaand asfaltfietspad kruisen opnieuw bos in.  Komen opnieuw aan voormalig spoortracé, wat nu een zandweg is, en vervolgen deze tot aan de doorgaande weg naar dorp Waalre.  Laten nog net de trieste ruines van het voorbije zomer afgebrande   monumentale gemeentehuis uit het zicht, steken dan de weg over en belanden aan de finish het oude stationskoffiehuis.  Superlatieven schieten tekort.  Het was een fenomenaal  mooie route vandaag, de mogelijkheden van de streek volledig uitgebuit.  Hulde aan de club en hun route-uitzetters. Een uitgezocht en uitgekiend  parkoers kregen we voorgeschoteld.   Ook de  goed uitgeruste kantine wagen met personeel,  fijne zitjes, beprijzing, en vriendelijkheid verdient alle lof.  Het is naast het parkoers hun degelijk handelsmerk geworden, en hun befaamdheid.  Alle dank voor deze schitterende dag.  U mag inzonderheid  Waalre zeker best in ere houden.  Het is een uitzonderlijk mooi gebied daar, met plenty wandelmogelijkheden.  Zeker een tocht om voor volgend keer naar uit te zien.   Mijn volgende tocht zal zijn , Olat, vanuit het kleine dorp Sterksel, tussen Maarheeze en Heeze-Leende.  Ook dat gebied beloofd veel moois, en is een echte herfsttocht, al rekent de club deze tot haar voortreffelijke wintertochten.   Wie weet, treffen we elkaar daar ook. Tot dan. Houdoe!         Peter Heesakkers

 Herfst Knooppuntenroute

Dit vraagt enige uitleg vooraf.   Er zijn in de regio Eindhoven  vele wandelroutes uitgezet  door medewerking van het SRE het samenwerkingsverband van de regio Eindhoven,  met nummerpalen volgens routenr. welke men naar believen kan uitbreiden , of splitsen,  en van waaruit men van nummer-route naar nummer-routepaal kan lopen, welke tussen deze nummers door met ook weer drie- hoekige pijlen die de looproute aangeven, rechtdoor,  linksaf, rechtsaf,  naargelang de driehoekspunt staat.  Een simpele manier van route uitzetten door  en voor de organiserende wandelclub.  Deze pijlen en palen staan jarenlang op hetzelfde punt dus, en zijn even zovele jarenlang te combineren.   Je creëert  het summum van een mooi natuurparkoers,  zónder dat de club al te veel pijlen zelf behoeft uit te zetten.   Ik verwacht er zonder meer veel van.  Zo dacht ook Gonny , {  ja van Jos }, de mede-inzendster van foto-albums op Beneluxwandelen  er ook over.   En zo was de afspraak om per bus te gaan gauw gemaakt.   Het is enorm druk op het busstation,  werkpendelaars en scholieren vooral, maar toch weet ik haar te ontdekken.   Gezamelijk zetten we onze reis in naar Valkenswaard.   Bij aanmelding krijgen we een routebeschrijving mee, waaruit blijkt, dat we de routes kunnen combineren , naar elf afstanden....  Besluiten eerst de route van 6,2 k.m. te gaan, lus dus.   De startgelegenheid ligt aan de autoweg naar Eindhoven, maar we gaan achterom al meteen de  rust, en ruimte in.  Meteen al te midden van de bossen.  Het eerste ven dient zich al aan met het waarschuwingsbord  "Blauwalg".  Aan ons niet besteed, zullen niks met het water zelf van doen krijgen.   Hebben al meteen mooie bospaden te gaan en zien de eerste vennen,  hierna een droge sloten gebied, over de dijken , randje noord dorp, gaan randweg over, villawijk  rijkelijk groen binnen , om op een veldweg te geraken rand bebouwing.   Dame met vervaarlijke hond, passeren we toch veilig.   Een doorgaande weg naar Leende komt in zicht , gaan onderlangs talud , even twijfel omdat er twee pijlen een richting aangeven.  We gokken op links aanhouden, weg af naar een graswegje tussen weilanden door en weer een ven, in de verte zien we zwanen.   Het is hier ruim zicht , en fantastisch mooi, met diverse watervogels, schitterend omboord  met de natuur.

