Archief

De voorbije maanden sneuvelt het ene weer-record na het andere en zo ook gisteren en vandaag.  Een snerpende snijdende wind uit het oosten en de poolgebieden trekt over het land.   Een voelwind van minstens -15 graden.   Ik kleed me maar in diverse lagen, om de koude te weerstaan.  Buiten klinkt een bescheiden toetertje, dat Noud gearriveerd is.    En tezamen vangen we de rit naar Den Dungen , dicht bij onze provinciehoofdstad  Den Bosch,  aan in de donkerte nog van de erg vroege ochtend.  Eens buiten de bebouwing dient zich  het eerste ochtendgloren aan in het oosten dus.  Dan wordt het snel lichter.   Valt op dat er geen sneeuw ligt hier in tegenstelling onze huislijke omgeving.  De grond onderweg is wel bevroren, en maakt met onze stappen een bonkig geluid.  Ditmaal hebben we met het parkeren minder geluk.  De eerste 50 en 60 k.m. lopers hebben ons plekje ingenomen, vandaag ter afsluiting van de winterserie een extraatje voor de wandelhelden dus.  Men is goed voorbereid op de koude en laat ik zeggen wollig ingepakt over het algemeen toch.

Wij zullen het korter doen vandaag.   Van elke afstand melden zich in keurige volgorde de wandelaars.    Wanneer onze afstand mag starten, gaan we de poolkou in.  Meteen buiten grijpt de koude ons aan, de wind heeft er vrij spel gezien de vlakke omgeving hier.  We blijven onder aan een dijk gaan in plaats van de boven gelegen fietspaden, een graspad welke ons enigszins beschermd tegen de koude wind.  Ondanks de lagen gekleed snijdt de wind toch door m'n kleding.  Houd maar een goed tempo aan om de body te warmen.  We gaan een sloot  over  per smal bruggetje om met een wijde bocht een bosje om te gaan waar het even wat luwt.  De wijde wereld in.   Er dienen zich de eerste plassen aan wild golvend water, en Noud is al gauw uit zicht met zijn allesziende camera op de borst, en bekommerd zich om de fotoreportages op de site van OLAT.  Even verderop treffen we een groepje mensen waarvan er een duikerspak aan worstelt.  Een kort praatje en de duiker denkt 1 a 2 graden in het water aan te treffen.  Ik betoon mijn diepe respect en wens hem veel plezier toe, en hij ons.   Ik volg een slingerpad langs de grote plassen.  Ik vermoed dat deze ontstaan zijn  door verhogingen aan de nabije nieuwe autoweg.    Ga langs brede rietkragen mijn weg vervolgen.    Een dijkwegje op die door de omgeving hier slingert, de vorige eeuw of eeuwen ervoor aangelegd met noeste arbeid  door honderdtallen werkers toen nog met schop en kruiwagen, bij gebrek aan machinaal toen, en enige meters hoog omzoomd met inmiddels oude bomenrijen.  Aan de kanten in de diepten liggen voortdurend kleine plassen of vennetjes die ontstaan zijn door de overstromingen van de Maas rivier door de eeuwen heen, en Wielen worden genoemd, enerzijds  de oude uiterwaarden anderzijds  van de dijken landbouwers deel van het landschap.  Gaan een wegje op welke onder de weg Den Bosch -Schijndel door duikt.    Even wildernis  en landwegje  kom ik aan de club-rustpost en laat me brood met chocomel goed smaken.  Een hondje zoekt hier  zijn baasje, die hem hier duidelijk achtergelaten heeft.  Wie mist er nou niet zijn hond, vraag ik me vertwijfeld af.    Het beestje wordt gevoed door andere wandelaars en vertroeteld.    Zet mijn weg voort en we gaan aan de rand van Landgoed De Gruyter, genoemd naar 's lands een der grootste kruideniers van weleer.  Zijn nu op gronden van stichting Het Brabants Landschap.   Over verdedigingsdijken van Frederik Hendrik tegen de legers die het eeuwen terug op Den Bosch gemunt hadden en om in te menen wat mislukte.  Zien de kantoortoren van het Provinciehuis toornen boven industriegebieden van de rand van de stad.  Het jagend verkeer op de autoweg voorlangs heen.  De toren domineert de verre omgeving.    De moerassen van het Bossche broek waren aan de rand van de binnenstad eveneens onneembare horden voor vijandelijke legers destijds.  Ze liggen er nog...    Wij gaan de Pettelaarse bossen door, naar gehucht Haanwijk, en wanen ons er door de gebouwen eeuwen terug in de tijd.     Een grote lobbes  van een loslopende hond en een klein keffertje verwelkomen ons maar doen gelukkig niets en ik ga eerbiedig voorbij.  Krijgen een verharde weg te gaan omzoomd met eeuwenoude platanen welke uitkomt op de Dommelbrug in Halder.   Zien op afstand een prachtig oud kasteelvilla, welke veel gefotografeerd wordt door de wandelmeute.  Hier gaan we de wijdse ruimte in met de felle koude wind op kop een graspad langs de rivier.   Geen enkele beschutting!  De wind gaat door mijn toch dikke kleding  hier en ik probeer een tempo om warm te blijven als mogelijk.  Een wijde ruimte met kilometers ver zicht rondom.    Menigeen vloekt en klaagt hier.  Het gaat regelrecht op St.Michielsgestel  aan.     Alwaar de rust in een etablissement is voorzien.   We kunnen ons hier opwarmen voor de volgende  route.  Andere afstanden verlaten ons hier, wij gaan een stuk door voornoemd dorp wat oude straatjes door, huizen bewonderen, oude en nieuwe en geraken de bebouwing uit onder de verkeersstromen door met tunnels en rotondes om weer de landelijke omgeving in te gaan.  De wind plaagt ons almaar intussen.   Wat wegjes door  komen we plots achter een houten schuur met jonge boomgaard de rustpost tegen en laten ons soep en brood en nog een chocomel na goed smaken zittend op klapbanken.  De verzorgers van de keuken hebben slim  de tent zo geplaatst dat ze niet in de wind staan.  Hierna vervolg ik het landwegje , zie op afstand de kerktoren staan en een voorbijgaande fietser verteld me dat het dorp Maaskantje is.  Hij heeft het glad mis zo blijkt , we gaan het dorp Den Dungen in en dwars er doorheen.  De fietser verwonderd me door zijn kennis van zijn streek toch.   Gaan langs lawaaierige luidsprekers van een sportpark langs door flinke nieuwbouw en nog aanbouw het dorp weer uit een dijkje op van weer die dijkbescherming  tegen het Maaswater.  Valt op de rommelige  onderdijk van de bewoners, de opslag van hout en andere materialen.  Jammer voor het landschap en de gemeente laat het gebeuren blijkbaar anderzijds weer de uiterwaarden en slingerend in de zomer overdekte paden kom ik langs holle boomstammen, van binnen uit  uitgebrand, enkelen omgewaaid, een met een gedenk kapelletje van binnen, wel onderhouden zo te zien.  Holle bomen met zomaar kunstwerken binnenin en verderop rechterkant  is de Zuid-Willemsvaart  {kanaal}  zichtbaar.  Al ras komt de finish in zicht van het gehucht met finishplaats, in de verten er omheen vol parkeerders  van deelnemers aan de tocht.      Steek een doorgaande z.g.  50 k.m. wegje over en stap binnen.  Resumerend deze tocht.  Twijfel ik bij de vraag wel of niet des OLAT’s.  Wel veel minder bos en beschutting als tegen de wind vandaag, en zodoende veel armoede lijden onderweg door de felle winterse wind.    Minder of geen modder vanwege bevroren grond.  Ook meer verhard parkoers vandaag, maar slecht was de route zeker niet, toch wel vanalles te zien.   Opvallend was het aantal nablijvers hier wel, en dit in een gelegenheid de enige in de verre omgeving, die aanmerkelijk minder groot  was dan van de vorige wintertochten.  Wel is het een  pauzeplaats van  dagjesmensen,  fietstoeristen en dorpsbewoners die elkaar hier schijnen te ontmoeten.  Noud en ik zijn ook nog lang na blijven keutelen hier in een toch gezellige Brabantse en dorpse sfeer.  Olat's  volgende tocht zal weer vanuit De Kempen streek zijn vanuit Bladel vlak bij de Belgische grens provincie Antwerpen, midden maand April.  Beziet daarvoor hun site op www.olat.nl.    Ik kijk daar de omgeving kennende wel erg naar uit.  Tussendoor  zal ik nog andere tochten bezoeken.     Beste lezers/wandelaars ik groet u weer met een Brabants "Houdoe"!     Tot mijn volgend schrijven weer:

