Archief

Het tijdsverschil naar zomertijd vannacht lijkt me geen parten te spelen.   Overigens, nog voor de wekker afloopt zorgt een immens merelkoor buiten , dat ik eerder gewekt wordt.  Buitenkomend merk ik miezerweer , gauw terug binnen, want door dit uurverschil is het ook nog wat killetjes.   Er stappen geen wandelaars op de bus.... Overstap in Veghel en in een wip brengt de bus me naar de nabijheid van het kasteel.  Een dik kwartier twintig minuten gaans nog over zandweg naar rand Heeswijks bos, waar de start voorzien is in het paviljoen behorend bij openlucht natuurtheater, juist binnen de beschutting van dit bos.   De weideparkeerplaats laat al vele honderden auto's zien met plaatsaanwijzers in reflexievesten.  Wat padenwerk brengt me trappen op om langs het balkon van theater me weer neerwaarts binnenplaats en ingang gebouw te brengen.   Kijk-es! Naast alle personeel is daar ook zowat compleet het regiobestuur  present, die ook nog es wat taken op zich neemt.   Rondgang handen schudden en korte gesprekken volgen.  Inschrijven, koffie, en dan zet ik er in mijn uppie de achtervolging in op de veel vroeger gestarte langere afstanders.  Het is gaandeweg helder weer geworden.  Willy en Co heeft de parkoersen uitgezet, en toont al meteen goede bedoelingen door ons kris-kras door overwegend dennenbos met ontluikend ander groen,  te sturen met smalle opeenvolgende paden.   Even wordt de rust verstoort , door crossmotoren, en is vogelgezang verstomt, op de vlucht voor het knetterend geluid.   De parkoersomschrijving laat me twee kolommen twee kanten vol zowat allen wegjes en paden zien.   Belooft wat!  Pijlen genummerd conform regels op papier. Wordt draaierig van het padengedraai en snelopvolgende afslagen, maar voel me helemaal in mijn element. Dit is mijn ding!   Mis  na even stukje asfalt een verscholen pad ondanks pijl en keer ras terug op m'n schreden.  Een stelletje roept me.  Kom weer op wegske met paar huizen langs.   Padje in nog en kom aan sloot, dammetje en langsheen sloot met groenstrook houtwal bosrand anderzijds een meer.  Dode padden her en der.... Doodgetrapt?.. Ga half om plas, wegje op naar Rukven, Weg overgaan , en kom aan crosscircuit in alle rust overigens.  Gaat over naar landelijk , huisje boompje beestje, runderen, bloesems in de tuinen.  Brugske sloot over, volgt een klinkerweg bedekt met oud mos en sparrenaalden, door waterwingebied , gezien de putten alom.  Mag door droge sloot gaan, bosgebied uit.  Mis verderop pijlaanduiding en mogen i.t.t. bord toch over privé terrein van e.o.a. manègeachtig gebied.  Het "Hobbelhok" langs breed bospad met geëgaliseerde zandweg door boswerkers keurig vervlakt gemaakt weer.  Gehucht Heibloem door en opnieuw opletten want na maria's huisje, Die heeft er wat! --, direct l.a. ,  een ouderwetse kasseiweg op langs privé-bewoning, velden met bosstukken in.  Zie markering LAW-Peellandpad  Den Bosch-Roermond.  Klim omhoog en volgen op en afgaand pad rand bos boerenlanderijen.  Ik mis een paar pijlen , maar volg met enig geïmproviseer, en op goed geluk kom ik juist uit.   Los zand even onder de wandelschoenen, zie ik kerktorens Heeswijk en Dintherasfalt op afstand.  Linea recta dorp op aan nu "Lariestraat".... Huh?  Dorp in waar wat hekwerkazettingen zijn vanwege een aldoor voorbijkomend wielercriterium, rondje dorp.   De Abdijstraat in waar we welkom zijn in de ontspanningszaal behorende bij deze mooie oude abdij. Het is binnen en buiten levendig druk en velen koesteren de felle zon.   Lang blijf ik niet verpozen , want heb nog wat in te halen.   Loop honderden meters, wandelaars van de extra lus terugkomend tegenwaarts, zie je nog eens wie er ook zijn... Nieuwe wijk nog in aanleg door met waters en bruggen en park door in aanleg nog, Dinther weer uit.  Volgen landweggetjes en fietspaden grind of verhard wisselend tussen jong geboomte door weiden , akkers , en raak in gesprek met een jong echtpaar van boven de rivieren, die echter later zo blijkt moeten aftakken voor korter.   Raak nu moederziel alleen en ga opnieuw de schaduw van bos in met trimparkoers met allerlei oefentuigen en opdrachten erbij.  Ik laat ze voor mijn knoken, ga de goden niet verzoeken.   Het is eigenlijk een klein bosperceel maar Willy laat ons als onmetelijk erdoorheen struinen.   Mijn tred versnelt ondanks barrages van boomwortels.   Zie veel holen op mijn weg hierdoor. Vos of konijn?...  Bos toch weer uit wat asfalt zandweg en boerenlanden , toch draai op ander bos aan, na bloementuinen en zie paardebloemen, sleutelbloem , speenkruid etc.  veelvuldig. {De natuur is zeker drie weken te vroeg...}. Kom langs immense stallen vol kukelekuu en tok-tok-geluiden wat duidt op hoeveel duizenden hoenders. Een groep kinderen bieden de dorstige wandelpassanten tegen wel erg democratische prijzen , ranja , limonades en koekjes en wafels aan bij een huis zomaar langs dit weggetje.  Nader dorp opnieuw met hekwerkafzetting, wielercriterium,  om zand-veldweg op te gaan, achter nieuw wijkje Dinther door.   Kom weer aan opmerkelijk veel rustiger Abdijzaal binnen.  En de bediening is gezwinder nu.  Bewust nu ben ik me in de achterste regionen te zitten, en opnieuw is mijn verpozen kort.   Terrein abdij af langs bejaardenhuis en soos wijk in.  Wat straten en opnieuw vragen, geen pijl.... Een dame aan een hoekhuis loert langs raam voordeur en gebaart me waarheen , ze zag er al zoveel vandaag. "DIeje kant op moette".  Een Airbornemonument en burgergevallenen, langsheen uitvalsweg naar kanaal en omstreken aflopende over rivier Aa .  Even in stille gedenken.  Fietspad en veel toeristenfietsers want prachtig helder weer.   De zon kietelt in m'n nek en gezicht. Gauw mijn pet op, en zonneglas.   Bekend van vroeger smal asfaltwegje in nu tot fietspad verklaard.   Tussen bos en beemden door en wordt later zand hard zand dat wel , weer bots ik op de Aa en ga met de stroom mee derwaarts.   Al die fietsers opmerkelijk vriendelijkgroetende,  en belangstellend met wensen en vraag hoe ver is dit?.. Brug rivier over staat de secretaris met helpers appels uit te delen, gewaardeerde geste.   Hij herkent me eerst niet met m'n vermomming.   Twee zijden dubbele rijen oude eiken geleiden me over lijkt eeuwenoude weg naar het prachtige zo uit een stripteken-sprookjesboek , kasteel met tuinen.  Smeedijzeren poorten door.  Parkoersmannen zorgen dat we dit kasteel 'talle kant mogen bewonderen.  Een echt plaatje!  Paden grind en dan weer zand brengen ons rechttoe op een oude witte schilderachtige boerderij, in dit gebied Ter  Kameren genaamd.  Gaan het kasteelterrein af met zandweg annex fietspad.  We gaan de weg Veghel-Den Bosch oversteken om opnieuw in landbouw en veeteeeltlandschappen te komen , huisje , boerderijen, tuinen noem maar en weer altoos de bloesem.   De lente is daar.  Als sluitstuk stuurt Willy en Co's ons weer het bos in , en slingeren de lopers zich in de rondte in de finalereeks.  Wat droge greppels door volgt de bepijling snel op. Hekwerk en poort door beland ik weer op natuurtheaterterrein.  Nog wat nablijvers hangen er rond buiten op terras en binnen.   Verrassing! Patricks en Wifrieds clubleden maken juist aanstalten naar hun touringcar te gaan.   t.w. De IJssetrippers uit Overijse niet ver van Brussel.   Even korte gesprekjes nog van wat achterblijvers van hen.   En Ja: Pat en Martien zagen ze gister nog in Rucphen, die kennen ze wel.   De club had een weekenduitstap letterlijk bewandelt.   Helaas in alle gehaast van ze vergat ik te vragen of Wilfried en wie weet nog wat "Beneluxers", { zal vast wel...},  er ook bij waren.  Was leuk geweest ze eens te ontmoeten!... Nu en dan druppelen er nog wat lopers binnen in het gebouw.   Napraat met nog wat bekende helpers en bestuursleden en andere wandelaars,  en dan komt o.a. Tine V. uit Helmond binnen met hondje Luna. Het is nog gezellig nakouten.  In de wetenschap van een lange wandeling naar de bus met uursdienst, trap ik er vandoor.  Terugkijkende op een prima tocht natuur en verscholenheid. Bosrijk , en uitgekiende routes en verzorging aan zeer populaire prijzen van o.a. 80 ct {!} het goedkoopste en dat vond zichtbaar veel verkoop.   Een prima lokker dus in tijden van erg hoge horecaprijzen.  Heb genoten vandaag en anderen ook vast en zeker.  Komend weekeinde staan Drunen, maar denk vast dat het Deurne wordt.... , op het programma.  Wie weet waar ik U nog treffen zal... Blijven wandelen dus.

