Archief

Ons mams op visite ...

09-05-2007

Kelsey*

Hallo, dag Madammeke, leuk zeg dat ik bij jou op visite mag komen, ik vind het een grote eer, dus ook een grote dankjewel!

Mijn naam is Yvette, "ons mams" voor de kleinkinderen en zo noem ik me ook in Bloggenland. Ik ben 60 jaar geleden geboren in Antwerpen en woon daar nog altijd, in een randgemeente dan wel.

Ik was de oudste van vijf maar als kind was ik altijd een héél verlegen meisje en  ik ben nog steeds een beetje "een teruggetrokken vrouw" zoals men dat zegt. Ik ben geen prater en/of verteller maar ik kan wel héél goed luisteren naar de problemen en belevenissen van anderen. Kort gezegd, ik ben geïnteresseerd in het doen en laten van andere mensen. Sommigen zullen dit nieuwsgierigheid noemen maar dat is helemaal niet zo hoor. Daarom wou ik graag psychologie studeren, maar dat was te hoog gegrepen voor mij.

Denzel, Dante, Damy, Joni, Kelsey

Ik kijk ook altijd liever de kat uit de boom. Ik ben al 41 jaar gehuwd met mijn man en samen hebben we 4 kinderen (3 meisjes en 1 jongen) en 11 kleinkinderen en tegen het einde van dit jaar verwachten we nummer 12.

Ons tiende kleinkindje is Kelsey*, een jongetje, overleden toen hij 14 maanden "jong" was aan de erfelijke spierziekte "Werdnig-Hoffmann", waarvan ik ook draagster ben. Veel over ons engeltje kun je vinden op z'n blogje en ook op de vlindersite die z'n mama voor hem gemaakt heeft. De dood van m'n tiende kleinkindje heeft m'n leven veranderd. Ach, door heel groot verdriet word je een ander mens, ik mag wel zeggen dat een stukje van mezelf mee is gestorven met ons Kelseyke*.

Zijn overlijden en het immense verdriet van m'n dochter (mama van Kelsey*) heeft me enorm, enorm aangegrepen, het is het ergste wat ik heb meegemaakt. Het is nu 18 maanden geleden en sindsdien heb ik in niks nog plezier, echt gelukkig zijn hoort er nimmer bij, alles heeft altijd die donkere schaduwzijde. Mensen, hoelang het geleden is dat ik nog eens goed gelachen heb!? Ze zeggen dat het slijt??? Nu, volgens mij verwerk je de dood van een (klein)kind nooit. Je moet het een plaatske geven zeggen ze ... wat bedoelen ze daar eigenlijk mee? Zou het begot niet weten, maar soit, we zien wel ...

Mijn man werkt (nog altijd) als bediende bij het OCMW. Ik ben een huismusje en daar voel ik me goed bij.  In ons gezin draaide alles om sport. Onze kinderen beoefenden de korfbalsport, m'n man was voorzitter van een clubke en ik maakte ook deel uit van het bestuur, ik nam de administratieve taken op me en stond regelmatig achter de toog in de kantine en daar voelde ik me ook goed bij hoor!

Maar dit is nu allemaal verleden tijd. Op dit moment ben ik "ineetmama" in een kleuterschool en eigenlijk gaat me dit wel goed af, je krijgt zoveel vriendschap van die kleutertjes. Wandelen met de hond doe ik ook regelmatig want ben een hele grote dierenvriend, ik doe echt geen vlieg kwaad, letterlijk en figuurlijk dan!

Waar ik echt kan van genieten is "een saunake nemen" en dit probeer ik toch heel regelmatig te doen. Dat kan toch zo'n deugd doen hé mensen, je voelt je herboren!

Reizen zegt me niet zo heel veel, naar de kust en de Ardennen en daarmee houdt het op en ik heb niet het gevoel dat ik iets mis. Ik hecht niet zoveel belang aan luxe, dure luxe bedoel ik dan, want voor sommigen is een bad, een tv, een pc, een auto enz. ook luxe natuurlijk! Geld is niet belangrijk zeggen diegenen die het hebben maar ik heb het niet. Heb in het leven wel dikwijls ondervonden dat je met geld ALLES kan kopen, behalve gezondheid uiteraard!