Van:  Peter Heesakkers

Toch even ongeduldig geworden op mijn wachten voor de bus.  Zelfs de eerste van dienst arriveert minuten te laat aan het station.  De chauffeur maakt de tijdsachterstand onderweg ruimschoots goed, mede geholpen door het mindere aantal in of uitstappende passagiers.  Ik zit voorin en moet al vroeg met de zonnebril op gaan zitten  tegen de felle laagstaande zon.  Vooral na Leende rijden we door een flink witberijpt landschap, jawel toch nog winter dus, in de doorgaans meest  winterse maand Februari.  Rijden door niemandsland, achter me zitten twee dames, welke anders doorgereisd waren naar het dorp en vandaar een langere wandeltocht naar de startgelegenheid zouden hebben, ze gaan dus op mijn advies vroeger de bus mee uit.  Zijn intussen al hele horden overstekende wandelaars gepasseerd.  De aanrijlaan staat al vol parkeerders en nog rijdt het af en aan en zoekenden naar passend parkeergelegenheid.  De loop afstand valt me reuze mee achteraf bezien.    De ontspanningszaal Woetz genaamd en behorende bij een grote camping bruist van de activiteit .  Ik zie dat de routebedeler  aan de uitgang, uit zijn beschrijvingen  raakt, en haast me voor de inschrijving om daarna de beschrijving te mogen bekomen alvorens ik mijn contacten in de zaal bezoek.  Nadien vangt mijn wandeling aan.    Steek dwars door de parkeerplaats al meteen het groen der bossen in.   Passeer een oud metalen kruisbeeld met foto  en naamduiding met een jaartal dat hier een fusillade plaatsvond, door de Duitse S.S. ,   juist voor de bevrijding van die streek in September 1944.    Na het natuurlijk  intermezzo geraak ik in open landbouwgebied, waar de kerkklokken goed hoorbaar zijn uit de verten.    Het is een zonnig begin van de dag, en dat zal zo blijven vandaag.  Prachtig weer en onderweg zie ik diverse wandelaars met minder warme kleding lopen.  De aspergevelden liggen al klaar, verbaas ik me.  Via een z.g. stalen poort betreden we nu het fameuze Leenderbos.  Met De Moosten en Het Schutje  draaien we ruimschoots om Soerendonk heen.   Dit dorp behoort sinds enige tijd met Maarheeze en Budel tot de gemeente  Cranendonk.   Een sloot met ijslaag ontdek ik.    Gaan een z.g. duiker over langs een brede stroom welke sloot we mogen volgen over privé terrein , zig-zag overbruggingen, met vaste voet over fietspaden erlangs om een bos in te gaan.  Dit bos gaat over in golvend terrein onafzienbare  vlakten met hoge grassen  het en der een meest dennenboompje maar wel zeer aantrekkelijk landschap.  Loop dwars door een vredige grote kudde jonge paarden.  We zijn op de Grote Heide aanbeland.    Het heidegebied toont vorstgrijs of wit zo men wil nog zo vroeg op de morgen, maar is een fantastisch gezicht.    Aan de veldpost laat ik me de chocomel en sneetje brood goed smaken, en voort gaat het door een onmetelijk groot natuurgebied van Leenderbos.  Versteld, onder de indruk ben ik van de stille grote ruimte.   Na een serie zandpaden en wegen en fietspaden en slagbomen, afleiding genoeg, blijk  ik  middels een grenspaal no. 177 me even in België, te bevinden.   In de verte en met een parkeerplaats zie ik  de Achelse kluis een grote abdij, ter verduidelijking, zich aftekenen.  Op de toegangsweg ernaar staat een streep op het wegdek voor de poort met de vlaggen van beide landen en Be. en NL. aangeduid en loop ik België in dus.  De gebouwen van de kluis staan grotendeels in België, en dwars of schuin zo men wil loopt de grenslijn door de kapel en de vierhoekige tuin, er voor welke  de ruimte over beide landen verdeeld.  In de abdij huizen nu nog maar enkele broeders van de St.Benedictus orde, en zal het klooster binnenkort als opvangscentrum voor alcohol en drugsverslaafden dienen.  De monniken van deze orde voorzagen henzelf door land en veeteeltproducten, in hun onderhoud.   Moet nu onder een kleine poort door die me op een grote binnenplaats brengt met schuren en ruimten ook voor de eigen verkoop van daar  gegroeide  gekweekte artikelen, achterin de ingang naar de horeca.  Hier tref ik diverse bekenden waarbij ik me neerzet.  Groepsgewijs gaan we na verpozen weer op pad richting de Warmbeek welke beek op de grens de naam verandert in Tongelreep vlak achter het klooster.  Gaan achter of over de beek eerst en volgen het wat drassige ongemakkelijke pad erlangs heen naar de bossen van Beverbeek, worden tot twee maal toe verrast met drie overstekende reeën in volle snelheid, secondenwerk om ze te zien.  Lopen o.a. ruiterroutes, en toeristische paden, die hier in hun veelheid aanwezig zijn, door.  Dwalen door overwegend dennenbossen om weer ongemerkt in Nederland terug te komen , we zien het  later aan  de grenspalen.  Slingeren en zwoegen door dikke lagen zandduinen, bos uit fietspad op en dan worden we vergast door een klim over schrikdraad, waar ik omzichtig overheen stap.  Met planken trede en paal voor houvast.   Volgt een smal glibberig pad langs de draadomheining, steek later dwars  een landerij  en brug van een  der rivieren in de omgeving hier, over.  Een kerktoren in de verte lijkt me Budel te zijn, maar mis dan de kerktoren als oriëntatie van het nabije Belgische Hamont -{Achel},   maar toch..   Opnieuw struinen we bosgebied door welke onder het immense natuurgebied van de Leenderbossen behoord.   De Gastelse heide  gaat het nu in.  Er zijn in dit uitgestrekte landschap ook erg veel everzwijnen en toch zullen we er geen een treffen.  Naast ander groot  en klein wild, en gevogelte.    Ik waan me in deze natuur ergens op de Veluwe.  Het is zonder meer een uniek gebied. Voortdurend genieten met een grote G.  , de rust en ruimten.    De rustpost komt weer in zicht en we bekomen een heerlijke kop Goulash-soep, ook warme en koude dranken zijn beschikbaar naast brood met beleg.  De verzorging onderweg is bij de inschrijfprijs inbegrepen tussen haakjes.    We zijn aan de bebouwing van Soerendonk  aanbeland, gaan er een klein stukje doorheen en even volgt een smalle autoweg.  Buiten het dorpje krijgen we landgoed en kasteel Cranendonk in zicht en vlak ervoor gaan we een spoorbielzen brugje over langs een sloot af. Even wijde ruimten door om opnieuw in bosgebied te gaan.   Het bossen gedraf gaat almaar door tot daar ineens de finishlokaal  zich aandiend.  De wandelteller staat op  22.6 k.m. , maar daar zal vast niemand zich over beklaagd hebben.   OLAT toonde ons een schitterende natuurtocht ,zonder meer.  Ja, weer "Echt OLAT", zeg me dat wel !   Inclusief modderpaadjes en talloze watertjes, zonder meer klasse!  Begrijp dat Ad ditmaal niet de regie had , over de routes, wegens ziekte, maar zijn eventuele opvolger kan er ook wat van bewijst deze tocht vandaag.    Natuurlijk was er nog het gezellig samenzijn in een sfeervolle zaal na afloop.  Noud stelde voor een andere Peter en mij, om met hem de thuisreis te aanvaarden.  Pakten de diaprojectie bijeen.   We keken terug op een zeer geslaagde  natuurrijke dag.  U beste lezers groet ik met een Houdoe!  Tot mijn volgende tocht.

Van::  Peter Heesakkers

Ik kom wat langzaam op gang na mijn ontworsteling uit de echtelijke sponde, met de voorbereidingen voor mijn wandeling vandaag.  Moet wat langer nadenken, o.a. wat ik vandaag zal aantrekken voor een koude winterse dag.    Buiten gekomen valt het op de windstilte.  Kom langs plantsoenen  waar het wemelt van kleine witte bloempjes.  Hoor in een dichtbegroeide tuin druk vogel gekwetter, {mussen}.    Langs een achtertuin gaande  hoor ik al vroeg actieve meerdere soorten vogels in een volière.    Voor de rest lijkt het onderweg alleen op de wereld.     Bij een parkeerplaats zijn vele soorten honden met baas respectievelijk bazin, onderweg naar een hondententoonstelling in de nabije activiteitenhal.    Het wandelprogramma is wat druk dit weekeinde, vele wandelclubs hebben hun activiteiten vervroegd vanwege Carnaval, omdat de zalen meest vergeven zullen zijn aan Carnavalsclubs en aanverwante zaken, volgend weekeinde,  en alzo de wandelsport in het zuiden des lands vrijwel stilligt.   Rondom het station  komt er pas enig leven in de brouwerij.    De startgelegenheid is best druk met zoveel verstrooiing vandaag.      De start is via het kasteelpark waar we anders dan anders doorheen moeten, ook hier heeft de storm van twee weken geleden huisgehouden, bestrooit met takken groot en klein, scheef staande bomen.   Ik beland tuin uitgaande op de z.g. paralelweg langsheen het spoor.  Het eerste deel der tocht lijkt het erop dat parkoersmannen ons de modder van de vele regen voorbije maanden willen besparen.  Derhalve; veel asfalt, niet des clubs credo, weet ik.  Fietspaden, rustige weggetjes, langs huisjes en boerderijen.  Een lang fietspad waar het opletten is vanwege de ontelbare boomwortelscheuren.  Boomkwekerijen.  Een kooi ergens achterom met drukke kakatoes.  Een groepje albino kangoeroes.   Heel schattig en belangstellend ons na te staren.  Wegjes ook met hele rijen beuken en populieren.  Hazelaar volop in bloei.  Het begint lichtjes te sneeuwen.  Naar de eerste rust enkel asfaltwegjes.  Vlak aan een spoorweg onder door gang is de eerste rust voorzien in een schuur achterom bij een particulier.  Was het tot hier asfalt en landerigheid bezien. Na deze rust verandert dit radicaal.  Ik durf niet  een steil talud af met een trap smalle treden,  zonder leuning n.b.{!} , en loop liever een eindje om.  Ga de spoorbrug onderdoor en kom in landgoed De Veldert, een mooie bosweg met erlangs bos met vele soorten bomen een klinkerwegje, her en der bewoning o.a. trotse kasteelvilla.  Passeer de Blauwhofse loop,   wordt later verhard zand.  Naar landgoed Heerenbeek met zelfde stroom erdoor zo genaamd.  Ga langs diverse toeristische wandelmarkeringen.  Zie alom hekwerkjes tegen de vroeg verwachte paddentrek en wordt het verharde zand een asfaltwegje de Lopense straat, hoe toepasselijk.   Opnieuw dient zich een rustpost aan, en van hier heb ik volgens zeggen geen rustpost meer te verwachten, tot na 11 k.m.  Besluit door te lopen want wat vroeg toch.    Ga gebied De Notel in en volg een pad nauwelijks begaanbaar .  Een hele trits terreinwagens komt me tegemoet gereden een rally waarschijnlijk dus, en vernielen het pad en wordt het een modderdans .  Ben blij enige tientallen meters  verder van dit avontuurlijke pad af te mogen.  Krijg een drassig pad met diverse omgevallen {omgewaaide bomen}, te gaan waar de hazelaar weelderig bloeit.  Klim her en der moeizaam over  tevens gespleten boomstammen van oude reuzen, geveld.  Een laaghangende tak ontneemt me brutaal mijn wollen wintermuts, welke ik terug eis natuurlijk.   Ga natuurgebied De Mortelen in.  Er is een flinke koude wind komen opzetten intussen.  Steek weg over , bos uit kom even erna aan een draaimolen niet voor dikkerts, ha heerlijk een wei over steken, die valt tegen, het is een dermate natte bedoening, niets aan de bodem met gras blijkt droog, soppen de lopers  dwars het weiland door.  Het gras staat zogezegd onder water.  Einde groot weiland weer een draaipoortje door lange weg asfalt op.  Een opmerkelijk grote kudde schapen is de enige afleiding.  De koude wind heeft hier vrij spel.  Een beukenbomenweggetje recht toe recht aan.   Het sneeuwen stopt en de lucht gaat open, klaart uit.    Weer een draaihekje in of door langs een waterloop met gras en modder, maar net te doen.   Bereik bosgebied na een brug over de Koevoortse loop en zie aan bebording dat we de Kampina heide en bos betreden nu.   Beloop langs deze beek  de bosrand.  Moeten een krakkemikkerige houten brug over een woest stromende brede beek,  De Beerze, oversteken, waar de aanbeveling staat aangegeven  van staats bosbeheer de waarschuwing niet met meer dan  vijf wandelaars  tegelijk, deze brug over te gaan en alsdat renovatie dit voorjaar zal plaatsvinden.  De brug lijkt me niet in alarmerende staat toch.   Loop nu een flink stuk met de woeste hier en daar kolkende stroom mee op. Ga bosrand langs met vergezicht op de flink kronkelende beek met zeer hoge waterstand.   Steek brug over van de verharde weg Kempenseweg, En beland in klein dorpje gemeente Boxtel n.l. Lennisheuvel.  Loop randje dorp langs buitengrens bebouwing, met niet goedkope bewoning her en der huisje, bungalow, villa, en kom aan de rand van een wat groot industrieterrein.  Opvallend veel bewakingscamera's....  Een fietspad eenmaal buiten het dorp geleid me meest om dit terrein heen enerzijds de natuur en anderzijds verborgen achter groen de bedrijven met een wijdse bocht er om heen.  Toucheer even dan toch de bedrijven met ergens een kwalijk rioolachtige geur, kennelijk een verwerker van natuurlijke drollen, of gelijkend.   Keer het terrein de rug toe het z.g. ossenpad in afdalende, gaande onder de sporen door van het plaatselijke stations-emplacement.  Hoor ditmaal geen  geluiden van ossen of koeien loeien die daar werken op censors kennelijk.  Stijg na de tunnel weer naar boven randje wijk gaande, om dan toch even die wijk in te gaan, langs levendige supermarkt -activiteiten, een zijstraatje in , een met bitumelaag nieuw zo te zien Dommelbrug over, met opnieuw woest stromend water, randje centrum dorp een hogere school langsheen, om even verderop aan de school te belanden van start vanmorgen.  Na afmelding noodt de kantineruimte tot na blijven, en met deze en gene al of niet bekende een gesprek aan te knopen.   Frans St.  laat zich ook weer eens zien.  Frans, wat ouder nu, is in ons land overbekend van wekelijkse wandelactiviteiten  voorheen en 'slands monstertochten waar hij zijn hand niet voor omdraaide.   Welk een voorliefde voor het wandelen en prestatietochten heeft hij op zijn palmares bijgeschreven.   Voorwaar diep respect toch.    Bekenden zoeken hier bekenden op en verhalen over wandelervaringen in het verleden.    Een enerverend dagje weer vandaag geweest, waar ik zeker bij deze club altijd met plezier op terugkijk.     Ik groet u weer geachte lezers //-essen.  Tot mijn volgend schrijven weer.    Houdoe!