Houdoe!   Peter Heesakkers

De laatste tocht van de club van de z.g. Winterserie 2010/2011. Oisterwijk:  Een paar k.m. oostelijk van Tilburg.   O' , wordt al sinds mensenheugenis de Parel van Brabant genaamd.   Toeristische streek bekend om zijn uitgestrekte natuur , vooral bossen en vennen campings alom en boshotels en herstellingsoorden.  Noud haalt me af thuis en koersen we op Oisterwijk aan.    Niks te vroeg voor een parkeerplaats zo blijkt.   De smalle weggetjes om het startburo vanuit een der uitspanningen , wemelt van  wandelverkeer , naarstig een plaatsje zoekend.  Bomvol dus.  Het is een gekrioel van auto's en wandelaars.   Veel Belgische nummerborden en zelfs een touringcar met club uit Wechelderzande tussen Turnhout en Zoersel blokt de smalle weg, die weet het ook niet meer.    Ook wij moeten de auto zo ver wegplaatsen ergens in de berm , en het kost zo'n 20 min. lopen.   Buro te midden van  van de bossen.  Ook binnen is het een drukte van jewelste, de zaal kan de stormloop nauwelijks aan, en zo ook de bediening dus,  ik zet er maar fluks de benen in.   Mogen dwars door buitenterras, tuinpad van zaal poort door , weg op en al vrij direct splitsen de afstanden.   Merkwaardig! Plots loop ik heel alleen op mijn route..  Zouden anderen het niet gezien hebben? Steven al meteen door de bossen en het eerste ven langs.  Afzettingen voor de paddentrek alom vanwege de oversteek van die kruipers op weg naar avontuur om te..... . Veel spechten hoor ik kloppen.   Divers vogelgepiep in voorbereiding voor een massaal lenteconcert later.  Uit de bodem komt allerlei groen ook gepiept.   Het lentefeest kan aanvangen.  Hier en daar grond en gras nog grijs van de nachtvorst, maar een felle zon kondigt een mooie dag aan.  Krinkel paden door gebied , atletiekbaan en sportpark voorbij.   Poortwerk door langsheen groot ven.  Rijkelijk rondgestrooid Plankenbrug met kippengaasbodem tegen uitglij beveiligd, we zullen ze nog veel vaker zien en lopen vandaag.   Een wandeldijkpad tussen twee vennen wat modderig,  ook veel vandaag en heeft te maken met broeklanden en laagland waarover water stroomt van een naar ander , maar ook beken , sloten enz. steken onze paden nogal eens over her en der.  Op 5,1 eerste openlucht rustpost al altijd weer gezellig hier.  Bekende wandelaars en -sters en blog en andere wandelcoryfeeën melden zich.   Na wat gebos met weiden en akkers dooreen , brug rivier Reusel over, een ontmoeting met twee reeën wat op afstand.  Het is onderweg vaak ook avontuurlijk balanceren langs plassen en het beste deel door modderpaden, er liggen niet zelden boomstampalen doorheen de plassen om passage nog enigszins te verlichten.   Krijgen drie dwarsliggers van boomstammen vlak tegen elkaar te klimmen of te kruipen.  Ik werp mijn rugzak af en kruip als een limbodanser onder de middenboom door en klauter de andere twee.   Je zal maar korte beentjes hebben!  Wandelknooppunten-- palen volgen op en padwerk evenzo.  Alle afstanden zijn nog op mijn route en dit maakt dat onder de rook van Moergestel ik de rustplaats laat voor wat ie is.   Veel te druk , lange wachtrijen aan buffet en toilet is er maar een voor dames zowel heren, haast geen bedieners, duidelijk verrast op de vroege zondagmorgen, honderden wandelaars die doorgaans haast hebben , te bedienen.  Ik ga weer door.   Over groot terras waar het wandelvolk buiten in de zon vertoeft en door een mini-golfbaan gaande. Steek weg over , ga kortgras weiden in door de smurrie van modder en dras langsheen een sloot, een hele trits graspaadjes en bos en zandpaden volgt.  Na een kleine 2 k.m. toch een Olat veldpost.   Hierna lonkt gebied de Kampina. Rietkragen omzomen de paden, een dijkpad op met zicht moeras links plas rechts.  Er naderen man en vrouw te paard en paard laat stilstaand nog gauw al zijn hoop  varen of vallen de grond bemestend.  Ze zijn cowboy-achtig gekleed.  Gaan door zoveelste klaphek vandaag , blijven wat metershoge grasdam volgen tussen plas en moeras.   De weidse plas biedt fauna in diversheid van zwanen , kraanvogels , waterhoenen , meeuwen, ganzen,  enz. , en wat verderop koeien in de wei.  Zie je wel; lente!   Ga kabbelende rivier met rotsvallen erin de Beerze over en beemden en wilgenbossen volgen en ander recente aanplant om nu weide  en opener landschap te verrijken.  Wildroosters zijn onderweg ook volop aanwezig. Klap en zelfs piepende draaipoorten.  Hekken langs zig-zag om fietsers en crossers te weren.  Steek asfaltweg smal , over Brinksdijk genoemd en even natuurstrook langs met anderzijds wijde landbouwblik asfalt , om later toch weer graspad langs brede diepliggende sloot te gaan , alsnog later brugje over en slingerpad door wit gras en berkenbos en wat verder ander jong loof en naaldbos overgaand in ouder bos.   Mooi hier een fijn intermezzo.  Kom in opnieuw kort graslanden wijds terecht.  Paal markering van aardgasleiding no.236 langs  op weer asfaltwegje aan.  Even verkijk ik me en ga  rechtsaf tot ik het vreemd stil vind en terugga op rechte pad.  Weer weide en vlak grasweiden en soms akker in langsheen stromende sloot, piepend draaihekje door , dan dwars ik grasveld op schuilhut van vee  af , achterdoor,  klaphek , weer wildrooster.  Bospad komt aan paar meter brede stroom met weer rijen waterdrempels rotsblokken erin wat weer ruisend , kabbelend effect heeft.  Boomwortelpad slingert met beek mee, kippengaasvloerbrug over en verder gaat het met de pret. Volgt een brede bomenlaan met vervallen rietendaken en andere verlaten bewoning vaak en haast instortende schuren.  Steek brede zandweg met smal fietspad langs over het.  Kerkepad zoals bord vertelt , maar naar welke kerk te midden van de uitgestrekte natuur ontgaat me...  Pad vervolgt almaar draaiend tussen opener en dan weer geslotener percelen bos, en of half open hei.   Later even weer bos uit weidser gebied door, maar met een draai opnieuw bos berk vooral in.  Een monument vraagt even stil te staan voor de helpers van onderduikers en schuilzoekende RAF- piloten in de bange oorlogsjaren 40/45, en de ondergrondse beweging.  Komen na allerlei vennen vandaag al gezien  Kogelvangersven en Groot Heideven.   Het is hier volstrekte stilte, waar vind je dat nog?....  Een overweldigende rust.  Een volgende post zit er volgens papier niet meer in, en na wat bagger van ook overstekend water , modderpartijen en ongemak , besluit ik dan maar zelf een pauze in te lassen en met blik op wijds ven te midden van het paradijs nuttig ik mijn drank en broodjes en fruit, zittend op een boomstam. Zalig hier.  Komt later beekje Rosep in beeld en via weer planken met kippengaas hieroverheen.  Voortdurend volgen plassen met palen erin liggend maar het is omzichtig stappen , springen, balanceren.  Het parkoers is vaak avontuurlijk onderweg, best pittig omdat telkens het wandelritme onderbroken moet worden, ik denk aan de veertig en  zestig k.m. lopers nog achter me..... Geen gemakkelijke route voor ze en de snelheid zal er nogal eens uit moeten gaan.  Opnieuw klaphek verder stalen poort door, dwars door privé terrein van  vakantie en groepsverblijfsgebouwen langs. Slagboom langskruipende nog wat droger bosgedraai met toeristische kleurroutepalen te volgen, staan we vrij plots aan het wegje langs de start bij of aan uitspanning.   Het buitenterras leeft van de drukte en bijkomende wandelaars die zich koesteren in de heldere stralende lentezon, en toch!.... Midden op het grote terras brandt de grote vuurkorf.... Het is me een drukte en geroezemoes! Trots prijkt aan de afmeldburo's dat het een deelnemersrecord voor wat deze winterserie betreft is gehaald , t.w. 1518 deelnemers!  Het was vandaag puur natuur , ten voeten uit, rijkelijk bos en vennen velden , weiden , akkers, en alle verscholenheid en grootten.  Het was het summum van een natuurtocht, uitgekiende paadjes en wegjes,  wildroosters , hekjes , draaipoorten en wat meer.  Adjes levenswerk als parkoersuitzetter.  De slogan "`Echt OLAT" ging hier zonder meer op.  Noud Wijn ,  Olat's hoffotograaf , heeft deze dag weer vastgelegd voor Olat's website,  het fotoalbum, kunnen jullie nog nagenieten.  En die hier tòch niet waren; hebben een natuurtocht van de bovenste plank ten voeten uit gemist. Met dank aan de vrijwilligers van parkoersen , inschrijfburo's en verzorgers op de altoos gezellige , fijne veldposten mag ik niet vergeten te vermelden, en ik vergeet er mogelijk nog wat , maar ere wie ere toe komt. Een dijk van een tocht, voor de echte natuurgenieter. Hoorde vandaag tongval uit hele land en ook uit Vlaanderen. Moet ik nog meer zeggen over deze club met rondom 1000;  { jawel de grootste van ons land!..... } - leden.    Met Noud en een wandellifster zetten we de terugreis naar Eindhoven in, napratende en genietende van een ronduit fantastische wandeldag!   Die er niet bij waren.....  Jammer dan, veel gemist in de Parel van Brabant. Terechte naam.  Nu komende zondag zal het mogelijk Heeswijk worden in  de noord-oosthoek van onze provincie.  Eerste zondag van April te kiezen uit Duizel, Kempen}. Deurne [ Peel} of Drunen; { tussen Tilburg en Den Bosch}.  Mogelijk treffen we elkaar daar ook.  Blijven [door]- wandelen dus.  Houdoe!   Peter Heesakkers

De natuur bot al volop uit.  De grasplantsoenen langs en tussen de in en uitvalswegen hier tonen al een gele , witte en andere gloed van crocussen en  narcissen.  De paasbloem ook wel genoemd.  De paddentrek is begonnen.  Ik verlaat een rumoerig straatbeeld van werkpendelverkeer.   In de bus stappen drie personen met duidelijke wandeluitrusting.   Er staat een kille wind en even overweeg ik warmere kleding te voorzien.  Ik heb tijdig een plek verovert in de drukke bus.  En laat me comfortabel naar de kempenstreek vervoeren.  Het gaat om het gebied globaal tussen Turnhout en Eindhoven.  Bladel is een nieuwe tocht vanuit een heel andere plaats dan gewend van deze club, vernieuwend en veelbelovend dit gebied kennende.  Het is nog een dik 20 min. gaans over een bosweg, om aan het startburo te geraken.  Horen diverse vogelengezang.  De lente!   Schrijf vlot in, en ga op weg.  Ik mag direct na start al een klinkerwegje in achter een vakantie-bungalowpark.  Routenr,s van de lanen behorend bij dit park volgend.   Rits m'n jack maar verder dicht want de wind is nog kil.  Eerst maar opwarmen.   Wegje wordt zandig, en houten hekken dienen doorgeslingerd te worden langs nog een slagboom een slingerpad tussen weiden en stukjes bos.  Opnieuw een slinger langsheen hekwerk om vee van stal naar wei of van wei naar andere wei te geleiden.   Slingerpad De Bonkelaar heet het hier.  Na nog zo'n houten hek door weer visgraat klinkerweg tot kapel , een draai van zelfde weg tussen majestueuze oude beukenbomen aan de wegkanten weerszijden.   Knoesten die de weg overkappen.  Hier lijkt de tijd stil te staan en passen de bomen in een Anton Pieckverhaal.   Machtig mooi.  Kom nu aan doorgaande weg met asfaltfietspad te volgen waar wegwerken zijn, nieuwe bermen en nieuw asfalt.  Weg zelf afgesloten.  Brug over de Goorloop, hierna weg af langs eeuwenoude boerderijen om even na deze nederzetting, langsheen bos enerzijds, weide of akker anderzijds de bosrand dus te gaan.  Ziet er veelbelovend uit al  voor vandaag.  Smaakt nu al naar meer... Ten Vorsel heet dit gebied.   Padenwerk volgt in korte opvolgingen links-rechts om weer de werk-aan -de weg over te steken hoppend door omwoelde bermen en hoge opstap en afstap nieuw asfalt.  Even weer fietspad aan de weg, en achter Vennebos ander vakantiepark door, enkel huisjes,  Volgt heerlijk oud meest sparrenbos. Weer kort gekronkel wat wisselt met allerlei loofbos waaronder percelen meest den , spar, grove den , essen, jonge aanplant, bike-paden kruisen ons veelvuldig.  Prachtig en uitgezocht hier van de parkoersmannen Wim1 -Wim2 , Frans R. en Jan S. , toppy jongens, ik ben in mijn element hier!   Hier zijn weer kenners bezig.  Na enige tijd kom ik aan de E34 snelweg, waar overwegend de All -Europese vrachtwereld van alle hoeken der E.U. als in een constante trein voorbijdendert. Even nog boordje bos hierlangs , dan een tegeltrap op, viaduct overheen, en laten we de herrie langzaam achter ons voor weer vogelengezang.   De Pan in, zo noemt het natuurgebied. Boswerkers met amechtige machines zijn bezig het bos uit te dunnen.  Diepe sporen achterlatende. Opnieuw gekrinkel tot een wat langere bredere doorgaande zand-bos-weg ingeruild wordt, die lang vervolgt.  Een grafsteen?  Nee lijkt er wel op maar het blijkt een herinnering aan nieuwe bosaanplant in 1997 te zijn als gift door personeel van een 25 jarig Bladels bedrijf , zo zegt opschrift.  Het Serco-bos noemt het.   Mooi toch!  Volgen nog een goudgeel heideveld met dennebosjes ertussen , even wat ruime blik.  Stuit ik op een groot maïsveld als een enorme stoppelbaard, en weer die E34, met geraas.  Moet nog omtrekkende beweging om enorme modderpoel op het brede pad maken, keurig even het boswerk in omgelegd zij het paar meter, draai haaks om dit veld en dan volgt een motorcross-pad langs de Europese weg. Kies i.p.v. diepe crossgroeven voor egaler gras ernaastliggend.  Ik zie betonnen lichtmasten opdoemen, en dan weet ik dit is België.  De bebording laat het verderop ook duidelijk weten.  We gaan stukkie door de provincie Antwaarpe.  Een ongemakkelijk en smal padje onder de taluds langs waar de Europese wereld aldoor voorbijraast.  De parkoersmannen hebben een verrassing, jawel!  Ik lees op mijn parkoers dat we een smal laag donker tunneltje door moeten zullen gaan , de rug wordt diep gekromt en ga de stikdonkerte in, geluk, zal een sloot geweest zijn , maar staat nu droog, nou ja.... het wordt nog avontuurlijk , maar ook hier is licht aan het eind van de tunnel, voel nattig modder en glibber onder mijn voeten en houdt me in staande positie door de wanden te laten geleiden vele tientallen meters lang onder het verkeer door.  Geen hand voor ogen , alleen donkerte met verderop daglicht, het is bijna kruipen hier.... Op goed gevoel met wat geluk doorgaan. Plagerijtje van parkoersmannen. Tunnelbuis kruipend haast neus op de schoen uit, andere kant van E weg terug vervolgen, mogen weer bos met hoog bruin grasweg door om de schoenen te poetsen , service van de jongens! Komt snel de kantinewagenrustpost in zicht, en kan ik mijn verhaal aan die plagers van routemannen kwijt. Ook Patrickv.d. S "wandelmoeder" Jeanneke , meldt haar met wat landgenoten omringt present, een blij weerzien. Hierna volgt een z.g. extra lus te gaan.  Een extra blad te nemen , want Nederland omschrijft vrijwel immer per papier hoe de route loopt, dit in tegenstelling met België , waar men doorgaans enkel de route bepijlt, maar hier te lande in combinatie dus. De route danst nu om de denkbeeldige landscheidslijnen heen vertellen grensstenen en kegelachtige palen met nrs 198 en later wat verder 199. . Het is al bos in alle verscheidenheid wat de klok op deze lus slaat, oude-[re] en jonge aanplant, een zalige rust.  Zowat niemand om me te zien, allen het ruisen der wind hoorbaar, geweldig!  De zon prikt wazig door het hardnekkige wolkendek.  Het padenwerk uitgekiend door de heren , gaat het na alle gebosser, toch nog tussen akkerlanden door met wat wijdere blik.  Haal ik een stel Mollenaren in, en volgt Holland-België-praat, gezellig!  Mag een nog niet bijgeploegd getrokken zandpad volgen tussen akkerlanden, nu en dan hoekig gedraai.   Het land wacht geploegd klaar op groeizaam weer.  Dan volgt een schuilhut en wat fietspaden weer bos door, lonkt plots de wagenrustpost weer met tentdak klapbanken en tafels.  Maak wat gekheid met het bekend personeel.  Hijs me van mijn bankje later om de onderdanen weer in beweging te krijgen, nog een extra lus zal ik qua-tijd moeten laten en sluit ik me op de restroute aan.  De bossenrijke kempen door.   Diepe machinesporen van rupsvoertuigen en tractoren omzeilende van boswerkers, volgen omzoomde paden en boswegen die percelen afzomen met eikenrijen , dan weer oude berk of dennen . Even moerasachtig wilgen en broekbos langsheen, een monumentale boom met verhaal  en naam en geschiedenis wat me nu ontschiet, volgt na houten hek een graspad langsheen kabbelende sloot, tussen boerenland, laten mooi ven liggen, asfaltwegje,  pad liever, opgaand.  Een ven behorend tot de Kroonvenheide, en wat later weer een gedenksteen ter herinnering van een gefusilleerde ter plaatse die net de bevrijding van 20/09/1944 niet gehaald heeft.   De gedenksteen als aanklacht.  Weer boswegen tot we een smal betonnerig fietspad van routenetwerk op mogen.  Haal nog een dame in met wat doorzettingsvermogen vermag - twee kunstheupen-- ,   zo vertelt ze me.  Bewondering en applaus!...  Stak ik niet onder stoelen of banken.  Na een bosdeel met sloten gelardeerd, gaat het over in visgraat liggende klinkerweg die plots met een haakse bocht op de finish uitkomt.... Verwacht hier na missen de rest van de tocht beneluxmedewerkster Gonny van het tweetal en Jos, wist dat ze kwam. Met vriendinnen.  Ook nu is ze onzichtbaar helaas, maar ze was er wel degelijk ergens zo vernam ik.  Na de afmelding nog wat klets her en der, tot de tocht naar Bladel terug aangevangen wordt.  Spaarzaam nog wandelparkeerders langsheen de bosweg moet ik als de laatsten der Mohikanen zijn geweest, ga ik derwaarts. Bladel op aan dus.   Het was een natuurtocht ten voeten uit hier, uitgekiend , de omgeving werkt er ook voor mee.  Echt kempen, de rust onderweg, stukjes bouwland en houtwallen onderbroken.  Voor de echte natuurliefhebber en rustzoekers. met grote dank aan medewerkers liefdewerk, en vooral ook de parkoersingenieurs. Fantastisch werk gedaan!  Ik kijk uit naar hun volgende tocht.   Wat een inzet van deze clubleden , van  De Grenslopers. Organisatie top,  met dikke letters. Ook vanuit Vlaanderen wel gewaardeert vernam ik onderweg en op de parkeerstroken te zien.  Nu zondag wacht Olat weer.   Hun laatste winterserietocht. De lente is vroeger gearriveerd , duidelijk.  Olat gaat vanuit Oisterwijk, bij Tilburg, en de kenners hoef ik dan niet meer uit te leggen. Een toeristisch natuurgebied temidden van bos en ven vooral.  Om naar uit te kijken dus.  Mogelijk tref ik U daar ook?  Houdoe! Op z'n brabants, ofwel het beste, tot weer.  Peter Heesakkers.

