Archief

 Dag 1,  6 Aug. : Eigenlijk zijn deze tochten een driedaagse, maar ik neem er twee om ze te lopen.  Noud is weer present, om mee te gaan naar deze tocht.  Een vervanger van de roemruchte Kempische wandeldagen van weleer vanuit Geldrop, al sedert vorig jaar.  Start is vanuit de Vresselse hut, ergens in niemandsland tussen Son en Breugel en St.Oedenrode, ver van alle vervoersmogelijkheden en gemak van O.V.  Dit heeft OLAT ook begrepen en heeft vanuit Son een autopendeldienst ingezet, voor de niet autobezitter welke ook veelvuldig onder wandelaars voorkomt toch.    De tocht start al meteen met een zijwegje in te gaan en direct gaat het al het Vressels bos in, een donker dennenbos. Vrijwel direct treffen we de eerste vennen aan onder de namen Hazeputten en De Oude Putten.  Oogstrelend het zicht over deze vennen, merkwaardig vrij van watervogels en ander gevogelte, wel eens anders gezien hier toch, maar nu straalt het een rust uit.  Smal zijn de volgende bospaden ook en het vaak hoge gras streelt onze benen.  Ben wel alert op teken, welke volgens info nu meer dan ooit zich manifesteren.   Heel lang rijgen zich de bospaden aaneen, waarvan deels ook de toeristische knooppunt en wandelroutes.  Een groot bosperceel waar grote groene varens groeien trekt zeker de aandacht ook. Nu en dan komen ook ruiterpaden op onze route voor. Na ruim 5k.m. is daar al de eerste wagenrustpost, en is drinken  wat de klok slaat. Ik blijf hier maar kort, en zet na nuttiging door.  Kom aan een omheining waar de DAF haar testbaan heeft, en er boldert nu en dan een vrachtauto voorbij vanachter een natuurlijke wand. De afrastering is tijdlang de leiddraad van de route. Steken dan een zandweg over en beland in een veld geoogste prei,  en een graspad langs aardappelvelden en mais, langsaf een waterloop en  aardbeienteelt op hoogte, een onafzienbaar veld. Menig wandelaar loopt snel deze velden in en doet zich tegoed aan de rijpe aardbeien, de eigenaar is er gelukkig niet.   Na dit veldwerk kom ik aan de afrastering van een  groot mobilisatiecomplex, met opslag van diverse voertuigen, welke in enorme complexen binnenin staan. Even veldje op en dan een hek door komen wij in een natuurgebied terecht met een ven omboord met paarse heide. Via ander hek weer het bos in , dan toch nog even doorgaande weg een fietspad opgaand. Ik bemerk veel langere afstandlopers om me heen hoor frans sprekenden. Zij lopen al een hele nacht  de 80 en 110 k.m. afstanden welke bij daglicht onze routes oppakken, na nachtelijke verharding.  Krijg een hele reeks paden te gaan smaller en slingerend en stuit op een rustpost voor de langere afstandslopers bestemd. Kom aan een hondentrainingsveld waar ik een houtvuur ruik, zie al gauw smeulende takken die door leden van de club achtergelaten zijn.  Niet veilig  zomaar midden in een bos.....Ga langs hun clubhuis verder de bossen in, het Erpse pad genoemd langs een muur van moerbeibomen . Kom ook voorbij een Grensweg. Welke grens ontgaat me.  Bos uit rond ik een groot maisveld.  Volgt een route-omleiding de velden in, even asfaltweg, en dan langs een stroompje een koeler graswegje in, wat verkoelend werkt onder je voeten of schoenen dan., bos en wei en akkers wisselen af, een prachtig alternatieve route moet gezegd.  Een stalen bruggetje over vervolgt deze mooie route.  Een fietsbrug over en dan komen we in bebouwing.  Blijkt Maria-hout te zijn gemeente Lieshout mogen even afslaan een park in langs een grote Lourdesgrot, kerkje en begraafplaats en een open luchttheater, en staan dan plots aan de z.g. zaalrustpost.  Snak naar drinken en bestel een flesje water, welke me €1.75  kost!  Nog geen kwartliter.   Hier heb ik mijn gading gauw gehad, dus en vervolg mijn weg.   Dit was een pelgrimsoord waar deze hoek des lands van vergeven is trouwens, maria-bedevaart-oorden.   Volgen nu wat wegjes met bomen omrand, het kleine dorpje uitgaand.  Gaan eindweegs verder een grasveld dwarsen en volg platgetrapt graswegje.  Kom in natuurgebied Mosbulten en gaan bij een parking poortje door en lopen een grote plas of ven rond over grasgronden, enorme koeienvlaaien op ons pad maar geen enkele koe te zien, weer poort door gebied uit en over een groensingel welke overdekt is.  Sloten en hagen langs en dan is daar de OLAT veldpost weer.  Na rust vervolgt de route weer zig-zag door de rijke natuur en genieten we de hele route eigenlijk al van rijkelijk grondgroen die in al haar veelheid en soorten voorkomt.  De rijke zomerregens hebben daar de invloed op, het groeit alom weelderig.  Het is al bos wat de klok slaat, tot we weer in de openheid geraken en een wegje herkennen van begin der route, en al snel weer bij de Hut geraken.  Een tocht vandaag om je vingers bij af te likken, werkelijk schitterend.  Na wat rondhangen op terras en binnenshuis, vangen Noud en ik de thuisreis aan. 

Dag twee 7 Aug.

Noud heeft weer een plek veroverd vlak aan de deur naar de toegang van de zaal, om zijn meegebrachte diapresentatie te lossen.  Het is wat leeg in de zaal en ik blijf er dan ook niet lang. Noud verkiest een kortere afstand te gaan,  blijft wat hangen, dan ik en dus zet ik er de hoeven in. Langs randje grote en volle parkeerplaats, gaat het al meteen het groen in, een aangrenzend weiland waar wij ook door moeten loopt ook al vol parkeerders. Buitenkomend aan de zaal komt op het wegje een twee persoons huifkar voorbij op hoge wielen, met een trekpaard voorop, en even droom ik weg naar  de vroege vorige eeuw, zo'n tafereel, toen vrijwel alles nog met paard en kar moest.  Zijn hoeven trappen ritmisch op het wegdek.   Aan de  bosrand is het pad verdwenen en buk ik me door de ruigte aan de rand van het weiland parkeerterrein.  Bos uitgaand weer passeer ik een uitgeschoten groot aspergeveld, een graswegje opgaand.  Een grote bocht om een juist gehooid land, prikkelt mijn neusgaten.  Een brede grindweg langs verspreide huizen en boerderijen door populierenlandschap het gebied van de Bossche Meierij door.  De streek waar populieren overheersen.  Populieren voor de klompenmakerijen in dit gebied.  Kom veel monumenten tegen die herinneren ons aan de gebeurens in Sept. 1944 de luchtlandingen van de  101e Airbornedivisie  U.S. ,die de bevrijding van de streek inluidden.  We gaan dwars over de toenmalige landingsterreinen, maar helaas een deel is bebouwd met woonwijken intussen.  Kinderen langs de weg bieden wandelaars eten en drinken aan.  Mooi toch.  Gaan door de wijk via een plantsoen en graswegjes. Zig zaggen brugjes, de groeiende bebouwing uit en stijgen naar een viaduct en steken hiermede de A50 weg over, verbinding Eindhoven Nijmegen.  Vlak gebied en wijds uitzicht over de omgeving en horizonten.  Telkens komen er zilveren vogels over in landing naar  het Eindhovense vliegveld.  Pik even de rustpost van OLAT mee en vervolg mijn weg.  Krijg anschluss met plaatsgenoot Bram die me enige k.m. rs vergezeld.  In het landschap staan parachutes opgesteld ter herinnering aan dit landingsgebied destijds in'44.  Het is een lange veldweg.  Gaan weer overdekte pad in, en paden wisselen in overdekt en opener landschappen. Paden door houten klaphekken en langs sloten.  Weer hek door langs een kudde koeien, welke vredig doorgrazen, dwarsen het weiland weer hekje weide afgaand, en volgt een modderdans. Omzichtig nemen Bram en ik de modderbaden en drassige gronden, en bereiken heelhuids verhard wegje weer.  Toch weer wat paden herken ik en klinkerwegje welke ons in een nieuw dorpje Boskant genaamd afzet, aan de café zaal rust, het buiten terras zit vol wandelaars.  Best prijzig hier, niet mijn ding en de enige verblijfplaats in het dorp.  Na rust fietspad op, langs stenen kunstwerk,  om plots aan de dorpsrand een graspad in te mogen, dan door hoog gras langsachter een twintigtal huizen met daken vol zonnepanelen.  Een asfaltpad langs sloot en gebied De Scheken in.  Opvallend veel boomkwekerijen langsheen, en zelfs doorgaand.  Een bredere gruisweg door.  Een slingerpad door rijkelijk groene paden, en groot bosperceel, om een pad met stalen platen te mogen nemen, en betonstrookjes, en dan dient zich plots doorgaande weg aan een fietspad ervan op. Niet lang want het volgend gebied groen dient zich aan. Vlak langs een boomplanterij, waar een hoogwerker ons pad verspert.  Volgen opnieuw brugjes en  graswegjes gebied Vogelenzang in, maar deze niet gehoord. Straatje genaamd Sloef in en door maar zo te zien werd er nog niet gesloefd, door wandelaars van andere afstanden die ons bijvoegen. Een klinkerpad en we zien markeringen van LAW van Lommel naar Arnhem, de bevrijdingsroute van'44 welke met dit pad geëerd wordt.  Het Airborne wandelpad.  Enige bruggetjes over door groengebied, en raken we in de tuinen van kasteel Henkenshage in St.Oedenrode dorp.  In die tuin heeft OLAT weer een verzorgpost voorzien. Jammer, we krijgen het kasteel niet op onze route te zien, zien hem amper tussen het groen.. Na verpozen wat straatjes en via een dijkje verhoogd dus dorp uit. Houten vlonders en brugjes over sloten en watertjes.  een pad in welke aan uiteinden met rood-witte hekken afgezet is.  Weer een groengebied door, en raken de weg Nijnsel St.Oedenrode, het fietspad op en viaduct over de A50 snelweg dorpje Nijnsel in.  Even bebouwing dan de ruimte weer in over gruispaden de Dommelrivier over middels brug, en dan een z.g. 60 k.m. wegje op.  Langs een wei waar bij een particulier deze winter nog allerlei uitheemse dieren als kamelen zebra's en andere soorten in zijn wei stonden.  Mogen een wegje in en krijgen weer een serie bospaden, en klimmen bulten op en af, met een groep wandelaars om me heen uit Nijmeegse regio. Om dan plots aan het toegangswegje te geraken welke naar de finish leidt.  Moet gezegd:  Heb beide dagen een natuurjuweeltje van tochten gelopen. Schitterend groenig, erg veel overdekt ook, mogelijk hielden de route-uitzetters rekening met een warme zomerzon dezer dagen welke ik me ook veelvuldig herinner, in de club haar Geldroptijd. Heb beide dagen enorm genoten.  Een natuurtocht bij uitstek. Hun slogan is immer: "Echt OLAT" en dat was het ook weer ten voeten uit. Het padenwerk en vrijwel altijd zowat verkeersvrij. Daar leent zich het Oost Brabants gebied bij uitstek voor, en immer een garantie voor een mooie tocht. Noud heeft met zijn camera de drie wandeldagen vastgelegd. De foto's voor het foto-album op de site olat.nl zullen u overtuigen en zal een dezer dagen op hun site verschijnen. Na afmelding was het weer gezellig nablijven op het buitenterras, en begroetingen van bekenden en binnenkomers.  De tochten dit weekeinde waren absoluut top te noemen. OLAT's visitekaartje.  Ik groet u weer geachte lezer{s} tot volgend keer.  "Houdoe", en wie weet treffen we elkaar eens ergens in het Brabantse land.  Van: Peter Heesakkers.