Wandelen over een dijk naar een vlakke smalle brug , die ons  met een omslag naar een klauterpartij en een uitkijktoren brengen, over die wijdse ruimte.  Gaan dan weer het bos in, achter een afrastering van een grote golfbaan, en slingeren op de startplek aan.  Hebben al meteen een goed gevoel wat het worden zal vandaag.  Gaan nu door voor de 7 k.m. ommegang.   Deze geeft wel de route aan met pijlen van de club.  Dwalen paden en boslanen in en door, breed, smal, kruisingen, splitsingen , het is een prachtig , boeiend geheel.   Blijven een poos langs een riviertje mee kronkelen, de Tongelreep, een zijtak van de Dommel.  Gaan nog  een massa rododendronstruiken door,  door een greppel, en komen aan akkerbouwland en weiden uit, waar we vlak tegen het beekje de tent-rustpost der club neerzijgen aan de tafels.   Als immer gezelligheid troef hier, vele bekenden, en bij vrijwel alle clubleden, al bekend als de bonte hond, herkenning en korte gesprekjes en begroetingen.   We gaan hierna een bruggetje over, en de land en tuinbouw een veeteelt ruimte in, langs wat huisjes en een boerderijvilla in aanbouw.   Wat divers weidevee,    gaat het opnieuw de bossen in, even enerzijds akkers en weiden , maar dan toch.  Volgen weer allerlei knooppuntpalen en nrs. tot aan autoweg A2 de weg naar Maastricht,  tot horecarust, wat vroeg weer,  en slaan we over.    Moeten teruglopen even en treffen daar in de bosrust een tweetal beschonken lieden met blikken bier aan de mond en met dubbele tong sprekende, naast hun fietsen.  Even kort een praatje, voor zover het kan in hun omstandigheid, maar veel zinnigs komt er niet uit.  Beantwoorde wat vragen van ze, omtrent onze wandelonderneming.   Niet hun ding vinden ze; Tsja..... We vervolgen maar.  Draaien zowat helemaal om opnieuw een prachtig ven heen en struinen allerlei bospaadjes door, om weer de ruimte van het landschap in te gaan, later.   De Achtereindsestraat loodst ons door landerijen allerlei naar de tentrust terug via wegjes die we nu even tegengestelde richting moeten gaan, maar toch een ander beeld weer.   Wil nog een buiten de draad geraakte kip achterna om te vangen en over te zetten, maar geef het al gauw op.   Het beest rent een wereldrecord hardlopen tijd, en daar ben ik niet tegen opgewassen, de andere kippen en hanen roepen me hilarisch toe bij deze mislukte onderneming.    Er loopt ook nog ander klein vee en pluimvee rond op het erf.   Ze hebben duidelijk plezier in mijn actie.   Na de rustpost in het weiland aan de oevers van de beek, en de gesprekjes  vervolgen we.   Krijgen eerst nog wat landwegjes onder de voeten, om opnieuw de bescherming van het bossenwerk op te zoeken.   Weer bochtig en soms klimmend en dalend over oude vroegere zandverstuivingen nu.  Moeten tussen verkeerwerende paaltjes door, en langsheen opgeworpen aarden wal, en opnieuw langs een ven, en langs en door ruigten en rietkragen paden.   Padwerk stuurt ons door bosgebieden, met afwisselend wat verder wegkijken mogelijkheid, om almaar weer opnieuw opgeslokt te worden door bush-achtige paden netwerken.   Komen weer achter het golfterrein uit en men laat ons nog eens klimmen en dalen door het bos over oude duinen.  Gaan even asfaltweg over om verderop weer de bush in te moeten gaan.   