Wat zuid-nederland aangaat , laat het wandelprogramma zich als gewoonlijk , van de magere kant zien.   Vertrekzalen en accomodaties zijn aan Carnavalsclubs en aanverwante feestvierders verhuurd.. Veel wandelclubs hebben door dit feest  te weinig of geen medewerkers-vrijwilligers, en -of  durf niet om te organiseren, bang als ze zijn voor tegenvallende inschrijvingen.   De club van Waalwijk'82 , steekt de draak met dit gegeven, en doet al jaren voort, juist op carnavalszondag, en dat is geweten boven de grote riolen of sloten , waar dit jaarlijkse volksfeest veel minder ingang vindt.

Bezuiden de grote rivieren staat het dagelijkse leven op z'n kop, en als gewoonlijk komen veel "westerlingen" dan op Waalwijk af. De start vanuit het buurtactiviteitencafé annex ontmoetingsruimte, voormalig wijkschoolgebouw, is het beredruk al vroeg in de morgen.  Ruim 500 lopers melden zich.     Op het Eindhovense station tref ik mede- benelux-inzender - medewerker Roland Wijers, gaan gezamelijk bijkletsend op weg van Lampegat-Geinhoven , naar Oeteldonk, want dezer dagen hebben gemeenten  carnavaleske namen. Een Oetel is een kikker, vraag me niet hoezo. In Eindhoven is het opmerkelijk stil deze morgen . In het station zelf melden zich slaperige gezichten in allerlei costuums uitgedost, op weg naar of van de kroeg.  In Den Bosch komt Nicole ook erbij en zo gaan we via Dwergonië, en Kwastenlaand, naar Schoenlapperslaand, zoals komborden ons vertellen in plaats van de gewone komborden.   De streek van Den Bosch westgaande tot de Biesbosch is Langstraat genaamd , met een trits dorpen op rij. In meest lintbebouwing.   We gaan de oude jaren 20 vorige eeuw wijk uit.  Om de veel nieuwere z.g. componistenwijk door te gaan, steken een  bedrijventerrein dwars door.   Tuinstraat in toch weer een stuk wijk dus, om de stad uit te gaan . Fietstunnel onder vierbaansweg naar Efteling door volgen het z.g. halve zolen-fietspad. In de vetere het wijdse polderlandschap de witte stoompluimen van de Brabantse energieopwekker.   Naam slaat op de eertijds leder en schoenindustrie in de Langstraat.  Halve zool heet in nederland een niet normale...... Stad uit meteen een wijds zicht op de polders.   Parkoersman Rinus, doet wat we al vermoeden.   Een geheel nieuwe route, nu door de Langstraat-streek.  We gaan nog door een nieuwbouwwijk in de laatste fase.  Mooi , dat wel maar verlang toch naar de vrije natuur. Rinus  vertelde me van zijn nieuwe plannen en wil graag ook van andere lopers weten , hoe het nieuwtje bevalt.  Volg een uitvalsweg op asfaltfietspad wijk uit rechttoe door vlak land , naar Sprang Capelle, waar de zondagserust uitstraalt , vanwege streng protestants gereformeerd dorp,  maar ook de streek, overheerst de stilte op straat. We zien een ijslaag in de sloot , ja , hoewel helder stralend weer danst de temperatuur rond het nulpunt.  We komen aan de buitenrust der club, genoemd naar overleden verenigingslid , om haar te eren.  Na deze rustplek aan jeugdcentrum dat gesloten is vanwege zondag.....Gaat het door bebouwing Sprang vrij recent met grachten en gemeentetuinen gelardeerd door de bebouwing kris kras en hoekige straten en bruggen, dan wat villa's en oude  ex-boerderijen, nu puur voor woongenot, plots een zand-grasweg in met  groene boorden , wil zeggen struikgewas en boompjes , wilgenkatjes, riet, anderszins tot weer een weg op draaien. . Toch weer een veldweg in, door kale akkers en weideland.   Verspreide bewoning langsheen, met ver weg de koeltorens en witte stoompluimen van de electriciteitscentrale voor de provincie.  Polderig hier.  Een lange weg brengt ons in  dorp Capelle van Sprang.  De zaalrust voorzien met uitbundig carnavaleske versiering, geen hoempamuziek , maar de wandelaar overheerst het te verwachten carnavalsvolk.   Na rust een woonstraat het dorp uit.  En waar zojuist de langere afstanden aftakten komen ze honderden meters verderop weer bij ons op parkoers.  Een fietspad op dijk aan , behorende bij  halve -zolenspoorlijn van toen, nu een enkele tientallen k.mrs fietspad dwars door de onder-maas- streek.  De lijn is ergens begin zestiger jaren vorige eeuw opgeheven.  We draaien vandaag nogal eens dit pad op en af.....  Gaan op spoordijk achter ruime tuinen en volkstuinen voor aller teelt door , brede sloten weerhouden ons ervan mede door gebrek aan brug of loopplanken om hier vanaf te gaanen zullen we gedurig op de dijk  blijven.  Ruigte , wilderig , slotenrijk en nat gebied voorbijgaand. Glastuinbouwkassen alom in het benedenland. Mijmer ik over de warmtevangers welke mogelijk een bijdrage middels buizenstelsels, aan de verwarming van huizen kunnen geven.    Over energiezuinig en besparen gesproken.  Wat actueel is dezer tijden van stijgende brandstofprijzen en vaste lasten thuis.  Dan mogen we de dijk af het wenkende groengebied in.   En eigenlijk wordt het nu pas interessant , wat opwindender.  Het gaat door broekgebied , broekbossen, visvijvers en sloten en plankenbruggen zijn alom aanwezig. Een vogel-uitkijkhut.  Welig riet en rietboorden , canadabomenbossen en wilgenstruiken en bomen, onderbroken met weiden en akkers.  Hekwerk in en uit.  Beemden doorheen, hier leeft Rinus zich uit.  We ontkomen weer niet later het ex-spoor-fietspad te belopen.  Achter de lintbebouwing van de Langstraat,-- staat het om bekend-- door,  met hun diepe tuinen en eigen teeltveldjes.  Langs heggelanderijen, met weideveldjes zien we plots moe schaap, ooi dus, met haar eerste borelingen  zowat 20 a 25 c.m. hoge lammeren wankelend staan.  Moe is bezig voedsel voor het grut te vergaren , graast onverstoorbaar door.  We zijn duidelijk net te laat voor de geboorte. Pa lijkt ertussenuit, geschrokken van die drie dreumels.  Moe moet het weer in haar eentje zien te redden.  Schitterend gezicht en ik roep naar moe nog proficiat, ge het schôn jong.  Moe kijkt trots achterom naar die wandelaars, zo van heb ik dannie goe gedaon?   Zo hoort het ook , trots zijn. Komt wel goed met die kleine rakkers en de schapenfamilie.  Mooi lente tafereel!... Gaan weer achter huizen aller vorm in een bouwstijl de Langstraat eigen, en om bekend als vooral klokgevels.  Wild bos langsheen  , krijgen we de "Tonny Goedhart" herdenkings -openlucht pleisterplaats opnieuw in het vizier.  Een kop tomaten of andere soep al naar gelang de voorraad , gratis te bekomen met soepbon inlevering.  Gratis peperkoek , en de verzorgingsgroep laat het aan niks ontbreken.  Altijd vriendelijk , gastvrij opgewekt. Ik hoor aan de tafels en op de banken veelal de echte Hollandse westerse tongval en accent aanwezig.  De zuiderling is nog niet boven water, carnaval dus hè... We gaan hierna opnieuw terug west het spoorpad op , om met een draai noord en dan naar oost de beemden en moerassigheid in te gaan. graspaden.  Hek door en verder door beemd met rechte sloten er doorheen Dan langsheen een kanaal het dras en vochtig gebied uit de winterdijk op. Recht voor ons de autoweg A59 oost -west onder de Maas doorgaande daarachter zakelijke uitstulping Waalwijk met als achtergronddecor de metalen windmolens die onversaagd doordraaien. Anderen draaien nu door met het gerstenat, de molens zullen ons energie bezorgen.  De nieuwe alternatieve tijd. Want; de fosiele brandstof raakt snel op.  Een z.g. 60 k.m. wegje is nog even opletten met haastig verkeer, toch nog , ondanks wegdrempels , zonder deuren spot ik wel eens.... Een bermmonument van jong persoon die hier het leven liet in het verkeer.  Het gaat onder de  vierbaansweg naar de Efteling door die hier vlakbij van de A59 aftakt.  Rotonde dwarsend ,  weer zakelijk terrein langs. Kies gazon als grasweg langs heggenrijen, dan wat nieuwbouw in, overgaand in 50er jarenbouw. Park langs en  speel plein over , plaatselijk ziekenhuis voorbij, zoekt Rinus toch weer achteroms bij welgestelden en vindt hij een verdoken liggend park met vijvers en brug , waar lentepiepjes zich aandienen. Ik piepte vanochtend vroeg ook, niet vanwege de lente op komst , maar met een stevige kuch waren mijn luchtpijpen weer opengesteld.  We horen het gebonk en lawaai van een door de stad trekkende carnavalsoptocht, fanfare's kapellen en kunstmatige en electrische muziek,  die gaande is, en alom ligt er confetti en slingers op straten en boorden. Soms passeren we verklede mensen.   Het hertog jan-park laten we achter ons.  Ooit hertog heerser of regent  van brabant. Wat straten weer , voor een cafè staat een groep vierders buiten ons te begroeten al of niet al flink in de jajem of bier.   Kleine kinderen staan er ook bij , daar heb ik zo mijn opvoedengedachte bij.... Het gele nat vloeit rijkelijk en we worden nagejuicht en gelald, en aangemoedigd ook.   Draai bij deze zaak opnieuw even dat constante fietspad weer op wat telkens vandaag opdook.  Gaan even verderop parkje door met standbeeld van een non die tot de weldoenden hier blijkbaar toch hebben gediend, en waar weleer klooster met school gestaan zou hebben volgens bord uitleg.  De Nonnekesbrug over zo dit genaamd is, wijk in,  waar oud en nieuwbouw vermengd.  Kom dan in de oude bouw terug de St.Crispijnstraat in , waar de finish wenkt.   Ik had gelezen op mijn papier waar het nieuwe parkoers vandaag naar leiden zou.   Bij de eerste rustpost , herzag ik mijn lange afstandplan al.   Ben verder met al legende op wandelgebied schrijvende Jaap met vrouw Tilly  gebleven.   Onze keus bleek later de juiste.   Rinus: Je hebt zonder meer je best gedaan en op kleine gedeelten lukte het je ook , enkel, je hebt het gebied hier niet mee gehad vandaag.  Maar vast en zeker lukt het je ons als zelfwandelaar en kenner, om ons wat anders voor te schotelen.  Vandaag vond ik de vergezichten soms wat saai.   Maar voor de rest ; jullie inzet als de verzorgers, en parkoersbeheer , is zonder meer tof! Het is zoals altijd hier , weer een oergezellig nazitten in de huiskamer van de wijk, met een vleug carnavalsfeer.  In de bus onderweg terug stappen de carnavalisten met hele troepen alweer in op we naar lavenis elders. In Oeteldonk.  Ik ga m'n kuiten weer smeren voor de volgende tochten, anderen smeren de kelen.