Het belooft eindelijk een mooie dag, na dagen van zware regen en onweersbuien hier in de streek met alom wateroverlast.  Eigenlijk verwacht ik  een enorme modderpartij onderweg.  De weg vanaf de bushalte is aanmerkelijk  korter naar de startlokatie, dan eerdere edities, ook een mooiere ligging.  Arriveer er wat laat en naar het zich laat aanzien, zijn er al velen onderweg.  De inschrijving derhalve verloopt vlot, zie geen bekenden, enkel nieuwkomers naar mijn gevoel.  Voor de rest ziet het er rustig uit.  Ik begin  maar ook meteen met mijn tocht.   De Vijver  slaat op de naam van natuurlijk een grote vijver , temidden de woonwijk, een zeer actieve buurtvereniging.  Aan de rand van een park en nabij het moderne gemeentehuis.    Steek aan de start meteen over een park in , langsaf een overdekt zwembad, waar al veel reuring is. Het gaat een grindlaantje in , omsloten door bomenrijen en rijkelijk groen.   Een brugje over , een klim, de kanaaldijk op, even langsheen dit kanaal, de ophaalbrug over.  Juist op die brug klinkt een signaal, en gaan de slagbomen al rap omlaag.  Raak ingesloten, en kan met moeite  met rugzak op , onder de slagbomen doorkruipen, alvorens de brug omhoog gaat.  Terug langs dit kanaal het fietspad volgen waar fietstourclubjes de ruimte opeisen.  Mag verderop een groenig laantje ingaan, via  de Aa/rivierbrug, de oprijlaan naar een kasteelpoort.   Vlak voor de kasteelpoort moet ik al afdraaien, langsaf de kronkelende Aa, langsheen mekkerende schapen en geiten, in een weide.  Door ruigten en ander rijkelijk groen gaat het via een waterval, alweer snel op een doorgaande weg aan.  Die steek ik over en opnieuw een brug, ga door boerenland met rijkelijk aardappelvelden en natuurlijk maìs, bieten en andere gewassen.   In de schaduw van bomenrijen, me beschermend  tegen de al warme en felle ochtendzon.   Een echte lees lange Peelweg  volgend , een viaduct van doorgaande autoweg overheen.  Linksin een  wegje in welke later zogenoemd dood loopt  bij een eigen erf, en krijg een lang driesporig graspad te gaan met blik over wijdse velden met allerlei verbouw of teelt.  De aardbeien worden steeds meer ruim een meter boven de grond  in bloembakrijen geteeld, mogelijk omdat er met het plukken nogal eens plukkers van de ladder afvielen...... Men heeft er geen idee van hoeveel ideeèn men heeft.   Geraak aan verharde weg Galgenveld genoemd, vast uit de geschiedenis ontleent, moet even breed fietspad volgen , een afdraai, en zie al een wit tentdak boven heggen opdoemen, wat zegt dat de rustpost zich aandient.  Na aangenaam verpozen, weer in de hoeven, even tegen de  aanlooproute in , autoweg oversteken  een een rijkelijk overdekte groene steeg in, een grindwegje overgaand in zand, en dan is daar de aanduiding van routeomlegging wegens beweerde onbegaanbaarheid.  Routeman denkt voortdurend aan overdekt parkoers onder bomenrijen , en asfaltwegjes door de wijde Peel.  Toch niet onaardige verandering  als alternatief, en kom verderop op de eigenlijke route welke ik op tijd verlaat want  achter me doemt zwaar motorgeronk op, ik heb ze niet geteld, maar zeker enige honderden zware motorenkolonne passeert me, en blijf ademloos in de berm staan.  Moet gezegd  ze passeren in rustige gang twee naast elkaar, en de laatsten geven duidelijk het einde van de gigantische kolonne aan.  Middels een trike met hesjes en vlag.  Ik mag weer de velden in langs een kabbelende slingerbeek, smal pad door hoog gras en andere wildgroei, duik later de bossen in met almaar  het landschap overheersende communicatietoren  welke in de streek de naam Wortel van de Mortel  kent.   Watervallen en afsluitpoorten volgen op.   Mooie doorkijkjes volgen dicht aan randen van bos, over landerijen, waar de groei der gewassen ingezet heeft.   Bermen rijkelijk met klaprozen, ze klappen toch niet als we voorbijlopen, en hoor ook niks klapperen.  Vingerhoedskruid, korenbloemen en andere wilde bloem en kruidsoorten boeien me, het is allemaal in zijn veelheid aanwezig.  We slingeren bosgebied door over slootbrugjes ergens in de buurt of onder de toren door, dan weer aan de randen , dan weer het rustige bos in, een graspad eenpersoons smal hoge grassen  zet me af op een asfaltweg en zie het begin van de lus van daarstraks,  ga nu een wegje in dat overgaat in een groenstrook veldweg enerzijds de weidenvelden en landbouwgewassen anderzijds kleine bospartijen.  Dorp De Mortel aan de einder, het gaat duidelijk op Gemert aan.  Ga langs een reeks monumentale boerderijen , en plots voor een doorgaande weg worden we toch weggestuurd van de bebouwing terug weiden en velden in ruimschoots weg van Gemert.  Kom weer aan een wegje dat ik herken van vanmorgen en moet gaan door een groensteeg  tegenrichting, waar nog schaars lopers aan hun lus beginnen.  Alras  bereik ik langs bekende terugweg  opnieuw de rustpost, en zet me op een der  klapbankjes onder dekzeil  ter bescherming tegen de zon.  Hoewel nu kleine stapelwolken verschijnen, waarachter de zon zich nu en dan verschuilt.  Na rust weg oversteken  volgt een binnenwegje naar dorp Donk, een lange stijging om viaduct  van autoweg over te gaan, en met een scherpe bocht onder langsheen een hoog talud , een asfaltwegje, en schuttingen tegen autogeluid.  Een draai provinciale verbindingsweg even langs, om vrijwel meteen een natuurgebied in te mogen gaan.  Met recht, een natuurgebied, er mag groeien en bloeien wat wil, het is er en blijft staan.  Grondgroei allerlei, ruigten  riet en boompartijen, met tussenliggende akkers, het is hier een prachtig rustgebied.  Een uiterst smal pad volgt langs een  snelstromende beek, schuim op het water, en ik vermoed, dat een bierbrouwerij, hier in de buurt zijn schuim, de wateren instuurt.   Gaan een val  met sluis, over per smal brugje, terug langs andere zijde met de stroom mee nu. Zijn nu in de kasteeltuinen van Laarbeek eigenlijk Beek en Donk, maar na fusies met andere dorpen Laarbeek genaamd.  Jammer we krijgen het kasteel niet te zien, verscholen in het dichte groen.  Ga met een lange zandweg het kasteeldomein weer uit, om na een brug toch weer langs de Aa rivier per smal pad waar passeren uit den boze is te gaan, langs verscholen  liggende jonge en oude huizen , kom ik aan de doorgaande binnenweg naar Gemert.   Routeman stuurt me nu de bebouwing van Donk in, en verdorie, een barmhartige samaritaan, heeft aan den wandelaar gedacht.  Aan zijn voordeur heeft hij middels een tuinslang, een witte plastick jerrycan  met tapje geplaatst, met grote plastieke  drinkbekers.  Dat laat ik me niet voorbijgaan.    De lopers maken er dankbaar gebruik van, de temperatuur is  inmiddels 28 a 29 graden gestegen, benauwd ook.  Gaan brug over kanaal, en slaan een zijstraat in en worden geleid langs een fiets en wandelpad langsheen dit kanaal, en langs ook een bijkomende stroming.   Ga de wilde wateren bekijken welke toevoegen aan het kanaal, de stroom komt deels vanonder de grond.   Moet een eindweegs verder een kanaaltalud afdalen, middels grindwegje en vervolg door groengebied, welke overgaat in park.  Nog wat door park lopende en uitspanning langs met opvallend veel groot hoefblad, steek ik de weg over en kom ik aan de finish.  

Tref op die finish nog wat getrouwen der wandelsport die men altijd en overal ziet, een kort gesprek, Hennie van Theo is ook present, uit Heerlen, Theo zwerft nog ergens langs  s'heren wegen,  en dan weet of besef ik dat de bus een uursdienst  draait op zondag, en moet ik gezwind, op de halte af.  Een heel andere route werd me voorgeschoteld, met veel afwisseling.  Mooier dan gister naar verluidt, want het was n.l. een tweedaagse.   Ik groet u lezer  met een Brabants Houdoe, gegroet tot volgend keer.    Van Peter Heesakkers