Geraken zo in een boswandelpark aan een vooroorlogse stenen bank, waarvan een ingebouwde steen ons vertelt, dat deze bank geschonken is door Anton en  zijn vrouw  Philips, een beroemd voormalig industrieel, en dit bosgebied omdoopte tot het Philips De Jong- wandelpark, gelegen aan de door hen ook aangelegd golfterrein.   De bank heeft de tand destijds ruimschoots goed doorstaan.   Gaan door langs opdrogende vennen, ook een gevolg van de tijd , dat we almaar meer aan waterhuishouding doen.   Dan komt plots de finish tussen het groen in zicht en horen we ook het aldoor daverend verkeer aan de voorzijde van deze uitspanning.    Daar zijn we deze tocht prima van verschoond  gebleven toch.   Einde van een práchtige natuurtocht van begin tot eind, letterlijk.   Die paaltjesroutes, zijn het summum van natuurgenot en rust .   En een gemak van uitzetten en volgen.   Wel was het aldoor goed lezen om tijdig de splitsingen te  zien, en te volgen, maar het kostte de route-uitzetter{s} , weinig bepijling uitzetten.   Een goed experiment.   Een natuurtocht van de bovenste plank, om in te lijsten.   Jammer dat het deelnemers  aantal het nogal af liet weten op de normale werkdag overigens.   Was deze tocht in het weekeinde, waren het er vast meer geweest.   Er waren nog al wat vlaamse deelnemers, en zelfs een man uit Bonn{!} Duitsland....  Een pluim of oorkonde voor de uitzetters der route.   Gonny en ik waren het ook eens , dat dit een prachtige dag was.  Gonny had er anderhalf uur bussen opzitten, en voor over,  om hier te geraken, en nu dus terug.  Wát een liefde voor een hobby!   Een wandelaarster in hart en nieren die het met haar man over heeft om  wekelijks ons van ook hun tochten te laten genieten op de wandelsite.  Beneluxwandelen.   We trachten het spitsverkeer ook op het busstation voor te blijven , wat ons maar ten dele lukt. Gonny en Jos hebben voor morgen de Voerstreek in petto.  We kijken terug op een schitterende en gezellig koutende wandeldag, over vooral wandelzaken.

Tot volgend keer weer.  Houdoe!    Peter Heesakkers

Ik moet een plein doorsteken op weg naar het clubhuis van wandelvereniging Zuth, die vol kermisattracties staat.  Nog volledig in ruste op dit vroege uur.  Bij inschrijving , meldt burodame dat ik me vergist heb in de genoteerde afstand op mijn aanmeldkaart.   Het zullen er bij besluit een vijftal meer k.m.rs worden.  Ook komt de uitpijler en controleur juist terug met de mededeling dat er pijlen weggehaald waren maar hij heeft ze intussen teruggeplaatst.  Ik ga alert op de bepijling op weg.   Loop een drietal straatjes door en steek over naar het dorpspark, ga over parkeerplaats en een hek door , grindpad op, het park met een immense visvijver in.   Het wemelt er al vroeg van de vissers, ruim voorzien van vangmateriaal en vissersbenodigdheden.   De ochtenddauw ligt nog op de gazons, maar zullen vast verdampen later de morgen want de lucht is helder en de zon stijgt snel, en de temperaturen zullen vandaag 22 a 23 gr. halen zo heeft de weerman belooft.  Het parkoers laat ons het park volledig doorlopen, en ik passeer een snaterende  eendenkolonie.   Toch al meteen een veelbelovend begin van deze tocht, heel even is het na een fietssluis twijfelen, waarheen , ik gok op een verdergaan van een der parkpaden, die is juist en dan passeer ik door een straat met de wat betere bewoning, zo te duiden.  