NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Zoeken in blog

BBrutal
OOrderly
JJoyful
AAccurate
KKeen
OOld

Name / Username:

Name Acronym Generator
From Go-Quiz.com
Laatste commentaren
  • Thanks (Tyler)
        op foto trouw
  • Male Enlargements (Surgical and Non-Surgical Male Enlargement)
        op foto trouw
  • Male Enhancement (Bathmate)
        op foto trouw
  • extenze (Best male enhancement pills)
        op foto trouw
  • he he (Lieve)
        op Olà
  • altijd leuk (Thea)
        op Olà
  • even terug ? (ani)
        op Olà
  • Goedemiddag (Dirk)
        op Olà
  • 5QShDGKPEe (3JbCKahvYd)
        op foto trouw
  • YlKU5OJqPq4E (Ybq7EG66pRZ)
        op FOTO LOGO ANTWERPEN
  • hello hello hello - nice to see you, please visit again!
    hallo, olà, doei, bonjour, bedankt voor je bezoekje!
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    NABORAM
  • Hier vind je informatie over borstkanker : website Antwerpen
  • een moeder aan de computer
  • dear son...
  • The good old days.

    Foto
    New Page 1

     

    this picture shows a line of little girls holding hands facing the immensity of ocean waves.
    Alone they might be washed away, but together they stand strong.
    Thank you each for holding my hand somewhere along the way when I was facing a wave of my own.
    I hope you will reach for my hand when your own wave threatens.

     All of us girls,

    Old and young,
    Near and far,
    Hold special memories of good times we've shared.
    We've had our share of hard times when our friends were there to make us feel better.
    We've shared...
    our hearts,
    our time,
    our secrets ,
    our fears,
    our hopes

    and our dreams.
    Let us never break the chain of friends!


    Mrs.Bo and Mr. Silver

    24-07-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de minder avontuurlijke ...

    Ik zit hier nog steeds aan onze geliefde Noordzee kust, nogmaals in het kot van de nacht, in een killige, klammige caravan ('t is nog nacht hé)  en ik ben dankzij de decibels van mijn teerbeminde zilveren op dit ongoddellijk uur blogjes aan't lezen.

    Ik kom net van het blog van Myette, die ocharme de muren opkruipt bij gemis aan avontuur.

    Hier in deze caravan zit net het tegenovergestelde, namelijk : de volstrekt niet avontuurlijke vrouw.  De vrouw die droomt van haar huisje in het verre Antverpia, die ook droomt van haar prachtig nieuw bed met dito matras dat nog niet is mogen ingewijd worden, haar grootscherm televisie met honderd posten, haar gasvuur met zes pitten en grote oven, haar badkamer mèt WC dat bovendien nog binnen in dat huis staat.

    Hier zit de vrouw die al bijna vijfenveertig jaren lang door haar zilveren vechtgenoot van hot naar her wordt gesleurd,  liefst zo avontuurlijk en goedkoop mogelijk en vreselijk dik tegen haar goesting.   Hier in deze blikken doos zit de vrouw die geboren werd om slechts héél af en toe te vertoeven in het buiten of binnenland, maar dan wel in een vijfsterren hotel aan een paradijselijk strand.  Een verwarmd binnenzwembad is ook al goed, zeker indien het hotel aan de Noordzee ligt.

    Lieve Myette, wij zijn gewoon met de verkeerde man getrouwd kindje!   Op elk potje past een scheeltje, maar bij ons beiden is er iets misgelopen vrees ik.

    Ik ben nochtans de enige niet-avontuurlijke in mijn familie, dat over heel de globe verspreid zit.   Misschien moet ik à la Freud de oorzaak zoeken in een onverwerkt jeugdtrauma? 

    Ik herinner me nog elk detail van ons vertrek uit Engeland ergens midden de jaren negentienhonderd vijftig -  Mon Dieu,  wat klinkt dat nu bijna Napoleonesk   

    Vanop een afstand zie ik met mijn kinderogen de  grote uitverkoop van al ons hebben en houwen, ginder thuis in het verre Noord-oost Engeland waar ik zo gelukkig was, de lange treinreis, de tranen van mijn broer en mijn ouders, die me helemaal van streek brachten, de bootreis, de aankomst, de vreemde taal, de aanpassing ....

    Als kind vond ik het toen wel een groot avontuur, maar sindsdien kan ik nergens meer heen zonder een zieklijk wee gevoel en vlinders in mijn buik.   Zodra ik ergens aankom begin ik af te tellen naar de dag dat ik terug naar huis mag.

    Mag ... nog zo'n woord.   Ik hoef tenslotte maar aan Mr. Silver te zeggen : "ik wil naar huis" en dan pakken we in, we zitten deze keer tenslotte niet aan de andere kant van de wereld.   

    Maar ik hou me in omwille van mijn liefhebbende, avontuurlijke snurker hier op de achtergrond, de man die vindt dat hij zich wreed inhoudt voor mij, want zonder mij was hij al de hele wereld rondgetrokken met een rugzakje. 

    Eergisteren kocht hij me nog een electrische fiets omdat ik zo moeizaam vooruit geraak tegen de wind in met mijn gewone fiets.  Fietsen is zo wat het enige dat we hier samen kunnen doen.

    Ik kan hier zitten lezen, haken, computeren, video of TV kijken, maar dat zijn allemaal dingen die je thuis ook kan doen vindt hij. 

    Nee, hier aan zee moeten we buiten, moeten we bewegen, moeten we de gezonde lucht opsnuiven...

    en ik ... ik ....

    IK WIL NAAR HUIS !!!!!!!!

     

    PS:  ik neem nog steeds geen pijnstillers en de facetinfiltratie deel 2 lijkt te werken.  Ik hou mijn vingers en tenen gekruist terwijl ik dit neerpen.

     

    24-07-2010 om 05:45 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    » Reageer (3)
    19-07-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.tweede poging ....



    Ik speel nu op veilig en tik deze tekst nu eerst in op Word.


    Wat facetinfiltratie deel 2 betreft : onderstaande prent (zie vorige posting) drukt niet enkel mijn frustratie van gisteren uit, maar ook de doorstane pijn van vorige vrijdag : naalden die in zenuwen gestoken worden, om vervolgens verhittende electrische microgolf schokjes door diezelfde zenuwen te jagen, bijna zo erg als een tand laten ontzenuwen zonder verdoving!


    Goed, het waren maar 90 seconden braden per prik, maar er waren 6 prikken en het leek een eeuwigheid te duren. Ik bibberde op de tafel blijkbaar als een espenblad, want meneer doktoor zei : "maar mevrouw, u bibbert als een espenblad". Ik heb nog nooit een bibberend espenblad gezien, maar dat zal wel een vlaamse gezegde zijn zeker?!


    De dokter zei me ook dat het nog wel één à twee weken kan duren vooraleer ik de echte verbetering zou voelen en indien de pijn ooit zou terugkomen, dan kan alles moeiteloos herhaald worden. Dat klonk ontzettend geruststellend (sic), zeker toen ik besefte dat al de andere aanwezige patiënten waar ik die dag mee gepraat had habitués waren.


    Mr. Silver wou me troosten met een cadeautje voor de doorstane pijn en smart en hij zei : "shoeke willen we eens gaan zien voor een nieuw matras, 't is tenslotte solden!" en hij troonde me mee naar de matrassen winkel.

    Daar werden we opgevangen door een topverkoopster. Geloof me : ik herken een topverkoopster wanneer ik ze zie, want langs moeders kant waren alle vrouwen topverkoopsters.

    Deze dame kon een ijskast aan een eskimo verkopen.


    We vroegen bescheiden om een solden matras, afmeting 1,40 m breed, bestemd voor een ruglijdster.

    De dame bekeek me van top tot teen met een lachend verbaasd gezicht en zei : "slapen jullie nog in zo'n klein twijfelaarke, maar allez zeg, en dat in deze tijd."


    Nu moet je weten dat zij niet de enige is die hiermee lacht. Ook onze zoon zag me enkele weken terug in ons echtelijk bed liggen (pijnlijke rug) en ook hij vroeg me toen of ons bed altijd zo smal was geweest.

    Ik verzekerde hem dat ons bed nog steeds dezelfde afmetingen had als vroeger en dat hij en zijn broer en nog vele jaren mee ingelegen hadden. Met z'n vieren op één meter veertig!

    Ons bed een twijfelaarke noemen... huh !


    Maar... nu de verkoopster diezelfde opmerking maakte liet ik mijn ogen ronddwalen door de toonzaal en ik zag er inderdaad nog enkel van die grote luxueuse hotel beddenbakken waar je zo heerlijk in slaapt.

    De topverkoopster had mijn dwalende blik niet gemist en ze troonde me aan haar arm mee naar zo'n luxe model, kwakte er twee plastiekjes op (voor de voeten) en zei verleidelijk in mijn oor : "ga daar eens op liggen mevrouw en zeg eens wat je daar van denkt".

    Ik deed braaf wat ze zei en droomde weg en voor ik het wist waren we een factuur aan't betalen van een nieuwe luxe bed met een luxe matras en een stel bijpassende lakens, want de mijne van mijn twijfelaarke zijn nu natuurlijk allemaal te klein.

    De garnituur van kussens en sprei kregen we er gratis bij, met een brede glimlach van de top verkoopster natuurlijk.

    Haar dag kon niet meer kapot en onze spaarpot heeft weer een ferme deuk.

    Ik sluit af met haar overtuigende verkoops - sale - woorden: "allez mevrouw toe, op jullie leeftijd ... zeg eens eerlijk, hoeveel bedden gaan jullie nog verslijten? "


    19-07-2010 om 13:32 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    » Reageer (12)
    18-07-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.GIL - KRIJS - SCREAM - etc...

     

     

    afbeelding : Louisa Giffard

     

    Nooit ..... MAAR DAN OOK NOOIT schrijf ik nog een hele tekst rechtstreeks in de editor! De verbinding viel uit en ik ben alles kwijt..... miljaarde miljaarde miljaarde ...... **$$$*!!&$**

    18-07-2010 om 18:35 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    » Reageer (2)
    15-07-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.claustrofobie...