Wie weet; tref ik U ook wel eens langs de wandelwegen. Blijven wandelen dus.  Houdoe!      Peter Heesakkers

De zon staat nog laag schijnend in de bus, wat geknipper met de ogen geeft.   Op naar het Belgenland vandaag, naar een club waarmee ik al vele jaren kennis heb.   Overstap in Valkenswaard in een knus taxi-busje acht persoons,  gaat het definitief op de buurman af.   Chauffeur blijkt zelf een nu en dan wandelaar te zijn.  Hij is coulant , om me zo dicht mogelijk op zijn route me zonder officiele halte uit te laten stappen ,  voorbij Achel-statie, waarna mijn 2 k.m. loop naar de start vanuit het Chiroheem aanvangt.  Loop al direct  de pasgestarte lopers tegemoet.  Vind mijn weg naar , zodoende.   Het is prachtig helder zonnig dus , weer,  het landschap enigzins witbevroren en de sloten zijn dichtgevroren.    De kille wind heeft welliswaar vrij spel , maar ik maak er een voorverwarmertje van.     Het chiroheem , waar ik al zo lang niet meer was geweest , heeft een geweldige metamorfose in modernere uitvoering ondergaan sinds.   Bekijk het wandelplan vandaag met lussen -combinaties van 9A en 9B of 5A en /of 5B.   Kies voor eerst de noordelijk en oostelijke variant.  Later zuid en westelijk.   Tref er good-old  Harrie v.d. Brkn.  uit Peer,  en en passant meldt ook Huub uit Weert zich bij me.   Het is een jong pensionado, wekt bewondering alom door zijn tientallen k.m. rs fietstochten bij nacht en ontij , van/naar wandeltochten , en schuwt dan ook de lange wandelafstanden niet... Klakske af hoor.  Huub meldt trots dat hij er al een tweetal lussen op heeft zitten en de volgenden , ook toevoegt.  Na start mijnes,  loop ik vanaf  ex-spoorlijn nu asfaltfietspad tussen wat huizen door jong en oud buurtschap Rodenrijt, langs genietend paard die de taal spreekt met zijn oren, van zoveel onvoorziene belangstelling van passanten vandaag. Steek weg naar Achel over de beverbeekse bossen in, achter de z.g. villawijk in de volksmond "goudkust" door.   Een hercules C120 van basis  Kleine Brogel komend gromt zwaar , zeer laag met een wijdse bocht over dorp Achel .  Denk in veld twee buizerds hun rondjes te zien draaien.  Gaan nu zowat richting klooster , de kluis genoemd op aan . Ligt deels op de rijksgrens. Loop wat bossig nu draai hier draai daar.   Bos uitgaand , weg naar kluis overstekende , kom ik in wegje met straatnaam Weltevree, en dat geloof ik meteen , als ik de grote boerderij met grond en stallen zie.   Uit de veestal komt me een geur waar je tegen de lucht kunt leunen.  Bochtig gaande steek ik weer de weg vlak aan de grensovergang over en ga een brede zandweg in.  Hard zandpad , raak even de denkbeeldige rijksgrenslijn, om haaks zuidelijk terug  de velden in te gaan van kort gras wei , maïs en  ander gewas later bedoeld.  Kom aan Achel-statie achter wat industrie door , m.n. een klimaat, verwarming en ventilatie bedrijf door, als een vorkheftruck vervaarlijk met zijn lading paar meter boven de weg  laveert.   Lange bekistingverpakking boven volle breedte van de weg.   Blijf met wat auto's op veilige afstand, want het schommelt vervaarlijk, en jawel; met donderend geraas valt de lading op het asfalt.   Was ik doorgelopen van , ach......Dan,  laat zich raden.  Truckrijder sakkert de duvels uit de hel.    Even weer ex-spoorpad volgen en vervolgens paralel zandwegje hogerop gelegen in , om een draai landschap in met bosstukjes en houtwallen als afscheiding van akkers en weiden met schuilhuisjes voor het paardvee.  Bos van achelse hei in.   Licht verhoogd langs akkervelden weer wel door bosrand met op en af heuvels , kom ik weer bij de chiro aan.   Ga na pauze hier voor de zuidroute op weg, 9 k.m. zit er op nu,  had eerder gedacht dat deze tocht zonder meer voor de hele westkant zou kiezen.    Het gaat al ras op Neerpelt op aan zowat,  via grote grasweiden en evenzo breed pad.   Gras verliest zijn ijslaagje intussen, stuk gewestweg langsheen waar ze zowat de vouwen in je broek dreigen te rijden,  gaat het al gauw een zijpad in gelukkig.   Zie contouren lintbebouwing Achel op de achtergrond,  nu en dan vooral stukken populierenbos komt voorbij , een snelstromende helder water sloot langsheen  wat lang over asfalt op Grote Heide aan tot zowat de eerste bebouwing wat huizen.   Groensingels tussendoor nu en dan.  Een goederentrein dendert enkelspoors op "Pelt" aan.   Ga vervolgens pad of weg langs de rails waar groengebieden uitgedund zijn,  stapels takkenbossen en stammen.  Buurtschap Hayenhoek even aanraken.   Langs jonge bos en wildaanplant, kerkje Heide dorp piept tussen kale bomen door. Toch ..... Er zit op afstand te zien een glans op bomen als populieren die duiden op het op punt staan uitbarsten van de bladknoppen.  Ga twee vlak na elkaar  gelegen spoortunnels onderdoor met een slinger , toeristische fietspadennet op en onderlangsheen, die hier ook in naam en nummer-route splitsen.  Ik loop alleen nu en mijn schaduw vergezelt me, zie door de zonnestand dat mijn schaduw korter wordt, de zon klimt dezer weken almaar hoger n.l. aan het hemelse.  De dagen lengen , de winters strengen.   Ga langs ruig , en verwaarloosde landschapsdelen onderlangs spoordijk,  steek een wegje naar Grote heide dorp over,  een grasland doorheen om weer op en door smal bospad het bos te betreden.   Dennenbos vooral.  Raak verderop rand villawijk aan met wat woonpaleizen, van vast vooral Ned. emigranten die een dikke bankrekening moeten hebben , een asielplaats , voor Hollandse vluchtelingen zeg maar..... Ga van wijk wegkerende sloot over met brugske, weer de Grote heide bossen in,  vast met weiland en akkers onderbroken soms.  Hos op en benee zandruggen,  tot de Warmbeek, en zie dan wat verderin auto's geparkeerd staan in de bospaden en hellingen, gebrek aan parkeerruimte doet zich kennelijk gevoelen...  Ben weer aan de chiro dus. na wat gedraai door dit bos met uitzicht op.   Ga aangrenzende kapel even binnen, waar een plaquette verhaalt ter ere van , een Stirling bommenwerper en gevechtsvliegtuig die hier 500 mtr. vandaan neerstortte na een luchtgevecht met een duits jachtvliegtuig op 22 Juni 1943 , de twee bemanningsleden kwamen om.  Gruwelijk ! Van huis gegaan op missie , en nooit meer weergekeerd.  Familie wacht tevergeefs.  Steek kabbelende beek over platte niet-leuning-brug , en stap het heem binnen voor een bakske.   Kijk op de klok en beslis direct er nog een route variant 5 k.m. A,   aan vast te koppelen.  Houdt toch in deels hetzelfde weideparkoers als daarstraks te volgen tot splitsing afstanden.  Loop weer en nu veel langer over de gewestweg waar de snelheidsbegrenzende wet met voeten of pedalen liever getreden wordt.    Ik voel me er niks op mijn gemak.   Een auto met nummerbord beginnende met TVG {is Train grand vitesse};-- hoge snelheidstrein--  { nota bene }! --, doet zijn  letters eer aan , en zoek ik veiligheidshalve de zachte berm op.    Ben blij als een pijl me eindelijk het bos instuurt met slangenpad , heerlijk en mooi en rustig is het hier.  Vochtige paadjes en een flink ven schuift mijn voeten voorbij.    Een stel wat oudere dames , ziet me aan komen draven,  en gaan kuierende even van het pad af.   Met vriendelijke groet wederzijds.   Kom opnieuw aan randje vluchtelingenwijk met woonpaleizen , en vanaf hier is de route hetzelfde en me nu bekend dus.  Haal nog wat langzame en ouderencluppies in,  de beek komt weer in zicht.   Nog een droge sloot met wat lijkt op een tankval erbij doorgaande steven ik op kapel en vervolgens het chiroheem af.    Na een opwarmertje binnen , ga ik op weg naar het centrum  dorp op eigen kompas , en de zon en haar stand en de kerktoren in het landschap is mijn leidraad, trouwens later geholpen ook door de bordjes 'centrum' en 'VVV, .  Busje zal zo komen.  Ik kijk terug op een erg afwisselende toch zeker wel mooie tocht.  De streek en gemeentegrond ,  leent zich er ook prima voor.  O toeval ; ook de andere chauffeur is uit het wandelhout gesneden zo blijkt.   Doe je mond open over als dit , en je hebt nogal eens wat gemeenschappelijk met elkaar.  De tabel in het heem gaf aan dat 540 liefhebbers vandaag op pad gingen , gesteunt door een stralende zon.  Komend weekeinde onzeker of.... Week erna temidden van het Carnavalsgebeuren , niet aan mij besteed , zal het vast Waalwijk bij Tilburg worden. Dat weekend is het wandelprogramma magertjes, vooral benden de grote rivieren.  Wie weet... treffen we elkaar daar.   Blijven wandelen dus.  Houdoe!.... Peter Heesakkers