Kom aan de zuidelijke rondweg dorp uit, en dan is het aldoor een slingerpad volgen daar langsheen, met enige houten bruggen , en nog rijk voorzien groen.  Sleutelbloem regeert, nog bloeiende naast andere wilde aanplant.  De bruggen sturen me langs sloten en grachten, rand woonwijken.  Dit duurt een poos en dan mag ik de randweg oversteken.  Laat een boeiend deel van het begin parkoers achter me, en duik het landelijke in.  Langere  wegjes asfalt sturen me langs velden , mais, bieten en andere tuinderijplantages, onderbroken door weiden met vee.   Struin door landelijke wegen , wat lang dat wel , maar landschappelijk boeiend en vergezichten.  De wegjes zijn echte Peelwegen  veelal met oudere eikebomen omzoomd.  De Peel eigen.  Steek eindweegs verderop de weg naar Elsendorp over en krijg een zandweg.   Zie rechterhand de "Wortel van de Mortel",  een communicatietoren van 80 a 100 meter hoog die dominant in de omgeving is en nog vaak tijdens de tocht zal opduiken .  Een betonnen kolos.   De "Truttensteeg" noemt een wegje in te gaan een rood grind paadje volgt lommerrijk  tussen velden en weiden beschaduwd, en dit is welkom , want de zon doet zich aan de wolkenloze hemel gevoelen.  Later omsloten door  hoge heggen, een zijpad toont een watervalletje tussen maisvelden,  maisvelden zal ik vandaag nog heel wat passeren{!}.  Mag nu een asfaltweg op en ga  gebied De Stippelberg in, enorme preivelden zijn hier, overdadig volgens mij.     Aan weg De Bleek mag ik bijkomen aan een boerderijrust, wel voorzien van  etenswaar en drinken, veel wandelaars kozen den buiten ik zet me neer in de enorme moderne schuur.   Een gezellige ruime binnenplaats.   Vervolg na de pauze het weggetje rechttoe een bos  , eerst een bosrand met mais enerzijds bosrand anderzijds, maar dan gaat het toch echt de Stippelberg bossen in.   Een erg rul zandpad stuurt me  rechttoe, zijpaden negerende bijna een k.m. lang, mag dan een smal paadje in door en langs zandverstuivingen, en laat me ruimschoots genieten.    Ik beland veel later, toch weer in de open velden met gewassen allerlei, en ja; mais weer.   Malse grasweiden, en dan steek ik dwars door een groot golfterrein, borden waarschuwen me voor overstekende golfers, en naar ik hoop geen golfballen.....Dat valt mee..  Hoewel de route veel asfalt heeft en lange wegen gelukkig stil.  Langs verspreide huizen boerenhoven en schuren, kom ik aan het lokaal van de IVN, een natuur-aandachts-paviljoen, voor lezingen en boekenspeurwerk veel opgezette dieren en kaarten aan de wand en zo meer. Een natuurmuseum, kortom met een soort kantineverblijf.  Het is erg rustig en evenals aan het startlokaal zegt de barbeheerder der org. club, dat ik vast een der laatsten moet zijn , want de meute is me ver voor.  Goed toeven hier dat wel.  Komt toch nog een achterblijver binnen.  Ben vast niet de laatste.    Volg een weg naar splitsing en langs wat huizen, een doorschoten aspergeveld langsheen en zonnebloemenveld, weer immense preivelden, langs provinciale weg naar Bakel , om verderop de beschutting te krijgen van een bospartij van de Grotelse heide.  