Van:  Peter Heesakkers

OLAT heeft voor  hun derde wintertocht de meest westelijke Kempen  in petto, niet ver van de Belgische grens dus, en gelegen onder Tilburg en Hilvarenbeek.   Het wachten is op Noud, toch altijd een man van de tijd waar het afspraken aan gaat.  Wanneer hij nogal over de tijd raakt rijzen er vragen bij mij.  Toch niet verslapen, of eender tegenslag, en dan de extra waarschuwingen en de al vele aanrijdingen deze vroege ochtend, op de radio vermeld vanwege gladheid?    Pleeg even een telefoontje, en blijkt dat Noud verrast is door ijs op de autoruiten, en deze voorzichtig verwijderd heeft.    We gaan meteen onderweg en het verbaast ons de durfals die ons voorbij flitsen in de verraderlijke plaatselijke gladheid.  En nog duister. We passen onze snelheid aan, het scheelt per slot van rekening een paar minuten.     Zijn op onze hoede.  Gaan over Kempense stille donkere pover verlichte binnenwegen.  We komen aan de plaatselijke startgelegenheid, en waauw, een schitterend complex, Hercules genaamd, naar de Griekse godheid van kracht.  We installeren  de diaprojectie apparatuur  voor de dag langs de inschrijftafel en genieten erna  het begin van de dag voor ons kopje koffie.    Al gauw arriveren de eerste langste afstandslopers , de dertig en veertig gangers, en stijgt de levendigheid in de zaal, na de weldadige rust.    We laten het ons overkomen,  en mogen al gauw vele bekende gezichten begroeten, uit verre hoeken van het land, sommigen in snel sporttenue.  We ervaren de veelzijdigheid van voorzieningen in dit centrum.  De verre omgeving buiten raakt vol parkeerders, en velen kunnen alvast inlopen op weg naar de startgelegenheid.    Het dorp moet een invasie van wandelliefhebbers zo vroeg nooit vertoond, ondergaan.    Aan de uitgang van de zaal bekomen we onze zeer uitvoerige routebeschrijving op vertoon van onze startkaart zijne drie en half A 4 vol.  We gaan door de Diessense bebouwing het dorp uit, even  daarna de wijde wereld in.   Het landschap nog witbevroren en sommige watertjes een ijslaagje.    Een natuurlijke omweg steken we een doorgaande streekweg over en gaan de bossen van landgoed Annanina's rust in.  De ravage van de storm voorbije dagen vallen mij nog mee, maar schijnt onderweg bij info her en der per streek nogal te verschillen.  Staatsbosbeheer  raadde ons af de bossen in te gaan, nog niet verboden dus, vanwege scheve bomen en hangende losse takken, en dus kijken we waakzaam omhoog.    We zien wel vele omgewaaide bomen en onze paden her en der bedekt met afgescheurde takken, maar het aanzicht valt ons nog mee.    Nu en dan mogen we omtrekkende bewegingen maken.   Al na ruim 4 k.m. dient zich de eerste immer open lucht  rustpost aan, altijd een gezellige ontmoetingsplaats bij deze club.  Wat vroeg maar vooruit we nemen het er van.    Nijverige werkbijen voor ons.    Een broodje met  warme chocomel en vooruit weer met de geit.  Klein deel afstanden splitsen hier, en ik besluit er ook maar een dag uit van te maken en volg een middengrote afstand.   Vervolg een breed zandpad naar asfalt en weer vallen het ijs in de sloten op.  Eind verder vreemd genoeg niet meer.    De witte landerijen gaan langzaam weer vergroenen, dooi dus.  Zien de hazelaar volop in bloei staan, eigenlijk al  half december gezien en de els.  Heel sporadisch bermplanten en bloemen, maar toch al erg vroeg toch.    Toucheren even  de bebouwing van gehucht Biest Houtakker, gemeente Hilvarenbeek.  en gaan na een brugje afslaan de blubber in een zand en modder en graswegje en laveren over graspollen langs een beek.    Open landschap en een smalle stalen brug over de Reusel met landerijen om ons diep in het water wat deze winter overvloedig valt.  Een wandelmolen door ongemakkelijk voor dikkerds gaat het geglij en geglibber door.  Stilstaan is niet aan te raden, want dan zak je verder in de modder. Gaan dwars door een plassengebied met rietkragen alom.  De organisatie kan het niet helpen want de routes worden maanden tevoren uitgezet.  Na een ruiterpoort op adem komen over een pas geasfalteerd fietspad  langs het Wilhelmina kanaal een lang kanaal dwars door de provincie, die verbindt met de Maas.    Bereiken dorpje Haghorst alwaar de rust in de zaal voorzien.   De zon schijnt volop en hebben deze recht in de gezichten. Na even open landschap zijn boswegjes en paden ons deel, toeristische fiets en wandelpaden  bosrand trimparkoersen een groensingel,   even bos uit en bosrand gaande bereiken we de veldpost weer.  Laten ons de heerlijke soep en  broodje goed smaken, praatje her en der ga ik weer op pad.  Een fietspad langs weg, bos weer in en verderop dezelfde weg weer even en een zijwegje in, de laagstaande zon tegemoet.  Hand boven de ogen.   Een veldwegje door, overgaand in min en meer  korte bospaadjes, fietspaden, weer een groensingel door.  Enige houten bruggetjes over, een roeivijver voorbij.  Door wandelpoort langs de Reuselbeek die brug is steviger, weg oversteken , andere zijde  langs deze rivier door graswegjes, zien we de toren van Diessen op afstand boven de bomen uitpiepen.  Graspad tussen hagen en knotwilgenrijen, zien we bebouwing opdagen na een poos opdagen.  Diessen dus.    Gaan alle groenigheid uit de bebouwing in, een recente nieuwe wijk dus, en bereiken al snel het ontspanningsgebouw, "Hercules", van dorp en streek.  Jawel het was weer "Echt OLAT" hun eigen slogan , vandaag.  Nog een gezellig samenzijn met velen na afmelding.  Noud en ik ruimen  daarna de diaprojectie op en gaan tevreden weer op huis aan, in schemerlicht.  Ter info:  Hun volgende tocht zal zijn in Soerendonk , vlakbij Maarheeze en de Belgische grens aan de A2 autoweg Eindhoven naar het zuiden.  Wie weet treffen we ons daar.    Gegroet u beste lezers.  Tot volgend schrijven.  "Houdoe"   Van Peter Heesakkers