    Jaja het was pure claustrofobie dat me gisteren plots deed beslissen om terug naar huis te komen.   Ik kreeg het plots stik benauwd in de beperkte ruimte van ons huisje op wielen.

    Ondanks het feit dat het aan zee altijd minder warm is dan thuis kon ik daar ook al enkele nachten niet goed slapen, ach wat zeg ik .... ik slaap nooit en nergens goed, ik ben een echte insomniac.   Ik word van het minste geluid wakker, het gesnurk zacht of luid van mijn bedgenoot, druppels op het dak, de wind, een straal zonnelicht, enfin... noem maar op.

    Eergisteren nacht zat ik dus in het kot van de nacht spelletjes te spelen op mijn laptop, wat moet je anders doen in een tinnen koekendoos van enkele vierkante meters, zeg nu zelf???   Het was toen dat mijn claustrofobie in volle furie haar kop opstak en gilde: "ik wil hier uit, ik wil hier weg, ik wil terug naar mijn huisje !!! ".

    Bovendien zitten we daar nu al veertien dagen aan zee en na veertien dagen weg van huis krijg ik altijd een aanval van heimwee.   Ik ben tenslotte nog aan het bekomen van onze lange reis naar Australië.

    Vermits mijn rug naar mijn mening 'beter' is dan voor de infiltratie - ik heb een hele week zonder pijnstillers kunnen leven - ga ik dan vrijdag naar het ziekenhuis voor deel twee van de infiltratie, we moesten dus toch naar huis en één dagje vroeger maakte de zaak niet.

    Bij nader inzicht was het geen slecht idee om gisteren terug te komen, want dit weekend is het de grote vakantie wissel en zullen de autostrades weer chock-a-block vol zitten.  

    De temperatuur in Antwerpen viel bijzonder goed mee toen we thuis arriveerden en ik dook meteen mijn zwembadje in.   Mr. Silver maakte van de gelegenheid gebruik om de de zwembadstofzuiger in mijn handen te duwen, want na twee weken rust lag er wel 't een en 't ander op de bodem.   Ach ... ik vond het helemaal niet erg om rustig over en weer zachtjes met mijn stofzuiger rondjes te lopen in het water.  De zon brandde niet te warm op mijn rug en ik was weer waar ik me best voelde:  thuis.

    Na het avondeten viel ik van puur contentement in slaap in de zetel, iets wat me zelden overkomt, met als gevolg dat ik slaapdronken rond tien uur naar mijn bed trok en daar natuurlijk onmiddellijk terug klaarwakker werd.  

    Geen nood : de TV aangezet en een paar uurtjes TV gekeken.   Mr. Silver plofte wat later naast me neer en wat ik niet kan, kan hij ongelooflijk goed.   Hij valt in slaap nog voor zijn hoofd het hoofdkussen raakt en welgeteld drie minuten later begon hij weer bomen door te zagen waar ooit iemand grote, dikke, lange ijzeren bouten in geklopt had.

    Met een zucht gaf ik het op en ik trok naar de logeerkamer in de hoop daar Morpheus te vinden.  Nada, noppes, niks.    Ik heb nog steeds naweëen van dat buikgriepje van vorige week en ik verging van de krampen.   Na eindeloos draaien en keren ben ik dan toch - zonder bril - op zoek gegaan naar Buscopan en ik heb zelfs een pijnstiller genomen, iets wat ik al heel de week heb proberen te vermijden om aan te kunnen voelen of mijn rug nu nog pijn deed of niet.   Ik schreef : 'zonder bril' en zonder mijn bril om drie uur 's nachts ben ik zo blind als een mol, dus het was op de tast.   Op de tast dan ook weer terug naar boven, waar ik nog tot vijf uur heb liggen woelen.    Ik luisterde naar de regendruppels op ons dak en het ruisen van de wind, maar was blij dat wij aan het ergste van de storm ontsnapt waren,  vergeleken met andere plaatsen in België.

    Ik ben dan uiteindelijk toch in slaap gevallen en werd plots wakker door een speels zonnetje dat door de gordijnen scheen.   In onze logeerkamer komt de zon op.   Ik had geen horloge, er hangt geen klok, er staat geen wekker en mijn bril lag in de andere slaapkamer.   "Dedju... seffens staat zoon 2 hier met de kinderen" ging als een flits door mijn hoofd en ik sprong uit bed om wat later beneden te merken dat het nog maar zeven uur was.   Ik heb dus vannacht welgeteld een tweetal uurtjes geslapen.

    Een dutje na de middag zal er ook niet inzitten, want de kindjes blijven hier terwijl zoon 2, die morgen met vakantie gaat, nog enkele dringende boodschappen moet doen en 's avonds blijven ze allemaal eten, zo kunnen we nog een babbeltje doen voor ze vertrekken.

    Wanneer we terug naar zee gaan hangt van verschillende factoren af :  hoe het verder afloopt met mijn rug, het weer en niet te vergeten ... mijn claustrofobie!  ;-)

     

    15-07-2010 om 11:03 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    » Reageer (10)
    11-07-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de facetten zijn geïnfiltreerd...

    Donderdag vertrokken we van de zee terug naar huis omdat ik de volgende dag al om 8 uur in het ziekenhuis moest zijn.

    In de auto zei ik tegen mijne zilveren : "oei, ik had die nieuw patatjes vandaag twee keer moeten koken zoals moeder het me vroeger geleerd heeft, want ik verga van de buikkrampen" .. enfin 't begon al goed... 

    's avonds komen er uit de mond van Mr. Silver woorden die ik uiterst zelden hoor : " shoeke ik voel mij niet goed, ik barst van de koppijn...": amaai, dat was verschieten.   "Hebt ge misschien te lang in de zon gezeten?" vroeg ik hoopvol, maar hij zei van nee en ik voelde aan zijn voorhoofd dat hij gloeide.   "Pakt de koortsthermometer eens" zei ik en na een kwartier kwam hij terug met drie thermometers waarvan er geen enkele nog werkte.   Ik raadde hem aan om een Dafalgan te nemen en wat te slapen.  Zonder koorts zou ik me meer ongerust hebben gemaakt, want als een man plots hevige hoofdpijn krijgt zonder koorts, dan kan het wel iets ernstiger zijn.    Wij vrouwen zijn het veel meer gewoon om hoofdpijn te hebben.   Vroeger elke maand, met de regelmaat van een klok, een flinke migraine.

    Ik nam me al voor om de volgende ochtend een taxi te nemen naar het ziekenhuis indien hij nog ziek zou zijn, want na de infiltratie mag je niet auto rijden, maar toen ik uit de douche kwam liep hij al terug rond, weliswaar nog flink ziek, maar bijzonder moedig - vrouwen zullen begrijpen wat ik bedoel.

    Fris gewassen, allez ikke toch, en met een Buscopan in mijn lijf tegen die verdomde patatten krampen vertrokken we naar het ziekenhuis.   Ik had zo'n kompassie met Mr. Silver,  dat ik hem zei om terug naar huis te gaan en nog wat te rusten vermits de behandeling toch ongeveer een halve dag in beslag nam.

    Mijn darmen gingen tekeer alsof WOII er plaatsvond.  Net wat je nodig hebt als je vrij lang op je buik moet gaan liggen met naalden in je lijf.   Ik hoopte maar dat ik geen onbetamelijke geluiden zou produceren, of nog erger, met naalden en al naar de WC zou moeten sprinten.

    En lieve verpleegster trok me zo'n ziekenhuisschort aan, ge kent die hé, die waar ge vanachter alles bloot houdt, echte haute couture.     'Gemakkelijk indien ik rap op de WC moet zijn' dacht ik nog.   De verpleegster leidde me naar een godzijdank 'koele' ruimte waar ongeveer een zestal ziekenhuis kruising stoel/bedden stonden en ik moest in één van die stoelen plaatsnemen.  Toen begon het zoeken naar een ader om een katheder in te steken, een onbegonnen werk bij mij - ik ben aderloos en heb dit al tot treurenstoe moeten ondervinden.  Zoals ik zei was het een lieve verpleegster, ze geloofde me toen ik haar zei dat ik zelfs op de afdeling hematologie in Leuven was afgekeurd als donor omdat ze mijn aders niet vonden.   Ze prikte me dus in de hand en koppelde een infuus aan.  Bij al wat ze deed kreeg ik een duidelijke uitleg waarom en waarvoor ze het deed en zo heb ik het graag, want je voelt je altijd zo zenuwachtig en hulpeloos in een ziekenhuis.   Ik begrijp dat het voor die verpleegster wel moeilijk moet zijn om steeds weer diezelfde uitleg aan elke patiënt te moeten geven, maar net daarom waardeer ik het zo.   Voor hen is het dagelijkse routine, maar voor ons is het allemaal niet zo evident.

    Na een tijdje reden ze me met stoel en al naar een andere ruimte waar een dokter en een andere verpleegster gekleed waren alsof ze een nucleaire oorlog verwachten.   Ik zit me nog steeds af te vragen wat voor producten ze daar in mijn lijf gespoten hebben???

    "Wilt u op de tafel kruipen op uw knieën mevrouw en dan met uw gezicht in dat gat vooraan, u vervolgens neerleggen en ik ga een kussen onder uw buik leggen." zei de nucleair aangekleedde verpleegster. 

    Ik lapte al de regels van elegantie aan mijn laars en kroop zo goed ik kon met mijn slechte rug en een baxter in mijn hand op die tafel.  Ik hoop dat er geen verborgen camera aanwezig was.  Op je buik liggen is niet evident wanneer je dikke boobies hebt en het duurde even vooraleer ik Lucy en Daisy in een comfortabele positie had gelegd.  Toen liet ik mijn gezicht in het gat neerhangen.