Op een mooie Pinksterdag, samen kuieren in de zon,  zo begint een bekend Nederlands liedje van het toenmalige befaamde duo De Spelbrekers.  Welnu, de weergoden hadden ditmaal anders in petto.  Krijg al meteen een koude neus als ik buiten ben.   Een warm jack aangetrokken.   Het is de koudste Pinksteren in 80 jaar.  Laat nu juist dezer dagen de zo genoemde ijsheiligen heersen.  Nachtvorst aan de grond en dus ook overdag zeer koud.  Toch al medio Mei.    Niet druk ook met weekend gangers op de wegen.  Kan mij bij deze club, herinneren dat ik nogal eens warme tot benauwde later zelfs onweerachtige tijden of dagen beleefd heb.  En stevige dorst ook.    Start is in het inmiddels vertrouwde scoutinggebouw.   In de startzaal kan ik nog net de laatste route-omschrijving  weggrissen.   Ik twijfel nog welke afstand ik ga doen.  Dus neem ik er twee mee.  De parkeerruimten staan overvol buiten het lokaal, en zelfs moet er al geparkeerd worden in de bermen buiten het terrein.  Buitengaand wordt ik op de gevoelige plaat  vastgelegd  door een vertegenwoordigster van de dorpsomroep,  blijkt na informatie.  Kort na de start klopt mijn route-omschrijving niet.  Ik moet na een rotonde al direct een zijwegje in voor de extra omgang van mijn route.  Keer weerom.  Meest agrarisch wordt dit ommetje, en het valt op dat de weiden er leeg bijliggen , geen koeien.  Het gras ligt er mals bij.   Mijn routepapier is niet exact, bemerk ik al gauw dus opgepast.  De pijlen zijn vernieuwd in blauw-witte kleuren de kleur  van de club.   Ze hangen ook niet altijd logisch en opvallend.   Dan toch, ontdek ik een paar koeien en verderop een weitje met negen reeën die me waakzaam nastaren.  Eerste tijd almaar asfaltwegjes, huisjes en boerderijen al of niet gerestaureerd her en der.  Ook hypermoderne bouwsels.  Asfaltweg wordt zandweg en brengt me  de wildgroei in, langs sloten omzoomd met hoge grassen.  De Oeterd heet dit natuurgebied, puin/zand vermengd zijn de paden.  Wat ongemakkelijk te gaan.  Moet een brugvlonder over beekje langsaf  akkerlanden met aan de zijden het wit ziet van bloeiend fluitekruid.  Ook de bereklauw  bloeit massaal.   Verharde weg weer op, landerig door, even paadje in wat route afsnijdt door bosjes .  De Vlerkenroute meldt het toeristische routepad-bord.  Zie ver weg de nieuwbouwwijk van Lierop, maar laten die voor wat ze is.   Ga langs stroom de Kleine Aa, een fietspad op langs weg Lierop.Someren, om kort hierna weg af een lang knuppelpad  te gaan slingeren.  Ga langs bosrand en weiden/akkers smal paadje door, moet een smalle betonplaat over watervalsluis  balanceren, hier mag je niet dronken zijn ha-ha, of evenwichtstoornis hebben,  en kom aan een grote camping, laat de rust voor wat ze is maar geraak moeizaam van het terrein weer af, oorzaak omschrijving en gebrek aan pijlen, er hangen vaak blauw-witte linten aan twijgen en palen of boomstammen.   Ga nu de Lieropse en Strabrechtse heide op, een pad weerszijden bremstruiken volop in bloei, rijkelijk.  Wild roosters over, en krijg een hele reeks paden te gaan , een bospad hoge oude sparren.  Een ree steekt gezwind over het pad nog lang zichtbaar in zijn run door het bos.    Ben een hele tijd moederziel  alleen in grootse  bos en heidevelden.  Kom in vlakten en nieuwe bospercelen waar enige jaren terug  een enorme heide/bosbrand woede, plezant te zien dat de natuur snel herstellende is, al steken er ook lange dode  zwarte stammen uit het jonge groen alom.  Zover het oog rijkt. Heel enkele keer passanten met fiets of zelf wat wandelend, maar voor de rest akelig stil zo in mijn uppie.   Lange slingerpaden volgen, zie nergens deelnemers op de wijdse heide met verspreid bomen jong  en oud of groepen bomen.  Vennen dienen zich aan, erg weinig  vogels en watervogels.  In de verten bospartijen aan de horizonten.  Moet een autoweg oversteken en een naderende automobilist  sein ik dat verderop politiecontrole staat, en hij matigt zijn snelheid  rap.  Een bon uitgespaard dus.   Even langszij fietspad op en toch weer de stilte van de overigens prachtige bossen vandaag ingaand grindpaden en een coopertestbaan in smal pad,  en verderop verschijnt er in de verte een toiletwagen welke geposteerd is voor de wandelaars vlak aan hun post van rust onder het afdak van een imker vereniging.  Zitjes genoeg voorzien, en consumpties warm en koud of koel.    Ga na rust een paadje in en zie Allemanspad en Witvenpad en Keelvenroute  aangeduid, voor de zomaar wandeltoerist.  Het is een bosgebied zonder weerga, mag of moet gezegd.  Ook de Zevenvennenroute.   Namen van die paden volgen we gedeeltelijk ook.   Pad na rust meteen door groen omsloten, langsheen een speelweide met pick/nick tafels en volle autoparkeerplaats, het wordt ook wat levendiger met dagjesmensen, gemengd met  deelnemers der tocht want alle paden of routes gaan nu samen.  Klaphekken vandaag ook overvloedig aanwezig, en ik kom langs  Schotse hooglanders  die rustig doorgrazen .   Kom aan punt waar vorig jaar nog volop bomen stonden, nu kaalslag, men beweert om natuur wisselender te maken en andere boom en plantengroei een kans te geven, naast oude dennen en sparrenbossen.  Een lange knuppelbrug of pad weer overheen, slingert een voormalig groot ven over.  Weer het bos in doorslingeren , en opnieuw langs grazende Schotten, ze laten ons met rust, langs bosrand en wijdse panorama's.   Almaar bospaden volgen, en opnieuw bewerkte vlakten, door boskap, men wil hier kennelijk meer heide creëren.  Stuifduinen volgen,  we herkennen een verharde weg waar we onze route door Strabrecht en Lieropse heide aanvingen, vanaf de camping.   Gaan die camping weer op van tenten en huisjes, en gaan er ruimschoots langs en doorheen om bij de uitgangspoort een asfalt en boswegje in te gaan.  Geraken aan de rand van het onmetelijke bos de ruimten in, agrarisch weer, huisje boompje beestjes, akkerlanden en weiland.  Oude melkbussen voor de sier langs een oude boerderij. Blaffende  wakende erfhonden,   Wegjes met hoge bomen omzoomd, langs een gerooid bosperceel, waar wilde planten en boompjes hun kans krijgen.   Er roept een pauw, maar ze houdt haar veren in.  Pas als ik kijk spreid ze die ten toon.  Inderdaad zo trots als een pauw.   Draai een betonpad op  en ga langs doorgaande weg op de finish af. Rotonde van begin tocht weer oversteken.  Oprijlaantje in, en kom aan de finish.  Het zou te ver voeren over deze tocht uit weiden, hoe mooi, boeiend deze was. Laat ik samenvattend zeggen:   Fenomenaal mooi.  Veel nieuwe paden en routes gehad.  Het routepapier was niet altijd even duidelijk en vaak wat  te summier.  De bepijling niet altijd logisch en duidelijk, boskruisingen  b.v. niet vermeld, en op lange bospaden geen ondersteunende pijl voor rechtdoor, men had enkel hoekpijlen in de aanbieding, waar men af moest slaan,  of de pijl hing  verder in het pad te gaan, maar ik ben er toch doorgeraakt.   Een natuurtocht bij uitstek, om van te smullen.  Qua natuur en rust om je vingers bij af te likken.  Dat is en doet Hermode.  Ze hebben de omgeving ook zonder meer mee.    Beste lezers dezes.  Ik groet u weer, met een Brabants,  Houdoe, en tot volgend keer weer.   Van Peter Heesakkers.

Prachtig toch.  Als ik vanmorgen de voordeur achter me dichttrek ligt de stoep en weg bezaaid met bloesemafval roze en witte.    Zie en passant  dat de mieren ook al massaal vanonder de stoeptegels vandaan komen, het zand meenemende.  De merels zingen hun lied, allerlei vogels zitten midden op straat.  Het is duidelijk echt lente vandaag, en dit zal de temperatuur ook aangeven zo is voorspeld.  De lucht boven me is kraakhelder.  Ik overweeg vooraf of ik vandaag toch maar een mindere afstand zal lopen.  Ik weet n.l. dat De Keistampers vandaag  traditioneel de route naar de Kampina heide zal nemen, en om nou in de volle zon door ook nog  los zand te gaan banjeren....  In de buurt van de startlokatie zijn parkeerwijzers druk in de weer om het verkeer in goede banen te leiden en om nog parkeerplaatsen te voorzien.  Het is levendig druk, zo ook in de schoolkantine, waar het inschrijfburo zich bevindt.  Met frisse moed ga ik op weg, heb twee route parkoersbriefjes bij me mocht ik me bedenken, want de twijfel is groot.  De zon is al duidelijk voelbaar.  Moet de tegenrichting lopen van mijn gang vanaf het dorpsstation, voor een deel toch om daar de spoortunnel in te gaan. Koeien geloei welke op sensoren werken is mijn deel in mijn gang door die tunnel.   Bereik nu het  uitgedijde industriegebied, maar routeman of mensen houden zeker rechttoe rechtaan een fietspad door het industiéle gedeelte en leiden ook langs wegwerken.  Her en der blijkt ook op zondag gewerkt te worden.   De neus wordt ook nog geprikkeld als ik een waterzuivering passeer, waar het even kwalijk riekt.  Dan bij een rotonde mag ik fietspad vervolgen vanachter een enorme groenwand enerzijds welke de industrie aan mijn oog onttrekt, anderzijds opener landschap.  Ik ben in den buiten nu dus.  Fluitekruid  groeit weelderig in de bermen, naast anderen bloem en plantensoorten, een lust voor het oog.  Krijg een poos  grindfietspaden te gaan onder het dichterwordende bladerdak van oude eiken, met omwoelde brede zandweg ernaast.  Een brug over stroom de Beerze en er langs af, een lang pad tussen weideland en riviergebiedje door , eenspoors,of erg smal  pad, met prachtig groene zone, door een beekdalgebied, einde pad, langs water Smal water genaamd, en mag dan de Kampina in een vermaard natuurgebied, veel jonge boompjes enerzijds en beemden rondom een stroompje.  Er kronkelt vlak voor mijn voeten een pakweg  35 /40 c.m. lange gladde dunne slang, hij blijft even stilliggen, en ik buig me over hem heen, zo'n anderhalve c.m. dik is hij.   Dan rap verdwijnt het beest in het gras.   Hekwerken met klappoorten moeten genomen worden, we horen bij vennetjes kikkers in hele koren kwaken.   We gaan eigenlijk richting de befaamde Oisterwijkse vennengebieden, een unicum in het parkoers van vandaag.   Waar kikkerkoren alsmaar luidruchtig hun aanwezigheid laten horen.  Na zandwegje asfalt op met tegenliggend verkeer maar al ras dient zich de rustpost aan.  Goed toeven onder tentzeilen, maar dan vang ik de lus aan.  Even weg terug parkeerplaats langs met een mooi indrukwekkend verzetsmonument , mag ik via hek een bos in.  Een hele reeks paden rijgt aan elkaar, met vennen en heidevlakten.  En altoos kikkergeluiden.   Lees bord het Kogelvangersven, wat vreemde naam toch.   Rolstoelpaden , jawel aan de niet kunnen lopenden is ook gedacht.  Kom ik langs kruisingen en overslaande afslagen paadje breed en zeer smal, het bos uit een immense wijdse heidevlakte in overgeleverd aan de wat genadeloze zon, want schaduwlopen is voor een tijd taboe.  Ene ven groter, dan andere gaat het langs, vaak met rietkragen gebordeerd.  In een woord fantastisch.  De wind maakt de temperatuur wat draaglijker want in de ruimten heeft deze vrij spel, maar toch, mijn zonnepet trek ik diep over mijn koppie, en de zonnebril in die felle onbarmhartige zon, bewijst me goede diensten.  Heb intussen toch maar besloten de langste afstanden te laten voor wat ze zijn.  Ga o.a. het Kromven voorbij, met een vogelobservatiescherm.   Kom weer nu andere zijde van het ven met eerder grote naam uit, stuk bos door en volgt een flinke zandvlakte welke overgaat in duinen waar ik me in het losse zand even in een woestijn waan.  Na weer paden gaans, jawel weer een z.g. vanzelf dichtklaphek, kom ik aan asfaltwegje die me opnieuw bij de rustpost van eerder de dag brengt.   Die schitterende lus zit er op.  Ik moet een wandelmakker welke pas een heupoperatie ondergaan heeft sterk ontraden verder te gaan, hij gaat niet lekker.  En risico's  kan hij beter nalaten, en hij stapt er in een van de busjes, die constant op en neer rijden met kortere afstandlopers tussen start , finish en rustpost, een absoluut geweldige service.    Na verpozing volg ik asfalt, welke even verderop een graswegje ingaat, welke langs den boer zijne landerijen volgt,  en langs de oever van een kronkelend beekje, weer een hekje door en een grasland met en van een weide langs en dwars erdoor met een rijkdom aan planten en bloemen , maar boter en paardebloem en z.g. zaadbollen, wint het van andere soorten bloemen.  Een echt bloementapijt toch. Komen vlak langs een groep van elf rijpaarden, dicht bij elkaar die ons belangstellend gadeslaan, en die elkaar blijven volgen.  Zomaar in de ruimte waar wij ze moeten voorbijgaan.  Na een afsluithek weer even asfalt en passeer ik een wei met kudde schapen, wollen jassen nog aan, en enige puffend in de volle zon, heb met ze van doen, want de waterbakken zijn halfleeg en moeilijk voor hen bereikbaar, zeker ook voor de talloze lammeren, ze hebben de puf niet meer.   Heb met ze van doen, medelijden.  Gaan de weg weer af een beekje langs en bij een brug leg ik een visser uit, dat als hij veel wil vangen hij zijn pet achterste voren op moet zetten, denken de vissen dat hij gaat en dan zullen ze pas komen, hij kijkt me meewarig aan.   We volgen het grindig fietspad langs de stroom en bereiken verspreide bewoning, welke later verdicht.  Moeten twee overwegen achter elkaar overgaan, en komen in de kom van Boxtel. Gelukkig stuurt parkoersman ons zo kort mogelijk door de bebouwing, het rustige dorpscentrum, het is er zelfs onwezenlijk stil met soms geluiden uit de huizen.  Later blijkt dat  voetbalsupporters op radio's met spanning de verrichtingen van hun kluppie volgen , met kans op kampioenschap.  Landelijk dan.  Aan de deelname c.q. inschrijvingen van en aan deze wandeltocht heeft het achteraf niet gescheeld.  Via een steegje bereiken we de finishzaal van het grote college/ school. Melden af en schuiven aan voor na kout  van deze tocht.  Een absolute, geweldig mooie natuurtocht, een genot voor elke wandelaar en zeker al of niet combinatie natuurliefhebber.  Een parel.  Waren we allemaal roerend eens.  Komt een buitenroker naar binnen terug, heeft zijn sigaar gedoofd en zegt droogjes weg aan de tafel.  P.S.V. is kampioen, althans dat zeiden ze me buiten bij de rode kruisstand.  Ik val bijna onder de tafel van ongeloof, en maan hem geen grapjes te maken, hij schokschoudert, en zwijgt maar.  Alras verspreid het bericht door de zaal, reacties verbaasd, blijdschap gemengd met ongeloof.  Er is een mirakel gebeurd !!  Er komt leven in de tent, gejuich en een feestje barst los.  Ik bereid me voor op een drukke rommelige treinreis van elkeen die zich spoeden zal naar de stad van die club, voor het grote feest.  In mijn gang naar het station komen gaandeweg groeiende stromen met sportshirts uit de zijstraten op weg naar het station en Eindhoven.  Op het perron een drukte en leven opgewektheid van jewelste, gezang, leuzen, yellen. Vrees intussen niet de trein in te kunnen, maar gelukkig weet ik een zitplaats te veroveren.  In de stad aangekomen is het een leven van heb ik me jou daar en ik vlucht de z.g. rustiger kant het station uit.  Hoor rondom de drukke binnenstad  gaand daar een enorme blijdschap-explosie, het voetbalvolk stroomt van alle kanten op weg naar het buitengewone feest.  Mijn aanvankelijke ongeloof in de finishzaal, is nu totaal andersom.  Ik verkies de rust van thuis, na een heerlijke prachtige natuur-wandeldag.  Dat is overigens elke tocht wel verzekert  bij deze club.    Ik groet mijn lezers en volgers weer met een vrolijk "Houdoe ", en zeg tot volgend keer weer.      Van  Peter Heesakkers