 De dag begint met helder weer en al snel klimt de zon omhoog.  Het zal dit weer blijven vandaag.  Op mijn gang naar het startburo lopen me al wandelaars tegemoet.  De zon hangt nog erg laag boven de horizon, en moet ik ertegenin turen, en zo zie ik  de wandelaars pas erg laat. Iedereen groet, en men krijgt mijn groet retour.  De parkeerplaatsen staan overvol en de parkeergeleiders hebben hun handen vol, velen moeten hun parkeerplek in de zijpaden en wegen rondom deze gelegenheid zoeken.  In de startzaal kom ik in een enorme drukte terecht en is het zoeken naar het inschrijfburo.  Er vindt vandaag een landelijke hardloopwedstrijd, van de atletiekclub  plaats, de organisator van deze wandeltocht tevens.    Ik vind uit dat mijn inschrijfburo vlak aan de toegangsdeur is, en dus voorbij gelopen ben....   Vanzelf een enorm geroezemoes in de zaal.    Ik zie aan het buffet dat ik nog lang niet aan de beurt zal zijn voor mijn consumptie vooraf.    Als ik de zaal verlaat komt het op het atletiekparkoers ook tot leven  via de geluidsinstallatie door de commentator van de dag.     Hoor hem aftellen voor de start, dan klinkt er een schot, en de meute rent er vandoor.   Ik ben lang uit de running geweest met mijn wandelactiviteiten en overweeg vooraf en ook onderweg of ik mijn parkoers vandaag korter zal gaan daarom.      Een wat langdurige  overweging maar zal wel zien.    Als eerder vermeld ga ik onder heldere en dus stralende hemel op weg.  De temperatuur is ergens net boven het nulpunt, hoewel de voorspelde nachtvorst voor deze streek, niet schijnt te hebben toegeslagen.  Vanaf de start even de verkeersgeleider voorbij, een fietspad op en vrijwel direct een graswegje in bedekt met takjes en een omgewaaide boom, en bladafval maar het pad is wel erg vochtig van de regens voorbije weken.  Een uitgelezen dag voor wat de weersomstandigheden betreft vandaag.   Zal vanaf maandag en de rest van de week heel anders en meer winters worden volgens de weersvoorspellers.  Ik trek langs riviertje de Run, toevallig  met de echte runners die volgens de omroeper gemaand worden in de startblokken te gaan staan, het terrein ernaast.  Het graspad vervolgt, even over een boomstam klimmen  geveld door de storm voorbije tijd, dan een veld in, wat later een waterval en per brug een weg oversteken overheen  de waterloop gaat het op gehucht  Heers aan.  Vredige rustige plek langs schilderachtige langgevel boerderijen, en andere behuizing van goeden doen.    Een mooie brink langs, en aan een private toegangsweg een eier automaat.  Langs tuinhekken, waar vervaarlijk blaffende en grommende honden de percelen bewaken, zo'n vroege drukke passeerders  niet gewend, geraak ik buiten het gehucht gekomen op een lange smalle asfaltweg, de koude wind heeft hier vrij spel en ik duik dieper in mijn jack aldus.   Muts over de oren getrokken.  Het wijdse boerenlandschap met akkers en weidelanden, en in de verten hoor ik klokgelui vanuit een der dorpen hieromheen.  Schaars weidevee en zie ook grote plassen op dezelfde akkers en weiden, de grond lijkt echt verzadigd door de  exceptionele regenval.  Mag eindelijk van het overigens erg rustige asfaltweggetje af weer de velden in maar al spoedig dient zich een bosperceel aan, het pad erheen doet bang vermoeden door de modderigheid en ik zoek elke graspol  bij wijze van spreken op om wat vastigheid in het geglibber te hebben.  Ik ga een wild bos in , hoewel  prima gepijld, en door drassige grond met oude herfstbladeren bedekte bodem is er eigenlijk geen pad zichtbaar, maar de pijlen geleiden prima, er volgt een modderdanserij  een poos totdat ik aan een rivier kom wat de Dommel zal zijn, een smal ongemakkelijk graspad leidt me met de stroom mee, loop wat schuin aflopende paden mee, omzichtig om niet uit te glijden. een smalle brug over de stroom gaande vervolg ik mijn route andere zijde tegen de stroom in, bos wordt een veld, akker, weidepad, en kom even op adem aan een asfaltwegje, staan in niemandsland een paar auto's geparkeerd, wat vermoedelijk van jagers blijkt welke ik in de velden waakzaam zie rondstruinen.  Daar heb ik totaal niets mee.    Draai opnieuw een zand grind wegje in en mijn vermoedens zijn juist, we moeten een onhandig pad vol boomwortels langs een ven lopen waaraan ik voorbije zomer mijn Waterloo vond, waarbij me een val overkwam, tijdens een andere officiële wandeltocht, wat me een dikke zes weken herstel kostte.   De omroeper  van de atletiek  heeft zijn volume zo hoog staan kennelijk dat hij hier nog hoorbaar is.  Toch al wat kilometers onderweg zijnde.   Passeer visvijvers en een groot ven, met parkeerplaats voor bosbezoekers die er overmatig zijn ook vandaag mede door het mooie zonnige maar koude weer.  Hoeft geen betoog dat ik hier extra op mijn qui vive  ben.  Herken exact de plek des onheils nog, en ik besluit een beter te bewandelen pad te gaan onder aan de verhoging van de oevers van het ven.    Kom aan de route te gaan terug en moet nu een doorgaande weg oversteken na een stuk fietspad, een pad in afgezet met dranghekken en bord verboden voor alle verkeer.  Ik vermoed een verrassing voor ons wandelaars.  Bij nadere bevinding blijkt het pad onbegaanbaar voor gemotoriseerd verkeer.  We gaan hoog riet in en balanceren op de oevers middels erg smal pad langs de stroom, en verderop geen paden te zien maar opnieuw is de bepijling onze geleide.  Ga afdraaiend  een rand van een weiland door het natte gras, weer even bos in en kom aan fietspad met weg Veldhoven Waalre langs, goed aan de kant blijvend voor de sportfiets wielertoeristen.  Kom aan een waterval van een rivier op de gemeentegrens, met waterrad, een caférust met camping op de achtergrond.  Het is er levendig druk met dagjesmensen, auto's in de wegbermen en massa's fietsers, en gestalde fietsen.    Het duurt nogal wat aleer ik mijn consumptie veroveren kan, en daar laat ik het bij.  De houder van de zaak lijkt overweldigd door de drukte en laat van thuis extra personeel opdraven.  Ben in het voorterras in een aardig gesprek gewikkeld met bekende wandelaars.   Ik heb voor deze post een merkwaardig gevoel in de hak van een schoen waargenomen, en overweeg geen risico te nemen, ik belastte mijn gewrichten ook ernaar en dus anders.  Ik besluit mijn route in te korten derhalve.  Moet verder iets ingewikkeld omschreven route op papier en bewegwijzering volgen, direct na de rust een splitsing  op papier en pijlnummering, brugje over de beek gaan en weg erlangs oversteken die me via fietspad even verder weer laat afslaan, om de bebouwing van Waalre heen, landbouwweggetjes en boerenhoven, spaarzaam vee buiten, en vervolgens veldwegen die me omsturen.  De hoge kantoortoren van het ASML is mijn geleide, via vochtige paden kom ik opnieuw, aan een weg met vrijliggend fietspad tussen Veldhoven en Waalre.  Na een brugje over de Run en zicht op een enorm verkeersknooppunt van de E34/A67 en N en A2   draai ik een veldweg in welke eind verderop aan de finishplaats brengt.  Over de opkomst van wandelaars is men dik tevreden op het afmeldburo, gezien de provinciale concurrentie vandaag, nogal wat verspreide tochten.    De afmelder bekomt nog een sympathieke  geste van de organisator, per penning af te halen gratis toetje in enige  vorm, in de zaak.   Kijk terug op een mooie zonnige natuurrijke wandeldag, route prima omschreven en duidelijk, tijdig gepijld met nummer overeenkomstig beschrijving.  Het kon onderweg niet missen.  Wel heb ik bij afmelding voorgesteld wijzigingen in het parkoers aan te brengen voor volgend keer.  Mijn eerst voorgestelde route zou volgens andere wandelaars tot Valkenswaard geleid hebben.  Ik heb mijn eventuele risico vandaag maar ingecalculeerd.  Nog wat nagebleven met wandelaars maar nu in een wat minder hectische sfeer dan vanmorgen.    Een van de gezelligste gebeurtenissen van eender welke wandeltocht.  U geachte lezers groet ik weer met een Brabants "Houdoe" , tot volgend keer.