    Nu zou je denken dat de dokter na deze voor mij hachelijke onderneming onmiddellijk zou beginnen met zijn werk ... nee hoor, net zoals een tandarts die eerst je mond vol machinerie hangt begon ook deze dokter dàn een klapke te doen.   "aha mevrouw is Engelse zie ik?"  Door het gat gaf ik zo goed het ging in steno het verhaal van mijn leven, want de man leek geïnteresseerd en ondertussen zat hij lustig aan zijn bureau paperassen in te vullen.   Ik werd met de minuut zenuwachtiger, want ik zat tenslotte vol Buscopan en Lucy en Daisy lagen helemaal niet op hun gemak.

    Eindelijk stond de dokter op en kwam hij doen wat hij moest doen.   Enfin, op dat ogenblik had ik nog geen flauw benul van wat hij moest of ging doen.  Ik had wel het vermoeden dat het iets met naalden te maken had.   Ook hij begeleidde me verbaal door het hele gebeuren : " uw rug gaat nu koud aanvoelen mevrouw, niet verschieten.   Er gaat een venijnige prik komen mevrouw, niet verschieten.   Nog een venijnige prik mevrouw, ontspannen mevrouw, of mijn naald breekt nog af.  Dankuwel mevrouw."   en eindelijk de finale woorden : "voilà dat was het, is't gegaan?"  waarop ik zoals altijd geijkt antwoord : "veel minder erg dan een bevalling zonder verdoving dokter".

    Lucy en Daisy mochten terug in hun normale stand komen/hangen en ik moest terug van de tafel op de rijdende stoel plaatsnemen.   De verpleegster reed me terug naar de vorige kamer waar alle andere stoelen nu bezet waren door andere dames.   Diegenen die kennen zullen dit begrijpen.  Het duurde geen vijf minuten vooraleer het een heel gezellig vrouwenkranske werd.   Ieder vertelde zijn verhaal en we kregen er nog een lekker tasje koffie met een koekje om te bekomen, want na de infiltratie moet je een uur in die stoel blijven rusten.

    De dokter had me ook nog verwittigd : " Indien er geen verbetering optreedt moet u volgende week niet terugkomen voor de volgende stap mevrouw, indien er wel een merkbare verbetering is wel en indien het erger wordt moet ge ook terugkomen. Probeer dat allemaal maar te onthouden zonder notitie boekje op mijn gezegende leeftijd, kapot van de zenuwen en de krampen en na zo'n ingreep!   Ik zei het zinnetje tien keer na elkaar op in mijn hoofd als een mantra en hoopte dat ik het kon onthouden.    Ik stond versteld dat er een mogelijkheid was dat het niet zou helpen, dit was mijn laatste kans om van die eeuwige rugpijn af te geraken.  Ik rekende erop dat dit zou helpen, de neurochirurg had tenslotte zo overtuigend geklonken.

    Om in te kunnen schatten of de pijn  al of niet verdween,  was ik de dag voordien al gestopt met mijn straffe pijnstillers, maar nu deden niet enkel mijn darmen pijn, maar ik kreeg bovendien nog erge krampen in mijn maag.

    Mijnen trouwe zilveren zat ziek maar flink te wachten in de wachtkamer (daarom heet het wachtkamer natuurlijk) en voerde me huiswaarts waar we allebei neerfloepten, volledig uitgeteld en dat tijdens een hittegolf... niet te doen!    Tegen het einde van de dag beseften we dat we allebei een zomergriepje hadden.

    Onze kinderen vertrokken op reis en kwamen die avond nog even langs in hun prachtige gehuurde Camper om afscheid te nemen,  maar ik had hen voordien gebeld om op afstand te blijven zodat we hen niet zouden besmetten.

    We wuifden hen uit en ik trok naar het ene bed en vroeg vriendelijk aan Mr. Silver of hij in de logeerkamer wou gaan slapen.   Bij zo'n temperaturen heb je geen gloeiende, koortsige man naast je nodig in je bed.

    Het lukte me toch niet om te slapen, dus ik trok terug naar beneden en nestelde me in de zetel in de buurt van de pas aangeschafte airco.   Ik voelde me zo ziek dat ik op dat ogenblik niet kon oordelen of ik nu baat had gehad van de infiltratie of niet.    De volgende dag voelde ik me nog altijd even slecht en had ik nog evenveel last van krampen.  

    Mr. Silver daarentegen voelde zich stukken beter en stelde voor om toch terug naar zee te vertrekken, al was het maar om de koelte.    Ik zat in een ongelooflijke tweestrijd omdat ik me zo ellendig voelde, maar kom, je kan je evengoed ellendig voelen aan zee als thuis.  Ik liet hem alles in de auto steken en kroop er als laatste in, toen de airco al wat afkoeling gaf.

    Toen we eindelijk aan zee waren was ik blij dat Mr. Silver me meegesleurd had, aan zee was de temperatuur beduidend lager en er stond een fris windje en ik kon eindelijk terug ademen.

    Voilà en nu zit ik hier zondag ochtend, de maag en buikkrampen zijn veel beter, ik voel me niet meer ziek en ik durf het bijna niet te schrijven maar .... geen pijnstilling genomen - en ik hou mijn tenen gekruist terwijl ik dit schrijf - geen rugpijn gehad de hele nacht, ik kon me zelfs draaien en keren als een twintigjarige ..... hopelijk blijft het zo!

    11-07-2010 om 09:21 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    » Reageer (11)
    05-07-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.globetrotterkes....

    Na een héél warm weekje thuis zijn we nu terug aan zee.   Ik begin elk putteke op de autostrade al goed te kennen.   Deze keer zijn we er geraakt zonder banden problemen.

    We moesten terug naar huis omdat er van alles gepland was.   Een middagje uit met twee goede vriendinnen, een dagje op Tibo passen, een cake bakken voor het verjaardagsfeest van Seppe, na de middag de maandelijkse afspraak met de blogvrienden en daarna natuurlijk het verjaardagsfeest.

    Gelukkig kon ik thuis regelmatig in ons zwembadje duiken om even af te koelen, maar ik klaag niet hoor ... van mij mag het heel de zomer zo blijven!   Zeker nu Mr. Silver in de solden voor mij een prachtige airco gekocht heeft.    Eindelijk koelte in huis.   Zo moet het zijn:  in de tuin warm, in het zwembadje nat en fris en binnen lekker koel, ....o, wat is het leven mooi als de zon schijnt .... lalalalala....

    Maar hier in ons sleurhutje aan la mer du nord is een ventilator ruim voldoende om verfrissing te krijgen.   Aan zee waait er altijd een stevige bries, enfin zo begin ik toch te denken.

    Gisteren zijn we, na aankomst, weer op onze stalen ros geklommen en zijn we naar het strand gefiets en ja ... weer heel de weg wind tegen.   Ik was kapot !   Zoals ik jullie al tot treurenstoe verteld heb:  ik kan niet goed fietsen, ik ben het nog aan't leren.    Vooral de vitessen euh... gears... euh... dedju ik vind het correct nederlands woord niet, maar jullie begrijpen wat ik bedoel: wel van die vitessen snap ik echt niks.   Mijn fiets heeft er zeven en de hele weg zit ik eraan te draaien in de hoop om wat gemakkelijker vooruit te komen, maar het lukt me niet, ik ben te dom om het te begrijpen. 

    Wanneer je met een auto traag rijdt dan zit je in een lage versnelling, één ofte twee dus, maar is dit ook zo op een fiets???   Mr. Silver heeft het me al honderd keer uitgelegd en ik snap er nog niks van.  In eender welk vitesse geraakte ik gisteren amper vooruit tegen die wind.   't Kan natuurlijk ook aan mijn uitstekende conditie liggen (sic)       Bij nader inzien had ik misschien toch beter geïnvesteerd in een electrische fiets, maar het kwaad is al geschied.   Ik heb een goede, maar gewone fiets gekozen met de bedoeling om wat te sporten.   Kwestie van mijn dieet wat vooruit te helpen.

    Dieet huh ... laat me niet lachen!   We gaan van het ene feest naar het ander en ik durf me gewoon niet meer wegen.   Mijn elastieken spannen nog altijd even erg, mijn boobies zijn nog altijd even groot, dus er zal nog niet veel veranderd zijn vrees ik.

    Vanmiddag komen schoonzus en schoonbroer zee op bezoek en die brengen een gebakje mee ... hoe kan ik nu weigeren om daar een stukje van te proeven ????  en van dat warm weer krijgt een mens zo'n dorst hé.   Ik maak nu elke dag na de middag een volle pot verse munt en gember thee en ik vind dit nog de beste dorstlesser, maar zo net voor het eten hoort bij dit warme weer toch een frisse Pastis,  het lijkt nu toch alsof we in het zuiden van Frankrijk zitten, zeg nu zelf.

    We hadden heel de maand juli vrijgehouden om een volle maand aan zee te blijven - geen afspraken - maar ja, de neurochirurg had enkel twee dagen vrij in juli.   Natuurlijk...  iedereen is dan op vakantie in het buitenland behalve Bibieke.     De 9de en de 16de gaan we dus terug naar huis en dan keer ik, hopelijk pijnvrij, terug voor de rest van de maand aan zee.   We moeten wel op tijd thuis zijn,  want ik verneem zopas dat onze zoon 2 en zijn vrouwtje hun verjaardag vieren op 31 juli.

    Met Tibo is alles nog niet in orde.   Hij is terug beginnen overgeven, heeft nog steeds lichte koorts en volgens schoondochter 2 is hij op een half jaar amper 500 gr bijgekomen.   Donderdag gaan ze terug naar de maag-darmspecialist.  Ik hou tenen en vingers gekruist dat ze de oorzaak vinden, maar ik hoop ook dat het niets ernstig is.  Steek aub allemaal een bougieke aan.

    Voilà... tot zover het leven zoals het is op de camping.

    Zonnige zeegroetjes aan al mijn lieve vrienden, familie en eventuele bloglezers!

     

    05-07-2010 om 13:19 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    » Reageer (12)
    27-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.zee, zon en BBQ....

