Ik ben wel stil, al een tijd, er is spijt om zoveel dingen die zich ophopen nu.
Mijn buurvrouw werd weken geleden geopereerd, een zeer zware ingreep, en nu leeft ze al weken zonder het echt te beseffen.
Altijd was ze berijd om anderen te helpen, nu zit ik naast haar, met haar handen in de mijne, woordenloos bijna. Als ze mij soms bekijkt glimlach ik haar toe en probeer tot haar door te dringen, met woord en warmte.
Ik las ooit 'het is niet alleen pluk de dag, maar ge moet hem ook durven beleven, er iets van maken'.
Veel te weinig zijn we ons daarvan bewust en dat is ook de reden waarom ik nog bewuster probeer 'te leven' met alles wat er zich aandient.
Vriendschap wordt beschreven in alle mogelijke toonaarden, maar plots komt er een wending in de mogelijkheden die we als doodgewoon ervaren, en wordt het smachten naar wat is geweest, met hoop op het terug krijgen van wat zo hartverwarmend was.
Gewoon is eigenlijk buitengewoon in vele soorten omstandigheden!
bobane