Een aanbod van de fietsdeelnemers-rustpost sla ik beleefd af, meld dat ik daar juist mijn rustgelegenheid al had. Hele kolonnes fietsers van uit Nuenen passeren me, en zet geregeld, mijn pas langs het pad.  Zij houden een fietsralley.  Lommer en braambesstruiken zijn troef hier. Blijf de fietsroutes volgen, tot aan een vijver door hekwerk, en dan een verharde weg op.   Het is zonder meer prachtig hier.   Via weer een doorschoten aspergeveld en mais, gaat het toch weer bossen in.  Aan de ingang van een camping ga ik weer een smal lommerrijk boswegje in, en volg het slingerend paadje.   Kom aan diep gegraven nieuwe greppel droog dus, is qua bepijling even verwarrend welke kant nu op maar enige verkenning brengt uitkomst toch.  Eerst smal dan brede pad.   Een graswegje in.  tussen bos/ weide beesten door.   Plots sta ik bijna onder de toren die de streek hier domineert.  Vlinders  laten zich de hele dag al veelvuldig zien, koolwitjes meest.    Ik mag een begrazingsgebied in, van koebeesten.  Langsheen een beekje de Snelle loop genaamd, maar dat viel wel mee toch, en door velden met het groen op afstand, met een lichtbruine waas van een grassoort eroverheen.  Afsluitende en werende hekwerken door, niet voor dikkere mensen geschikt en gemaakt ....{!} Vervolg dan weer asfalt even en opmerkelijk veel fietsverkeer vandaag al of niet georganiseerd.  De dagjesmens profiteert duidelijk van het weer vandaag , maar nu verschijnen er toch wat wolken tot half bewolkt later.   Niettemin de zon wint het ruimschoots nog.   Een landwegje in en dit gaat over in een tweesporig karrenpad, met een wijde boog om de toren [communicatie] en dorp De Mortel op afstand.   Ik vraag me af wat ik in de velden zie , rose tot rode grote bloemen , dahlia-achtig, maar toch in een  aanplant wat op bietengewas lijkt?   Voor me ontwaar ik een groepje meewandelaars die bij passage blijken uit het Belgische Humbeek te komen, van club De Morgenstond.   De veldweg te gaan is overdekt met allerlei groenigheid en bomen, aangenaam.   Dient de Kromstraat zich aan en dan zijn we aan de eerste huizen en boerderijen en andere bewoning van Gemert aanbeland . Er staan prachtige woningen tussen van soms wat honderden jaren oud.   Steek voorrangsweg naar De Mortel en Bakel / Deurne over , en wat later de rotonde van Gemerts ringweg, naar Boekel en Boxmeer, de dorpsweg doorheen tot aan het clubhuis  van Zuth.  Levendig druk hierbinnen en ook buiten, vooral leden van de club uit het B. Humbeek  verzamelen voor een drankje en wat later de thuisreis nog dik honderveertig k.m. te gaan zo verzekert een lid der club me.  Maak nog even achter een drankje een praatje aan tafel met sommige leden, die er een weekendje Nederland op hebben zitten.  Een clubuitstap dus.    Het was  een deels nieuw parkoers vandaag, prachtig, erg wisselend, boeiend en echte Peelweggetjes, maar zeker ook bos ruimschoots.  De schaduw was ook welkom vandaag.  De natuur begint al herfstkleuren te tonen, hoewel er als in de bermen nog vanalles bloeit, en nieuwe blaadjes komen , bereid de natuur zich al duidelijk voor op Herfst en Winter.  Heb deze tocht alleen gelopen, kon wel genieten van een enerverend parkoers, boeiend, wisselend.   Er zit progressie in de tochten van Zuth.   Zonder Uitvallers Thuis.

Eindig ik met een typisch brabantse groet:  Houdoe!