    't is zes uur 's morgens hier in ons caravanneke aan de Costa del sol Nouvella Porta de Belgica.  Het gebeurt niet snel dat ik zeg dat het te warm was om in bed te blijven, maar dat was zo vandaag en van mij mag het nog een hele zomer zo blijven.  The early bird catches the worm. (heeft er totaal niks mee te maken, want ik lust geen wormen) 

    Maar zeg nu zelf, wat doet een mens in een caravan op een camping op dit ongoddellijk uur?  Ik probeer zo stil mogelijk te zijn, want mijne zilveren heeft zijn rust nodig.  Hij wordt een dagje ouder nietwaar?

    Vandaag keren we terug huiswaarts en het zal pas vier juli ten vroegste zijn eer we terugkomen, ik kan toch het verjaardagsfeest van kleinzoon 3 en de blogmeeting met mijn maatjes niet missen hé?

    Mijn dieet is hier ook volledig de mist in gegaan.   Donderdag werden we uitgenodigd op een heerlijke BBQ bij vrienden die hier ook aan zee zijn en gisteren op een BBQ bij schoonbroer en schoonzus Zee.  Sinds mijn diëtiste me zei dat er veel minder calorieën in een glas Cava zitten dan in een glas fruitsap zijn de BBQ's weer veel plezanter geworden, ik denk wel dat de diëtiste één glas bedoelde en niet driekwart fles, maar soit : het was warm; de Cava was lekker en fris en mein fleisch is zoe zwakskes  

    Ik mag niet vergeten om hier in mijn dagboek te noteren dat gevulde champignons met kruidenkaas op de BBQ en spek, in dunne reepjes rond een saté stokje gedraaid,  bijzonder lekkere aperitief hapjes zijn!   Voilà, 't staat genoteerd en het recept is jullie ook van harte gegund.   Ik moet tegenwoordig alles noteren, want mijn korte termijn geheugen wordt er met het ouder worden niet beter op.

    Op de camping bereidt men alles nu volop voor op juli en augustus ofte de zomer.   Het zwembad is nu ook open en ik kreeg zelfs Mr. Silver zo ver om zijn body in het water te laten drijven, maar dit enkel en alleen omdat het water ongeveer 37°C was.   Ongelooflijk wat een kou-scheet die man is! (Antwerps woord voor kouwelijke oude man)   Vervolgens deden we een fietstochtje, maar daarna was mijn pijpke uit.   Ik hoop dat ik enkele van die zondige calorieën heb verbrand.

    In juli komen we terug naar hier mits enkele kleine onderbrekingen.  Op 9 en 16 juli moet ik naar het ziekenhuis voor de facetinfiltratie.   Alles hangt af van hoe ik me daarna voel en ook een beetje van het weer.   Indien het blijft zoals de laatste dagen, dan zullen we hier snel terug zijn, maar indien het terug koud en regenachtig wordt, dan blijf ik liever in ons huisje.

    Ons plantjes in de tuin zullen blij zijn om ons terug te zien.    Ik hoop dat de sukkelaars niet omgekomen zijn van de dorst.   Natoken had me enkele mooie Aronskelken gegeven en die stonden prachtig in bloei toen we vertrokken.   De Dahlia's waren ook flink aan het groeien en ik hoop dat er nu ook al bloemen zijn. (of is dat nog te vroeg Natoken? )

    De groententuin van Mr. Silver en de schoonvader van zoon 2 heeft al lekkere nieuwe patatjes, aardbeien en jonge ui voortgebracht, maar momenteel voeren ze beiden nog een verbeten strijd tegen het onkruid.  Geen van beiden kent veel van tuinieren en de helft van de tijd weten ze niet wat onkruid en wat plant is, maar al doende leren ze, de mini groenten die per ongeluk uitgetrokken worden eten we ook op.   Ik zeg bij het eten wel altijd een schietgebedje voor alle overledenen, want de tuin ligt niet zo heel ver van het crematorium.  

    Voilà, dagboekje is bijgewerkt, nu snel wat blogjes lezen vooraleer Mr. zilveren Snurker zijn ontbijt wenst.

    Dus lieve blogvrienden : bij leven en welzijn zal ik present zijn de eerste vrijdag van de maand !    

     

     

    27-06-2010 om 07:01 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    » Reageer (9)
    21-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.we doorkruisen België nog steeds ...

    Zaterdag was het feest in de Ardennen, dit ter ere van het vormsel van mijn petekindje - en vandaag zitten we weer voor enkele dagen in ons sleurhutje aan zee.

    Zaterdag in de regen en vandaag terug in de regen, het wil maar geen zomer worden.

    Hoewel... Frankske van het weerbericht voorspelde daarnet met een brede smile ongelooflijk goed weer,  maar toch zit ik hier in de caravan te klappertanden en mijn teentjes zijn bevrozen.   Buiten is de lucht nog steeds grijs tot donkergrijs en regelmatig tokkelen de regendruppels op ons metalen dakje.

    Ik zit te rillen en te klappertanden, nu zou je denken: doe dan iets warmer aan en bedek je tenen met dikke sokken, maar mijn ventje is weg met de auto en mijn valiesje ligt nog in de koffer, tch tch tch.

    Even een korte rewind : vorige keer toen we naar zee kwamen hadden we platten tube onderweg en was Mr.Silver naar Oostende geweest om vier nieuwe banden te kopen.   Sindsdien beweerde hij dat hij een "zjimmie" voelde bij het rijden.  

    Vraag me niet wat hij daarmee bedoelde, dat is mannen geheimtaal.   Nu we terug aan zee zijn is hij vanmorgen vroeg terug naar de bandencentrale geweest om die 'zjimmie' te laten nakijken.

    Daarnet stond hij hier terug met een zo mogelijk nog bedrukter gezicht.   De 'zjimmie' was weg, maar nu was er een ander geluid wat hem nog meer ongerust maakte.   Ik vroeg om het geluid even te beschrijven, maar daar vond hij deze keer geen 'technisch' woord voor.

    't ja ... ons Bieke wordt al een serieus dagje ouder en er mogen niet te veel kosten aan komen of we moeten overwegen of het geen tijd wordt om te investeren in een nieuw bakje.   Spijtig, want ons Bieke, een prachtige donkergroene Subaru,  heeft ons al heel veel zorgeloos rijplezier bezorgd en het moet gezegd worden, ze ziet er nog formidabel goed uit voor haar gezegende leeftijd.   Hopelijk krijgen ze in de bandencentrale dat nieuw vreemd geluid eruit zodat mijne zilveren niet langer moet piekeren.

    Vorige week hebben we nog enkele keren Tibo opgevangen.   Sinds het onderzoek met de scoop is wonder boven wonder het euvel verholpen.   Zijn eten blijft er nu in.   Misschien hebben ze toch een kleine vernauwing of webje weggekregen dat niet zichtbaar was bij de vorige onderzoeken.    Hij was korte tijd terug naar de kribbe geweest en wat denkt ge?  

    Natuurlijk : weer een virus overgenomen van een ander kindje.    Maar laten we het optimistisch bekijken:  indien hij ze nu allemaal krijgt, dan is hij weerbaar genoeg in de kleuterschool.

    Herniaretta daarentegen heeft de twee voorbije dagen weer serieus van haar peretten gegeven.   Zelfs mijn Contramal druppels kregen de pijn amper weg.   Ik ben echt benieuwd of de facetinfiltratie in juli zal helpen.  Langs de ene kant kijk ik er naar uit, maar anderzijds krijg ik het ook wel een beetje benauwd als ik er aan denk.  We zullen maar duimen en hopen dat die dokters weten wat ze doen hé.

    Aaaah... dat is beter zie :  ik heb daarnet even in de kasten zitten rommelen en ik heb nog een sjaal en een oud paar sokken gevonden.  

    Lang leve de goede Belgische zomers!    Overmorgen klagen en zagen we waarschijnlijk weer dat we het te warm hebben. 

     

    Update wat later op de dag :


    Gelukkig is Mr.Silver onmiddellijk terug naar de bandencentrale gegaan.   Bleek dat bij de rechtervoorband alle schroeven los stonden !!!!   Zelfs de monteur was van zijn melk toen hij het constateerde.

    Wat het weer betreft : we voelen een merkbare opwarming qua temperatuur buiten en hier en daar is er al een beetje blauwe lucht te zien!   Joepie de poepie. 

     






    21-06-2010 om 15:50 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    » Reageer (16)
    15-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de tijd vliegt snel, gebruik het wel ...

    Even nadenken wat er de laatste dagen allemaal gebeurd is tenhuize Bojako en Mr. Silver.

    ah ja ...ik moest weer op de weegschaal bij de diëtiste en deze keer was het 'volgens haar' niet slecht.  Twee kilo eraf, maar het was wel al een maand geleden!   Ik zou natuurlijk liever twee kilo per week afvallen, hoe zou je zelf zijn?  Maar kom, alle beetjes helpen.

    Zaterdag zijn we naar het Bananentheater geweest waar er een jubileumstuk opgevoerd werd, geschreven en geregiseerd door de broer van schoondochter 2.   Het was een heel leuke komedie en indien dit zijn eerste poging is tot schrijven,  dan staan er ons in de toekomst nog mooie dingen te wachten.

    Zondag was het DE DAG !   Welke dag?   Wel de verkiezingen natuurlijk.   De dag waarop je zoals vroeger veel mensen die je kent op straat ziet lopen en er een babbeltje mee doet.  Het deed me terug denken aan de zondagen van vroeger wanneer iedereen die je kende nog naar de mis ging.

    Daarna hebben we de rest van de dag voor ons TV toestel gezeten, benieuwd wie er ging winnen.   De uitslag was heel snel te merken.   Hopelijk zal Tsunami Bartje aan de hoge verwachtingen van half België kunnen tegemoet komen.  Een zware taak en gemakkelijker gezegd dan gedaan vrees ik.  Maar we duimen en hopen, slechter dan het was kan niet.

    Maandag hebben we dan de koe bij de horens gepakt bij manier van spreken : we zijn in de auto gestapt en vertrokken naar 't zeetje voor een paar dagen,  donderdag moeten we al terug thuis zijn.