Aan het busstation tref ik twee anderen die duidelijk als wandelaar uitgemonsterd zijn, zij blijken ook op dezelfde bus te wachten.  Deze komt wat laat als de eerste bus op de vroege zondagmorgen.   Dan wordt ook een wandelaar wat onrustig.  We worden een eind buiten Son en Breugel gedropt in the middle of nowhere.  We weten dat een lange trip volgt vanaf hier naar startplaats De Vresselse hut.  Hut?  Het tegendeel van de benaming is waar.  Het is een groot zalencentrum wat zich op andere gemeentegrond bevindt.  Ik neem me voor een experimentele route ernaar toe  te zoeken.  We geraken alle drie uit elkaar onderweg, eentje tref ik op de terugtocht met het bericht dat een bospad z.g. doodloopt.  Daar laat ik het niet bij, en volg de route die ik in gedachte had vooraf, toch.  Langs landerijen en een bosstrook sta ik plots in het malse gras van een uitgestrekt weiland, volg mijn richtingsgevoel, en beland plots aan een overvolle grote parkeerplaats van het bedoelde etablissement.  De parkeerwijzers  maken  aanstalten om dit weideterrein ook te gaan gebruiken. Het is zonneklaar,  de aanloop van wandelliefhebbers is al vroeg een hit voor de organiserende  club.   Lange rijen aan het inschrijfburo, maar toch het gaat vlot.   Ik bekom m'n route-omschrijving en kan op pad, met een bekende wandelaarster aan mijn zijde.  Tegenover de startlokatie  laat een weide met schapen en lammeren zich niet onbetuigd, en blaten er lustig op los.  Zijn duidelijk niet gewend op dit vroege ochtenduur zoveel drukte aan hun weide.  Via een bruggetje de zaal uit meteen de ruimte in, onverharde weg.    Het landschap is best boeiend, en het is genieten.  De Vresselse akkers liggen er klaar voor de voorjaarsgroei, geploegd en wel.  Een natuurterrein doorheen, na slagboom een groot bosperceel door getooid in vele kleuren groen van uitschietend lenteblad, zo ook op de gronden wilde bloemen en planten in volle bloei.   Na enige tijd mogen we door een klaphek een waterplas of ven bewonderen.  Gaan hier helemaal omheen. Kom aan bank met uitkijktoren, en gaan omheind gebied weer uit via een hekje.  Volgt een poos later weg met beukenbomen en aan einde van een akker bereik ik een hekwerk welke blijkt toe te behoren aan een z.g. mobilisatiecomplex , met voorraden voor eventuele slechtere tijden, militaire voertuigen.   Crossfietsers  zijn hier opvallend actief vandaag.  Wijken een tijdje af van het immense complex , waar we na enige tijd opnieuw zicht op het M.complex krijgen met rijen militaire voertuigen keurig in gelid geparkeerd.   Passeer akkers met hoogstaande aardbeienteelt  rijen bakken wat op bloembakken lijkt, aspergevelden en wat dies meer.  Met bewatering door kleine dunne waterslangetjes.   Ook sloten smal en breed en watervalletjes dienen zich aan, de routebouwer heeft duidelijk iets met watertjes toch.  Wat jonge en dus lage boomgaarden langsheen om opnieuw de bossen weer in te gaan.  Met de modder vooraf gevreesd viel het gelukkig erg mee.  Dwalen verder door onmetelijke bossen en  bereik een asfaltwegje welke ons afzet aan de startplaats, de eerste z.g. lus zit er op.  Het is er druk en met enig geduld veroveren we onze consumptie, en vinden nog juist een zitje buiten op terras.    We hernemen hierna de route en gaan even terug over beginpunt maar daarna rechttoe rechtaan het Vressels bos weer op aan langs een grote sleutel in de grond met opschrift Natuurpoort.  Gaan opnieuw een dicht bos in en moeten opletten op gemene boomwortels groot en klein die uit de grond opsteken.  De zon heeft intussen de bewolking gebroken en de zonnebril kan op.   Een meeuwenven met veel leven of herrie beter, dient zich aan.  Zwanen midden op het water laten het hun rustig gebeuren.  Het is een prachtig ven ook.  En verderop weer een ven welke opvallend rustig is vanwege gevogelte. Boswerkers hebben ook duchtig huisgehouden hier maar ook onderweg.   m.n. Oud dennenbos wordt omgeplant naar boomsoorten allerlei.  Oud dennenhout was vanwege zijn sterkte en elasticiteit bedoeld als kweekhout voor stutwerken in de kolenmijngangen, maar gezien de mijnen hun bestaan gestopt zijn, is dit hout te over en niet nuttig meer.    We blijven op en neergaand de paden volgen, twijfelen even bij wegblijven van de bepijling, langs weer een mooi ven afgaande beraad ik mijn routepapier, en volg verder in de hoop toch weer snel een pijl te zien.  Hoor dan nu en dan verkeer in de verte en we besluiten dit pad te volgen en ziet daar is de route aanduiding weer.  Zijn gerustgesteld.  Moeten een weggetje op dat ons uit dit grote bos geleid.  Het is deze lus erg stil om ons heen geworden, vraag, zijn we toch laat of kiest de meerderheid voor kortere afstanden.  Ineens openbaart een landschap met verre zicht, bos dus uitgaand en slaan bij een kapelletje , ook een monument en een bedienbare verrekijker, waar erdoorheen ziend het lijkt of de kerktoren van het dorp vlak voor je staat, een veldpad in.  Dit pad slingert langsheen linkerzijde beemden van de Dommelrivier, welke overvloedig rivierwater op moet vangen en rechts van het graspad, velden weiden akkers die in de verte zicht geven op de contouren van St. Oedenrode dorp, eens de wieg van OLAT, ergens in de midzestiger jaren van de vorige eeuw.  OLAT bestaat volgend jaar 50 jaren.   We blijven zig-zag  pad langs de beemden volgen met een schitterend uitzicht daarop, zo ruig , zo wild, onberoerd.  Dalen af een dijk  de velden en natuur in via modderig en vochtig pad langs nieuwsgierige koeien in hoek van een weide, een groensteeg door met bessenstruiken en doornen struikwerk en mogelijk later braambesstruiken.  Steken een wijds veld dwars over met een uitkijktoren, wat bos weer door en moeten aan een verkeersweg oversteken, en tijdje fietspad op.  Na een rivierbrug gaat het randje dorp Nijnsel het veld weer in over verhard zand, om na een bocht rivier weer per brug over te steken.  Een groenstrook door over met kiezel verhard paadje in.  Kom aan doorgaande wat men noemt 60 k.m. limiet wegje en toucheren dan wat villabewoning.  Aan een der grote tuinen bijhorend treffen we zebra's vier kamelen , een drommedaris, en wat ezels, wat duidt wat bewoners hobby is.  We wanen ons even in Afrikaanse sferen.   Mogen weer de grote natuur in zijnde bos.   Andere kortere routes vervoegen ons, wat ons zegt dat de finish lonkt.  Zijn in gebied Hazeputten.   Verschijnt een kunstmatig ven met heuveltjes en banken omheen, en gaan asfaltwegje op, de open ruimte in.  In de verte lonkt  de finish.  Ons tweede rondje zit er op.  Zien tot onze verbazing nog steeds late starters, ook al zouden zij voor het kortere werk op weg gaan.    Zijn het tevens eens OLAT moet een topper hebben behaald vandaag qua deelnemerscijfers.    Het was dan ook weer een tocht onder hun naam "Echt OLAT" . De club heeft toch geweldige route-uitzetters binnen haar gelederen zo bleek vandaag opnieuw.  Wij hebben weer genoten met volle teugen.  Weldra zal het bladerdak der bomen ons beschutting gaan bieden tegen de toch felle zon als vandaag.    Jolanda is genegen mij thuis af te zetten, kameraadschap dat wandelen in gemeenschap heet.    Noud de hoffotograaf vandaag niet gezien.  Komend weekeind wacht Boxtel De Kampinaheidetocht. Ook om naar uit te zien.  Tot volgend keer dan dus weer beste lezers.   Groet u met het Brabantse Houdoe! 