Mijn kledingstijl ... Geef mij maar losse kledij, eigenlijk loop ik het liefst rond in een trainingspak, heb een hekel aan mij "opmaken" en het enige wat ik op mijn gezicht doe is een dag- en nachtcrèmeke. Ik heb in de badkamer ook nog een handcrème en bodylotion staan en uiteraard ook zeep en haarshampoo, hé! Ben al zo grijs als een duif, dus af en toe een kleurshampooke hoort er ook bij.

Mocht ik mezelf veranderen? Ik zou me groter maken, ik ben 1m56 klein en ik gaf mezelf een mooie bos haar want pluimen maken de vogel, nietwaar?! Als je haar maar goed zit, toch?! En ik zou mezelf ook veel meer zelfvertrouwen geven want dat is iets dat ik dus niet heb, ik moet eigenlijk in mezelf leren geloven zoals ze dat zeggen, hé.

Maar wat ik het allerbelangrijkste vind? Dat m'n kinderen gelukkig mogen zijn en dat ik gezond mag blijven, dat ik gezond mag "oud" worden ... maar dat willen we natuurlijk allemaal, hé bloggertjes?!

Voilà, dat ben ik dus ongeveer... hmhm, denk ik??? Bedankt, lieve mensen, voor het lezen en bedankt, lieve Sjoeke, ik vond het fijn om bij U te mogen zijn, je bent een toffe Madam!

Blog:

Ik ben Harry De Coninck en ben geboren in Ternat op 26-7-1945, als 2-de uit een gezin van 7 kinderen. Ik heb nog 3 broers en 3 zussen. In Ternat ben ik beter gekent als "Piet van Koning". Op mijn 15-de ben ik aan de slag gegaan bij de firma Cetel (een onderafdeling van AEG-Telefunken) daar leerde ik mijn stiel, namelijk bobineur van elektromotoren. In datzelfde bedrijf leerde ik ook huishoudtoestellen herstellen, wat gauw een passie voor mij werd!

Door mijn toenmalige vriendinnetje, die graag een liefdesbrief kreeg, is mijn interesse in gedichten schrijven ontstaan en gebleven. Later kwam ik mijn huidige vrouw tegen, liefde op het eerste zicht. Wij zijn dan ook al 37 jaar gelukkig getrouwd. Wij kregen een dochter en noemden haar Elke, die nu 26 jaar is en met haar vriend Tim in Haaltert woont.

Mijn vrouwtje 

Mijn hobby's ...
Na een periode van 5 jaar als wielrenner, begon ik te voetballen. Op 35- jarige leeftijd werd ik scheidsrechter in de KBVB. Omdat ik intussen tijd als zelfstandige begon te werken moest ik helaas bij gebrek aan tijd deze hobby na 14 jaar laten varen. Van dan af werd mijn beroep bobineur en hersteller van huishoudtoestellen mijn hobby. Een leuk tijdverdrijf is eveneens gaan fietsen met mijn vrouwtje aan de oevers van de schelde in Sint Amands. Ook gaan vissen met mijn vrienden is voor mij een uitlaatklep. Eerst deed ik dit om thuis eens een keertje weg te zijn. Maar na een tijd heel passioneel, ik begon wedstrijden te vissen en deed het zeker niet slecht ... Spijtig ben ik sinds 3 jaar ziek geworden. Een op hol geslagen schildklier deed me op 14 dagen tijd, 14 kilo vermageren. Ik heb intussen reeds 3 maal een radioactieve pil moeten innemen om de schildklier terug op niveau te krijgen. Maar heb nu de ziekte van Graves gekregen en is mijn zicht vermindert.

Maar nu ben ik mijn grootste verslaving tegen het lijf gelopen, mijn PC-ke en de blogs op SeniorenNet. Soms ben ik al om 5 uur ’s morgens bezig met bezoekjes af te leggen. Op een dag ben ik begonnen met een spreuk achter te laten als button en sommige mensen stuurden me dan een berichtje om mij te bedanken omdat het hen zo een goed gevoel gaf. Nu laat ik alle dagen een buttonspreuk achter bij mijn blogvrienden en dit is nu een beetje mijn handelsmerk geworden.

Dit is zo een beetje mijn leven dat soms wel een interessant tintje krijgt door mijn PC-ke ... Voorts wil ik ook mijn dank betuigen aan de blogvrienden die me reeds van in het begin gesteund hebben en waar ik reeds veel van geleerd heb.