Van :  Peter Heesakkers

De spreekwoordelijke donkere dagen voor Kerstmis die normaliter vooraf gaan aan dit feest, waren dit jaar heel bijzonder.  Zeker vijf weken vooraf hebben we in dit deel van het land de zon niet of nauwelijks gezien.  Grijs , grauw, mistig en nattig weer was ons deel.  Hetgeen ook zijn stempel drukte op de deelnemers aantallen op de wandeltochten.   Opnieuw dreigde deze ochtend het weer roet in het eten te gooien,  de organiserende club vreesde met grote vrezen voor de opkomst, het regende flink en waaide stevig, donker weer.  Maar ziet het werd droog en zelfs de zon liet zich op het feest van het licht  toch veel zien.  Ik tref opvallend veel wandelaars in de lijnbus.  De bus stopt aan de deur van het startlokaal, kan niet beter dus.    In de zaal ontmoet ik weer veel bekenden waarmee ik korte woordjes wissel, en ook veel nieuwkomers, maar opvallend veel Vlamingen ook.  Daar blijken de tochten in ons landdeel erg aan te slaan toch.  Na het kopje koffie  en de inschrijving ga ik op weg.  Recht tegenover de uitgang  der zaal, bevindt zich de Martinuskerk, met daarvoor een deels levende kerststal.  Ik laat het kindje Jezus maar slapen, met rust, zal het straks wel zien.    Ik loop de dorpsstraat af en vlak voor de enorme ketels van de plaatselijke beroemde brouwerij. {drommels mijn Dommelsch] nog even een woonstraat in en al gauw bereik ik den buiten.  Door een poort een verharde grind/kiezelweg in langs een nieuwe uitspanning klaar voor ingebruikname.  Steken een wegje over , fietspad op even om weer een half boswegje in te gaan.    Gaan de bossen in van het Eurocircuit, waar volstrekte rust heerst.  Lopen talloze paden bedekt met dennennaalden en rottend blad.  Regendruppels hangen als parels aan de kale struiken en laaghangende boomtakken.  Het bos vandaag kent oude sparrenbomen en dennenpercelen en bladgroen.   Door de zon die er op staat lijken de bossen van goud, geweldig mooi dus.  In een scouts-blokhut heeft de club haar rustpost voorzien.  Gezellige sfeer daar bij open brandend haardvuur, zalen versierd met lichtsnoeren.  Leden der club zijn alom aanwezig om het ons naar de zin te maken, zelfs niet ingepland personeel is toch gekomen, en dat verklaart meteen de geest binnen de club.  Ik ontmoet een  der bekende route-uitzetters Jo Roest, die me vertelt dat ik de route enigszins anders dan anders kan wandelen, met De Malpie natuurgebied die ik al van alle kanten ken,  te laten voor wat ze is, door een lus van de dertig k.m. erbij te voegen, en hierna de 20 k.m. weer op te nemen na terugkomst hier.  Ik neem zijn toegift zonder meer aan en ga hierna die route op.  Loop door oneindig sparren en dennen en ander groen bos, ga een deel langs hekwerk van vakantiebungalows en ander vermaak, een stad op zich. Moet door kuilenpaden van eertijdse motorcrossers en dein dus zelf nu op en neer, mijn spieren houden het wonderwel.  Er is intussen een stevige wind opgestoken, en dit merk je pas als je de velden, akkers en weidegebied in gaat, asfaltweggetjes langsheen oude eikenbomen.  Niet voor lang toch maar als verbinding naar het volgende natuurgebied, ga de weg af , klappoort door en ga een poos mee slingeren met de stroom van een kringelende beek mee, Beekloop genaamd, door meest hoog gras.  Mag na een hele poos dat graswegje af kiezelverhard lopen tot op een afslag het kerkje van Westerhoven zichtbaar is met wat huizen omringd.  Een afslag asfalt en een afslag fietspad asfalt  door wijdse landschappen volgen, met wilde wolkenluchten en nu en dan zonnig.  Een hekwerkje stuurt me een oud weideland in met een slingerpad, niet lang geleden aangelegd wat uitkomt op de in de streek befaamde Valentinuskapel, een bedevaartsoord voor alleenstaanden, die hier mensen met elkaar koppelen zou.    Een stroompje passeert haastig  de ereplek.  Gaan weer het wijdse in op verhard grind/kiezelweg, wel recht op de beschutting tegen wind op een bos af.  Bereiken na een tijdje weer de crossterreinen, van het nu rustige Eurocircuit, en een hele reeks bospadenwerk, met omwegen bereik ik de scoutinghut van vanmorgen weer.  Opnieuw fijne ontmoetingen hier met oude gardelopers zo gezegd, en nieuwkomers.  Zij zijn allemaal opgetogen over de parkoersen vandaag hier.  Leden der club werken als nijvere bijen om het ons naar de zin te maken.  Mijn bonnetje voor de extra kop  erwtensoep - heb ik vanmorgen hier al opgebruikt, en houdt me nu bezig met andere warme consumpties.  Te lang gezeten ga ik weer op weg voor de laatste kilometers.  Moet een zeer drukke verkeersweg oversteken met de verbinding met Lommel en Hasselt vooral België dus, het krioelt van de dagjesuitstappers.  Kom toch snel en heelhuids aan de overkant en kies weer de rust van de noordelijke Malpiebossen.  Trap heuveltjes op en af, over dennenappels en afgevallen groen door herfst, wat vennen langs om kort erover te zijn,  een uitspanning langs die gesloten blijkt, met een van de draaiende watermolens aan de Dommelrivier, in de warmere dagen en lente herfst, zomer, een levendige toeristenplek.  Door de val naar lagere gebieden vanuit de hooglanden hier van de Dommel zijn vele  watermolens te bewonderen.   De Dommel ontspringt ten zuiden van het stadje Peer in Belgisch Limburg.  Gaan  schilderachtige langgevelboerderijen langsheen, met hun tuinen, en ook nieuwe villa's, uitbollend over asfaltwegjes, nog wat oudere huisjes kom ik weer aan de weg naar België, heel druk weer dus.  Moet een rotonde aan de grens bebouwing stadje oversteken, en slinger weer door landerijen en geoogste akkertjes in wintertooi.  Met wijde boog om Valkenswaard heen door rust en ruimte.  Vlak voor nieuwbouw in volle aanbouw nog draai ik op Dommelen aan, maar de finish wacht even al zagen we  de kleine dorpskerk eerder in de verten.  Even  woningbouw door te gaan, en dan plots duikt daar definitief het kerkje weer op, waar tegenover de finish is.  Levendige drukte daarbinnen, de zaal voor binnenkomende wandelaars, en het café aangrenzend met  dorpsbewoners.  Nog even wat warms genomen, nagebleven, her en der gesprekken meest kort, gezellig weer dat wel.  Helaas de bus komt zo en vanwege de uursdienst op zon en feestdagen, maar halte tegenover  het café/zaal.  Ik kijk terug op een zeer geslaagde wandeldag met schitterende wisselende parkoersen.  Dag bleef droog goddank, met toch veel zon later op de toch.  Ik besluit toch even op kraambezoek te gaan bij Maria en Jozef en hun kindje Jezus,  menshoge figuren, er was veel bezoek zodat de drie koningen in een eigentijds wachtkamer leken te verblijven.  Ik ben  vijf van mijn zes bezoeken aan Israël in Bethlehem geweest wat bij mij warme en indrukwekkende herinneringen  op roept in deze dagen.  Droom dan van die plek in gedachten terug. Het is en was een geboortegrot en geen stal hoogstwaarschijnlijk. Nu staat daar een kerk voor 3 of vier godsdiensten, christen gelijkende.  Het was een bijzonder voorrecht  op die plaats die in de wereld haar aandacht trekt, te staan.   Was daar voor de wandeldriedaagsen met  tevens excursies door het hele land. Buiten de driedaagse om.    Ik wens u allen gewaardeerde lezers al het goede gezonde en wenselijke voor 2018, en zeker een succesvol wandeljaar voor jullie en jullie geliefden.    Ik groet u met een "Houdoe", en tot volgend verslag weer.  Fijne feestdagen!!