Van:  Peter Heesakkers 

Vroeg uit de veren weer.   Noud haalt me af thuis, op naar z´n broer Wim en we kunnen de reis aanvaarden.  Onderweg krijgen we met een landbouwtractor voor ons te maken, die we vanwege het wegprofiel niet kunnen passeren.  De snelheid voorlopig aanpassen dan maar.  Wat later kiest  de vervoerder een afslag en kan de normale snelheid weer gehanteerd worden.   De start is voorzien vanuit de kantine van de zo genaamde Eurocamping.   We zijn toch nog vroeg en kunnen de auto vlak bij het paviljoen parkeren.  Verzorgers en wat bestuursleden  arriveren inmiddels, en de opbouw als het inschrijfburo wordt geïnstalleerd.   Alras  stroomt de kantine vol wandelliefhebbers waaronder ook een peloton van onze Nationale Reserve, welke duidelijk in training is voor de komende grote Nijmeegse Vierdaagse t.w. de 100e editie hiervan.  Ik ga op een rustiger moment naar de inschrijftafel.   Buiten is al volop daglicht en zelfs een heldere lucht, wolkenloze hemel doet dus de zon volop schijnen.     Allerlei wandelcorifee´en komen binnen. de kilometervreters  zogezegd.   Later gaan wij op pad, via een achteruitgang de  welvoorziene camping af het wijdse Kempenland in.  Eerst wat smalle asfaltwegjes.   We treffen een militaire verzorgingsauto, en we delen het wachtende personeel mee dat de groep al zo´n half uur tot drie kwartier  geleden onderweg dus gestart is.  Zij reageren verbaasd en stappen rap in hun wagen de achtervolging inzettend.  De terreincontainers  bergen allerlei ijzerwaren als afval waaronder koelkasten, wasmachines fietsen en en wat al meer.  Duidelijk grote opruiming.  In de weiden zien we de ochtenddauw, jawel aan de grond heeft het gevroren.  Boven ons blauwe lucht met  dunne sluierbewolking.  Ziet er toch veelbelovend uit vandaag.  Poortje uit de grootse ruimte in.    Moeten over een stuw van het beekje Kleine Beerze, kruisen beek over platte bruggen zonder leuning enige malen gaande over graspaden, langs de boerenvelden.  We zullen een tijd  de beek blijven volgen her en der per brug overstekend, even voorrangsweg langs per fietspad, stuwen overgaande pad langs sloot over privé terrein, maar parkoersman Ad  en zijn personeel, heeft dit weer voor mekaar gekregen.   Asfaltweg en veldweg in, een fietspad  verhard met grind langsaf zandweg gaand bereik ik de koffiepost, in de open lucht dus, OLAT´s eigen voorziening als immer.  Ook brood met beleg en ander warms en koud aan drank is verkrijgbaar, en het is weer reuze gezellig verblijven, met korte gesprekken om me heen.  Gezeten op klapbanken.    Hierna gaat het een brugje over, weer fietspad met zandweg en hebben we rechts den boer zijn landerijen voorbereid op het voorjaar en zomer, links van ons vennen en heidevelden overwegend.   De zuid/oostelijke hoek van  deze provincie kenmerkt zich overwegend met bos en heide en vennen toch.  Rust  en ruimten met kleine akkers en groenstegen.   Het hemelzwerk betrekt intussen en tovert met wolkenpartijen een schitterend landschap.   Gaan een klaphek door en staan of lopen beter, temidden een prachtig heide landschap bospartijen en wijdse zichten afwisselend, en opnieuw vennen in alle grootten, en divers roepend gevogelte.   De bodem nog drassig of nat, en plassen te over op onze paden maar het is te nemen  voor een wandeling.  De Landschotse heide heet het hier, een uitgestrekt natuurgebied.   Dolen over paadjes en fietspaden en ontmoeten een andere beek nu De Grote Beerze genaamd.   De route is even omgelegd vanwege te nat misschien of onbegaanbaar.   Kom na bosdolingen in wijds gebied, zien in de verte windmolens in aanbouw langs een autosnelweg, maar horen ook hoewel ver weg van ons enorme toeterherrie.  Herinner me dat een vrachtauto kolonne  door de streek zou trekken gezien publicaties vooraf met gehandicapten, die een rit aangeboden worden.   Opnieuw het wijdse groengebied in, en na bospaden te gaan weg verhard op en zie ik enigzins bewoning wat blijkt het dorpje  Baarschot te zijn gemeente Diessen.   Het is aan de uitspanning goed toeven achter een drankje buiten op terras.    De start hierna is opmerkelijk.  We gaan dwars door de zalen naar buiten, jawel de zalen in de wandelroute opgenomen, geintje van de eigenaar misschien.  Hierna gaan we een vakantie bungalowpark doorlopen met laantjes en wandelpaden.  Allemaal woningen recent gebouwd zo te zien,   maar biedt toch afleiding ook.   Is best uitgestrekt.    Steek een weggetje over en opnieuw rijgen bos en heidegebieden zich aan elkaar.   We zijn nu op de Neterselse heide,    zo geeft een bord aan.     Plots voor me gegil van vrouwelijk schoon en in een flits steekt een ree in volle vlucht ons pad over.   We zijn even alert als dat er nog een roedel als gewoonlijk volgen zal.   Kijken goed uit maar deze blijft uit toch.   Voorwaar een schitterend intermezzo om te aanschouwen, maar het dier verdwijnt snel in het dichte groen.   Rivier De Grote Beerze dient zich aan, en het wordt drassig modderig glijerig aan zijn oevers en behoedzaam zet ik mijn schreden, en zoek tevergeefs naar drogere stukken.  Meest zorgt grasgroei voor enig houvast, stilstaan is wegzakken, dus moet door en doorstaan, en voorzichtigheid is de moeder van de porcelijnkast toch wel.  Vanaf de beek een aanvoersloot langsgaand is het evenzo alert blijven dus.    Een smalle stalen balk met leuningen vormt de overgang van de beek, en onverdroten gaat het door vochtige natuur.   Intussen de lucht raakt betrokken en er komt een flinke malse bui opzetten, en ach deze laat ons met rust toch.    Ga natuurgebied De Grijze Steen in.   Waaruit de naam ontleent is ontgaat me.  Bereik na veldwerk de tweede rustpost. Hoofdkok Willem heeft weer eens een naam verzonnen voor de soep welke welbereid is.   Pelgrimssoep, genoemd naar het LAW pad  Pelgrimspad, van Amsterdam naar Den Bosch, en Visé bij Luik, Belgiè dus.  En ook door deze streek loopt.  De gevreesde bui laat ons met rust, maar toch er komt een andere exemplaar opzetten daarachter, en als ik eenmaal aan de wandel weer ben nu op een landelijke open verbindingsweg, verrast deze me alsnog.   Ik doe mijn cape om en daar barst een hagelbui los van heb ik me jou daar.  Loop later een bospad in en schuil onder een dichte groep dennen en sparrenbomen, en wacht daar deemoedig af.   De zandbaan nu te gaan is veranderd in een modderpad, en ik zoek naarstig droge delen op, maar meest tevergeefs.   De hagelbui houdt op, en de lucht klaart ook op.   De cape kan weer in de rugzak geborgen worden.  Toch miezert het nog door en mijn gevoerde winterjack weert de nattigheid  redelijk goed.   Het blijft bos en padenwerk gaan, en mijn routepapier duidt ze voortdurend, en perfect ook.   Hulde aan het geduld van de routebouwers.   Gigantisch werk hoor.    Met de kilometers is men doorgaans altijd gul bij deze organiserende club, maar men vermeldt ze eerlijk, en zeg zelf, twee a drie k.m. langer dan 20, 30, 40, een echte wandelaar laat zich niet beklagen erover.   Het was alleszins weer een prachtige natuurtocht door de Brabantse  Kempen.   Echt OLAT weer zoals hun slogan immer luidt, en alom in den lande om gewaardeerd.   In de kantine van de camping was het weer gezellig toeven na afloop.   Het personeel, toch vrijwilligers, past weer een hartelijk dank voor opnieuw een mooie natuurwandeldag, en hun aller inzet.  Onder een flinke bui regen zetten we de terugtocht naar huis in.  Noud, OLAT´s  hoffotograaf heeft de dag  de sfeer en de rijke natuur weer op de gevoelige plaat  vastgelegd met zijn camera.  Kijken dus zeker, op de site van OLAT.NL , fotoalbum.  U beste lezers zeg ik weer gegroet, Houdoe, en tot volgend schrijven weer.   Van Peter Heesakkers.  