Sjoeke, omdat je het zo mooi vraagt doe ik er nog een bezoek spreukje boven op

De  stijl van "Joëltjeblues"

10-04-2007

Met regelmaat volg ik de rubriek " de stijl van … " op het blog van Madammeke. Groot was echter mijn verbazing toen ik van haar de uitnodiging kreeg om eveneens hiervoor mijn eigen bijdrage te leveren. Hierna volgt dan ook een bescheiden poging en ik hoop dat jullie het leuk vinden. Ondertussen weten de meesten onder de bloggers dat ik mezelf beschrijf als een prettig gestoorde drummer. Bluesmuzikant in hart en nieren, met een eigen band "Rude Roots " en uiterst sportief (actief tennis, fietsen en toeren met mijn moto) Het Blues & Rock gevoel en de sportiviteit zijn aspecten die dan ook terug te vinden zijn in mijn outfit. Zo heel veel kledij koop ik niet, maar wel degelijke stukken. Merken die voor mij de perfekte pasvorm hebben en waar mijn voorkeur naartoe gaat, zijn Levis, Marlboro, Peak en Tommy Hilfinger. Qua kleur en snit zeker niet te bombastisch en opvallend. Ik hou het liever sober.

In mijn kleerkast zijn steeds een paar jeans en kantoenen broeken te vinden met bijpassende hemdjes die ik er graag los boven draag.Dit omdat het een combinatie is die aldoor kan, vind ik. Mijn hemden hebben altijd opstaande kraagjes. Dit is een beetje mijn handelsmerk geworden. Vind ik nu een leuk hemd maar met de klassieke, strenge kraag dan kan ik steeds terecht bij een brave dame, ex-modeontwerpster uit mijn buurt, die het in een handomdraai voor me aanpast. T-shirts vind ik ook fijn om dragen en dit zeker op onze optredens. De meeste koop ik op concerten waar ik naartoe ga. Zo heb ik er een aantal met prints van mijn favoriete Rolling Stones. Wat vesten betreft ben ik nogal een ‘maniakske’ en dan valt mijn keuze meestal op leder. Alhoewel een lekker zittend, bluesy-look fluwelen vest eveneens mag of dan ook weerom een jeansvest. In een maatpak zal je me dus nooit vinden.

Bij sportieve kledij behoren natuurlijk dito stevige schoenen of boots aangepast voor de gelegenheid. Om te sporten gaat mijn voorkeur naar Adidas. Alledaags en voor optredens kies ik voor het merk O’Neill. Voor de verzorgingsprodukten kan ik kort zijn. Sport is enorm belangrijk voor me en dit doe ik dan ook intensief. Vandaar dat ik als welkome verfrissing veelal kies voor een merk als bvb Adidas. Dit was zowat de stijl van "Joëltjeblues" in een notendop. Lekker sportief, niet TE trendy maar ik wil er wel altijd goed uitzien.

Madammeke, bedankt voor de uitnodiging. Het was me uiterst aangenaam als gast aan je blogje te mogen meewerken en nog veel succes en blogplezier.

https://blog.seniorennet.be/joeltje/

Groetjes,

Tja, ik krijg zomaar een uitnodiging van Sjoeke om mezelf een beetje bloot te geven. En och een béétje bloot geven vind ik niet erg. Niet helemaal vandaag, want daar is het nog een ietsepietsekie te fris voor. Ooit op een Dove kalender dan? Ik zou het niet kunnen vertellen.

Goed dan, ik ben dus Thea, een menselijk wezen van het vrouwelijk geslacht. Geboren op een derde donderdag in september van het jaar 1941 in een grote stad bij het Scheveningse strand van ons vlakke Nederland. Nummer zeven op de rij van een kinderrijk gezin. 20 jaar was ik toen ik (nog maar pas een paar jaar uit de schoolbanken) in het huwelijk trad met de man waarmee ik nu reeds bijna 45 jaar getrouwd ben. Als een echte maagd … trouw tot in het eeuwige. Kan ook niet anders want ook manlief is onder het sterrenbeeld maagd geboren.