Noud staat ruim voor de afspraaktijd aan de voordeur.  Het kopje van Rakker kijkt verwachtingsvol juist boven de onderrand van het autoraam of ik buitenkom.  Onder een loodgrijze hemel en via een stille snelweg gaat het op "De Beerzen "of "Beers" aan.  Oost-West en Middelbeers eens aparte gemeente is gefuseerd met Oirschot.   We gaan de brabantse kempen in vandaag.  We moeten de auto rand dorp neerzetten want het dorp is al vroeg bezet door vooral het vroege wandelvolkje. Tref Roosendaler Martien als div. anderen in de zaal en Martien vertelt , dat er rond Breda een paar c.m. sneeuw ligt. Verwondering en ongeloof , want Breda is toch dichtbij en we hebben niks wits gezien.... Hier niets... Niets van dit al op onze weg tenminste.   De weer-natuur-spreuk zegt: Zingt de merel op kale tak; sneeuw op het dak.  Na de gebruikelijke korte ontmoetingen/ begroetingen , en inschrijving, ga ik op pad.  M. geniet nog van zijn bakske koffie.   Ga langs gewestweg op fietspad en even later stevig gestap achter me hoorbaar komt Martien langszij , even een napraat, en hij zet er de spurt in op de vroeger vertrokken lange afstanders.  Het is nog veel open landschap en asfalt eerst.  Saai eigenlijk.  Een haas spurt over een kale akker.  Middelbeers draait met een wijde bocht om ons heen, aleer we zandweg op gaan.  We bemerken inderdaad een stoffig laagje sneeuw, welke toeneemt gaande westelijker. Op daken en velden en weiden.  Lopen langs de grote Beerze op graspad langs weide in ganzepas, wat tragere lopers voor ons , en ik dreig de conditie te krijgen van een wijk-{politie}- agent.  Slingeren een hele poos met beek de Beerze mee tussen smalle stroken bos en paden.  Dan ras waar kan langs de vertragers heen gas erop. Vreemd weer toch,  voorbije week zag ik crocussen massaal bloeien in de plantsoenen in de stad, gras groener worden met wat groei. Kleine witte bloempjes,  { Gras groeit vanaf 10 grdn}, vandaag zie ik regenworm op mijn pad , terwijl  , het rondom 0 punt is. Midden Februari toch?  Brug Beerze over komen ons gedurig groepjes fietsfanaten tegemoet gezwoegd.  De rust-open luchtpost is op 5 k.m. en de fietscrossroute is juist om de rustplek omgelegd. Gaan hierna direct  even asfalt rechttoe een brede zandbaan in met eiken omzoomd de velden in.  Kaarsrecht en lang in de gure winterwind. Dan boomkwekerij langs, gaat het weer een bos in.  Graspaden wat later weer door openheid en de rivieren Reusel en Beerze zullen vandaag nog menigmaal te zien zijn.  Ook te horen putje wintermaand , vogelgepiep menigmaal , ergens veilig hoog in geboomte.     Lente in de winter , zullen we maar zeggen , de natuur van slag af.     Grasweidepaden langsheen , de sneeuw dooit ongemerkt weg.  Kom in dorpke Baarschot , alwaar rust in zaal-herberg , maar de bediening is erbarmelijk slecht en traag, en de afrekening hapert nogal eens , de uitbater lijkt van slag..... ,  dat menigeen doorloopt weer.   Dorp uitgaande weer landigheid in en twee tuinen versiert en huizen ook.  Blijken daar kindercarnavals prins en prinses te wonen.  Britt ; prinses van de knopspeltjes , en Lars haar adjudant , wat verderop. De eerste symptomen van naderend Carnaval zijn al weer zichtbaar ook de dorpsvlaggen.  Zo duiden de borden in de voortuinen.  De kille wind heeft vrij spel en dat we even later weer een bos ingaan.  Een flinke tros sneeuwklokjes naast mijn pad.   Ik kom in Land van de Hilver,  zegt een zitbank aan dit pad,  jawel vlak bij Hilvarenbeek.   Bruggen groot en klein oversteken, gebeurt ook al te vaak vandaag, van vallen en sluizen.in kanalen , sloten, beken langs en overstekende.   Door vooral dennenbos nu met jonge loofboomkes ertussen , nu kaal nog , maar hoe mooi moet het hier in de lente zijn.  Via ge-bos kom ik in de Neterselse heide.  Het word aldoor drassiger en de paden vochtiger en glibberiger.  Bosvoertuigen voor bosarbeid laten diepe wielsporen en doorploegde paden ontstaan, zoek waar mogelijk naar best begaanbaar , maar is erg schaars.  Zie markeringen van Pelgrimspad en Bos en vennenpad wandelwegen -routes de laatstgenoemde , is een wijde wandelrondweg om Eindhoven.  Poort in nu en verder dieper bos en heide in.   Een waar lustoord, dat wel.   Weer diepe geploegde boswerkenmachines-- sporen doorploeterend een poos.   Gaat het de z.g. grote stille heide op , waar alleen de wind de eenzame stilte verdrijft.  Fietspad smal onder de voeten , verhard eindelijk even, is welkom.   Wildroosters over en paden meest smal door donker dennen en sparrenbossen. Vennen kwistig rondgestrooid en afgeplagde heidevelden.   De heide is knap waterig meest verraderlijk verborgen onder weelderig geel gras.  Het pijpestrooitje genoemd.   Wandel ik weer de wijde wereld in, in de verte lonkt het kerkske van dorp Netersel .  Een brink met eiken , en driehoekig langsaf komt vrij plots, de zaalrust, eet en feestcafé. Die delen we met tientallen nablijvers van een fietscrossevenement.  Buiten, het beeld van de Buntsteker langs, dorp weer uit en een poos  z.g. 80 k.m. weg langs, om met haakse bocht asfalt op te gaan.   Een pick-nick bank noodt om er even mijn fruit en brood te verorberen, want mocht niet in de zaal daarnet.   Eindelijk wat later weer de beschutting en hoe!   Het wordt nu nog natter en ruiger, en sloten en beken  keren telkens terug, gaan  over graspaden , maar ook glibber en glij.   Juist de laatste  12 k.m. te gaan wordt het welliswaar nog mooier en ruiger, maar ook ploeteren door de vochtigheid, het wordt langs de paden ook steeds moerassiger Genummerde wandeltoerisme knooppunten regelmatig te zien.  Het wordt bukken onder laaghangende bomen en klimmen over stammen van de gevallenen over drasssige rietbedekte gladde smalle paden aan de boorden van de Reusel. Obstakels op onze wandelpaden.   Op een dezer paden zijn zelfs takken gelegd omdat passeren anders onmogelijk was.....Vanwege plassen hierop, en de plomp rondom ons padwerk liegt er ook niet om.  De grondwaterstand staat hoog nog.   Het is letterlijk aanmodderen met de toestanden.  But , there is more to come!  Parkoersarchitect laat ons menigmaal klimmen middels dwarsplanken over hekken en weidedraden, en dit ook nog naar het einde gaande der tocht wanneer de spieren steeds strammer worden.  Een oversteek brug/sluis over een smalle betonpaal balancerend, met schuin-uitstaande hekken weerszijden , [gelukkig maar], Komen we voortdurend slootkanten nog tegen , en Beerze en Reusel , [rivieren] , komen ook nogal eens vandaag kijken en dienen dan ook met dammen en bruggen allerlei te nemen.  Het landschap en in de bossen en weiden is moerassig steeds meer, zal wat zijn in de zomer , - muggen-..... z.g. duikers over . Parkoersman buit het hele gebied en de laatste k.m. helemaal uit, en toont een kenner te zijn.   Ik wurm me tussen prikkeldraad door erg wel te smalle opening.  Het zal  diversen vast hun kleding kosten , maar ik lijk juist smal genoeg om de barrière te nemen.   En spaar kledingschade wel.  De vochtige paden ziepen onder mijn zolen en voort gaat het over duidelijk drukbelopen graspaden meest van onze voorgangers.  Plassen omzeilend, hier had op diverse stukken best de route omgelegd mogen worden...  En wat allang dreigde; het kon gekker toch.   Ik kom al graspadende en glibber en modder voor een over het hele pad c.m. diepe modder en water poel op pad te staan.   Er is geen weg terug, en er zal erovergegaan moeten worden, niet linksom of rechtsom mogelijk.   Ik houd mijn broekspijpen tot ver boven mijn knieën en stap er maar in godsnaam doorheen.   Stilstaan is niet aanbevolen of twijfelen , want dan zak je nog dieper in de plomp weg.... Vele meters lang stap ik door die enorme plas heen.  Met een zucht aan de overkant geraakt en een vloek.  Heer vergeef mij !  Mea culpa.  Wees mij zondaar genadig.  Klaphekken en plankoverstappen volgen op om over draden en poorten te kunnen komen.  Het is al k.m. s lang stil om me heen, een heel enkele keer in de verten zie ik gelijken wandelen.   Ik raak even kom klein dorp Westelbeers aan.  Volg fietspad beton paralel gewestweg om weer zandweg in te gaan en bereik op 27.5 k.m. de wagenrustpost.    Men is er al volop de boel bij elkaar  aan het doen en voor te bereiden , voor de definitieve inpak en vertrek.   Het is me een keukenrommelgerei , best veel werk.   Wat vouwbanken staan er nog en ik doe het personeel kond , van mijn zekere vermoeden , dat er nog groepen  en eenlingen in aantocht zijn.    Dan inderdaad al snel doemen er in de verte gestalten op.            Blijken Roosendaler Martien, en Patrick Vanderstukken en Linda te zijn.   Een blij weerzien met onze mede-beneluxersclupke toch.   We pauzeren , en vanaf hier is er natuurlijk een en ander bij te babbelen.   En vanaf hier ook zullen we gezamelijk te tocht volbrengen.   Opnieuw bos en hei in,  door  klaphekken en langs wandelknooppuntpalen.   Dwars over een nauwelijks begaanbaar grassig bruin/geel heideveld , zoekend naar droog. ploeteren we over en tussen de pollen en bukkend onder lage takken van dennen en dennengroepen.  Een hele poos toch.  Bielzenpalen vernauwen de doorgangen tot voor wandelaars.  Padwerken door en dan als afsluiting volgt o verademing een asfaltweg om uit te lopen en bij te komen van de alerte inspanningen.  Zien dorp binnengaand van Middelbeers , nog ver van de finish,  Pieter Boots en vrouwtje uit Grashoek, aan hun auto de voorbereidselen schoner in te stappen bezig,  en toch even een praatje nog.  Het dorp lijkt haar rust weer hernomen te hebben na de wandelaars-invasie vanochtend vroeg af.   Komen een redelijk rustiger zaal binnen en blijven met Noud en Patrick , Linda , en Martien nog even nasudderen over de tocht en wandelaangelegenheden vooral.   Het Vlaamse clubke uit Arendonk en Turnhout en omstreken sinds lang weer compleet present , meldt zich ook even.    Oergezellig nog, maar na het glas , volgt de plas, en Noud heeft het na  dik drie uren binnenzitten en wachten,-- hij poogde het vandaag op de ruim 20 k.m. afstand mede voor de fotoreportages voor de website van Olat --.  het wel gezien en aanvaarden we de terugreis naar huis.   Nemen hartelijk afscheid met alle goeds en tot ergens weer.    De veerit was 41 en de 30 k.m. was volgens de route-omschrijving 32.   Maar wie maalde erom? behoudens de aanloop k.m. rs, was het weer een natuurrijke tocht, paden breed en smal , modder glij , ploeteren wat zand en verhard soms. "Echt Olat ", is opnieuw niet voor niets de slogan geweest.   Beloont met  ruim 1250 deelnemers. Voorzeker zijn er vanwege plaatselijk weer als glad en sneeuw , toch nog wandelaars thuisgebleven , geheel onterecht.  Noud Wijn , de hoffotograaf, heeft er weer de fotoreportage gemaakt op zijn picasaweb , ook is dit album te vinden op de site Olat.nl.  Zeker bekijken.  We kijken terug op weer een dijk van een tocht door de brabantse kempenstreek.             Nu dinsdag wacht me een tocht in de noord-vlaamse kempen t.w. Hamont Achel.   In de noordelijke grensstreek van Belgisch Limburg.   Wie weet ontmoet ik u daar ook , blijven wandelen dus.  Ik groet met Houdoe! ---  Peter Heesakkers