Een wandeltocht onder de naam Onder de Lindse blaos.  De Lindse blaos wordt bedoeld met  de bal in de top van de oude kerktoren van het dorp Leende.  De  aanvankelijke ochtendnevel, slaat om in mist tot zeer laaghangende bewolking wanneer ik me onderweg begeef.   De zon zou doorbreken later op de dag volgens de weermannen in De Bilt, maar de zon zal het de rest van de dag niet winnen en als een ronddraaiende bol zo lijkt het vaaglijk achter de bewolking blijven.  De start is vanuit de manege voorzien.  We mogen de paarden die in hun boxen staan en nieuwsgierig het aankomend vertrekkend wandelvolk observeren, niet aanraken zo geven borden aan de poort aan, vanwege een of andere harige ziekte.   Het blijft een begroeting op afstand voor mij.    Daar ik aan de late kant ben , besluit ik na inschrijving al in de benen te gaan.    Moet uit de poort komende een doorgaande weg oversteken, alwaar ik meteen al de rijke natuur in mag tussen Valkenswaard en Leende middels een afsluitpoort met gaas.  Ik ben in natuurgebied De Spinsterberg nu.     Berucht , befaamd om een eertijds enorme bos en heidebrand, in de hete droge zomer van 1976 veertig jaar geleden dus, toen de hele regio in rep en roer was, en er zelfs evacuaties waren.  Het werd toen als grote ramp omschreven.  Uit de verre omtrek werden militairen en burgers en brandweer opgeroepen.  Het leek alsof er een zware onweersbui in de omgeving opkwam, voor nietsvermoedende omwonenden.  Het is daarna nog jaren het onderwerp van gesprek geweest in de verre omgeving.    Nu blijkt behoudens de heideachtige gebieden de natuur zich daar wonderwel hersteld te hebben en de nieuwe ook bosplant  van destijds, blijkt zijn werk om te vergeten goed gedaan te hebben.  Het is meteen ook genieten hier, van de rust en het vogelgepiep alom.  De vogels zijn uit de bewoonde gebieden waar zij gedurende de wintermaanden hun voedsel bekwamen, weer in de natuur teruggekeerd.  Het geluid van verkeer op de A2 sterft langzaam weg, naar stilte.  Mooi hier met het jonge ontluikende groen aan struiken en bomen, overwegend dennen, maar dus ook andere soorten.  Deze tocht is voor de echte rustzoeker en natuurliefhebber.  Rust en ruimte ten voeten uit.  Ga van bospaden naar een heideachtige vlakte, een brede zandweg op met eiken en berken op jaren, om via een hek weer bossen in te gaan.  De route al meteen een schitterende opener.   Ik hoor spechten kloppen aan boomstammen, mogelijk zoeken of maken zij al een plek om te nestelen.   Via toerfietspaden, moet ik vervolgens een doorgaande wat drukke weg oversteken, en kom aan de rand van het gewilde befaamde Leenderbos, waar  de club vandaag zijn rustpost op een grote parkeerplaats  opgezet heeft.   Na de pauze, wat vroeg, maar de ervaring leert  niet na te laten, en dus even verwijlen, want hierna volgt een flinke lus in de route.   Onmetelijk bos heidegebied, maar eigenlijk geen horeca.   De route hierna wisselt af met asfaltpaadjes, bos, veld en heidepaadjes.  Het is smullen hier voor de natuurgenieter.  De rust stilte en zo lijkt het alleen op de wereld.  Kom dan aan de rand van industrieterreinen op eerbiedige afstand, dat wel, en bereik zogenoemde visvijvers waar het wemelt van druk roepende watervogels, de vijvers vaak met grote hoge brede rietkragen.  Bereik ze met platte plankenbrugjes, zonder leuningen.   Graspaadjes tussen waterlopen sloten en vijvers door, heel mooi.   Kwakende ganzen vliegen laag over en zij krijgen prompt reacties op hun roepen van andere watervogels als lijkt ter begroeting.  Krijg even op afstand fabrieksterreinen te zien en kom vlak bij gehucht Deelshurk van Valkenswaard.  Toch houdt de parkoersman ons er verre van.  We slingeren voortdurend over platte bruggen over allerlei waterlopen  en diverse watervallen en ga om een  sas heen  en via een oud asfaltwegje naar een klinkerweggetje waar aan het wegdek bol lopend  lijkt of er een eeuw niet aan gewerkt is. Picknick banken noden telkens tot een zitje vandaag en door het hele natuurgebied, maar ik laat ze in tegenstelling dagjesmensen en andere wandelaars.  Moet een groot veld zonder pad oversteken waar uitwerpselen verspreid van allerlei vee of dieren liggen.  Vraag me af hoe deze oplossen en zie alras vele insecten en kruipend gedierte zich te goed eraan doen.  Smakelijk eten.    Een poos veldlopen brengt me  langs spontaan door de vele regenval de laatste maanden ontstane plassen en vennetjes op een fietspad en opnieuw mag ik later weer de bush in, volg het slinger pad verhard onder aldoor vogelgeroep, en jong lentegroen.  Stukjes bos staan onder water.  Ze liggen in laaggelegen gebieden.   Zie paarse dovenetel langs de paden, en andere bloemsoorten en planten opkomen.  Ook vallen aldoor wroetsporen op van zo lijkt het kuddes everzwijnen, die volgens geregelde publicaties zich in veelvoud in deze natuur ophouden evenals reeën en ander groot en klein wild.  Ik zal ze helaas niet tegenkomen.   Via een veerooster beland ik een poos op de LAW of GR route welke in Augustus jaarlijks bewandeld wordt, door een groep wandelaars die vanuit Diekirch in Luxemburg naar Valkenswaard  in de route zit.   Ik mag blijven genieten door onmetelijk bos en natuurgebieden, en genieten van de stilte en rust, enkel vogels geven hun aanwezigheid prijs middels gezang en gepiep.  Ik zwerf bospaden door en in en af.   Veel spar en oude en jonge den, en andere boomsoorten. Kom aan breed tweezijdig fietspad  wat dwars door de natuur leidt naar de landsgrens,  t.w. de befaamde Achelse kluis, een kloostergemeenschap precies op de grens.  Een reeks paden en boswegjes en asfaltpaden vervolgt.   Ik houd de genummerde opvolging van bepijling  conform duchtig in de gaten met mijn papier.   Vele bospercelen zijn in de loop der jaren bewerkt door boskap, en nieuwe bomen.   Oud hout laat men tegenwoordig in de natuur liggen en volgen door verrotting toch weer voedsel door en voor de bodem en natuur.  De verwachte zon  later op de dag houdt zich almaar schuil achter bewolking doorschijnend.   Ik geraak eindelijk weer op de rustpost van daarstraks.   Let op de tijd, reken even, en kom tot de conclusie, dat het nu wat krap in haalbaarheid wordt de volgende lus, die op papier zonder meer lokt om te doen.  Er lijkt zich ook een voetprobleem de kop op te steken, en na lang overwegen besluit  ik het risico niet te nemen.  Ik laat de lus en  neem de terugroute onder de voeten.  Best enerverend weer, houtsprokkelpaadjes zijn m´n deel duinen op en af, los zand, verharde grond en asfaltpaadjes wisselen snel af.  Bijzondere oude raar vervormde  grillige bomen kom ik tegen.  Plots lieve honden die gekroeld wensen te worden komen langszij, luisteren niet meer naar baasje en willen meelopen.  Uitgelaten beesten.  Volg smalle sluip door kruip door paadjes, waar de takken mijn schouders  voortdurend raken.  Hulst en bloesembomen vallen op, vraag me af wat voor bloesem.   Een enorm kale duinrug  komt in zicht, waarop honden rondrennen in hun uitgelaten speelsigheid.   Een trits z.g. Y splitsingen volgt op het is opletten op pijlen en nummering.   Ga paden op en af belegd met bladeren en afgestorven dennen naalden. Beland op asfaltwegje en zie op afstand het A2 verkeer en in de verte de Leendse  knoptoren, de blaos dus.  Ga een afslag in welke me brengt langs de paardenstallen en boxen van de beesten, die weer ter begroeting hun kop buitensteken.   Ik ben er weer dus.  Nog even een praatje met de burolisten van vandaag, waarachter ook de voorzitster assisteert.  Een praatje over organisatie en wandelbonds en wandelaangelegenheden.  Maar zeker druk ik ze op het hart, om de vrijwilligers van vandaag der club te bedanken, en ook de parkoersmensen die een prachtige tocht vandaag er weer uit wisten te brouwen, en de verzorgingsmensen als op de posten verdienen een dikke duim opwaarts.  Ik mocht en zeker de overige deelnemers weer een ronduit prachtige tocht genieten, welke in deze hoek van de provincie, dit qua natuurruimten, mogelijk maakt en door de clubs ten volle uitgebuit worden.  Jullie allemaal zeer hartelijk dank voor jullie inspanningen, telkens opnieuw.    Nu wacht me de OLAT tocht vanuit Vessem komende zondag waar ik ook weer naar uitkijk.  Aan u beste lezers gegroet, Houdoe,  en mogelijk treffen we elkaar eens of ooit op onze wandelwegen.    Peter Heesakkers