Van Peter Heesakkers

Ik ga van huis onder een heldere lucht en zie dus de zon boven de horizon klimmen.  Dit belooft vandaag.   Tref nog enige andere wandelaars in de lijnbus.  Even dringt de zon hinderlijk de bus binnen.    Redelijk dichtbij de startgelegenheid worden we gelost.  Uiteraard staat de omgeving hier vol geparkeerd blik van degene vooral die al voor de grotere afstanden onderweg zijn.   Het rijdt nog steeds aan van wandelliefhebbers.  In de vertrekzaal weer veel bekende gezichten en even her en der een korte begroeting en of praatje met uitwisselingen  van wel en wee, en de laatste nieuwtjes  en wetenswaardigheden uit het wandellegioen.    De startzaal is als gewoonlijk aan de rand van het dorp gesitueerd, wat maakt dat we al vrijwel meteen na start in de vrije ruimte geraken, want we steken de doorgaande verkeersweg over en krijgen al meteen padenwerk onder de voeten.  Het graspad is wit van de nachtvorst, en zo ook de velden waar we doorheen trekken.  In de zuidelijke verten doemt een enorme mistsluier op uit of beter boven het bos.  De Mierlose communicatietoren  die de verre omgeving domineert, is met zijn 100 mtr. hoogte al in de mist verdwenen.  We gaan wat bewoning in villaatjes en huisjes, heel even asfalt nu.  Ik moet een automobilist manen zijn snelheid te minderen met als gebaren dat het asfalt spiegelglad is, ik ga in alle geval even de berm in om de gladheid te ontlopen.  Kom een hele groep betonpaaltjes aan  van het pad tegen alvorens ik het bospad op mag gaan.  Het parkoers vandaag is een aaneenschakeling van Luchense hei, Molenhei, Braakhuizense hei, en als klap op de vuurpijl de onvolprezen Strabrechtse hei, welke het meest uitgestrekte heidegebied van ons land is, met een bijzondere flora en fauna, en veel dagjesmensen trekt, en even zovele toeristische wandelroutes en aanduidingen voor ieder wat wils, maar ook fietsroutes en mountainbike routes.    Het Oost Brabantse   deel der provincie is befaamd en gelieft om haar natuurschoon met uitgestrekte bos en heide gebieden en vennen groot en klein, en ook ruigtegebieden  plattelands gebieden in allerlei vorm, wat maakt dat een wandeltocht hier als deze zeer geslaagd  zijn verzekert.  De mogelijkheden zijn talloos.    Dit buit m.n. OLAT telkens geweldig uit.    We doen eerst de Luchense heide  en bossen aan.  Gaan achter particuliere eigendommen door en raken even een vakantiebungalow en vakantiepark aan.  Zie op een afgezaagde boomstam talloze paarse {!} paddenstoelen zitten. Fotogeniek, ga asfalt toevoerwegje op dat naar voornoemd park leidt, en moet een doorgaande weg  nog rustig op dit uur der dag, oversteken en geraak in de bossen van de Molenheide en krijgen  even een z.g. Cooperbaan te gaan een testbaan voor  veld en andere sporters om het uithoudingsvermogen te testen, en bij te spijkeren.  Trek kris kras over paden breed en smal, kom dan aan een zowat drooggevallen ven, dat  we middels twee poorten doorkruisen.  De mist heeft intussen toegeslagen zeker in de open stukken, en ik zie schimmen voor en achter me. Het bost voortdurend.  Een vee en wildrooster over, een droge greppel door, en dan wijkt het bos even en kom ik langs een groot volkstuincomplex.     Aan de rand ervan  is  de openlucht rustpost van deze club, altijd  fijn te verblijven en de chocomel en brood met beleg maak ik de keuze hier laat ik me goed smaken.  Stap weer aan , draai voor een tenniscourt rechtsaf en hoor het tikken van de bats of rackets met geroep en gekreun.  We zijn even randje Geldrop, klimmen even een weg op en gaan over de autoweg Antwerpen- Venlo Duitsland.  Er wordt op deze beruchte file en ongevallen weg enorm gejakkerd.  Niks vreemd dus, DAT.    Daal de weg weer af en betreed  de Braakhuizense heide en trek om een enorm ven.  Het is hier ook geweldig genieten, de rust, ruimte en natuur, in de verte hoor ik de autoweg van zojuist.    Moeten een tijd routepaaltjes toeristisch volgen, het Groot Ven langsheen. Zandweg met fietspad verhard, het Kiezelven.  Zie ijsvlies op de waters liggen, een parkeerplaats op en dan worden we met enorme activiteit van een manege verrast, paardentrailers, en grote vrachtauto's met rijpaarden.  In het café van de manege is onze rust voorzien.  Zet me met consumptie in comfortabele banken  aan een groot open haardvuur.   Die het dichtst bij het vuur zit, warmt zich het best.  Noodt tot langer verblijf op deze plek, maar mijn schoenen willen weer, en ik gehoorzaam.  Ga buiten langs de stallen en complexen weer de natuur in, het wordt even glibberig, modderig.  Een alcapa slaat de wandelaars gade op privé terrein, ik mis andere verwachte dieren toch.  Een fourageplek voor kraanvogels langs die allang in het warme zuiden verblijven.  De Galgenberg langsheen.  Even zie ik een schouwspel dat de zon tracht door het mistgordijn te prangen, en het lijkt alsof de zon snel om haar as draait door de langs schuivende bewolking.   Het zal hem niet lukken vandaag. We zijn nu op de befaamde Strabrechtse heide. in al haar weidsheid.  Zandduinen, heidepaadjes alleen staande bomen en kleine bosperceeltjes.  Zien plots door het hoge gras grote konijnen of reetjes aan komen stormen, maar ze keren om, er van door waar ze vandaan kwamen.    Een ruiterpad welke ons brengt naar de OLAT rustpost.  Heb intussen flink last van mijn rug gekregen, heb me vast ergens op de heide verstapt, op heide en karresporen paadjes.    Door het altijd om me heen kijken mogelijk.  Er is hier zoveel te genieten.    Laat me de voortreffelijke soep goed smaken, met een koffie na en weer de hoeven in.  Stijg weg op naar viaduct over weer voornoemde snelweg Venlo Antwerpen, daal weer af en moet een hoog talud afdalen opnieuw de bossen in, van ongenoemde naam.  Krijg een hele reeks van dit bospadenwerk  te gaan, onder bomen aller soort en enorm sparrenbos, het loopt lekker op het gevallen blad ook.  Struin heerlijk door bosgebied, totdat ik een verbindingsweg moet oversteken, en in de Mierlose bebouwing raak.  Met asfaltpaadjes gaat het door parkjes, plantsoenen, achterommetjes, kinderspeeltuinen, in alle gevallen rijk groen voorzien, even wat straatjes in toch en dan plots komt de finishplaats in zicht, rijkelijk omringt door blik.  We moeten nu het café in was vanmorgen nog de grote zaal, maar die was nu voor een of andere bijeenkomst gereserveerd.  We moeten de mindere erkennen.  Toch nog even na gebleven voor allerlei klets her en der, de vele bekenden.  Wel heeft  de kersttijd en activiteiten, en het kooppubliek  de  eigenlijke deelnemers naar de centra gelokt, en dit heeft m.n. OLAT vandaag gemerkt.  In het donker zoek ik mijn weg naar de bushalte.  Ik kijk terug op een fantastische natuurrijke wandeldag, natuur die  waar deze omgeving of streek zo rijk aan is en altijd een mooie tocht verzekerd.    Ik kom terug in mijn woonwijk waar ramen en tuinen schitterend versierd zijn in Kersttooi.  U beste lezers wens ik  van harte fijne kersttijd toe temidden al uw geliefden , en een wandelrijk, voorspoedig,  gezond vooral 2018 toe.

Van Peter Heesakkers

Toch een der clubs met naam in de provincie, welke als vanouds raad weet met hun parkoersen in de omgeving.

Met die wetenschap  reis ik af naar Boxtel.  Na een verlengde nacht vanwege dat de klok weer een uur terug is gezet naar wintertijd, kom ik goed uitgerust de echtelijke sponde uit.  Het zou gespookt hebben met het herfstweer voorbije avond en nacht, maar heb er geen weet van gehad.  Het daglicht kondigt alweer aan, een uur vroeger dus.  Wanneer ik buiten kom adem ik  de herfstlucht in van rottend blad, en zie nog vochtige straten.  Hoewel gister nog de straat geveegd is ligt er nu al weer volop blad, en plakken de bladeren aan mijn schoenzolen.   Passeer een tuin die helemaal ingericht is op Halloween met skeletten pompoenen, lantaarns en wat al meer aan o.a. griezeligheden.  Op weg naar het station is het opmerkelijk rustig  en zo ook op de perrons en in de treinen.  Boemel naar  Boxtel op aan.  Stap uit de trein en krijg een vreemd voorgevoel ook op weg naar het startburo.  Geen wandelaar te bekennen, bedenk zal me toch niet in de  datum van de tocht vergist hebben, en ook hier  stilte in de straten.  Vlak aan het startburo wordt ik gerustgesteld, zie de verkeersregelaars, en de massaal geparkeerde auto's.   Tref op mijn weg Willy uit Nijmegen nog, die dit keer alleen op weg gaat al.     Ben wat laat voor mijn doen en ga na inschrijving direct op pad.  Steek de oude aangrenzende rijksweg Den Bosch - Eindhoven over en ga kris-kras een wijk voornamelijk rijtjeshuizen doorheen van pak 'm beet huizen  dertig veertig jaar oud.    De weg gaat omhoog om viaduct snelweg over te gaan.  Onder aan de helling gaat het een zandweg  den buiten in en wordt eindweegs verder  verhard.  Geelderseweg wijst een bord, en ik weet dan dat me een schitterend natuurgebied wacht.   Gelegen tussen Schijndel en Boxtel.  Ik ben nu in de streek De Meierij genaamd.    Een zandpad met slagboom wandel ik zo De Geelders in.  De bodem is dik belegd met afgevallen bladeren en het is oppassen met daardoor verscholen boomwortels en  verraderlijke kuilen en diepe sporen in de paden, waar ik weken geleden mijn Waterloo mocht ervaren, dus stap ik omzichtig, door de bruine en goudgele natuur.  Het is een loofbos en de kleuren zijn verblindend mooi mede door de zon beschenen.  In de bossen is  het windluw, een kille noordwester waait in de openheid als landerijen.  Ik rijg mijn jack extra dicht.  Een provisorisch brugje over en wildrooster en ik bereik de goed voorziene rustplaats in de openlucht maar onder tentdak der club met kantinewagen.  Moet hierna tegendraads van komst naar, terug lopen en sla dan af naar het eigenlijke parkoers.  Herfst ten voeten uit hier temidden van het natuurgebied, koude  noord westen wind, bladval, paddestoelen ook in groepjes te kust en te keur, en velerlei soort, weer de geur van rottend blad. Bruine varens extra kleurend in de zon.  Hobbel voort op soms lange paden maar nooit saai , vervelend, bekijks genoeg.  Ontwaar zijdelings tussen het groen de overwoekerde eertijds oude spoorlijn van Boxtel naar Duitsland, welke ik zelfs over mag steken om even in agrarisch gebied te belanden.  Zie nu dat vooral de populieren die De Meierij goeddeels beheersen, er al wat kaal bijstaan.  Deze boomsoort verliest haar blad al in Augustus doorgaans.  Passeer weilanden met koeien paarden schapen, schapen nog zonder jas n.b.{!}    Gemaaide  maïsvelden, kale akkers winterklaar.  Boerderijen, zo maar huisjes.  Met pompoenen aller grootte in de voortuinen,  in de rustige ruimten, over zand en asfaltwegjes volgen op.  De rustpost na 10 k.m. dient zich aan in een werkschuur.  Knus gezellig op elkaar zittend.    Na de pauze de openheid ingaand, geraak ik aan de dorpsgrens van Olland, maar draaien toch af langs weidevee allerlei gaande om zo blijkt later dorp heen, toch weer even Olland toucherend.  Kom voorbij de plaats of beter café waar OLAT de befaamde wandelclub uit deze gemeente, bedacht   werd  in November 1967, en dus dit jaar haar 50 jarig bestaan viert, door een groepje mensen, een club die later snel zou uitgroeien tot bijna duizend leden nu.  De tweede grootste van ons land....Cijfers die spreken mag gezegd.  Tegen over  café Den Toel nog steeds zo genaamd waar de oprichting plaatsvond een wegje in door akkerlanden met  coulissen landschappen vergezichten tegen almaar wisselend wolkenpartijen, van kleine sproeibuitjes gaat het voort.  In de verte  de kleine vierhoekige kerktoren van Olland, naar gehucht Hazelaar landelijk langs een kapelletje, alwaar we de spoorrails langsheen gaan niet meer in gebruik sedert tientallen jaren, het Duits lijntje genaamd.  Deze lijn werd