    Onderweg een kleine tegenslag.   Het was al heel lang geleden, maar het moest er ooit van komen:  op de autostrade kregen we platte band!   Ik dacht eerst dat mijn fiets van het rek was gevallen. 

    Wijle allebei ons fluo vestje aan en gelukkig heb ik nog een man die weet hoe hij een band moet verwisselen en daar ook nog de kracht voor heeft.    Met een 'thuiskomertje' zijn we traag maar zeker aan de caravan geraakt en vanmorgen is Mr.Silver naar Oostende moeten gaan voor een nieuwe band.  

    Omdat onze auto een gezegende oude leeftijd heeft bereikt, besloot hij om er ineens vier nieuwe op te laten zetten.  Geen slecht idee, want ze zijn allemaal even oud en als er één begeeft kan het best zijn dat binnenkort de anderen het ook begeven.   Hoewel .. in de kapotte zat een kanjer van een nagel.

    Seffens, na het nieuws van één uur, wil mijne zilveren dat ik mee ga fietsen.   Het is droog, bewolkt en hier en daar zien we een beetje blauwe lucht en zon, maar er staat een fikse wind.   Ik vraag me af of mijn ongetraind lichaam tegen die wind bestand is.    Indien niet, dan zullen we snel terug in ons sleurhutje zitten

    Winderige zeegroetjes

    van Bojako en hare zilveren

     

    15-06-2010 om 13:19 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    » Reageer (12)
    09-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Loewiesa inspireert ...


    Comments and Graphics - Gothic Layouts - Photobucket

    Gothic and Dark Comments and Graphics for MySpace, Tagged, Facebook

     

      

    Ik was daarnet blogjes aan het lezen en belandde bij het blog van Loewiesa, die schreef over haar bezoekje aan ene Madame Soleil ofte een waarzegster, helderziende ... ach, als het kind maar een naam heeft  nietwaar?

    Plots herinnerde ik me een eigen verhaal van heel lang geleden :

      

    ooit ...vele jaren geleden...kocht ik voor de lol tarot kaarten en mijn bedoeling was om ze te gebruiken als eventuele party trick.   Ik ben helemaal niet helderziend.... hoewel ..... whoehahahahahah.... (ijselijke lach)


    Ik nam ze (de tarot kaarten)  ook mee op een vakantie die we samen met vrienden en schoonouders doorbrachten in Spanje.
    Na een lekkere maaltijd met daarbij de nodige glaasjes wijn, drapeerde ik een bad- of keukenhanddoek ('t is al lang geleden) over mijn hoofd en veranderde ik voor de gasten in ...Madame Soleil...whoehahahahahah....(ijselijke lach)

    Toen was het de beurt van mijn geliefde Schwiegermutti en ik legde met heel veel show ook voor haar de kaarten.

    Op die bewuste tarot kaarten, die ik in de Inno gekocht had, staan korte teksten, dus je hoeft geen uitleg te zoeken, je hoeft zelfs niet te fantaseren,  neeje, je zegt gewoon, met de vereiste drama en poeha wat er op die kaarten gedrukt staat, met een eigen interpretatie natuurlijk... whoehahahahahah....(ijselijke lach)

    Toen ik haar kaarten bekeek zei ik  : oeioeioeioei  aiaiaiaiaiai  maar moeder toch... let op, want ik zie dat de kaart die je man voorstelt,  heel heel ver weg van je ligt en je moet oppassen voor die andere knappe, blonde vrouw die dicht bij hem ligt.  

     

    Geloof me hier: ik lieg niet - de kaarten van man en vrouw lagen inderdeed heel ver apart en naast de man kaart lag een andere vrouwkaart nèh !

     

    Achter de rug van mijn schoonma begon (zo hoorde ik later van mijn vriendin) schoonpa een soort wilde dans te doen om mij aan het zwijgen te krijgen zonder dat zijn eega het merkte, een dans die ik natuurlijk niet opmerkte omdat ik met mijn hoofd onder die verdraaide handdoek hing.  

    Ik zag natuurlijk ook het verkrampt, boos gezicht van Schwiegermutti niet.

    Omdat het plots zo ijzig stil werd in de kamer piepte ik na een tijdje toch van onder mijnen handdoek en kijk, schoonma en pa waren inmiddels naar buiten gelopen en hadden daar een helse ruzie.

    Drie weken (bijna de volledige duur van de vakantie ) hebben ze geen woord tegen elkaar meer gesproken.

     

    Hoe kon ik nu in hemelsnaam weten dat ik plots een échte helderziende was geworden??

    Mijn kaarten zijn nu veilig en wel weggeborgen...veel te gevaarlijk !!!

     whoehahahahahah....(allerlaatste ijselijke lach)

    09-06-2010 om 12:17 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    » Reageer (15)
    05-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de zon schijnt ....

    De weerman heeft wel hevige onweders voorspeld maar ik vraag heel lief aan de weergoden of ze nog even willen wachten tot maandag astemblieft, dankuwel.   

    Vandaag gaan we naar een jubileumfeest van lieve vriendin Paz en morgen vieren we Mr. Silver zijn 66ste verjaardag.   Het zou heerlijk zijn indien we dit nog zouden kunnen doen in een zonnige, droge tuin en het zou ook heerlijk zijn indien de kleinkindjes in het zwembad kunnen.  

    Allez toe,  allemaal schietebedjes opzeggen aub ! 

    Met Tibo gaat het sinds de gastroscopie uitzonderlijk goed. (schreef ze met gekruiste vingers en tenen).

    Hoewel men niets had gezien via de endoscoop,  of de echografie,  of tijdens het onderzoek met de contra stof, of in het bloed, of in de zweettesten,  vermoeden wij dat de endoscoop 'misschien' toch een kleine, bijna onmerkbare vernauwing heeft weggewerkt.

    Enfin zijn vast eten, weliswaar nog heel fijn gezeefd, blijft er sinds dat onderzoek in en hij komt toch elke dag wat grammetjes bij.  

    Dindsdag moest hij terug binnen voor een bijkomend onderzoek bij een logopediste.   Beide ouders moesten werken en nana was de oppas voor die dag.

    Wat een dag pffft....

    Hoewel onze kinderen de week ervoor betaalden voor een eenpersoonskamer, werden we nu bij een ander heel ziek kindje + mama gezet.   De mama van het kindje en ikzelf waren beiden even ontzet.   Haar kindje lag doodziek met een bacteriële longontsteking en daar waar ik vreesde dat Tibo die bacterie zou kunnen overkrijgen,  vreesde de andere mama net hetzelfde.    Bovendien wou zij die nacht ook bij haar kindje blijven slapen en mijn zoon was ook van plan om de nacht bij Tibo door te brengen.   De hele dag heb ik daar zitten zweten in een donkere kamer,  de ramen allemaal toe en ik heb de lievelings DVD van het zieke kindje : Peter Pan tot treurens toe mee bekeken.

    Moest het aan mij gelegen hebben, dan had ik Tibo onmiddellijk terug mee naar huis genomen, maar 't ja ... het is mijn kind niet hé en ik kon onze kinderen telefonisch niet bereiken tijdens de schooluren.

    De verpleging op de afdeling pediatrie van het UZ liep - naar mijn bescheiden mening - ongelooflijk mank die dag, waarschijnlijk omdat er heel veel kindjes opgenomen waren.   Uiteindelijk belandde ik, na heel veel aandringen, rond vier uur bij de logopediste,  die me observeerde terwijl ik Tibo fruitpap gaf.

    Haar conclusie was dat Tibo 'een uiterst gevoelige mondje' had en ik kreeg allerlei raad (opmerkingen) over hoe ik hem moest voeden.

    De fruitpap die bij elke lepel bij beetjes terug uit zijn mondje liepen mocht ik met de lepel niet terug opvangen (moeders en grootmoeders zullen wel begrijpen wat ik bedoel) nee ... ik moest alles laten lopen en geloof me ...het liep!   Tot in de plooien van zijn nekje.  

    "Kan geen kwaad, kan geen kwaad ....laten lopen" opperde de Hollands sprekende logopediste en "niet te veel op het lepeltje leggen, kleine beetjes mevrouw".   Toen ik dan heel het klodderboeltje op zijn gezicht en in zijn nek met zijn slabbetje wou bijeenvegen kreeg ik weer een opmerking : "nee mevrouw nee .... niet vegen, u moet deppen, kijk even hoe ik het doe !!!"    en ze wees me hoe ik moest deppen.    Ik ben nu een expert depper.

    Na die les hingen Tibo en ikzelf vol fruitpap, maar kom ... de dame heeft dit fenomeen op universitair niveau bestudeerd en ze werkt op een universitair ziekenhuis, zij zal het wel beter weten dan ik zeker? 

    De rest van de week hebben Mr. Silver en ik wel serieus gelachen bij elke maaltijd, wat een klodderboel!    Ik wist trouwens niet dat er zo iets bestond als een 'gevoelig mondje'.  De logopediste vergeleek het steeds weer met een emmer dat overliep, maar ik begrijp nog altijd niet wat ze bedoelde.   Ik propte zijn mondje niet overvol en wachtte steeds geduldig tot het leeg was om het volgend lepeltje eten te presenteren. 

    Ach ... ik herinner me de heel wijze woorden van onze kinderarts destijds : "madammeke ...tegen dat hij naar den troep moet zal hij het wel kunnen" ...

    Gisteren namiddag was het de maandelijkse ontmoeting met mijn blogmaatjes op een zonnige terras met een lekker drankje.

    Meer moet het niet zijn hé ?  

     

     

    05-06-2010 om 13:49 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    » Reageer (15)
    31-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.korte update ....

    Vorige week heb ik veel tijd doorgebracht in het ziekenhuis met Tibo.   Ze hebben hem nu bijna binnenste buiten gekeerd en nog altijd niets gevonden, iets wat op zich een opluchting is, maar daarmee is het probleem nog niet van de baan.

    Tijdens het weekend mocht hij naar huis ... oef ... en morgen moet hij terug binnen.   Ik vraag me af wat ze nu verder nog gaan doen of onderzoeken ???  