Gele seringen in diverse voortuinen zijn te zien op mijn weg naar de bus.   Noemt men dit geen gouden regen.   In Duizel vergis ik me bijna bij de juiste halte uit te stappen.  Een kleine twee kilometer gaans wandel ik de poorten van een zorginstelling binnen, een groot terrein met verspreid paviljoens.  Op dit terrein blijkt ook een laat ik het noemen rommelmarkt in voorbereiding.  Kan tussen de vele kramen door de ingang van het ontspanningspaviljoen betreden.    Ik stap na de inschrijfprocedure meteen aan.    Uit overweging van tijd.  Neem tevens een route mee voor de 30 k.m.   Je weet maar nooit als je je bedenkt.    Buiten de poort van de instelling, moet ik al meteen de berm invluchten voor een razende  flinke groep toerfietsers, en ook aan de overkant toert een damesgroep me voorbij.  Om de hoek verderop staat de groep stil voor de korte pauze met broodjes.  Het is even asfaltlopen.   Duik dan een fietstunnel in en kom op een bescheiden industrieterrein in aanbouw.   Mag dan al ras een nieuw aangelegd natuurgebied in wat ik me herinner van enige jaren terug toen nog in ontwikkeling, en nu al ver doorgroeid  met plassen, sloten, rietkragen jonge aanplant bomen divers.  Het ziet er al aardig uit met de begroeiìng.  Klim kunstmatige heuveltjes op en af met smalle graspaden.   De ecozone genoemd.  Voorwaar een verbetering met enkele jaren terug toen we over asfaltwegen naar natuurgebied De Pan op aan moesten.  Nu een schitterend intermezzo.  Raken even de bebouwing van dorp Hapert aan, en gaan smalle paadjes langs allerlei watertjes, en ruigtegebieden.  Het park na een poos weer uit een helling op naar viaduct over de autosnelweg naar Antwerpen, de afdaling weer in, en met een haakse bocht een asfaltwegje in wat met stuurt langs verspreide bewoning, waar twee flinke honden huis en terrein bewaken, maar zich voor mij veilig achter een afrastering    bevinden.  In de bermen vallen vele soorten distels op die opkomen.   Naast andere bloemen en planten.  Eindweegs verder gaat het dan De Pan in , een modderig pad, nu en dan bedekt met oude bladeren, maar het is glad en opletten.   Opvallend vaak jachthutten in de bomen, onbemand gelukkig.  Verderop moet ik door een hek en ga ik door overwegend heideveld.   Modderig en graspad veranderen in planken voetpad over overwegend moerassig gebied.    Het geluid van duizenden  krijsende meeuwen komt me van verre tegemoet.  Een enorme meeuwenkolonie, het ziet letterlijk wit van de meeuwen die zich op een grote waterplas bevinden.  Een herrie van jewelste, dat is voorstelbaar.  Ook ganzen vliegen laag over me heen.  Moet een dijkje op met begroeiìng weerszijds, moeilijk te begaan vanwege lastige boomwortels, is het omzichtig lopen. beide zijden water en waterplanten en grassen welke overgaat ene kant water en andere kant heideveld.  Kom aan brede heidebaan die me leidt naar een tent rustpost van de organiserende 55 plus club.    Het is er goed toeven, en tref nog diverse bekenden, en dan zit je al gauw langer dan gepland vooraf.  Heb vanaf hier nog een flinke lus te gaan voor de boeg.    De beschrijving laat aan duidelijkheid te wensen over nu laat ik zeggen ook te summier, en de pijlen zijn niet logisch geplaatst, en moet ze nogal eens zoeken, een z.g. T splitsing , wordt niet vermeld, of soms kruising genoemd.  Niet te min, het wordt een mooie ommegang, en ik ben zo lijkt het alleen op de wereld.  Ga legio paden op laantjes in, en almaar bos in al haar soort aanplanting.  Steek weg naar Mol Postel over en ga opnieuw de stilte in.  Het is een verademing, dat wel.  Tref enige struiken bloeiende brem en divers groeisel.  Blad aan de boom laat nog op zich wachten.  Moet even zoeken weer want beschreven is een T splitsing, maar blijkt een kruising van paden.  Beland aan de bosrand met akkers en velden, en zie op verre afstand klein Kempendorp genaamd Weebosch, behorend bij Luyksgestel.  Mag na uitzicht op, weer de bossen in, een laaghangende boom verspert mijn weg, en moet alternatief een route opzoeken, maar geraak toch op de juiste route.   Mag een heideveld wijds gezicht omheen lopen.    De route op papier is nu zeer beperkt aangegeven, maar ik volg braaf de aangegeven routebepijling.   Bepijling is  erg spaarzaam maar ik verlaat me op de z.g. gele  toeristen routemarkeringen.  Kom weer aan weg naar Eersel Mol Postel welke ik oversteek.  Brede bosweg ingaand kom ik na de lus weer op de rustpost uit.  Was een prachtige ommegang.  Na rustplaats ga ik weer de opener heide op, via een betonpad, dan tweesporig zandpad in die me eindweegs verder weer de bossen inleidt.   Alleen op de wereld brengt me  weer meer dagjestoeristen.   Dool weer veel paden in of door, en bereik plotseling een punt waar vanaf het snelwegviaduct mijn ronde door De Pan begon.  Ik moet terug het viaduct van weg naar Antwerpen over, en onderaan talud draai ik weer paden in langs een enorm transportbedrijf gaande, zie vele tientallen trucks. Nou ja meer dan tientallen, een duidelijk goed florerend bedrijf.  Motorgeronk wordt mijn deel, en  ik zal een crosscircuit omheen moeten gaan langs parkeerplaatsen.  Niet prettig om aan te horen, in groot verschil met de stilte der natuur welke ik achter me laat.   De route leidt me zelfs vlak langs het crossparkoers, en we zien de motorcrossers over de kunstmatige heuvels springen.  Verderop zal een dicht bos het geluid  isoleren.  Wel krijg ik een bosweg te gaan welke totaal vernield is door boswerk machines, en een modderige bende.  Later wordt het pad verhard met  vermalen puinsteen.  Het wordt toch nog een aangenaam eind van de route.  Gaan de boswerken voorbij met uitgedund bos en percelen kale vlakten van de bomenrooi.  Kom aan een slagboom welke duidelijk crossverkeer moet mijden maar ziet men vond een zelf gevonden en gecreèerd pad om toch in de bossen te komen.  Dan herken ik de weg aan het begin van de route welke me tegen de richting naar naar de finish brengt, en draai de ingang in het terrein op.  De markt op de binnenplaats is in volle gang.  Ik ga de kantine in me afmelden.  Hoor plots een bekende stem achter me ter begroeting. Kijk om, en tref Willie  uit Arendonk, hij finishte vlak achter me.  We drinken er samen nog een op en hebben nog een geanimeerd gesprek over koetjes en kalfjes.  Willie geeft me nog een lift naar de dichtstbijzijnde bushalte, en draait de weg naar het Vlaamse land op weg naar thuis, onder dankzegging.  Deze dag was zonder meer een goede gok.  Het was gister nog gissen en een keuze uit drie- vier andere tochten.  Het was vandaag absoluut een prachtige tocht, door het natuur en vooral bosrijke Kempenland.  Andere organisatoren dan gewend hier, maar ze zijn cum laude geslaagd, in overname en opzet.  Ik mocht ook onderweg de routemensen die de pijlen gingen ophalen nog uitvoerig bedanken voor een voor mij zeer geslaagde wandeldag.  Deze week woensdag wacht mij een tocht vanuit Leende, en komende zondag de tocht van OLAT vanuit Vessem.  Ik kijk naar beide erg uit.  Natuurschoon en rust verzekerd.  Tot dan geachte lezers. Een wandelgroet. Houdoe, tot volgend keer.    Peter  Heesakkers. 

Op mijn gang naar de bus, kom ik in de gazons al de paardenbloemen en meizoentjes tegen.  De kikkers in buurmans tuinvijver laten een snurkend geluid horen.  Een merel pakt voor  mijn voeten snel een takje in z'n bek en vliegt op.  Gaat al nestelen dus en dat toch vroeg.  De paasbloemen, of narcissen bloeien volop op de gazons, ik ontdek gaandeweg steeds meer opkomend groen, en ik hoor diverse kerkklokken luiden, welke me in de Paasstemming brengen.  Het  regent enigszins na, van de intense regen voorbije nacht.  Ik neem voorzichtigheidshalve mijn paraplu maar mee, en mijn regelmatige lezers raden het al;  het wordt en blijft droog, zo goed als toch.  Lijkt voorwaar een toverstok.  Aan het busstation tref ik een wandelaarster met dezelfde doelstelling en bestemming.  Onderweg vanuit de bus zie ik in diverse tuinen de tulpenbomen ofwel magnolia's in volle bloei staan, paarse en witte kleuren.  De lente is er al.   De zomertijd zoals men dit noemt is voorbije nacht ook ingegaan, met een uurtje minder te slapen.   Treed de zaal Dommelstroom binnen.  Dommelen schurkt met haar bebouwing tegen Valkenswaard aan, en behoort tot laatstgenoemde gemeente.   Rap na inschrijving begroetingen en wensen, een kopje koffie, en op pad.  Even twee straten te gaan  waarna ik in den buiten aanbeland.  Een slijkerig veldwegje stuurt me naar een asfaltwegje.  Niet ver van ons klinken motorgeluiden, het kunnen geen bromvliegen zijn tenzij reusachtige.  We zijn in de buurt van het befaamde Eurocircuit, waar zoveel is duidelijk een enorm motorevenement plaatsheeft in de vroege morgen.  Het geluid hiervan klinkt tot in de verre omtrek, door het verder nog rustende Kempische land.  Ga landerijen voorbij, met teelt allerlei, en al bewerkte akkerlanden, wachtend op drogere tijden.  Een plat brugje over met woeste stroom onderdoor, en vervolgens een graspad in.  Ik word met een grote boog om de bebouwing van Valkenswaard geloodst.  Fietspad op van de Luikerweg, richting Lommel-Hasselt.  Even verder deze weg oversteken, en een  smeedijzeren poort in van een groot particuliere bezitter zijne gronden .  Genoemd de theetuin.  Een rustieke plek met heggen, tuinen, kunstwerken, een theehuisje.  De vermoedelijke eigenaar staat trots met zijn honden aangelijnd, voor zijn riante woonstee, ter begroeting.  Ga langs lage geschoren beukenhagen.  Gaan tuin uit, een asfaltwegje op over de Dommelbrug met watermolen, waar het water onstuimig onderdoor stroomt.  Langs de uitspanning  Venbergse molen, nog volledig in ruste zo blijkt.    Terrassen leeg en geen leven te bekennen.  Een in de streek befaamd toeristisch verblijfplaats voor fietsers en zomaar wandelaars. Vijver en kanoplaats langsheen gaat het 't gebied, Malpie vennen en bossen in.  Een gruisverhard pad in en vervolgens slingeren we door ruigte en bosgebieden. Wat vroege dagjesmensen en joggers bezien het lint van wandelaars wat hun voorbijtrekt.    Natuurlijk krijgen we vragen vanwaar en waarheen, waarvoor we gaan, met ene goeie morgenwens.  Krijgen vaak vennen en de stroom te zien verborgen soms in rietkragen.  Het is hier goddelijk mooi.    Toeristische wandelpaden en pick-nick banken, en zomaar zitbanken wisselen af.  Klimmen en dalen over duinen tussen de bomen.   Over oud boomblad en afgestorven dennennaalden. Ons wandelpapier  die de route aangeeft is geduldig, pad hier , pad daar in, zoveelste pad en splitsing, de routeuitzetter {s} is geduldig.  Eigenlijk jammer dat het lover nog niet aan de bomen zit bedenk ik.    Een autoweg overstekend geraak ik aan de rustpost een uitgebreid scoutinggebouw, welke goed en goedkoop in allerlei consumpties voorziet, door ijverige verenigingsmensen van de club vandaag.  Wat een sfeer in de zaal.   Moet na verpozen achterom dit gebouw, weer de bossen in, eindweegs verder opnieuw over de weg en volgt een sparrenbos, welke overgaat in veelzijdige soorten bomen en bosaanplant.  Graspaadjes, zandpaadjes, her en der de modder wat ons niet deert, het is opnieuw genieten hier.  Eindeloos dolen we door de Malpiebossen.  Heb vaak dit bos bewandeld maar toch weer telkens nieuw padenwerk krijg ik onder de schoenen vandaag.  De parkoersmensen zijn met zorg bezig geweest om nieuwe paden te verkennen.  Hoewel de natuur veel afleiding biedt zal later blijken dat dit een erg lang traject is, waar een post of horeca ontbreken zal.  Men krijgt er wel natuur voor terug.  In de stille bossen horen we van verre tromgeroffel van een harmonie.  Ik vind na enig nadenken dat dit vanuit het dorp Borkel komt.  Het geluid draagt ver met de zuidenwind.  Over de boomtoppen scheert nu en dan harde wind, maar we lopen windvrij.   Stappen over boomstammen, en nu en dan slagbomen, die men laat liggen tegen ongewenste bos en motorcrossers.   Treffen eindweegs verder zoekende en spelende kinderen met ouders in het bos.  Het betreft een traditionele Paasei-zoektocht.  Zien op afstand aan een bosrand het dorp Borkel, huisjes en kerktoren en windmolen.  Gaan terug bos in  slingeren om fietspad dwars door de Malpiebossen, welke bijna aan de rijksgrens eindigen zal.   Een bremstruik met de eerste gele bloempjes valt op.  Volgt goudgeel gras, welke de latere paarse heide, overheerst met her en der altijd groene boompartijen als den of hulst b.v.  Nu en dan blijkt ook een houtkunstenaar zich uitgeleefd te hebben, met schitterende figuren uit boomstronken en afgebroken boomstammen, lijkt wel een gratis museum.   Moeten vennen en moeras overgaan via een  lange plankenbrug, waar gagel welig bloeit.  Om ons heen een golvend landschap met vergezichten duinen en heidegroen, bruin/geel met erg veel vennen grote en kleine geschakeld, met aldoor het goudgele gras van het pijpenstrootje.  Helaas erg brandbaar in het voorjaar.   Maar we zijn in onze nopjes zo prachtig het hier is.  Tussendoor houtsnijwerken te bewonderen.  Bij het lezen van uitleg op een der vele borden die alom staan, ontwaar ik een hommel, voor mijn neus.  Die is ook vroeg present ??  Even verder hopt een kikker over het pad, die zich snel verbergt in het hoge goudgele gras.    Wat verderop wordt een insectenhotel aangeduid en die komt al snel in het vizier.  Blijkt een wand in houtsnijwerk, met allerlei gaten in en uitgangen, kippengaas, en  talloze openingen, voor kruipend en vliegend gedierte.  Prachtig opgezet.  Kan er lang naar kijken.  Hier is bij nagedacht, dat wel.  Helaas is het hotel nog onbezet bij waarneming.  Zal vast anders worden.  Zet weer door in een El Dorado van natuur, en stilaan verlaat ik  de vlakte van talloze vennetjes en grotere, heide en zompige moerassen voor opnieuw boswerk.  Graspaden net werken in en door.  Bereik ik later weer een doorgaande snelweg, steek deze over en beland weer in het  scoutinggebouw.  Laat me een voortreffelijke kop tomatensoep smaken, en nog wat warms, en na her en der klets met medewandelaars zet ik mijn tocht weer voort.  Tref eenmaal buiten de parkoersuitzetter die gealarmeerd, per telefoon orde op zaken moet zetten, ergens aan de laatste kilometers zijn pijlen verdwenen.  Ik kan de man ter plaatse enorm complimenteren voor zijn inspanningen het geweldig mooi parkoers, zonder af te doen aan jarenlange even zo goede uitzetter Ad Ph. , die om goede redenen voorlopig zijn routepennen weggelegd heeft en naar ik verneem op andere wijze aan het welslagen der tochten meewerkt.  Opnieuw komen motorcrossgeluiden opzetten met een even zo luide speaker der wedstrijd.   Later gaan we zelfs langs de hekwerken van het terrein en zien duizenden motorsupporters/ toeschouwers op de heuvels en tribunes zitten en staan . Gaan ook langs enorme volzette parkeerplaatsen honderden nee duizenden auto's en   caravans, uit heel Europa zien we nummerborden.  Zelfs van overzee.  Ieder zijn vermaak en sportliefde denk ik maar.  Ik houd het rustiger en zoek de rust en genot op mijn wegen.  De lucht trekt snel dicht en ik word op mijn laatste kilometers vergast, op een malse regenbui, mag dus alsnog mijn wapen tegen de regen inbrengen, de paraplu.  Voor de rest mag gezegd viel het met de neerslag meer dan mee.   Mogen uitlopen langs een binnenweg die naar Dommelen leidt over een fietspad.  Een doorsteek tussen groeiende nieuwbouwwerken, een drietal straten kom ik aan de doorgaande dorpsweg, die me brengt aan het finishlokaal.  Achter een verfrissing kijk ik dankbaar terug, op een werkelijk schitterende tocht, met zorg uitgezet door prachtige natuur, maar ben ook dankbaar en eigenlijk ontroert met diep respect voor de inzet, als op de rustposten en allen van de club, die voor de wandelaar vrijwillig in touw zijn geweest vandaag.  Een memorabele prachtige paasdag.  Je blijft er terugkomen in die wetenschap vooraf.  Beste lezer{s} van mijn kant alle goeds toegewenst. Tot volgend keer.  Gegroet.  "Houdoe", op z'n Brabants.  Van  Peter Heesakkers     