 in het begin vooral van de tweede wereldoorlog als aanvoerlijn door de Duitsers van de bewapening gebruikt.  Deze lijn liep destijds tot Kleve en Krefeld, en werd door de Nederlandse ondergrondse, {verzet},  destijds bij Gennep aan de Maas opgeblazen.  Oponthoud natuurlijk en improvisatie voor de vijand. Na de oorlog is het enkelspoors lijntje nog gebruikt voor de industrie aan/afvoer.    Lang wikken en wegen als bij aanliggende gemeenten of de lijn nog hergebruikt zal worden, ook voor personenvervoer als  tevens goederen, vroeger.  Het tracé is nog goeddeels intact.    Olland wordt aan de gemeentegrens nu aangeduid als gemeente Meierijstad waaronder St. Oedenrode en de hoofdplaats Veghel  en Schijndel sinds begin dit jaar samengevoegd zijn in een fusie dus.   Na Olland ga ik langs knotwilgenpaadjes en wegjes en de overheersende populieren aanplant waar de streek om bekend staat vanwege klompenmakerijen uit deze boomsoort.    Ga over gras en zandpaden door platgetrapt  nog vochtig gras, door al honderden voorgangers vandaag.    Genietend van al wat blijkbaar nog groeit en bloeit in deze late jaargetijden.  Buiten gehucht Hazelaar volg ik een smal pad langsheen  spoorlijn over een dijk langs kreekjes akkervelden en doorkijkjes over weiden en allerlei landerijen, ga onder een viaduct van de snelweg Den Bosch Eindhoven door, met prachtige graffiti taferelen, om na dit viaduct onderlangs de taluds asfalt te bewandelen en in de verte tekent zich de bebouwing van Boxtel af.  Gaan plots het land weer in, de parkoersbouwer verrast ons met een lange lattenpad  1, 1/2 meter breed, over moerasgebied.  Dan bereik ik rand bebouwing over een weer lattenbrug waar puur wandelaars toegelaten worden over de Dommelrivier.  Deze rivier volg ik over een asfaltwandelpad langs dit water met aan de overkant watervogels overwegend ganzen, witte maar ook de z.g. Canadaganzen, vlak langs bebouwing met bungalows en vrijstaande huizen en villa's.  Zie watervogels duiken en lang onder water blijven.... Een langgerekt parkachtig pad met ook veel dagjesmensen en honden uitlaters.  Sommige wandelaars vonden dit pad wat lang duren achteraf.  Persoonlijk had ik afleiding genoeg toch.  Al was dit onderdeel van de route me zeker niet onbekend.  Ik geraak langs een oude snelweg, steek deze verderop over  een rotonde en bereik de finishplaats van het lyceum waar we in de kantine  ervan belanden.   De sfeer noodt om na te blijven keuvelend met bekenden al van jaren her, alsmede good-old Frans, die nu minder mobiel is helaas, maar toch voeling houdt met het wandelgebeuren, en oude -nou ja - makkers.    Ik kijk weer terug op een schitterende natuurtocht, uitgepluisd  door  hun eigen routecommissie, die er elke keer weer in slagen een andere en boeiende route uit te zetten.  Niet voor niets dat deze vereniging al zo lang bestaat en tot in de verre omtrek gewaardeerd wordt.   Geachte lezer:   Ik groet u weer met een onvervalst Brabants "Houdoe".  Tot de volgende keer weer. 

Van :  Peter Heesakkers

Zoveel mogelijkheden vandaag en na lange overweging gekozen voor Nuenen.   Op weg erheen, buiten de bebouwing blijkt het mistig tot nevelig.  Zoek even tevergeefs in de juiste richting, maar na vragen  is het toch dichterbij dan gedacht.    Voor de afstand die ik voornemens ben krijg ik drie A4 bladen parkoersomschrijving bij inschrijving in handen, en na enige bestudering vooraf moet het wel een erg mooie route vandaag worden.  Nuenen staat toeristisch vooral bekend omdat het dorp geheel in het teken staat van schilder Vincent v.Gogh die hier enkele jaren verbleef, en Nuenen laat zich daar over uit middels een Van Goghwandelroute, museum, standbeelden, en gebouwen uit  de tijd van 1800, straatnamen, enz.  Van het dorp zullen we niets zien vandaag.  Al direct gaat het randje bebouwing vanuit het clubhuis, de wijde wereld in, na een viaduct over de Helmond autosnelweg, naar gehucht Eeneind, zou die naam een voorbode zijn vandaag??   Niets zal minder waar blijken.  Na het gehucht een rotonde voorbij gaan we een graswegje in achterom een restaurant rand bos en een onmetelijk groot veld met prei later het bos even in om aan een weidelandschap te geraken welke een nevelige aanblik biedt, de zon prikt er nog juist door zij het met moeite.  Het pad slingert hoekig overdekt met bomen en struikgewas, en enorm veel eikels op de grond.   Moet bij stalen hekken even door een weiland en wordt na gestaard door twee koeien welke ik op  twee meter afstand voorbij moet.  Ze gedragen zich rustig, en eigenlijk belangstellend.   Door de koeiendrab.  Ik vergewis me eerst of het geen stieren zijn..... Moet twee tourniquettes door  om mijn pad te vervolgen.  Kom aan het kanaal welke ik even volg met betonpad om na een duiker waar de Kleine Dommel onder kanaal doorstroomt een vooral drassig pad langs haar kronkelige oever te moeten gaan.  Een prachtige  route omringt met allerlei waterplanten, als ook rietkragen.  Een modderdans om te ontwijken.  Weet me nu even op gemeentegebied van Eindhoven.  Pad wordt allengs droger en kom ik aan een watermolen in oude glorie welke Vincent in zijn tijd op het doek schilderde, en een van zijn fameuze schilderijen is.    Het wegje gaat een brug over terug op Nuenens grondgebied en door een klein industriegebied van Eeneind.   Krijg een echte kasseienweg 150 jaar oud zo staat omschreven, te gaan uit jaren 1800 daaromtrent, en langs waar vroeger een station Nuenen was, ik ga er toch maar de bermen in, loopt gemakkelijker.   Spoorwegovergang over. Ga door dorpje en na een poos over het viaduct snelweg om bij Lonu clubhuis uit te komen.  Mmm, smaakt naar meer vandaag en neem ik lus twee.   Even terug viaduct over om met een bocht andere richting te gaan het gebied Enode in met groot ven en zwembad anderzijds.  Slinger bospaden meest smal in de buurt van te horen rijksweg en langs het Enode ven.  Een grasveldje over en een reeks bospadenwerk te gaan.  Mijn parkoersbladen omschrijven het heel nauwkeurig per pad en anderszins. Stukjes mountainbike routes ook.  Smal hekwerk door  over hondentrainingsbaan.  Volgt een brugje en moet ik helemaal rondom een ven lopen.  Een zandweg weer op tot aan een boogtunneltje waar ik steil een hoog talud op moet, geleidelijk, dat wel, brengt me naar een al kaal ogend populierenbos, met toch groene ondergroei van allerlei geboomte en langs een jonge aanplant bos voorheen weidegebied.  Een pas gehooid veld langs met heerlijke hooigeuren.   Weg verhard even en in de verten oude huisafvalbergen geheel begroeid nu wat een zicht op heuvellandschap biedt.  Een grindweg laat me even van het heuvelenzicht genieten, om dan een bosperceel in te slaan waar jaarlijks een tuintentoonstelling plaatsvindt.  Geraak het bos uit langs een spoorweg, na diverse smalle openingen in de hekwerken.  Een rotonde halfrond gaande een pad in welke me leid langs het Enode zwembad, waar waterskiërs nu gebruik van maken.  Bospartijen door kom ik aan een fietstunnel, en een fietspad leid me naar het Lonu clubgebouw alweer over viaduct Helmondweg.  Ik ben van dit parkoers begeesterd geraakt, en vervolg na korte pauze mijn derde lus, { het zijn drie lussen van ruimschoots 8 k.m. }.   Het smalle fietspad eerst te gaan heet Poelakkerpad en slingert zich achter een villawijk door.  Kom aan randje wat bebouwing steek via fietspad een doorgaande weg over een tweesporig zandwegje in.  Vermijd een nieuwe wijk nog steeds in aanbouw middels wegje wat overgaat in velden met zo ver het oog reikt lage boompjes en struiken op een voormalig aspergeveld, en jawel even verderop dienen zich uitgeschoten aspergevelden aan en maisvelden natuurlijk, die staan er meest bruinig bij nu en moeten snel geoogst worden.  Een groot veld afrikaantjes langs.  Na de velden even langsheen een autoweg, brug over van de Dommel gemeentegrens  Eindhoven in.  Direct na de brug een pad langs de oevers gaan door hoog uitgeschoten beplantingen, in natuurlijke zin.  Platgetrapt gras van mijn voorgangers.  Een omgevallen boom verspert even mijn weg en klim behoedzaam over stam en takken en een  graswegje vervolgt, soms drassig.  Zie hoog in de boom een vleermuiskastje.  Op een afslaand pad moet ik even een OLAT wandelroute volgen om bij een poort uit te komen want ben ongemerkt op een terrein van een zwakzinnigeninrichting aanbeland.  Die poort moet ik eigenhandig elektrisch openen door druk op een knop, en hij sluit snel weer achter me.  Opnieuw ben ik in bosgebied nu Eckart genaamd.  Opnieuw bospaden struinen, vlak langs een gilde-schutterij, waar de schoten talloos klinken door de masten.  .  Na een poos bos  gaande kom ik weer in wijder gebied langs akkers en weiden en een geurend pas gehooid veld.    Het bord Bosbrandgevaar is niet meer van toepassing voor mij want mag het bos uitgaan.  Op afstand snelt het verkeer.  Die weg moet ik oversteken en gaat opnieuw over in een graspad, na grind.   Langs houten slagboom  grasweg in en even later een metalen hek door, en een bomenlaantje  kom ik op voornoemde weg terug uit bij weer een watermolen welke eveneens door Van Gogh op het doek is vastgelegd.  Hij moet hier vaak op zijn weg van Nuenen naar Eindhoven voorbij gekomen zijn.  Passeer hier de gemeentegrens weer om in gehucht Opwetten op de kruising af te slaan het Wettenseind in.  Een rustige asfaltweg slingert door landerijen met weiden, mais uiteraard, land en tuinbouwtaferelen komt bewonig in zicht.  Weet de finish dan nabij.  Een bekend stel zwaaiend uit de auto rijd me tegemoet.  Dan ben ik al gauw terug in het clubhuis, waar nog enkelen vertoeven en de rust ingetreden is.  Heb nog even onderhoud met de tochtleider Cor genaamd, en wat buro en kantine-personeel.   Kan ze persoonlijk geweldig complimenteren voor het fantastisch  afwisselend parkoers vandaag.  Om je vingers bij af te likken.  Drie rondes gedaan van ruim 8 k.m. elk.  Zeer duidelijke goede parkoersomschrijving.  De bepijling naar kleur elke afstand apart.  Hier was duidelijk goed en schitterend werk neergezet.  Ik ben helemaal in mijn nopjes met mijn keuze van deze dag.  Volgend jaar wil men de tocht vervroegen naar 16 September, omdat drie clubs koppig in de streek willen vasthouden aan het zelfde weekend elk jaar weer.  Nu heb ook ik mijn plan al getrokken voor 1918.  U mag deze gerust in uw agenda noteren.   Eigenlijk een atletiekclub, maar als zovelen hebben ze sinds jaren ook een wandelafdeling.  Zelf heb ik hier een prachtige wandeldag gehad.   Met dikke tevredenheid huiswaarts gekeerd.    U geachte lezers groet ik weer met de typisch Brabantse groet:  Houdoe!  Tot volgend keer:   Van:  Peter Heesakkers