Mijn tuindeur kraakt en piept wanneer ik naar buiten stap. Klinkt ook nog extra in de stille vroege morgen.  De weerman van onze provinciale radio, beweert dan dat het gaat regenen.  De man is wars van computeruitslagen van weersvoorspellingen en gaat puur op  { voor}--verschijnselen in de natuur af, en vaak heeft hij het gelijk aan zijn zijde.  Niets wijst er echter op , en ik tart het noodlot om mijn plu en regenjack thuis te laten en te wisselen voor een wollen exemplaar.  Het is frisjes , helder,  en boven mij zit de lucht vol vliegtuigstrepen.    De nog laagstaande zon kaatst het toch al felle licht in de ramen van een glazen kantoorgebouw en doet mijn ogen knipperen. Langs een hele kolonie duiven loop ik af, en zie dat een duif een takje oppikt en wegvliegt voor mijn voeten.  Zou die nu al bijna medio februari aan het nestelen zijn?.... Is dit het teken van vroege lente?.. De zon klimt snel als ik op de trein wacht.  Het station;  , waar uiteraard veel mensen uit stad en land samenkomen. Ik kijk ;…. Is ze het nou ? Is ze het niet? {Uit vervlogen tijden}…. Ik kijk of ze kijkt , en als ze kijkt , kijk ik weer niet, tot zij weer kijkt. En zo kijken we even heen en weer.  Maar ja; je kan wel blijven kijken….  Ik stap de trein maar in.  Alvast.  Echter:  Zo’n kleine 10 k.m. verder slaat plots een vrij dichte mist toe, in het landschap. Zou dit toch op regen uitdraaien?.. De trein sukkelt vanaf station centraal Tilburg naar een der voorstations west , nu Universiteit genoemd.  Aan de overkant ervan piept het dak boven een dichte heg uit van zalencentrum Boerke Mutsaers wijd en zijd een naam en begrip.  Drukte van belang , maar merkwaardig , nauwelijks bekenden.  Veel nieuwkomers misschien en het plaatselijk dagblad heeft er ruim gewag van gemaakt deze wandeling.  Loop bij start een dieperik in onder fiets en spoortunnels door even langs Ringbaan West. Draai een straat in meteen de campus op van de universiteit , tussen hoge gebouwen en lagere paviljoens en park bijhorend door, vrij direct al het bos van de Warande in.  Mist is opgetrokken en is zware bewolking geworden voor de rest van de dag. Hondenuitlaters , joggers, zomaar wandelaars en fietsers en fietscrossers om ons heen.  Een mooie start en na alle zware regen voorbij, verhard zandpad door dit bos met radiale lanen en tussen-- slingerpadenwerk.   Vochtiger paadjes volgen opeen.  Mooi samengesteld bos ook menigmaal   uitgedund. Rij-bomenlanen markeren de bospartijen. Tussendoor rododendronstruiken alom aanwezig al volop in de knop {!}… Kleinere struiken en boompjes lijken ook al uit de knop te willen gaan.  Aha ! Lentebodes toch.  Tenzij …. Winter nog anders beslist.  Allerlei zomaar routemarkeringen van vrije wandelaars zogezegd duiken op vandaag.  Bospark door en langs hockeyvelden langs de draadafzettingen komt oude rijksweg Breda in beeld , oversteken ,  even hierlangsheen per fietspad om wat verderop een landgoed in te gaan.  Hoor een specht op bezoek gaan die beleefd aanklopt.  Het wordt een heerlijk gekronkel door bos en landgoed met oude villaatjes en bomen-boslanen statig beuk , eik of anderszins. Opnieuw gelardeerd met rodondendronstruiken, toch eigen in de streek.  De parkoersbrief put uit in bospaden en wegskes aangeven. Weg Gilze-Riel overgaand horen we plots een ambulance-sirene snel naderen, die Riel in gaat en dan ophoudt. Zal toch niet een wandelaar?....Een kuilig hard-zandweg op tussen landigheid.  Dan dennenbos en verderop de tunnel onder weg Breda-Tilburg door.  Een talud  heeft  verse tekenen van waaghalzen,  motorcrossers die daarjuist  een paar ruiters en ons toch zeer langzaam passeerden.  Zij zijn vanaf de snelweg zo dwars het talud afgestormd.  Draai een fietspad op het bekende oude Bels-lijntje { verbinding Turnhout-Tilburg }. Die zullen we vandaag vaker bewandelen zij het in stukken.  Een zandpad en wat wegskes draaien ons ruim om Riel-dorp heen.   Hard zand soms. Te zien is onderweg dat de regenmeter erg hoog gestaan moet hebben voorbije nachten en zo ook op de landerijen.  Volgen een andere oude spoorbaan zo papier zegt. Even .  Wel is duidelijk de rechte lijn-laan zichtbaar nog.  Met keienpad.  Was een aftakking vàn.   Een hele kudde pony’s draaft gezamenlijk door de wei , en nooit geweten dat die nog zo hard konden lopen met hun erg korte poten.   Een gestommel als van de grotere soorten/rassen. Zandweg komt , dan verhard , en vervolgens worden we de Regte Heide { juiste spelling naam} , ingestuurd.  Meest oude en jonge den afwisselend met open stukken hei en weer splitspaden, volgen velden jonge dennen met ondergroei van geel gras.  Wel wat modderig maar begaanbaar zeg rond plassen langsheen. Draai jong eikenbos in kronkelend door erg dras aan weerszijden , weer zandweg op met grote en kleine plassen en iemand heeft sleuven gegraven om water naar de kanten in de sloot b.v. te doen invloeien. Lopen tussen twee waters door langs vierkante hardstenen, naam maand op zijkant, en op platte kop spreuken, verzen  op natuur en maand betrekking hebbende.  Draai dan pad landerijen , akkers in , houtwallen en takken opeen als muur markeren de paden.  Doorn en andere struiken ook.  Een ruiterroute door. Zand ,meest graswegen langs een snelstromende hoogstaande beek . mogelijk de Leye.  Zo,n twee meter breed.  Kris-kras graspaden over , verlaat beek ons verderop.  Weg naar voetbalveld dorp Riel opaan waar spelers elkaar toeschreeuwen.  Achter dit veld een heggenpad en wat ruigte door kom ik aan de dorpsstraat. De dorpse stilte door tot aan een cafetaria waar de rust gepland is.  De eerste en enige na 15 k.m. ….. Druk beklant , vooral wandelaars.  Na rust dorpsstraat vervolgen , wat wegwijzers ook, om weer haaks het asfalt-fietspad, z.g. Bels-lijntje rechttoe-aan, opnieuw fietsers , dagjesmensen , hondenwandelaars uit de buurt en zelfs bromfietsers hier niet toegestaan , maar wie let er op…… Kom op punt afslaan van vanmorgen terug tegendraads nu gaande , autoweg zelfde onder richting stad zeg maar, tussen betonnen palen een natuurgebiedje door en terug B.L. pad op. Die hebben we nu wel genoeg gezien vinden ook anderen. , om wat verder er af te mogen bospartijen in van o.a. waterwinningsgebied van waterleiding Tilburg  te gaan, een compensatie duidelijk van B.L. padwerk.  Nodig gaande om in andere gebieden te geraken. Verbindend dus.  En opnieuw wordt de wandelaar getracteerd op allerlei moois en opnieuw rododen-struikwerk , zal prachtig zijn als ze in bloei staan straks. Padje in padje uit en af gaat het langs vijvers en plassen en bruggen , zandruggen overheen, door landgoedachtige natuur met opnieuw stoere oude bomenlanen die bos doorsnijden , een goedmakertje vast.  Loop met oude getrouwen en bekenden van o.a. goede oude tijd van weleer al een paar k.m. mee op. Oude en recente verhalen , en wandelbelevenissen , wandelplannen enz. Wel en wee, verleden en toekomst. Onder langs talud autoweg waar  verkeer raast te horen.  Weer Oude Bredase rijksweg langs even om bij verkeerslicht verder-aan over te steken.  Wachten tot de groene wandelaar op licht verschijnt, de rode zijn voor de koppige , niet willen wachtentypes met mogelijk gevolgen.  Hockeyterreinen tegendraads van vanmorgen langsheen. Weer “Warande-wandelbos” in , ander padenwerk  met weer stadse dagjesmensen, dravend of zwalkend, waar de doorloopwandelaar fel bij afsteekt. Toch weer leuk padwerk , met statige bomenlanen aller leeftijd. Van oude knoesten tot magertjes. De percelen begrenzende. Horen de treinen razen nu en dan en belanden langs deze lijnen uiteindelijk om ze een poos te volgen door het groen aan ook de  campus universiteit weer.  Achter rijen verwaarloosde flatgebouwen langs uit zowat rondom zestiger jaren , duik stenen trap af, nog geen roltrappen bedacht. Tunnels fiets en station onderdoor.  Klim taludtrap naar “Boerke M”  weer toe, en stap in de bedompte zaal binnen , wat deftig  ook , voor de geschonden wandelaar , met vieze schoenen en broekspijpen.  Afmelden , stempel en boekplaatje , en de vierde dag van deze winterserie zit er weer op.  Terugkijkend:  Had er geen hoge verwachtingen van , is enorm meegevallen mede door amper stedelijke bebouwing.  Veel afwisseling en veel nieuwe delen in de route.  Zeker niet onaardig.  Zouden wel wat meer rustposten eigen club in passen , wat volgens bronnen wel op de 40-route altijd het geval is.  Volgende week , wacht Olat-Middelbeers een 30 er voor mij , staat vast.  Dan zowat mid-weeks Hamont Achel bij de zuiderbuur. Waalwijk staat ook weer eens op menu, de rest valt te overwegen. Misschien zie ik U daar ook als u blijft wandelen.   Met Nrd. Brabantse groet : “Houdoe”!

