JAN FREDERIK

DE DIJKEN BREKEN...

Doler was een jaar of vijf. Hij vertelde Bor van die dag dat de boerderij tot leven kwam. De reden, begreep hij later, was niet zo leuk. Maar hij begreep wel dat mensen, mensen kunnen helpen.

Dit is wat hij Bor over die tijd vertelde:

Op een dag merkte Dolertje een meer dan gewone nervositeit op het erf. De radio stond de ganse dag aan. Stallen werden gekuist. De boeren uit het straatje kwamen bijeen en discuteerden druk. Doler ving flarden op en trachtte de dingen aan mekaar te knopen. Overal liep hij in de weg, ze zouden het hem later wel uitleggen…

Het was 1 februari 1953…

In het land net over de grens waren als gevolg van een hevige storm maar liefst 400 dijken gebroken en 1835 mensen omgekomen. Dolertje werd er stil van.

De dagen die volgden arriveerden bij de boeren in het straatje vrachtwagen na vrachtwagen met dieren die geen onderkomen meer hadden en geen weiden om te grazen.

Op een dag mocht Doler met zijn oom in één van de vrachtwagens mee om koeien te halen in het overstroomde gebied. Wat een machtige vrachtwagen was dat. Wat een avontuur!

Maar stilaan veranderde het landschap. De stemming in de camion die zich een weg moest banen door de drukte op de soms nog overstroomde wegen was gespannen. Beneden de dijken stonden huizen bijna helemaal onder water.

Zoiets had Doler nog nooit gezien. Op de plaats waar de koeien moesten opgehaald worden, zag hij tot zijn verbazing, grote sterke boeren wenen omdat ze alles verloren hedden. Dat vond Doler heel erg.

Maar zo kwam voor een tijdje de al wat stiller geworden boerderij van grootvader weer tot leven.

Dolertje leerde melken, koeien naar de wei brengen, reed mee met allerhande karren om voedsel voor de beesten op te halen…

Doler had de tijd van zijn leven. Maanden later in de lente gingen de beesten weer terug en dat vond hij minder leuk. \"Ja \" zei moeder \" er is een tijd van komen en gaan\".

Dat klonk wijs vond Doler, dat moest hij onthouden!

VOOR BEZORGDE VADER....

Dit bericht draag ik op aan “Kamiel de Vrome” een “bezorgdevader”

Bor laat niet zo vlug meer in zijn privé-leven kijken. Maar trouwe lezers weten wel dat Bor de Provence geruild heeft voor het Noorden.

De majestueuze schoonheid van Noorwegen is met niets te vergelijken en waar horen wolven als Bor anders thuis?

Zo was Bor ook in Oslo. En in Oslo, net als in alle steden, is een park. Een bijzonder park… gewijd aan de mens en het leven: het Vigelandpark.

Het Vigelandpark ligt in het midden van het grote Frognerpark en is wellicht het bekendste park van Noorwegen. Het is gelegen in een wijk van Oslo met de naam Frogner, ten westen van het centrum.

Het park heeft honderden stenen en bronzen beelden, die alle tussen 1907 en 1942 zijn gemaakt door de beeldhouwer Gustav Vigeland. De twee bekendste beelden zijn de monoliet en een klein beeldje van een stampvoetend jongetje, op de brug in het park. Maar er zijn ook beelden over de liefde tussen man en vrouw, een oude man met zijn stervende vrouw op schoot enz…

Het gaat mij om de beelden van vaders spelend met hun kinderen, bezorgde vaders… En daarom deze foto van een vader, zijn vrouw en kind.

Veel beelden symboliseren de kringloop van het menselijke leven. Onderaan de brug is de ontwikkeling van een embryo tot een kleuter te zien, terwijl rondom de monoliet alle levensstadia van de mens te zien zijn. Op de monoliet zelf staan op elkaar klimmende menselijke figuren afgebeeld.

Achter de monoliet, aan het einde van het park, bevindt zich een bronzen sculptuur, de \"cirkel van het leven\". Maar ook de smeedijzeren poorten en de grote fontein zijn rond hetzelfde thema van de mens en het leven opgebouwd.

Vraag “verontrustevader” niet naar uitleg, geniet zorgeloos, elke dag dat hij er weer is, van zijn cursiefjes.

Net als de beelden in het park zijn het pareltjes, misschien zelfs TE GOED voor dit seniorennet.

DOCHTERS VAN VLAANDEREN !

Alweer een oproep zal u zeggen….

Maar gisteren zat ik te kijken naar “Man Bijt Hond”. Zo was ik via het medium televisie getuige van een cursus “versieren” voor jonge boeren.

Het programma “Boer Zoekt Vrouw” had Vlaanderen reeds kennis laten maken met "den hoge nood” van de jongere, modale boer.

Barre ellende, vandaag de dag, stelde ik toen al vast. De moderne boerenzoon heeft een zware hindernispiste voor de boeg, om nog aan een kwieke Vlaamse Nele of een Tineke van Heule te raken.

Vandaar dus een cursus “versieren”.

Voor deze met den akker en de beesten opgegroeide jongens, niet totaal overbodig. Het is inderdaad een miskleun als zo’n overigens ferme boerenzoon aan een meisje om haar naam vraagt en dan enthousiast zegt “ Da’s toeval, ik heb nog een koe gehad die zo heette!”

