Mijn voornemen om elke dag een kwartiertje te schrijven : het is er niet van gekomen.
Zojuist mijn laatste pagina omgeslagen van het boek dat ik gelezen heb van Doris
Lessing : "The Diary of a Good Neighbour" archieslecht vertaald door "Oud en Alleen"
Dit is het derde boek van haar dat ik in een paar maanden uitlees. Mijn bewondering
voor deze Nobelprijswinnares  groeit na ieder boek. Geweldige schrijfster, geen
adjectieven  genoeg om dit talent te omschrijven.
Hierbij beloof ik mijn best te doen hier regelmatig een paar regeltjes te schrijven. Kon ik
mij maar wat meer tijd aanschaffen. Dat is het enige wat een mens met geld niet kan
kopen. Maar vandaag komt de techniek zowat alle dagen met iets nieuws in de gazet.
Laat de wetenschap er een keer op los. Zien wat het wordt.
Een groet aan mezelf want ik vermoed dat ik mijn eigenste enige lezer ben.

Felicie

Dat het, beste mensen, gezond is, geestelijk toch, om elke dag een kwartiertje
te schrijven. Ja maar waarover ? Dikwerf denk ik : daar erger ik mij nu aan zie.
Dat wil ik opschrijven. Zit ik dan voor mijn scherm dan is de inspiratie foetsie.
Wel als het dan toch zo gezond is, hier erger ik mij dan aan, niet mateloos, wel
een klein beetje.
De laatste show bijvoorbeeld. Waarom moeten wij getuige zijn van dat gekus ?
De ene keer wel, de andere keer niet. Van tijd tot tijd drie dan weer twee en
dan blijft er eentje in de lucht hangen. En daar vrees ik dan voor. Ach toe liever
geen gekus. Richt de camera maar op de muziekzien. We zien Frieda meer dan
genoeg in die show, de laatste van de teeveeavond.
Mijn kwartier zit erop. Nu is het wachten op mijn gezonder geworden psyche.
Maar wie zal het zeggen ?Ik zal het een keer gaan vragen aan mijn therapeut.
Die weet dat soort dingen.
Doei.
Felicie

Het gaat er niet om hoe anderen
over mij denken, maar hoe ik over
mijzelf denk.