Peter Heesakkers 

Een bekend gezicht achteraf. Het neemt mijn twijfels weg of…. Een Rotterdammer ruim boven zijn pensioen , of.. , stapt met vragen aan de buschauffeur voor de plaats en halte net na me ook in.  Ik zal ’m de juiste halte vertellen. Chauffeur stopt op m’n verzoek in plaats van halte vlak voor de ingangsweg die leidt naar het jeugdhonk van de “Chiro”, -- voor mijn vlaamse vrienden } .  De grote meute is al op weg, en we kunnen tamelijk snel inschrijven en wat later op weg.  “Rotjeknor”, heeft minder geduld, en zo stap ik er alleen vandoor. Toegangsweg aflopend langs de drukke parkeerplaats,  Langs volkstuinderijen vooral groenten , de hobbyïsten . Rotonde, {rondpunt}, Asten-Someren-Heeze-Lierop, passerend richting laatstgenoemd door fietspad naar eikenwegje asfalt agrarisch gebied in, diverse kerkklokken uit de omgeving beluisterend, gaat het langs schuren boerenbedrijven, velden , weiden aller grootte en wat paarden en schapenvee.  Er staat al enige dagen een felle wind , die rukt aan jonge en oude boomtakken vooral.  Stormachtig.  Wind , vooral storm, is lucht die allemachtig veel haast heeft.  Ontstaat tussen twee luchtdruksystemen , hoge en lage, dicht bij elkaar zodat de isobaren dicht bij elkaar komen te liggen en de luchtverplaatsing bespoedigt.  Boven ons gebied zijn we dus de pisang.  Overal op de grond liggen getuigen van deze storm.  Flinke takken en twijgjes, in aller maat liggen gecapituleerd in de rondte in veelheid.  In een voortuin meldt een digitale thermometer 11 graden. Lenteachtig toch en dat begin februari….. Hanengekraai , wat laat toch vanochtend ?..  Langs maïsstoppelvelden kom ik vanzelf in het Philipsbos met camping voorlangs. Zandweg op de Bontvenroute als het paaltje duidt , op. Spar, lariks , grove den en ander minder aanwezig groen zijn m’n deel, prachtig al meteen… Strabrechtse en Lieropse heide,  zegt een toegangsbord.  Weideveldjes tussen de bossen , hos ik slingerend over oude dennennaalden en oud herfstblad.  Volgend padwerk. Soms open stukken heideveld.   Van zachte bodem naar hard zand , naar grindig zand.  Een diepliggende brede sloot langs met later ik vermoed beekje “Peelrijt”.   Brug betonvlak over en wat verderop klaphek door.  Bospaden zand afwisselend grasbaantjes volgen nu.  Door ovrwegend sparrenbos met ondergrond vliegden opeen geplant.  Byzonder mooi.  Een groot veld jonge dennen langsheen, volgt de palen van de toeristische Witvenroute. Pelgrimspadroutestrepen, waarvan geweten is dat ook veel Santiago de Compostella-gangers die graag volgen.  Dit “pad” loopt van Amsterdam-Den Bosch- naar Visè {B}. en sluit daar aan op de GR5 naar Nice… Later volgt mijn route de Bontvenroute, ja ook deze streek kent veel bos, heide, vennen.  De oostelijke helft van Nrd. Brabant kenmerkt zich vooral hiermee, en is geliefd verblijfsoord voor de natuur en rust freaks.  Weg Someren –Heeze overgaand nog wat P-pad volgend geraak ik aan de rustpost van een Imkervereniging verblijfsruimte, en alles duidt daar dan ook op , ook qua decoraties. Materialen uitrustingen.  Gratis soep en koffie of wat dan ook is mogelijk hier. De ruimte is wat krap - en juist druk nu - , bemeten.  De flinke kop erwtensoep smaakt er niet minder om.  Na verblijf groet ik een clubje met de naam op trainingjacks, De steekmuggen, zo noemt een Haarlemmer , legt men me uit. Nooit geweten… Ik mag nu als langere afstander de z.g. test-cooperbaan op, en u raadt het al; als de afstand vermeerdert, wordt het stiller om je heen.  Deze baan slingert ook weer smal door prachtig meest  zeer oude statige en jongere spar en dennenbos en grondgroei boompjes juist gepiept.  Even brede zandweg in en opnieuw, ja dus… Nu heet het paaltjes-route toer, Allemanspad.  Weer vennen langsheen groot en klein in een bosparadijs. Na dit ge-bos, kom ik aan de bosrand en neemt de wind weer voelbaar en koud toe.  Ik herken de torens van een instituut voor epilepsie-patienten van dorpke Sterksel, vanover de wijdse velden.  Toch gaat het verderop opnieuw dit bos tussen Someren en Heeze in… Nu heet het paaltje- toerist; Keelvenroute.  Ik zie diverse recente sporen van motorcrossers die kennelijk daar een bos voor gebruiken helaas..  Kom ze gelukkig niet meer tegen moeten vroegerikken geweest zijn.  Ik hoor boomstammen knarsen die met hun stammen door de storm tegen elkaar schurken.  Tijdens storm of gewoon wind zijn de bomen vriendelijker , en zwaaien ze ons toe,  zo lijkt.  Het is een geluid van straaljagers die overkomen. Ik zie een termietenhoop verder in ’t bos.  Krijg nog een geveld boomexemplaar te nemen door klimmen en verderop hangt er een zover overgeheld dat het flink bukken wordt.  Ruiterpaden en klaphekken gaat het door.  Een jonge amazone komt me tegenover, paard knikt me toe.  Vriendelijk en opgevoed beest duidelijk.  Bordjes toer Bontven komt regelmatig in beeld.  Voor de zomaar dagjesmensen bedoeld vooral , maar ook nuttig voor de wandelsporter. In een meest berkenbos vooral hangt een naambord Michelslaan met andere pijlrichting als wijzend naar.   Bos uit, blijkt het inderdaad een vooraanduiding van die wegnaam.  Blijf nu aldoor rand meest bos volgen met wat later een enorm ven , het Keelven , zo blijkt, langs.  In putje zomer beredruk, nu straalt het alleen rust uit.   Niemandal… Padenwerk word breed zand en volgend asfaltwegje agrarisch  gebied in.  En nu grijpt Jan de Wind zijn kans om met m’n haren te spelen.  Ach wat eigenlijk; het verlucht, en de eventuele haarbeestjes zoeken ander schuilwerk.  Het is duidelijk afgelopen met de bospret en het wandelen uit de wind in de beschutting.  Verspreide huizen en boerenhoven of hoeven,  in meest open gebied zijn wandelaars deel nu.  Zie Aaste { Asten} , en Someren-torens in de verte.  Kerktorens ; altijd weer een baken voor de dwalers gelijk ons.  Ook de enorme schuren  met hele comlexen als stallen voor vee of welke teelt dan ook beheersen het landschap.  Enorme regenwatervangers, realiseer ik me.  Doch lijkt nergens voor drogere tijden opgevangen te worden op het oog… Veel asfalt nu en wat langere wegen smal toch.  De wind  neemt me hardhandig te pakken.  Rits mijn jack hoger dicht en mijn sjaal goed op zijn plaats stoei ik met de elementen.  Het is huisje , tuintje, boerderijen kijken werk.  Camping De Kuilen langs , in ruste lijkt.  In een tuin verrast me drie jonge boompjes in lentebloei.  Gelig, meerpunterige stekels zeg maar bloesem zo lijkt, hazelaars had ik ook vandaag menigmaal zien bloeien, zou de lente dan toch vroeger komen?....Ik heb de andere afstandlopers nu ook vaak ingehaald die ergens op mijn route moeten zijn beland.  De wind dondert soms door de boomtoppen.  Peelbanen met vaak eiken omzoomd.  Komt een z.g. stellingmolen in zicht , gebouwd op een kleine heuvel maar de langwerpige molentoren, hout , vierhoekig, steunt op een piramide-achtig onderstel. . Ga onderlangs de helling van die terp, langs slagboom als park-ingang , een grasmat om wat later toch weer een bosperceel in te gaan.  Blijkt de finale-afsluiting.  Nog vlonder sloot over, kronkelend bos door.  De Houtbroekroute-palen –bordjes langsheen, en nog een natuurtheater in ruste nu.  En dan lonkt vanachter een wat opener bos het jeugdhonk weer.  Einde van een enerverende , prachtige natuurroute, met een flinke pluim voor de route-uitzetter-- [ers]. Mijn byzondere dank en waardering voor jullie inspanningen , jullie hebben alle kansen die jullie gemeente en ommelanden bieden voluit benut. Een pracht van een natuurtocht. Met jullie Pinkstertocht ben ik er zeker weer.  En beveel ik graag aan. Tot ziens. Houdoe !  En jullie lezers dezes ; blijven lopen, dan zien we elkaar vast wel eens ergens te lande of streek. Wandelgroet van :     Peter Heesakkers

Een van de weerspreuken die in de winter opgaan , luidt; Houden de kraaien school, tijd voor hout en kool.  Dat is ook wat ik vandaag zie.  Ik stap thuis de deur uit, recht in als een diepvrieskast.  Maar ja een voordeel ervan is , bevroren vlees bederft niet, en blijft langer houdbaar. Hoop maar dat dit nu ook voor mij op gaat.  De ochtend kondigt zich aan met wit licht in de heldere lucht. Boomtakken o.a. tekenen zich ruig af tegen deze lucht als een zwart-wit foto of tekening.  De wind maakt het allemaal nog killer en ik duik diep achter mijn sjaal en kraag.  Muts op , hand en voetschoenen aan.  In het station geen wandelbekenden, zal liggen aan het bredere aanbod vandaag.  De  “dwarsliggers” liggen gelukkig ònder de spoorrails in plaats van op,  en zal de trein niet beletten zijn dienst uit te voeren.  Het is de eerste dienst en dit maakt dat de bovenleidingen door ijsafzetting flitsen veroorzaken. Het toenemende  , ochtendlicht laat een grijs bevroren landschap zien.  Na wat stop-stations , blijken er toch nog wandelaars ingestapt te zijn onderweg.  Het is nog dik 20 min. gaans naar  sportpark De Djumb. Het is het lokaal daar van deze atletiek annex wandelclub. Met atletiekbaan.   Parkoersman Jan Vogelsangs licht me in alsdat de route van vorig jaar  vrijwel geheel gehandhaaft is, en geeft nog tips over omleggingen en alternatieve goed begaanbare route.   Vorig jaar dezelfde tijd was het bikkelen door decimeters hoge sneeuw, nu was het landschap wit tot grijs bevroren. Opnieuw de diepvries in na een opwarmertje. Good old Walter uit Mill gepokt en gemazeld al tientallen jaren lang in wandelgeschiedenis wandelt met me op , zal korter gaan vandaag vanwege andere verplichtingen , maar zal me vergezellen tot de eerste rustpost. De start vanaf rand Deurne en meteen de wijde wereld in dus.  Even asfalt als aanloop naar zandpaden en fietspaden richting het Vlierdense bos.  Bevroren sloten en plassen op de paden met prachtige ijsnerven  en kringen  als natuurkunstwerken. Ijs ook in sloten en plassen als op de akkers nog.  Het parkoers is uitbundig voorzien met rood-witte linten en gul bepijld op elke route en/of afstandverandering. Verkeerd lopen kan niet zijn.  Klasse Jan !  Zandwegjes en fietspaden te over volgend door afwisselend bomensoorten-bos als dan weer den , dan weer berk in overvloed, etc. gaat het door. Bossen jonge aanplant ook.  De omschrijving perfect met meterastanden , routenummeringen , het kan nooit misgaan. Uitvoerig beschreven wat pad weg e.d. betreft. Ik herken veel van de vorige sneeuw-editie.  Veel smalle paadjes vandaag, kronkelend meest.  Zand en fijngrind , breed en smal, langs beken en sloten.  De koeien op stal maar de paarden bevolken nog wel de weiden.  Het duizelt me van de gezellige paadjes die Jan met zorg duidelijk uitgezocht heeft, als kenner en zelf verwoed wandelaar weet hij wat de loper zoekt. De zon liet het kort na de start afweten en verschuilde zich snel achter een steeds dichter grijzer wolkendek.  Er was nochthans zonnig weer voorspeld.   Ik kom op temperatuur en al keuvelend naderen Walter en ik de eerste post een scoutinggebouw Jong Nederland.  De kopjes koffie gaan er goed in.   We zijn vlak aan Liessel  Walter gaat zijns weegs. Na rust een draai achter sportpark fietspad naar zandig.  Wat verstrooide huizen , gaat het buurtschap Leensel door  z.g. 60 km. weg op, onder Weg A67 E34 door de weg van Stockholm naar Lissabon via Venlo en Antwerpen –Eindhoven. Ook wel E3 genaamd , in het begin dan.  Langs wel erg jonge variante bosaanplantingen  gaat het ouder bos in langs hondentraining, en paardenmanege aanliggend. Gehinnik als ik passeer dus wellicht als groet , en verderop een blaffer die me argwanend beziet.  Zandpad wordt klinkerweg door akkers/ velden. Rinkveld en Voordeldonk gebied recht op Asten aan , BNLX-medewerkers/collega’s Jos en Gonny’s woonstee.  Resto Villa Kakelbont als rust die ik negeren zal en doorzet.  Door landelijk om langs wat rommelige industrie de bossen van Heitrak en de Dennendijkse bossen in te mogen gaan.  Aan de splitsing van afstanden verman ik me na enige aarzeling toch maar de grote route op te gaan in alle eenzaamheid zo lijkt, anderen gaan korter.  Het wordt een extra lus en afstand niet te versmaden.  Zo zal blijken. Meest donker sparrenbos met tussenin oude en jonge den , vliegden, en andere jonge geboomte. Stilte , alleen op de wereld ga ik smal en breed door dit schitterende bos, sloten en beken  ertussen , vlonders en brugjes om deze over te steken. Paradijs op aarde hier. Wordt toch nog door bekenden ingehaald, even een praatje , en weg zijn ze , terug eenzaamheid voor mij.  Genieten van de rust met een grote G.  Tussenin wat houtwallen die akkers en weiden scheiden.  Bos uit , helling op , viaduct over E34 raast het verkeer onderdoor op weg van naar Ruhrgebiet, richting Venlo.  Het open landschap in, lonkt de kerktoren van Liessel, wat ingegaan wordt later, doorsneden door de hoofdstraat dorp onderlangs kerk, waar alles openligt en al deels opnieuw aangelegd nieuwe bestrating. De oude dorpspomp voorbij.  De grond is hard en dus droog, goed begaanbaar zo.  Draai onderlangs kerk met hof een wandelpark in waar handen blijkbaar niet van de pijlen afgebleven zijn even, maar ik volg de route nog op papier en in herinnering door een wijk , dorp uit stuk nieuwbouw gevorderd.  Landigheid weer in langs sloten met gras-- en verhard grindige paden en hekken , poorten en draaihekken.   Bemerk dat de zon die er weer al even terug is grijze grond rap in groen verandert heeft. Behalve in de schaduwkanten dan.   Weer planken en vlonderbruggen over beland ik weer in het Liesselse bos, vaak stevig gerooid, uitgedund,  door de bosbouwers en onderhouders en sporen van rupsvoertuigen en tractoren, loopt soms door harde bevroren grond ongemakkelijk. Kom via grasweide dwars over , andere afstandslopers tegen , en ben ik dra weer in het scoutinggebouw terug. Een lusloop om van te smullen!  Jan een echte kenner.    Gezellig druk geroezemoes in de zaal na verkregen warme drank en hap laat ik me onderop mijn rug zakken. Aan tafel met anderen natuurlijk , en dat brengt weer gesprekken.  Na rust nu linksom met andere afstanden mee.  Wegske asfalt door Hazeldonk, om langs oude langgevelboerderijen met hoge jaartallen in de muurankers, monumentaal dus, weer rand veld en bos in te gaan , lucht van houtkachels, lijken me te zeggen dat aardgas en verwarming nog niet in dit buurtschap ingeburgerd zijn.  Weer door diepe tractorsporen , draai langs A67 een poos langs jachtig motorisch verkeer , gaat het langs sloot verderop de bossen van de Astense Aa in. Een heel sterk meanderende zelfs lussig riviertje. De aanloop begint drassig want de grond ontdooit langzaam bij O graden zowat. Een hele poos slingeren we door dit prachtige natuurgebied , waar de Aa meest zichtbaar blijft. Wat een lustoord hier!.... Weer smalle paden en droger wordend. Jan had een alternatieve route wegens erg slechte begaanbaar, aangeboden voor de draaipoort-toegang van het gebied.  Maar ik ben erg blij , content deze moeilijkere variant genomen te hebben.   Nog net juist genoeg bevroren om halfhard noem maar, erdoor te gaan, oplettend voeten juist te zetten nog.  Diepe afdaling plankenbrug over sloot en weer de slootkant direct omhoog klimmen.  Ander zijde sloot volgen. Een monument langs met uitleg en foto’s van omgekomen luchtmachters Canadezen. Achterwiel van een Lancaster bomber N873 op 23 April 1944. Zeven bemanningsleden omgekomen, door een Duitse jachtbommenwerper neergehaald.  Een oudere man gaat over een smalle betonnen dam, emmer aan touw , water uit de sloot halen voor zijn IJslandse paarden.  Heel riskant. We lopen weer door velden en akkers en langs een beek of sloot. Gaan weer platte brug ervan oversteken en toeristisch fietspad volgen een poos.  Een quad, {vierwielige motor} raast zijn ronden over de wijdse maïsakkers, en laat de wandelaar met rust op hun route. Een crossmotor ook nog. Gaan dan weer bospartij in.  Fietsroute-tour op en bikeroutes, paardenruiterroutes, zandpaden smal, waterwin-gebied door.  Weer een prachtig bos doorheen. Dolstraat in ; open gebied weer en nu rechtere stukken op, ja ik was dolgedraaid in die mooie bossen.  Die Jan heeft ze toch uitgezocht, moet gezegd.  Fietsasfalt paralel zandweg volgen door buurtschap gehucht, met Vlierden op afstand te zien.  Klein stuk nieuwbouw in kombord Deurne langs en dan pad op naar sportpark de Djumb, zo staat het er en ik denk jump zal het bedoelen, springen , sprong, {atletiek}.