Peter  Heesakkers

EJOS staat voor Eerschotse jeugd op stap.   Eerschot is de oostelijke wijk van St.Oedenrode, waaronder Nijnsel behoort,  welke ligt op zo'n 14 k.m. noordwestelijk van Eindhoven.   Gezien haar locatie, verwacht ik zeker dat de wandelroute zal liggen aan de oostkant van dit kleine dorp C.A., en dat zijn de Vresselse bossen, en dit staat zonder meer garant voor een aantrekkelijke route en wandeldag.   De startlocatie is randje industrieterrein van het dorp en een sportpark.   Het vertrek is vanuit de kantine van een schuttersgilde, en de consumptieprijzen populair.   Vlak voor het gebouw komt Bram uit Eindhoven per fiets langszij.    De temperatuur is wat killetjes deze vroege ochtend, en dat herinnert me de oude weerspreuk, de R is in de maand.   Ik kan mijn vilten jack best aan hebben toch.   Maar de weerman belooft warmer en zonnig voor deze hoek des lands.  Een koffie nog als opwarmertje , en dan gaan Bram en ik op weg.  De ochtenddauw ligt nog in de bermen.    Meteen buiten de deur een fietspad op, tussen akkers en weiden, pad afgezoomd met wilde bloemen en planten, plukjes bossages, wilgenbomen, afwisselend met mooi zicht op de landerijen,  maïs, veldgewassen, kreekjes,  bermen met riet, netels, distels, moerbeiheggen, gescheiden door houtwallen en her en der weidedieren, ziet er al meteen goed uit.  Rust en ruimte.   Volgt een graswegje na de slagboom, gaan rand golvende akkers en ruigte en moeras anderzijds, door een poortje met klim-{uitkijktoren},  de overdekking in van de natuur, en hier kan al het jack uit, het wordt warm.   Een trapje over prikkeldraad volgt een graspaadje,  en volgen blauwe paaltjes route tot verharde weg.    Even volgend , komt er afslag bij bord Staatbosbeheer een tussendoorgang langs wat boerderijen van het langgevel type met de schuren slingerend over graspaden langs bosjes en groenstroken.   We treffen groepen mensen en kinderen met een natuurgids op pad.   Steken een akker doorheen en komen aan een ven, vast het Vressels ven, welke zich al meteen toont in al haar schakeringen van waterplanten allerlei, omzoomd met bossen.   Even is er twijfel , er hangt een pijl, die vast afgehaald is door de gidsengroep maar toch ook weer berouwvol teruggehangen provisorisch.   We gokken het erop en die blijkt juist te zijn.   Blijven langs water van ven struinen, smal paadje bos door , weggetje oversteken en dan een mountain bike pad over om later een smalle doorgaande weg op te gaan, met wat ruimtelijker beeld.  Hans uit Deurne voegt zich intussen bij ons, en samen met Bram en Hans zullen we vandaag  de route bewonderen.   We zijn het roerend eens, dat we al een prachtige route achter ons hebben en dat er vast nog veel moois zal volgen, ziet er zonder meer veelbelovend uit ook.  Boven ons herhaaldelijk vliegtuigen in de landingsprocedure op weg naar luchthaven Eindhoven.   Volgen een lange landelijke weg, met zelden een auto of motoren.  dan rechtsaf een wegje na kruising met eveneens landelijke verre blik met wolkenpartijen aan het zwerk, een wat langere weg, maar zeker niet onaardig toch.   Mooie weg, niet voor niks Heerlijkheidsweg genaamd.  Draaien weg af langs brede sloot zandweg in met onmetelijke maisvelden en weiden, akkers vooral.   Kuieren al  debatterend  over gras en a.t.b. -paadjes, tot de Lieshoutseweg opdoemt en volgen daar een betonfietspad langsheen een poosje.   Mogen dan toch een landwegje in welke uitkomt op de rustpost, aan een boerderij, gezellig buitenterras of onder afdak uit de inmiddels goed voelbare zon is de keus.   Zeer laag geprijsd door de club, en zonder meer een trekker, en de wandelaar blijft over het algemeen langer zitten , wat de sfeer verhoogt, vanalles wat eten en drinken is voorzien, temidden een landelijke omgeving.  