    Het sociaal verlof van beide kinderen is op en zodoende wordt nana opgetrommeld om Tibo gezelschap houden, iets wat ze natuurlijk graag doet.   Ge kunt dat bazeke toch niet alleen in een ziekenhuis laten hé?    Gelukkig is er in de kamer internet aansluiting, dan kan ik tijdens zijn dutjes misschien nog eens bijgelezen geraken op mijn favoriete blogjes.

    Zaterdag zijn we naar de trouw geweest van het petekindje van Mr. Silver.   De weergoden waren die dag buitengewoon goed geluimd.    Een prachtige zon scheen op het idyllisch kerkje van St. Martens Latem en de regen kwam pas een tijdje later opzetten.

    We hebben ontzettend lekker gefeest in De Pinte (wat mijn dieet écht niet ten goede is gekomen  ) en 's avonds hebben we overnacht in een hotel in Gent.   Kwestie van niet positief te moeten blazen in een zakje van de gendarmen ziet ge ...

    Vanmorgen is Tibo hier bij ons, hij doet momenteel zijn dutje,  en na de middag ga ik koffieklatchen bij twee goede vriendinnen, iets wat ons al meerdere psychiaters uitgespaard heeft doorheen de jaren

    Hopelijk volgt in het volgend logje wat meer positief nieuws, de tij mag zo stilaan gaan keren nietwaar?

    Groetjes aan al mijn lieve blogvrienden....

     

     

     

     

    31-05-2010 om 11:38 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    » Reageer (8)
    25-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de tijd vliegt snel ...

    Voilà, de mooie zon verdwijnt stilletjes na een heerlijk lang zonnig en warm Pinkster-weekend, dus vandaag heb ik weer even tijd om mijn blogdagboekje wat bij te werken.

    Vorige week moesten we heel dringend naar onze camping aan zee gaan waar onze 'sleurhut' zich bevindt.  We hadden namelijk van de directie een brief ontvangen dat we volgend jaar moesten verhuizen van plaats en vermits de plaatsen zeer beperkt zijn moesten we er super snel bij zijn.

    Het kwam allemaal bijzonder ongelegen,  Tibo had nog altijd opvang nodig,   Mr. Silver en ik wilden zaterdag ook heel graag naar de begrafenis dienst van mijn ex-patron/vriend gaan, iets wat door al die omstandigheden spijtig genoeg niet is kunnen gebeuren.

    De oplossing voor Tibo was : we nemen hem mee naar zee in de caravan.   Gelukkig was het prachtig weer en hebben we met de buggy lange wandelingen kunnen maken en hij heeft ook de nacht doorgeslapen naast mij.   Hij heeft goed geslapen, maar ik iets minder.   Met zo'n kleine baby naast je doe je bijna geen oog dicht.

    Vandaag is hij terug opgenomen in het ziekenhuis voor verder onderzoek.   Zoon 2 belde me daarnet om te zeggen dat bij het onderzoek vanmorgen met de contrastof ook geen vernauwingen, kronkels of web geconstateerd werd.  Hij moet nu nog enkele dagen in het ziekenhuis blijven ter observatie.  Men gaat hem terug vaste voeding geven en kijken hoe alles verloopt en donderdag wordt er vervolgens een gastroscopie gedaan.  

    Tot vrijdag kunnen zoon 2 of zijn vrouwtje zelf bij hem blijven, maar vrijdag ga ik, indien hij nog in het ziekenhuis is, een hele dag daar op hem passen. 

    't Is allemaal wat nijpen,  want zaterdag trouwt nichtje, het petekind van Mr. Silver in St. Maartens Latem.     Ik zal tussen de dieetsoep en de patatten mijn haar moeten kleuren en mijn nagels lakken vrees ik.   Gelukkig heb ik mijn jurk en schoenen al, nu nog een mooie passende panty en een handtas en ik ben gesteld.   Mr. Silver is vandaag in de koekenstad en ik heb hem net gebeld om de panty alvast te kopen, dat bespaart mij wat tijd.   De handtas zal er eentje worden uit mijn Imelda Marcos verzameling, tijd om op zoek te gaan naar een nieuwe zal er niet meer inzitten.

    Ik ben zoals iedereen nu inmiddels al weet op dieet, maar het is Mr. Silver die vermagert!   Hij moet straks dringend zijn kostuum passen, want ik vrees dat hij bretellen gaat nodig hebben om zijn broek op te houden nu hij zo vermagerd is.   Ik wou dat ik voor mezelf hetzelfde kon zeggen, maar spijtig genoeg verdwijnen mijn vetrolletjes niet zo snel.

    Enfin, nu maar hopen voor nichtje en haar man dat het volgend weekend net zo'n mooi weer zal zijn als vorig weekend. (vingers en tenen gekruist)

    Zus Engeland stapt vandaag op tram zes, schoondochter 2 verjaart vandaag ook en langs deze weg zend ik hen beiden nog een extra dikke proficiat en drie dikke kussen.

     

     

     

    25-05-2010 om 13:40 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    » Reageer (11)
    18-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. hoera, de zon schijnt .... (maar hoelang?)

    Mr. Silver en ik hebben de driedaagse van ons Parochiefeest ofte Vlaamse Kermis nogmaals overleefd.

    Donderdag ben ik als een bevrozen ijskonijn naar huis gestrompeld na een hele dag buiten in de kou in een kraampje.  Thuis heb ik vervolgens een lekker warm bad genomen om te ontdooien, een extra dosis pijnstillers genomen voor mijn rug en de volgende twee dagen stond ik weer paraat om de grijpgrage kindjes van speelkaarten te voorzien en de portemonnees van mama's, papa's en grootouders zo leeg mogelijk te krijgen : alles voor het goede doel.

    Gisteren was het : 'bezoek de diëtiste dag'.    Dat had best op een andere datum kunnen gepland worden.   

    Ondanks de fritjes van de frituur, de hamburgers en de cava's ben ik er  blijkbaar toch ingeslaagd om niet al het goede van voordien ongedaan te maken.  Er was nog een miezerig kilootje af.  Als ik verder doe zoals ik nu bezig ben, dan ben ik tegen de tijd dat ik in mijn doodskist moet een slanke den.

    Oei... die doodskist!

    Wat een schok die ik gisteren te verwerken kreeg.   Ik vernam dat één van mijn jonge ex-patrons op zeer korte tijd is overleden.   Hij is nog geen zestig mogen worden.

    Gelukkig zat ik op de sofa Tibo een papfles te geven of ik was van 't verschieten moeten gaan zitten.  Ocharme, zo jong en zo onverwacht, ik ben er nog steeds niet van bekomen.  Mijn hart gaat uit naar zijn lieve familie.

    Gisteren zijn zoon 2 en zijn vrouwtje met Tibo nogmaals naar de specialist gegaan voor alle uitslagen.  

    De bloedtesten waren allemaal goed, de echo  en de zweet testen ook.   Langs de ene kant is dat allemaal goed nieuws, maar het heeft een keerzijde.   Nu moet men dringend op zoek naar de echte oorzaak waarom Tibo geen vaste voeding kan binnenhouden.    Voor zover ik mijn zoon begrepen heb gaan ze nu eerst een contrast vloeistof toedienen vooraleer over te gaan tot onderzoeken met een endoscoop, wat een serieuze ingreep is bij zo'n kleine baby.    Deze verdere onderzoeken zouden toch dringend moeten gebeuren want Tibo kan niet voor eeuwig en altijd op papflesjes blijven leven.   Zijn groeicurve gaat in sterk dalende lijn.

    Enfin, ik hoop maar dat er snel een oplossing gevonden wordt.   

    Eens je kinderen het huis uit zijn denk je dat je zorgen voorbij zijn .... tot je kleinkinderen krijgt!   pffft.... 

    Ik heb er vannacht amper van kunnen slapen, het was teveel slecht nieuws op te korte tijd.

     

    18-05-2010 om 12:45 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    » Reageer (10)
    13-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.parochiefeesten....

    Snel weer mijn dagboekblogje wat bijwerken,  want seffens is't weer corvee geblazen.

    Zoon 2 en de zilveren surfer zijn al sinds gisteren druk in de weer,  samen met veel andere beminde parochianen,  om onze jaarlijkse parochiale gemeenschapsfeesten te organiseren.  Priesters hebben we niet meer, maar we doen nog steeds ons uiterste best om het gemeenschapsgevoel in onze wijk te behouden. 

    De Vlaamse Kermis wordt georganiseerd op de speelkoer van onze wijkschool en in de parochiezalen daarrond.   't Is toch leuker dan gewoon in een koude kerk te zitten, zeker tegenwoordig, want na al wat je tegenwoordig hoort in de media begin je je af te vragen of er binnenkort nog priesters zullen zijn. 

    't Is gewoon niet te geloven wat je allemaal hoort en leest.   Gelukkig heb ik nog op een nonnenschool gezeten waar 'bijna' iedereen normaal deed.   Laten we even die ene vieze onderpastoor maar vergeten in de biechtstoel ....

    Zoon 2 houdt wel rekening met de rug van zijn steeds ouder wordende moeder en ik mag nu 'zittend' aan de info balie (weliswaar buiten in de kou en in de regen) speelkaartjes verkopen aan de vele,lieve, gretige kindertjes.

    Vorig jaar was het prachtig weer,  maar nu ziet het er niet echt denderend uit en dat is dan nog zachtjes uitgedrukt.  Ik heb veiligheidshalve maar warme sokken en mijn botinnekes aangetrokken.   Misschien ook best mijn pelsen frak en een dikke muts meenemen, ge weet nooit niet of het van pas komt

    Maandag en dinsdag hebben we op onze kleine lieve schat Tibo gepast.   Hij leeft nu terug op papflessen tot de dokters vinden waarom hij de vaste voeding steeds weer uitbraakt.      De uitslagen van het bloedonderzoek zijn al binnen en er werden geen voedsel allergieën vastgesteld, dat is al één geruststelling.  