Klokvast verschijnt er licht van de auto in de duisternis, in de straat, en komt Noud in beeld. Vanaf hier gaat het richting broer Wim's woonstede, om hem op te halen voor de trip naar Oisterwijk.  Genaamd De Parel van Brabant.  Helemaal niet ten onrechte overigens.  Het dorp is een gewild oord voor toeristen en kampeerders, en campings zijn er dan ook in overvloed.  Oisterwijk is gewild ook onder dagjesmensen, vanwege haar uitgestrekte heide, bossen, en vooral zijn vennen.  Dat belooft dus voor de wandelaar.  Het startburo is voorzien in een grote horecagelegenheid aan de zuidkant van het dorp niet ver van zijn bebouwing, eigenlijk temidden van haar veelgeprezen natuur.  Het is even zoeken voor ons, de vele wegwijzers naar etablissementen en toeristische trekpleisters, zijn wat klein en onleesbaar bijna vanuit de auto.  We geraken er dan toch.  De enorme parkeerplaatsen zijn op dit vroege uur nog nauwelijks bezet, en toch, er zijn al 60 en 50 tot 40 k.m. r -gangers onderweg, in de ochtendlijke schemering.  Wij zullen het op minder afstand gaan doen.  Noud installeert zijn dia-apparatuur, en we wachten gedwee vervolgens op onze starttijd limiet.  In de zaal lopen de kilometervreters meest in sportieve uitrusting af en aan.    Dan mogen wij op weg in het inmiddels verschenen ochtendlicht.  Gaan over een brug van een stroom langs een smal zandpad die stroom tijdelijk volgen, langs volkstuinen, en nog te ontginnen landerijen, op verre afstand de bebouwing.  Tot aan bord Oisterwijkse bossen, en hier begint het natuurfeest waarvoor we kwamen, gaan langs het eerste ven, horen en zien wilde ganzen, die het vroege wandelvolk trachten te ontvluchten.  Ik was erop bedacht  het voetpad in de gaten te houden vanwege gemeen opstekende boomwortels, en toch.  Ik schop tegen een boomwortel aan en verlies controle over mijn lichaam en zijg ter aarde, languit voorover op mijn borst. mogelijk heeft de winterkleding erger als breuken voorkomen, sta wat moeizaam op, en bemerk geen nadelige gevolgen.  De natuur biedt me afleiding om alles te vergeten.  Zandpaden , asfalt en klinkerwegjes wisselen af.  Ruiterpaden, sterk en snel wisselend bos als berken eveneens. Het wemelt van de toeristisch aangeduide wandelroutes voor elk wat wils.  We hadden de treinen op afstand al gehoord, en geraken ook al rap aan de spoorweg, we worden extra gewaarschuwd voorzichtig over een smal ijzeren pad de spoorbaan over te steken, dit pad zou bijna afgesloten zijn, maar een nabijwonende baron, wonende in naburig kasteel, heeft dit voorkomen.   Gaan langs een rivier en steken een brug over met waterval van anderhalve meter diep. Vervolgen zandwegje door natuurgebied behorend bij  kasteel Nemelaer genaamd, en tegenover de oude kasteelpoort, de openlucht is de rustpost voorzien.  Laten ons de koffie met brood goed smaken, en zetten voort door boslanen.  Raak dan even in wat open landschap maar voor even want mogen  een spoorwegovergang nemen, terug in de omslotenheid van moeder natuur.  Riviertje Rosep over, een fietspad op, de onvolprezen Kampina heide en bossen in.   Fietspad, dus niet brommen, duidt een verkeersbord, welnu ons hoor je niet brommen, wij genieten met volle teugen.  Eindeloos dolen we door de rust in de natuur die sterk en  snel wisselt in aller soorten bos, zandwegjes en talloze vennen groot en klein.  Zandheuvels, grindpaden gaat het door en langs.  Het wandelpapier is geduldig in haar omschrijving waar en wat te gaan.  Vergezichten over geschakelde waters, lees vennen.  watervogels alom in geluid en soort, het is een regelrecht paradijs.  We ontmoeten veel z.g. dagjes mensen in wandeloutfit, die hun eigen routes hebben.  Een nieuwe wagenrust zoals het genoemd wordt zijnde eigenlijk een marktkraam met  vouwbare bankjes dient zich aan.  Een naburig verzetsmonument trekt onze aandacht, met beschrijvingen van de gebeurens eertijds en de schuilplaats van onderduikers.  Na dit intermezzo even een doorgaande asfaltweg wat al gauw ons een graspad instuurt met begroeiing weerszijds om opnieuw de bossen in te gaan na wei en akkerlanden.  De zon breekt in volle glorie door, een zonnebril weerhoudt het felle licht.   Zandbergsven en Kromven dienen zich aan in een schitterende weidsheid Vennen temidden van heide en een stapel zwerfstenen als in de vorm van een Drentse hunebed, ter nagedachtenis van natuurvorser Jhr. Mr. van Tienhoven zo het opschrift luidt.   Opnieuw voelen we ons klein in de wijdse natuur, het is genieten met een grote G.   Een onderdeel van het Groene woud-gebied.  Echt Brabants glorie hier.  Dan een veerooster overgaand, gaat het verder over boslaantjes, en landerijen tot aan de derde rustpost.  In tegenstelling tot andere tochten vandaag geen horecarust.  Wat ons niet deert, zo kan men een natuurroute uitzetten met het summum van genot.   Laten ons de koffie soep en broodjes goed smaken, en vervolgen na enige tijd.  Het bos gaat van opener naar velden en langs riviertje de Rosep wat wel erg vochtige oevers heeft, over half zand en hoog graspadenwerk inmiddels platgetrapt en verraderlijk modderig, door de voorgangers ga ik behoedzaam voort. Dan dwars door weiland, een fietspad langs asfaltweg over en langs en verderop gaan we een stuk campingterrein in.  Een deels afgebrande kantine stinkt nog na van de brand.  Een hoog ooievaarsnest langsheen nog niet bewoond, nog te vroeg, beland ik in meest open landgoed genaamd Het Lot. Verspreid nieuwe aanplant bomen aller soort in vroeger weidegebied, het riekt er naar mest, en flink, dat wel.  Aan randje bos weer via een oude dikke palenbrug een beek overstekende opnieuw het bos in.  Na paden toch weer verhard fietspad wat ons bij uitspanning Venkraai afzet.  Weer tijdelijk boswerk te gaan, en dan brug over een stroom, De Reusel genaamd.   Twee draaipoorten doorgaan. Wandelknooppuntpalen te over, voor de toerist, als ook onderweg alom.   Tref een natuurgids van gidsorganisatie IVN die een groep volgers heeft en de gids pakt zomaar uit het oude bruine lover op de grond een pad op, ik kijk even mee, en zet na uitleg het beestje weer in het blad waar het fluks beschutting zoekt.  De paddentrek is vroeg op gang gekomen, door uitzonderlijk zachte maar natte winter, wat hier en daar onderweg ook te zien is aan afzettingen langs wegen om de beestjes voor een wisse dood door autoverkeer, moet behoeden.  De trits boswegjes en paden blijven vervolgen, totdat we plots aan de deur van de zaal van onze finish staan.  Harde bezems aan de ingangsdeur noden ons de modder van onze schoenen te vegen, aan voetzolen en zijkant schoenen, handig en goed gezien, en betreden de zaal om ons af te melden.  Hier is het nog lang en gezellig navertoeven, met aldoor binnenkomende wandelaars, bekenden en nieuwkomers.  Als de binnenkomst afneemt beslist Noud zijn dia spullen op te ruimen, en aanvaarden we de thuisreis.  We vonden het een schitterende dag, een paradijslijk natuurschoon, in inderdaad De Parel van Brabant,  terecht genaamd.  Onderweg via een andere route naar huis via binnenwegjes, botst helaas een automobilist achter op de auto waar we inzitten.  We lossen dit administratief op, met eigenlijk minimale schade, gelukkig, en geen lichamelijke klachten.  Noud heeft deze dag weer vastgelegd met zijn spiedende camera.  Om dat te kunnen zien gaat U naar de site OLAT.NL en vervolgens fotoalbum.    Mij wacht komend Paasweekend een tocht vanuit Dommelen -Valkenswaard.  Zeker ook een omgeving, niet te versmaden.  Tot dan beste volgers van mij.  Zeg U,  Vrolijk Paasfeest.  Houdoe. een volgend keer.  Van:

Peter Heesakkers