Ik heb na mijn schooljaren wel een aantal jaren bij een of ander bedrijf gewerkt, (thuis natuurlijk veel langer en eigenlijk doe ik dat nu nog steeds nietwaar!) Eerst in een kantoorboekhandel (is daar mijn liefde voor schrijven soms geboren???) en later een paar jaar bij de K.L.M. op kantoor. Niet al te lang, want al snel na ons huwelijk kondigde onze eerste baby zich aan en na zijn geboorte bleef ik jarenlang thuis om huismoeder te zijn en van de kinderen te genieten. Manlief en ik hielden (en houden eigenlijk nog steeds) beide van dieren en het buitenleven en we hebben dan ook jarenlang in een dorp gewoond. Eerst in een gewoon rijtjeshuis en later zelfs in een door ons zelf verbouwd boerderijtje. Dat was onze lust en ons leven. Samen hebben we twee kinderen (een zoon en een dochter) grootgebracht, zelfs groter dan we zelf zijn. Niet moeilijk hoor, wanneer je zelfs maar 155 cm ben en manlief net iets groter. Twee prachtige kleinzonen hebben we nu dankzij onze zoon en schoondochter en zullen er hoogstwaarschijnlijk geen bijkomen. Maar … we zijn er meer dan tevreden mee, want we hadden er al niet meer op gerekend. Ik was dan ook al 60 geweest toen ik voor het eerst oma werd.

En dan hobby’s!

Mijn allergrootste hobby is tegenwoordig toch wel het schrijven, op het blog of ergens anders. Schrijven over van alles en nog wat. Kinderversjes en verhaaltjes (daar probeer ik dan ook eigen tekeningen bij te maken), columns voor een wijkblad, gedichten en verhaaltjes bij de schrijfclub. Ik heb zowaar een kinderboekje officieel op mijn naam staan. ‘Van Olifanten en Andere Zaken’ heet het en het bevat een kleine dertig korte verhaaltjes voor kinderen op rijm.  Op mijn blogje kun je een link vinden naar dat boekje. Jullie snappen natuurlijk wel, dat ik ontzettend trots ben op mijn eerste boekenkind en wie weet komen er nog meer boekenkinderen bij. In de jaren van we onze hobbyboerderij hadden we diverse beesten, waaronder schapen en melkgeiten. Ikzelf ben mijn leven lang al stapel op dieren geweest en tijdens ons huwelijk hebben diverse dieren heel lang een plekje in en om ons huis gedeeld. En over die dierentijd zijn nog heel wat verhalen te vertellen. Daarna kwam er een tijd dat de beestjes – met uitzondering van de honden - opgeruimd moesten worden (ziekte en narigheid zijn ons ook niet bespaard gebleven) en wij zijn toen een aantal jaren met een camper rondgetrokken. Onder andere naar Turkije en Noord Afrika met vaak onze honden als gezelschap.

Ook over die reizen liggen nog vele verhalen te wachten. Die tijd van grote reizen maken is nu voorbij en zelfs ons heerlijke boerderijtje is omgeruild voor een seniorenflat. Gelukkig zijn we sinds een half jaar in het bezit van een stacaravan (onze Datsja noemen wij het), waar we naar toe kunnen gaan wanneer de natuur ons roept. Voor al de andere dingen, die mensen van mij en mijn doen en laten aan de weet willen komen, lijkt het me goed om mijn blogje eens te bekijken, want Sjoeke zit er vast niet om verlegen dat ik hier haar hele blog in beslag neem. Er moet toch ook nog een beetje van de nieuwe mode op komen. Aan mij is dat wel niet echt besteed, want meestal ga ik in gemakkelijke kleren zoals een lange broek en trui door het leven. Maar af en toe kan ik het toch niet laten om iets echt moois aan te trekken. Dan wordt het prinsesje, dat ergens diep binnen in mij leeft, weer even wakker en dan maak ik me zelfs op en spuit mijn lievelingsgeur (Giorgio Beverly Hills) op en kijk in de spiegel of ik echt dat prinsesje weer kan zien.  En soms, heel soms lukt dat en dan voel ik me de mooiste van de heel wereld.

Mijn blogje ALTHEA is te vinden onder: https://blog.seniorennet.be/thea

En mijn reisblogje vind je onder: https://blog.seniorennet.be/altheareizen

Ja ik heb mijn blogje ALTHEA genoemd, omdat er in principe slechts eigen werk op mijn blogje te vinden is. Dat is ook altijd mijn doel van zo’n blog geweest, iets wat helemaal van mij is. En ik vertel dan ook over van alles wat ik op dat moment leuk, fijn, vervelend, aangenaam of belangrijk vind. Soms in dichtvorm en vaak geflankeerd door prentjes van of door mijzelf. Kom gewoon eens kijken wanneer je zin of tijd hebt.  Je bent altijd welkom.

Sjoeke, hartstikke bedankt voor je uitnodiging en het feit dat je me hier de gelegenheid gaf om mezelf een heel klein beetje bloot te geven.