    De uitslag van de 'zweettesten' - wat dat ook mag zijn - daar wordt nog op gewacht.   De echografie toonde aan dat zijn maagje zich bijzonder traag ledigde, maar het zal pas volgende week, na al deze onderzoeken,  blijken of een gastroscopie nodig is om verder naar een oorzaak te zoeken.

    Ziek is het baasje niet en pijn lijkt hij ook niet te hebben, dat is toch al een grote geruststelling.  Bovendien kan een baby van bijna 8 maanden nog leven met enkel pap, maar ik vraag me toch af hoelang dit nog kan zonder toevoeging van extra vitaminen.

    Broer Ardennen en zijn vrouw zijn veilig en wel teruggekeerd van hun korte vakantie naar zus England.  'De Wolk' was toen gelukkig geen spelbreker.  

    Morgen ga ik kwissen en ik heb een bizar voorgevoel dat de naam van die vulkaan één van de kwisvragen zal zijn.   Ik probeer het te onthouden, maar 't is wreed moeilijk.   Momenteel weet ik nog enkel dat het begin klinkt als Heyafella????? - ik denk dat ik zal vals spelen en de naam op mijn schoenzool schrijven ...hèhè....

    Gisteren zag ik op TV het vreselijk vliegtuig ongeval in Libië en na onze lange reis naar Australië nog niet zo lang geleden, besef je maar op welk een klein plaatsje een ongeluk ligt.

    Mensenlief,  wat snakken we nu allemaal naar wat zon hé, ikke toch ook hoor.   Onze tuin staat zo mooi groen, maar o zo vreselijk nat te lonken.    Ik hoor dat de prijzen van aardbeien en asperges al verdubbeld zijn tegen vorig jaar.   Ik zal, indien het zo blijft,  nog zeer blij zijn dat mijne zilveren met zijn moestuintje is begonnen.   We hebben al sla en radijsjes gegeten van eigen kweek   tof hé.  (ach een kinderhand is gauw gevuld).

    Ik merk dat de tijd snel loopt, ik ga nu vertrekken, want onze oudste kleinzoontjes vinden onze Vlaamse Kermis nog stukken leuker dan de Sinksenfoor!    Wat zei ik daarnet van een kinderhand ???

     

    13-05-2010 om 12:31 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    » Reageer (9)
    08-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ambras....

     



    Mijn madam zat naast me in de zetel terwijl ik aan 't zappen was.
    Ze vroeg: "Is er iets op tv?"
    Ik antwoordde: "Alleen maar stof."
    't Is zo dat de ruzie is begonnen...



    Mijn madam twijfelde wat ze wou voor haar volgende verjaardag.
    Ze zei: "Ik wil iets met power dat van 0 naar 130 gaat in 3 seconden."
    Ik heb haar een weegschaal gekocht.
    't Is zo dat de ruzie is begonnen...



    Het grasmachien was kapot en mijn madam stopte maar niet met vragen om 'm te maken.
    Maar ik had altijd iets anders te doen: den auto, gaan vissen, mijn maten...
    Op een dag, om mij schuldig te doen voelen, zat ze op haar knieën op 't gazon, 't gras te knippen met een kappersschaartje.
    Ik heb dus maar een tandenborstel gepakt en gezegd: "Als je klaar bent met 't gras te knippen, wil je dan de gang schuren?"
    't Is zo dat de ruzie is begonnen...



    Mijn madam bekeek haar eigen in de spiegel.
    Ze was niet content met wat ze zag.
    Ze zei: "Ik voel me slecht, ik zie er oud uit, dik en lelijk.
    Ik heb echt nood aan een complimentje."
    Ik antwoordde: "Je zicht is excellent!"
    't Is zo dat de ruzie is begonnen...



    Mijn madam en ik waren op een reünie van oud-leerlingen van haar school.
    Er was een kerel die compleet zat was en glas na glas leegdronk.
    Ik vroeg aan mijn madam: "Ken je die gast?"
    "Ja", zei ze, "We zijn nog samen geweest.
    Hij is beginnen drinken toen we uit elkaar gingen.
    Hij is nooit gestopt sindsdien."
    Ik antwoordde: "Wie had er ooit kunnen denken dat je dat zo lang zou kunnen vieren?!"
    't Is zo dat de ruzie is begonnen...



    Toen ik gisteren thuis kwam vroeg mijn madam me om haar mee uit te nemen naar een dure plek.
    Ik nam haar mee naar 't tankstation.
    't Is zo dat de ruzie is begonnen...



    In de supermarkt vroeg ik mijn madam of we een bak bier van 25€ konden meenemen.
    Haar antwoord was 'nee', en, zonder mijn mening te vragen nam ze een pot revitaliserende crème van 65€ uit de rekken.
    Ik liet haar verstaan dat de bak bier goedkoper was en me meer zou helpen haar schoon te vinden dan haar potje crème.
    't Is zo dat de ruzie is begonnen...


    Een paar dagen geleden vroeg ik mijn madam waar ze heen zou willen gaan voor haar verjaardag.
    Ze antwoordde: "Ergens waar ik al lang niet meer geweest ben."
    Ik heb haar voorgesteld naar de keuken te gaan
    't Is zo dat de ruzie is begonnen....

     (groetjes van de zilveren surfer)

     

    08-05-2010 om 10:50 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    » Reageer (11)
    05-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.d'r zit een fly in de boter ...

    Ik werd al door veel vrienden gewaarschuwd dat er iets niet klopte op mijn blog en ik stel het ook vast, zeker bij IE, want met Firefox lijkt alles normaal.

    Daarom ...

    ga ik nu rechtstreeks mijn tekst in de editor schrijven en zien of het weer goedkomt.   Is het dan nog niet goed, dan zal ik proberen het vorig bericht te verwijderen en kijken of dan het probleem opgelost is.

    tch tch tch ... precies of ik zo al niet genoeg te doen heb.

    'k heb geen idee wanneer ik laatst geschreven heb op mijn blog.  Waren we toen al terug van zee?   Waarschijnlijk wel, maar het zou ook kunnen dat ik de vorige tekst geschreven heb vanop mijn laptop aan zee toen we nog daar in onze koekendoos verbleven.

    Toen het weer/weder te slecht werd om nog te fietsen of te zonnen, zijn we maar terug naar huis gekomen.   Dat moest toch, want broer 1/Ardennen en schoonzus kwamen hier een paar dagen logeren vooraleer ze met het vliegtuig naar zus Engeland vertrokken.   Vanmorgen vroeg heeft Mr. Silver ze naar Zaventem gevoerd.   't  Was gisteren wel efkes paniek omdat men op het BBC nieuws aankondigde dat vluchten gingen geschrapt worden.  Vulkaan IJsland (vraag me de naam niet  ) was weer een extra dosis rook aan het uitspuwen.   

    Wij hebben verder op onze schat Tibo gepast.   Het ventje heeft weer een serieus probleem en hij wordt momenteel onderzocht door een Prof. in het UZA.   Ik hoop maar dat hij geen tweede Seppe wordt ocharme.  Zolang hij borstvoeding kreeg en daarna de papfles, was er geen vuiltje aan de lucht, maar nu hij overgeschakeld is op vaste voeding blijft er niets in.   Hij eet heel smakelijk zijn patatjes op, maar enkele seconden later begint hij te braken en komt alles er terug uit.   Enkel pap blijft erin.

    Vooraleer de Prof. wil overgaan tot een gastroscopie moeten er eerst nog andere testen gedaan worden en staat Tibo terug op papfleskes dieet.   Hij ziet er niet ziek uit en is nog altijd even lief en braaf, dus het lijkt ook niet alsof hij ergens pijn heeft.   Natuurlijk zijn we nu allemaal heel ongerust en hopen we dat er niets ernstig aan de hand is.

    Mr. Silver is net terug van Zaventem en daarna zijn groententuintje en seffens vertrekken we naar het verjaardagsfeestje van kleinzoon 2,  die al zeven jaar wordt.   Niet te geloven hoe snel de tijd vliegt.   Hij vindt het reuze plezant in het eerste leerjaar en is een echte uitblinker.   Een tijdje terug vertelde hij ons hoe hij zich vroeger stierlijk verveeld had in de kleuterklas.  

    Ik ben nog altijd braaf mijn dieet aan het volgen, maar ik kan spijtig genoeg geen spectaculair gewichtsverlies vermelden.   Nochtans doe ik ook braaf mijn oefeningen.  Vorige keer was het hydrotherapie ... dikke madammen die plonsen en turnen in het water (héél leuk) en gisteren was het cardio (véél minder plezant).    Hopelijk wordt het snel terug warm weer en kan ik in ons zwembad dezelfde oefeningen doen die we daar aangeleerd krijgen.

    Ik heb aan zee ook al flink gefietst met mijn prachtige nieuwe vélo, maar hier in 't stad moet ik mijn moed nog wat bijeen scharen vooraleer ik me in het verkeer waag.    Schoonzus 2 had me anders aangeraden om op het Schoonselhof te oefenen.   Naar het schijnt is het daar lekker rustig fietsen en hebt ge helemaal geen last van de vele aanwezigen.

    Ik heb als kind nooit leren fietsen ziet ge (alles wat ik kan heb ik stiekem geleerd) want mijn moeder was vreselijk bang omdat haar broertje op zijn fietsje is doodgereden toen hij vijf jaar oud was.

    Ik kan dus 'een beetje' zwemmen en 'een beetje' fietsen, maar ne mens is nooit te oud om te leren nietwaar.

     

    Voilà zie.   Ik ga nu eens proberen om deze tekst op mijn blog te zetten en eens kijken of alles terug goed komt.  

    Hou me op de hoogte indien het niet lukt hé lieven vrienden!

    05-05-2010 om 12:23 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    » Reageer (11)
    25-04-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.hondjes en vlooien ...

     

     

     

    .




     

     

    Jaja, normaal gezien heb ik een goede weerstand, maar deze keer heb ik de microben van onze zieke kleinkindjes overgenomen, of wie bij de hond slaapt krijgt zijn vlooien.

