Op het potje staat 'verdriet'.
Ik doe er vaak verdrietjes in,
want als ze klein zijn, huil ik niet.
Steeds als er iets tegenzit, er iets gebeurt wat ik niet wil, open ik het potje, gooi het er in heel stil.
Maar gisteren was de laatste druppel iets te veel
Van al die stukjes klein verdriet kreeg ik een brok in mijn keel.
Mijn hand begon te trillen
Verdriet vloog met golven uit de pot
Een traan begon te rollen,
Ik voelde mij erg rot.
Een onbedaarlijk snikken
deed me trillen overal,
Ik zat echt tot mijn haren
In het diepste diepe dal
Het was met rood omrande ogen
Toen ik mijzelf weer rustig kreeg,
Opgelucht keek ik naar mijn potje
Het potje, dat was leeg.
Dus zie je iemand lopen, rode ogen en heel bedeesd
Dan vraag je niets meer, dan weet je,
haar potje is pas vol geweest.
Dit gecicht is van