Korte ontmoetingen her en der, een weerzien met bekenden, maar ook nieuwe gezichten en streekvaste wandelaars toch.  Wordt toch een wat langere zit , ditmaal.    Na de pauze vervolgen we het asfaltwegje welke ons recht het bos instuurt. En opnieuw volgt een oneindig lijkend netwerk van bospaden smal en breed , en m.t.b. padenwerk.   We komen de fietsers vrijwel niet tegen.   Volgt nog een stuk paarse heidevlakte  en verderop her en der wat bomengroepen tussenin, paardenweiden , paden en weggetjes afgezet met eik en berk, linden acacia's en wat al meer, en vervolgen een tweesporig zand en graspad.    Weer even de openheid in , langs een groot hooiveld , waar een landbouwer  zijn hooi ijverig oogst, voor de komende winter.   Volgt op papier eveneens een hele trits paden-aanduidingen, paaltjesroutes en m.t.b. aanduidingen te volgen, we zijn het volmondig eens, het is vandaag schitterend en uitgekiend de wandelroute.   Gaan over een erg op en afgaand crosspad, wat de beenspieren extra oefent, een poos.   Gaan looppoortjes door met begrazingsgebieden,  wel  aangegeven, maar treffen er geen vee of wat.   Wel enkele redelijk nieuwe koe-taarten op de paden, maar waar zijn ze nu?   Lopen over paadjes met grassoorten, hoog tot aan ons middel.   We besluiten aan het Vressels  ven een bankje te nemen. Genieten van de stilte en ontdekken watervogels als aalscholvers die roerloos op hun prooi wachten en wat kwakende eenden.  We versterken tevens de inwendige mens.   Lopen nu tussen vennen door met nu en dan modderige  of vochtige paden.    En dan?..... Moet papier de uitkomst brengen , want er is een pijl weg.... Bram verkent even het pad rechtsaf en we wachten op signalen of die goed is.   Het is een T.-splitsing.    Bram keert weer en we gokken het er maar op en slaan hier links-in.   Dat blijkt wat verderop een juiste gok te zijn geweest.    We halen een gezelschap wandelaars in die per bus gekomen zijn uit de omgeving van Arnhem.   We oriënteren ons op de zonnestand nu om uit te vinden welke richting te gaan nog.   Gaan via knooppunt-routes met paaltjes wandelroutes tot een verharde weg, welke de Vresselse weg blijkt te zijn.   Deze weg volgen we een poos, om later een grindwegje in te gaan.   Het "hooibeemden " --fietspad.    Deze voert ons wat later over een houten bruggetje, wat de Dommel overspant, en leidt ons, weer een asfalt-fietspad op die slingert door het landschap .  Gaan een veld met opgerolde hooibalen voorbij, en velden met schapen die ons nablaten.    Klimmen het Dommeldal uit, naar een brede grindweg die ons wat later aan de rand bebouwing Nijnsel zal voeren, langsheen o.a. een schutterij en een tennispark.    En zo geraken Hans , Bram en ik aan het goed voorziene lokaal van de plaatselijke schutterij.  { handboog-vereniging}.   De kantine noodt tot langer verblijven, anderen koesteren de zon op het buitenterras.   Hans, Bram en ik zetten ons aan tafel met Anita en Roel, en hebben nog vrolijke kout.  Over wandelen en aangelegenheden natuurlijk,-  laat zich raden- , vooral.  We zijn het volmondig eens ook, dat we vandaag een uitgelezen, en schitterende wandelroute en dag achter de rug hebben, de zaal en rustpost goed voorzien aan wel erg democratische prijzen.  Een absolute trekker deze tocht, en dat zijn de overige lopers vast en zeker ook eens.   We mogen nog de route-uitzetter ontmoeten ,naast andere leden en personeel en bestuur, om onze dank aan hen allen,  en waardering en inzet, uit te spreken, te prijzen met een fantastische wandelroute, en organisatie.   Subliem!  We komen zeker graag terug hier.  Na een gezellig nazitten vangen we ieder ons weegs de thuisreis aan, met een voldaan gevoel.  Prachtige nazomerdag, en een uitnemend mooi gebied om er rond te dolen.     Houdoe!  :::     Peter Heesakkers