    Mijn hoest klinkt alsof er ergens in huis een hese zeehond blaft en ik weet terug waar mijn sinussen zich bevinden  .

    Maar kom ... we zullen het maar bezien als een voorjaarsverkoudheid en hopen dat het snel overgaat.

     

    Vorige week was er weer eentje dat kon tellen.

    Ik ben zoals ik al zei begonnen met GIE (Gewicht in evenwicht) : een programma dat loopt in het ziekenhuis. Momenteel ben ik aan een light versie bezig, want het echte programma begint pas in september.

    Wat houdt het in?

    Wel eerst bezoek je een diëtiste, een endocrinoloog en een dokter in de fysische geneeskunde. Dit allemaal om te zien of je wel geschikt bent voor het dieet en de oefeningen.

     

    Het lijkt alsof ik de hele week in het ziekenhuis heb zitten aanschuiven in wachtkamers.

    Ik was al een weekje bezig met het dieet en hoopte natuurlijk op een spectaculair gewichtsverlies, maar het bleken slechts een miezerige zevenhonderd grammetjes te zijn die eraf waren.

     

    We hebben verder onze eerste fysio oefeningen ook al achter de rug en dinsdag as. is het zwemmen of bewegen in het water, ik weet het niet.

    Vanaf september wordt het twee keer per week bewegen: of fysio, of cardio of zwemmen.

     

    Verder heb ik me een spiksplinternieuwe fiets aangeschaft (met lage opstap) die we over en weer zullen meenemen naar zee om zo nog iets meer te bewegen, want stappen lukt niet goed meer.

    Ik twijfelde nog of ik een electrische fiets zou kopen, maar dan moet je niet echt moeite doen om vooruit te komen.

    Bovendien hoorde ik van de moeder van mijn schoondochter dat na haar aanschaf van zo'n fiets, enkele jaren terug, ze nu al geen nieuwe batterij voor die fiets kan kopen, want die maken ze nu al niet meer. Erg, want die fietsen kosten behoorlijk veel geld.

     

    Voeg bij dit alles nog de opvang van een zieke kleindochter en kleinzoon, de verjaardag van kleinzoon 2 en voilà mijn week was rond.

    's Avonds val ik als een blok in't slaap en komt er van computeren niets in huis.

     

    Dinsdag as. - na het zwemmen - vertrekken we voor een weekje naar onze caravan aan zee en nu maar vingers en tenen gekruist houden dat het weer zo mooi blijft als de voorbije dagen.

    Veel meer dan dat weekje zit er niet in in de maand mei, want mijn agenda staat al overvol.

    De jaarlijkse parochie feesten zijn in aantocht, plus nog enkele verjaardagen en een huwelijk.

     

    In de verte hoor ik Mr. Silver werken, hij heeft de tuintegels en de tuinmeubelen hun zomerbadje gegeven..

    Nu we de heerlijke warme zon gezien en gevoeld hebben willen we natuurlijk meer tijd in de tuin doorbrengen, zeker na die lange koude winter.


    Hé .... ik merk net dat mijn blogje verjaard is op 12 april. Vijf jaar bloggen, niet te geloven hé? Benieuwd of we het nog even lang kunnen volhouden?!

     

     

     

     

     

     

     

     


    25-04-2010 om 12:04 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    » Reageer (10)
    23-04-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.status à la Facebook

    Bojako heeft een verschrikkelijk drukke week achter de rug. 

    Momenteel nog twee zieke kleinkindjes hier.

     

    Morgen misschien tijd om dagboek volledig bij te schrijven

    23-04-2010 om 15:14 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    » Reageer (4)
    15-04-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.bedankt Lewieke....

     

     

    .


     

     

     

    Lewieke, beter bekend als ons aller LUDOVICUS heeft zelf heel zware rugproblemen.

    Daarbij vergeleken zijn die van mij en die van vele mede-bloggers peanuts.

     

    Zoals alle mensen van onze gezegende leeftijd zagen we over onze pijntjes en kwaaltjes wanneer we elkaar in de lijve ontmoeten tussen pot en pint.

     

    Nadat ik de laatste keer van mijne huisdoktoor te horen had gekregen : "mevrouw,  met die slechte rug zult ge moeten leren leven, ik zal u wat zwaardere pijnstillers geven en probeer wat te vermageren!!!" zei ons Lewieke : "Maar Bo, ga toch eens naar mijne rugspecialist, ik ben er zeker van dat die u kan helpen."

     

    Leren leven met een slechte rug en steeds maar zwaardere pijnstillers nemen zag ik echt nog niet zitten, dus ik zei tegen mijnen huisdoktoor : " sorry dokter, ik hoop dat ge het niet kwalijk neemt, maar ik ga ergens anders om een tweede opinie" waarop ik zag dat de man bij zijn eigen zichzelve dacht : "mens doet al op...."

     

    'k heb vrij lang moeten wachten maar dinsdag was het eindelijk zo ver, ik mocht naar de dokter van Lewieke.

     

    Ik vertelde mijn rugverhaal in steno versie aan de dokter, hij bezag even mijn vele platen, scans etc.. en zei na TWEE minuten : "ik zie waar het probleem zit mevrouw, sta eens even recht",  wat ik natuurlijk deed, want een doktoor is ongeveer hetzelfde als de directeur vroeger op school, als die zegt : spring, dan spring je.

     

    Plots drukte de dokter nèt op de plaats waar de pijn zich situeert en ik kromp ineen van de pijn.

    " daar zit het hé mevrouw?" vroeg hij vriendelijk, terwijl ik me bleekjes liet neerzakken op een stoel en enkel nog ja kon knikken.

     

    " 't ja u hebt aan uw heiligbeen een aangeboren afwijking mevrouw en daar is weinig aan te verhelpen met kiné, dat zal wel even deugd doen, maar de volgende dag hebt u terug pijn.  Ge hebt zeker de meeste pijn terwijl ge slentert of stilstaat?"

    Goddekke toch, die man was gewoon een helderziende!

    Ik stamelde dan ook : " verdorie meneer, gij zijt precies nen helderziende, hoe kunt ge het weten?"

     

    Hij glimlachte en ik werd bijna op slag verliefd ... eindelijk iemand die wist wat ik had, bovendien was hij de alleereerste die NIET zei dat ik moest vermageren.

     

    Hij ging verder en ik luisterde met open mond:  "Ik heb goed nieuws, ik kan u misschien helpen, maar 100% beloven durf ik niet, het zal afwachten zijn hoe u reageert op de facetbehandeling.     Ik zal het u even in lekentermen trachten uit te leggen:  ik zal proberen de zenuwen dood te maken zodat ge geen pijn meer voelt.   Ge kunt het vergelijken met een slechte tand.  Het is alsof ik de zenuw in de tand dood maak, maar ge behoudt de tand.    Ge begrijpt dat de oorzaak dan niet weg is, maar de pijn zou moeten weg zijn, wat denkt ge?"

     

     

    Wat dacht die dat ik dacht, ik sprong bijna een gat in de lucht en zei : " geen tandpijn meer in mijne rug, doe het maar direct dokter, ik teken er onmiddellijk voor, kill die zenuw en liefst zo snel mogelijk!".

     

    Zo snel mogelijk is natuurlijk een relatieve term in de medische wereld.

    Hij nam zijn afspraak agenda, humde en zuchtte en zei toen : "ik heb pas een vrije datum in juli, schikt u dat?" 

    Hoewel juli ons vakantie maand is (aan zee) twijfelde ik geen seconde en ik noteerde het in mijn agenda.

     

    Ongelooflijk hé... jaren loop je met pijn en al die dokters merkten niet op dat ik een aangeboren afwijking in mijn rug had en deze zag het onmiddellijk.

     

    Zo zie je dat je zelfs in de medische wereld moet rondshoppen om uiteindelijk bij de juiste dokter terecht te komen.

     

    Bedankt Lewieke...de volgende keer dat ik u zie krijgt ge nog een extra extra dikke knuffel.  

     

     

    15-04-2010 om 11:48 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    » Reageer (15)


    Inhoud blog
  • Olà
  • een kat op een hete tinnen dak ...
  • lalalalala....die mooie zomer ....
  • to blog or not to blog ...
  • warm en koud en besparingen ...
  • het moet niet altijd serieus zijn .... :-D
  • een stadje doen ...
  • nooit gedacht dat ik zo iets zou posten ...
  • Op verzoek van veel vrienden hervat ik mijn blog …
  • eventje terug ...

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek
  • Gclub
  • A Plus Forum 2019
  • A Plus Forum
  • download tasker app free
  • dramas

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    100%
    150%
    200%
    LOEP


    Foto

    kleinzoon 1


    Foto

    kleinzoon 2
    Foto

    kleindochter
    Foto

    kleinzoon 3


    Foto

    kleinzoon 4


    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    muziekdoos
    blog.seniorennet.be/muziekd
    Startpagina !

    Mijn favorieten
  • SeniorenNet.be
  • HUISMUSJE 1

  • Zoeken met Google




    Archief per maand
  • 01-2017
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006
  • 11-2006
  • 10-2006
  • 09-2006
  • 08-2006
  • 07-2006
  • 06-2006
  • 05-2006
  • 04-2006
  • 03-2006
  • 02-2006
  • 12-2005
  • 11--0001

    ik zou niet nee zeggen indien ze het moesten vragen...
    maar ze vragen het niet......

    I wouldn't say no if they asked me....
    but they don't ask me.....


    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Mijn favorieten
  • SeniorenNet.be
  • voor info over dyslexie moet je bij sprankel zijn!

  • Mijn favorieten
  • SeniorenNet.be
  • of voor nederland bij Balans


  • Mijn favorieten
  • SeniorenNet.be
  • kING OF THE CASTLE

  • Je zet bij 'King of the castle ' wel best eerst mijn blogmuziekje af en wacht even tot het bestand gedownload is...de tekst is bangelijk.
    Before you open this link, turn off my blog music at the top right!
    Wait until it opens...listen to what he sings - it's worth it!


    Zoeken in blog



    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!