De club en routeuitzetter/pijler past een geweldig compliment. Klasse mooie tocht. Natuurrijk door De Peel. Veel variatie in de parkoersen. Een regelrechte “trekker”.

De kantine was wat krap, maar de prijzen populair. Ligging rand Deurne, uitgekiend dus. Na enig verpozen weer een 20 min. stevig lopen naar het station, terugkijkend op een dijk van een tocht. Aan de aan/afmeldtafel wist Mariet V. ja van de routeman; me te verzekeren dat het weerdebacle en daardoor laag deelnemersaantal toen vorig jaar, nu vele honderden lopers aanmelders hoger lag dan toen. Loon naar werken. Komend weekeinde weer ruime keus wandeltochten. Someren en Boxtel staan zonder twijfel bovenaan mijn lijstje. En wie weet treffen we elkaar daar ook….. Blijf wandelen ; ik ook. Tot ziens wie weet. “Houdoe”,  dan.

Peter Heesakkers

Aleer op weg naar Bakel te gaan eerst met het stalen ros naar Noud.  Het is donker miezerig nevelig tot soms mistig weer.  Hond Rakker wil ook weer best mee , die ziet al de wandeluitrusting , en weet dan al  dat hij ook mee mag.  Die rent weer door het dolle heen door ’t huis.  Op naar de streek De Peel, oostelijk van Helmond.  Het regent juist wel , dan weer niet , en onder de asgrauwe hemel de startlokatie naderend gaat het wat serieuzer regenen.  Slechte voorbode?  Wandelaars in regencapes en jacks en paraplu’s komen ons tegemoet. Het loopt en rijdt al af en aan, kennelijk houdt het weer weinigen thuis.  Noud moet de auto een tamelijk eind van de zaal annex camping parkeren in een van de landelijke zijwegjes, enwel in de wegberm.  Is even voorlopen naar de startzaal .  Zoals gewoonlijk zijn er al veel bekenden.  Velen blijken achteraf bezien voor de kortere afstanden te kiezen gezien het weer van het moment.  Toch veel Vlaanderennummerborden te zien hier.  De veertigers zijn allang onderweg , en ik zal toch nog voor 30 gaan.  Het terrein afgaand zie ik dat Brittish/ German Paul zijn wagen vlakbij geparkeerd heeft en ook als vroegerik voor 40 gekozen zal hebben.

Loop de toegangsweg af naar rotonde doorgaande weg, volgt een kleine routewijziging.  Landweg op gaand naar haakse bocht door agrarisch  gebied na slagboom een snelstromende beek over de Bakelse Aa.  Met waterval en sluis.   Het waterpeil lijkt na de voorbije zondvloed haar normale peil bijna bereikt te hebben.. De wandelmeute moet in ganzenpas hierlangs de boorden over drassig gras en soms modder.  In bochtigheid door landerijen en stukjes bospaden.  Noud blijft achter , hij zal voor korter kiezen vanwege voetklachten.  In de plukjes bos doorheen zorgt oud rottend blad voor begaanbaarheid.  Volgt nu en dan beemdgebieden.

Riet , wilgen en ander ruig en evenzo struweel of oevergewas.  Bij een huis in  niemandsland gaan haan en kip er vandoor rennend als ware atleten, heb ze vast in hun ontmoeting gestoord.  De openlucht rustpost der club komt eraan.  Altijd fijn verpozen , weer veel bekenden.  Noud haalt me in, even bijpraten met deze en gene en hem hier.  Wetend van mijn voornemen ga ik er al snel vandoor. Het gaat nu landelijk in voor een poos , De Biezen in en dat blijkt hier dus ook.  Vaak wandelknoopppunten vandaag paaltjes met routenummers opvolgend.  Tussen ruigte en over landbouwwegjes wordt het even draaien door hekjes en volgt een breed tapijt van kort gras recht op een groot statig kloostergebouw af.  Van een Duitse broederorde Heilig Blut , gesticht in 1902 zo zegt de gevelsteen.  De rust aan cafe-zaal ernaast behorend laat ik zo vroeg liggen en stiefel door.  Slinger asfaltwegjes langs boerenhoven streek Tereyken met eiken omzoomd.   Voor boerderij  jaar 1843 . Hoek en zig-zag draaiend even wegje zand grind puin verhard door hek gaat het regelrecht de zompigheid in.  Stilstaan kan niet want je zakt met heel je schoenen in de drek weg.  Varkens waren dol op deze modderpoel vast wel. Het is baggeren en ik zoek houvast.  Zie weidedraad met  stekels , verzeker me ervan dat het geen schrikdraad betreft , en zeul me door de modder enkeldiep vastpakkende.  Geen enkele droge plek. Volgt een houten boogbrug over waters van plassen en beek, en dan uitlopen op een betonwegje.  Weer langs weiden met schûpkes [schapen dus] , en hoeven van hoge bejaardheid meest.  Een wandelpoort door stuurt ons recht over een wei  met schotse hooglanders, “Die met die grote sturen op hun kop “. Dixit : Willy Timmermans.  Ik ga er behoedzaam langsaf, doch mij wordt rustige blikken  gegund.  Had ik moeten vluchten voor deze kolossen was de beek met vallen ernaast mijn asiel geweest.  Een loslopende hond van dagjesmensen mag van baas achter deze enorme beesten aan, droevig toch .  In ben in gebied met bos Grotel beland. Grotelse hei en bos.  Bospaden volgen, langs open stukken toch nog ,in een doorgaande bochtigheid. Fietspaden en grasbaantjes en echt zand , geen modder!...  Kronkel almaar doorheen , wat een lust hier.  Ga op en af heuvelterpen , paden breed en smal , nu en dan even stap zijdelings , want het fietscrossvolkje heeft hier ook domicilie.   Afstand 15/20 verlaten me, en ik ben meteen alleen op de wereld, het gros draait af voor korter.  Lang alleengaand ontwaar ik toch nog wat losse lopers op een recht stuk  zand-bosweg, die zal ik inhalen.   In goede kadans en pas steven ik ze kort pratend groetend voorbij.  Ik ben in een van de gerenomeerde  natuurgebieden van brabant ; de Stippelberg beland.  Ga later toch bos uit de wijde wereld in middels echte Peel baantjes.  Een bosmotorcross terein langsheen , in alle rust nu.  Een zandweg langs met rood-grind fietspad . De extra rustpost , een ex boeren woning nu verblijf voor groepen of zomaar fiets voet en andere reizigers.  Omdat we anders op de dorpen achterom mogen,  negeer ik even het aanwijsbord naar de voordeur ingang , draai achterom plaats via steentjespad tot achterdeur en sta via gang in een erg grote keuken , met dito grote woonkamertoegang in keukenruimte en zet me neer in de eenvoud van het platteland.  Er zitten hier nog lopers en ik laat bazin der woonstee me bedienen . Ze woont nu wat verderop in ander nieuwbouwhuis. Dan komen er lieden binnen die de pijlop/afhalers blijken, drie in getal. Ik weet het en ze zeggen ook achter de laatsten gereden per fiets te hebben.  Ze laten me en anderen hun rustige gang gaan.  Later besluit ik me ook solidair en ga dan toch maar.  Volg wat asfaltwegjes recht op de stippelbergbossen aan.  Komen twee pijlophalers me voorbijfietsen groetend en halen verderop aan de splitsing met 30/40 , de  40 pijlen weg.  Die derde persoon zal later komen , want ik heb nog wat volgers achter me.  Zandboswegen en paden en graswegen volgen in alle bosschoon en verscheidenheid , poorten hekken en paalroutes met nummers.  Overigens ; de routeomschrijving  is conform regels met corresponderende nummers, en zelfs meter-afstanden vermeld.  In geval van geen pijlen meer is het op papier feilloos te volgen nog.  Al vanaf de rustpost is het weer alleen lopen door het grote dierenbos.  Alleen op de wereld en opnieuw loop ik op anderen in later.  Veertig is na bosrand afgetakt .  Plots klopt de omschrijving en nummering niet meer….. Blijk ik al eerder op de route van veertigers vervoegt te zijn… Heb een hele resem bospaden achter me gelaten intussen ,  Komt bos met fijngrindpaden,  velden van de tuin en landbouwer weer in, met boom en plantkwekerijen .  Wordt ingehaald door een groepje bekenden van o.a. WS78 als Rinda , Erik met pasgetrouwd wandelstel enz.  ze zijn de 40 rs die ons parkoers opkwamen verderop terug…  Een groensingel langs gaat het een duiker snelstromende beek over en hierlangs door opnieuw drassig gras en soms modder. Parkoersman Ad heeft toch iets met beken , kanaaltjes en sloten volgen….! Maar met bos , hei en padenwerk ook toch wel.  De grauwe lucht en neveligheid heeft plaatsgemaakt ongemerkt voor donkere bewolking, gesloten dat wel.   De 20rs vervoegen ons aan een  landweg en wat later ligt een grote schuur met veldmachines en voor verbouw en akkerwerk , waar Olat zijn post onder ingericht heeft. Laat soep koffie brood goed smaken .   Vervolg later boerenweg en zie in de verte de kerktoren van Bakel.  IVN –nestkasten aan de boomstammen , onbewoont nu nog, ze zijn vast naar de Spaanse kusten of waar aan het overwinteren.  De natuur lijkt uit te rusten .Weinig tot geen vogels en stilte alom.  Moet nu de weg Bakel-Gemert oversteken om opnieuw bos van de Grotelse heide en bossen in te gaan. Ik zie weer de hazelaar al in bloei…..  Voor ik het bos in ga zie ik  een rommelarij van een slordige bewoner.    We mogen weer boswegen en paden smal smaller , smalst lopen.  Ga stapels denneboomstammen voorbij die door het vochtige weer extra geuren, ruikt best lekker toch…  Dan volgt langs weiderastering rand bos weide weer bos en laat parkoersman ons draven heuvel op en af langs een bosbeek  smallere werk van paden  , z.g. duikers langs en bruggen van biels en smal beton negerend al maar voortgaande . Om dan eindelijk wel zo,n duiker over te gaan .  Nog wat ruige natuurvelden met afwezig vee achter de omheining dat ergens vast op winterstalling staat en plassen of vennetjes en poelen ertussenin , nog weer bos in . Volgt een klaphek en dan den boer zijne velden door , en nog wat struweel en groensingels  randen veld/bos, dient zich plots de finish/ zaal van camping aan.  Ik ben er.  Parkeerterrein over waar het al veel minder druk is nu,  Stiefel ik via gangen de zaal binnen.   1053 deelnemers zegt een overhead scherm me. Niet slecht toch met dit  druilerige  weer.   Na wat zaalrondgang , zit en praatwerk en de laatste wandel en wel en wee-nieuwtjes her en der, wil Noud wel weer naar huis , want de donkerte valt weer in.  Noud was weer met camera present om deze tocht te vereeuwigen voor mede hemzelf en het Olat foto-archief. Het resultaat ervan zal u op de site olat.nl fotalbum  zien dus. Dezer dagen.

Door invallende duisternis op weg naar home sweet home.   Het is nog te vroeg maar toch de eerste lentebodes dienen zich aan al . In mijn achtertuin m.n. bot de magnoliaboom al uit, en de hazelaar onderweg te zien dus…  Het was weer “echt Olat “ vandaag , en dit slaat op natuur en sfeer,  elke tocht verzekerd.  Mijn knieën vertellen me ‘savonds dat de tocht vandaag wel pittig was soms.  Volgende zondag staat Deurne op program , let wel in Nederland dus , niet bij Antwerpen..  Verwarrend toch die dezelfde namen.  Wie weet zie ik u daar dan ook . Blijven wandelen dus.

Met de brabantse groet ; Houdoe !         Peter  Heesakkers