Wetende van de Eindhovens omgeving en natuurschoon is de keuze absoluut niet moeilijk.  Op naar Waalre dus waar vanuit een etablissement aan de weg tussen Valkenswaard en Waalre , De Grenslopers hun tocht vandaag  uit laten gaan.    Vanaf de bushalte van dorpscentrum Waalre is het nog een stevige tippel naar de startlokatie.  Het is voor mij weer een opstart na de opgelopen averij o.a. gekneusde ribben, bij een ongelukkige val tijdens een van de serie grenslandwandeltochten .  Ik voel ze nog wel maar waag het er maar op, met het voornemen, het op een kortere afstand te proberen.  Het etablissement van waaruit de club haar tocht besproken heeft, blijkt de voorkeur te hebben gegeven aan een of andere partij, en zo dus een dubbele afspraak te hebben gemaakt, maar de eigenaar staat toch toe dat de club een voortent op zijn terrein plaatst, waar de inschrijving plaats moet vinden, alleen voor natje of droogje voor de tocht mogen wij wandelaars de voorplecht van  een café gebruiken niet de zaal. Daaraan geven slechts weinigen  gehoor.    Ik twijfel nog bij inschrijving een grotere afstand te kiezen, maar verkies onderweg toch niet te doen.  Derhalve voorzie ik me van twee route- omschrijvingen  vooraf.    Onder heldere lucht en dus najaarszonnetje, ga ik er op uit.  Bij start gaan we een fietspad op die al gauw een splitsing aangeeft.  Uitgeschoten aspergevelden langs met anderzijds het wegje maïsvelden dient zich al gauw het boscomplex aan bij een splitsing fietspad en houdt het wegje op overgaand in zanderig.  Hier hangt een verkeersbord met opschrift en waarschuwing: " Fietspad, dus niet brommen of snorren".   Mij zal je niet horen brommen.  Welnu een snor heb ik niet, dus....  Opnieuw splitsing afstanden en een zijpaadje in bij lantaarnpaal no. E 314.  Ja zo nauwkeurig is mijn route omschrijving als gewoonlijk bij ook deze club.  Het kan niet missen.    Pad  gaat langs een verloren liggend voetbalveld en even verderop wordt ik verrast met een schitterend ven.    De club gebruikt onderweg ook veel toeristisch aangeduide paadjes en even een mountainpad route maar we blijven merkwaardig van dit fietsgeweld bespaart.   Er volgen een reeks paden en smalle ook, kruisen een breed bosfietspad en vervolgen met kleine heideveldjes waar de paars purperen heide op haar retour lijkt, maar even goed de natuur nog extra kleurt.  Geraak aan de snelweg Valkenswaard - Eindhoven  alwaar het al vroeg druk is met internationaal verkeer.  Het is erg opletten om de overkant van de weg te halen.  Met wat geduld.    Kom aan de ingang van  de Eindhovense golf  terrein voor de groten in de maatschappij, m.n. het Belgisch koningshuis van weleer vertoefde hier graag in combinatie met de onze en industriëlen,  hier begrensd door een mooi ven ook.  Het omvangrijke golfcourt aan het publieke oog onttrokken is nu omheind met een onafzienbare draadschutting om wilde zwijnen van het terrein af te houden. Stel je voor.  Het groot Petersven langs nu bordjes wild zwijn raster langs ook.   Draaien links rechts ven omheen omrand met paarse heideveldjes.  Een grote natuurstenen bank, staat er met opschrift dat deze als dank aan de bevolking van Valkenswaard is geschonken door mijnheer en mevrouw Philips.  Behoeft vast geen uitleg.  Klim een heuvel op en af krijgen nog een drooggevallen ven te gaan weer even langs het anti zwijnen gaas komt de bos rustpost  in zicht voorzien van de kantinedienstwagen der club en zitjes onder een groot tentzeil.  Hier is het dermate druk vanwege de extra ommetjes van andere afstanden die hier samenkomen.  Na verwijlen ben ik weer op pad, letterlijk.  Omliggende bomen versperren mijn pad en het is bezinnen erover klimmen of onderdoor kruipen.   Neem mijn gang door het groen erlangs veiligheidshalve , vanwege mijn ribbentoestand.    Geraak even bosgedoe uit via een smalle voetbrug de velden in met vennen en rietvelden.  Hoor vogelgeluiden van vooral watervogels.  Plots een schot van een of andere jager, vogelpaniek breekt uit, en het wordt plots druk in de lucht boven het terrein.    Volg een lang pad naar een uitkijktoren, daal daar een dijk af ga door ruig bosje en langs een grote weide.  Op mijn pad te gaan tref ik recente zwijnensporen die de grond totaal omwoeld hebben op  zoek naar voedsel.  Het gebied schijnt er vol van te zijn, maar ik zal ze niet tegenkomen toch.  Een drassig pad volgt en een wijdse draai om het zoveelste ven heen ben ik in het natuurgebied de Spinsterberg en Valkenhorst beland. Moet steil afdalen in en door een diepe droge sloot met een paar planken belegd, me vasthoudend aan takken.  En vervolg een smal bospad.  Langs een doorkijkmuur van het ven voor vogelspieders.   Volgt een lang drassig ongemakkelijk padje in de verte de bebouwing van de rand van Valkenswaard van waaruit luidsprekers, inderdaad al een poos hun muziek de natuur insturen, een tuinfeest of zo vermoed ik.    Een keizersmantel vlinder op mijn pad kiest de wijde wereld.  . Bereik de Valkenswaardse bebouwing tussen villa's en bungalows, langs een geschoren maisveld.  Ga een laan door met eikels en kastanjes onder m'n schoenen in talloos aanwezigheid.  Een lantaarnpaal met no. 20, jawel volgen Spar en Dennenlaan  als naamgever.  Flinke woningen zullen we maar noemen, kijken, met enorme tuinen.  De Bosstraat in.  En bij de tweede wegdrempel, verkeersremmers dus, ja zo omschrijft de parkoersbouwer het nauwkeurig, gaat het een dierenparkje langsheen, bokken, geiten, kippen, hertjes, en zo meer. Een groot hogere scholencomplex  passeer ik.  Gaat het weer de vrije natuur in en laten we de boeiende rijken bebouwing achter ons.  Een speeltuin en Belevingspark voorbij en later er toch door te gaan, jawel een echt park ook.    Bij lantaarnpaal no. 30 moeten we ineens het asfalt parkpaadje af een smal pad in.  Kris kras door  bos heen.   Zig-zag paden langs brede droge sloten kennelijk als vangbekkens dienende voor wateroverlast tijden.  Paddenstoelenrijk ook.  In alle kleuren en maten, aantallen  en een dankbaar object voor fotoliefhebbers.  Alweer stap ik over eikels en later kastanjes, beukennootjes,   op de club rustpost aan na deze lus.  Nu minder druk maar toch levendig nog.    Na de rust gaat het door ruiger bos en rietbegroeiing en een omsloten verscholen ven waar alweer een schot klinkt in de stilte en vogels opnieuw opvliegen, in alle onrust.  Wat een hobby mensen hebben toch, sommigen dan.   Na allerlei padwerk steek ik de N69 bij een verkeerslicht beveiligde kruising  over en volg langs het tracé van een breed asfaltfietspad nu van een spoorwegverbinding met Eindhoven Belgié in vroeger jaren.      Langs ook een groot sportcomplex enerzijds met alle denkbare sportmogelijkheden, terreinen banen enz.   Een jeugdherberg,  een zwembad open lucht dus en nog best bezocht ondanks een temperatuur van 17 graden.   Maak aan het eind van het enorme hekwerk een draai de bossen weer in, en wend  de steven richting Waalre, mijn gevoel, maar toch de parkoers architecten sturen me nog door allerlei padenwerk, fenomenaal gevonden dat wel.   Onderbroken met heideveldjes en oude bomen en zeer jong groen ook nog.  Een heel paden netwerk doorkruis ik, tref veel dagjesmensen, al of niet met kleine kinderen.  Kom plots in openheid van veldwerk en constateer, dat na een heldere lucht vanmorgen de eerste uren de lucht bepakt is met wolken waar zowaar uit een donkere wolk wat gedruppel valt.  Passeer plots een parkeerplaats, waar ook onze zuiderburen  weer talloos present tekenen, aan de nummerborden te zien, en weet dan de startplaats nabij, en dat is ook zo.    De Grenslopers hebben me opnieuw verrast met een schitterend parkoers, en duidelijke bepijling althans op mijn route, probleemloos  mijn weg gevonden en de parkoersmensen passen een enorm compliment.  Een goed en duidelijke route/omschrijving, omschreven met meters te gaan op elke regel, en het viel vast niet mee, zo exact te beschrijven.  Naar mijn gevoel een wat langere afstand dan aangegeven in programma, maar valt niet over te malen, daarvoor was het parkoers ook zeer boeiend, zo bijzonder mooi, ik had het nooit willen missen.  Bedankt voor jullie inspanning, alsook aan het inschrijf afmeldburo en de kantine wagen dienders.   You all did a great job ! Mijn ribbekes  hebben zich goed gehouden, en na dank aan de leden en het compliment  voor de routes laat ik het echte horeca gebouw voor wat het is en zet ik in gezwinde pas mijn weg naar Waalre dorp in.    Ik herneem  mijn wandelingen weer, en zeg u daarom,  Houdoe!  Tot volgende keer  Gegroet:     Peter Heesakkers.