Maar zonder onze boeren waren de “dochters” van ons mooie Vlaanderen nog steeds op zoek naar wortels en bessen, tal van kinderen barend, terwijl wij mannen op jacht, of gaan vissen waren. En zie ons dan nog terug hé... 
Dus meisjes reden om dankbaar te zijn, en gul uw armen en uwen “akker” te openen voor deze jongens.

Laat “den Vlaamschen boer” niet te teloor gaan. Ze mogen dan wat stug en stroef overkomen, maar van een zaadje hier en een zaadje daar...hebben ze beroepshalve verstand, mogen we aanemen... toch?.

Voor de jongens zelf heb ik maar één goede raad “zet de beuk er in mannen, ga d’r voor. Laat de veearts voor één keer thuis, want wat je zelf doet, doe je beter!…”

HET RODE FIETSJE....

DOLER vertelde BOR een verhaal over een avontuurlijke uitstap met een rood fietsje, dat ging als volgt:

Toen Dolertje een jaar of drie was, kreeg hij een klein rood tweewielig voertuigje.

Nou tweewielig… laat Doler eerlijk blijven. Vader had aan weerszijden van het achterwiel twee kleinere wieltjes bevestigd, zonder die bleef Dolertje niet overeind.

Maar dat duurde maar een poosje. Toen kon Doler zonder die wieltjes.

Prompt trok hij op een mooie zomerdag de wereld in. Langs kleine weggetjes door de velden, kwam hij in een naburig dorp terecht. Groot was zijn verwondering dat er ook nog andere dorpen waren dan het zijne.

Maar naarmate de dag verstreek, steeg thuis de onrust om wat er met Dolertje was gebeurd en paniekerig gingen zijn ouders en buren op zoek.

Blij, verbaasd en vreemd genoeg boos waren ze, toen de kleine Doler op zijn rood rijtuigje langs dezelfde weg op eigen houtje weer thuis raakte.

Dat mocht hij NOOIT meer doen!

Doler begreep niet waar ze het over hadden, voor hem was het grote avontuur nu echt begonnen. Vooral nu…nu Dolertje bij de nonnekes ging leren kleuren en plakken!

Dolertje ging naar school…

Plots waren er vele kinderen om hem heen. Je kon er wel mee spelen, maar eigenlijk deed ieder zijn eigen ding. Doler deed zijn best om orde op zaken te houden, maar dat eindigde meestal met een huilbui van de andere kinderen. Met het gevolg dat Doler nogal eens in een hoek moest gaan staan of met een lange kartonnen tong om zijn hals, op de achterste bank gaan zitten.

Dan voelde Doler zich gekrenkt… Hij bedoelde het toch goed?

Eén ding was hem een troost: vroeg of laat zouden ze hem wel begrijpen. Dat maakte de straf licht om dragen.

WAAAAAH….

Groot huisvuil!

Een vrouw die de zolder wil opruimen!!!

DINGEN die WEG MOETEN…

Ik haat het!

Ik kan het niet!

Ik geef toe…ik ben een rommelaar, ik kan van niks afscheid nemen…

VERSCHRIKKELIJK!

Mijn antiquariaat op de zolder is in gevaar. Al die spullen waar een verhaal aan vast zit, of die ik ooit nog eens nodig zal hebben…

Om de druk op mijn nostalgisch karakter nog te verhogen komt mijn zoon helpen “opruimen”.

Er valt niets op te ruimen… ik kan niks missen.

Kijk die "lampadair" is nog van mijn lievelingstante zaliger. En die vergeelde ATARI computer MET monitor wil ik ooit nog eens opstarten. Val me nu niet af vrienden bloggers, maar die honderden op video opgenomen films waar nooit meer naar gekeken wordt, wou ik nog eens catalogeren!

Die dozen met boeken…

Zie hier is het boek van mijn moeder zaliger, met de blauwe omslag: “Het Menschelijk Lichaam”, zonder dat raadselachtige, bijna onverstaanbare boek, was ik nooit van mijn geloof in de ooievaar af geraakt en had ik sekslessen moeten volgen bij onze Belg in “La douche France”

HELP!!!

Een beeld van twee clowns die een handenstand opvoeren, in betere tijden bijna een meter hoog, maar nu in stukken, wil ik nog lijmen en mijn eerste super 8 filmcamera, met projector, kan ik toch niet weg doen!

Het staat dan nog allemaal in de kleerkast van onze eerste slaapkamer “echte massieve houtvezelplaat”

WAT?

Moet die ook weg als al die ”rommel” er uit is? Maar dat is gene rommel!

Buiten in de straat staan al even zoveel relieken uit een vergeten, verwaarloosd verleden.

Camionnetjes met loens kijken figuren rijden af en aan, meepikkend wat ze denken nog te kunnen verlappen op één of andere rommelmarkt. In mijn wanhopige ogen lijken het gieren, terend op de nog bruikbare resten van de wegwerpmaatschappij.

Terwijl mijn vrouw en nageslacht alles op alles zetten om de zolder leeg te halen, raak ik het tempo kwijt waarmee ik hen probeer af te remmen en moet ik de straat op om mijn eigen bezittingen te redden.

’s Avonds zak ik moe en in het "diepste mijner ziel gewond" in de zetel. Ik heb niet het gevoel alles te hebben gered wat ik wou redden, maar ik zal het er mee moeten doen, tot de volgende keer “groot vuil”.

Dan begint de verschrikking opnieuw…

HELP!

HET VERBRANDE POEPKEN

BOR vertelt verder over het leven van zijn vriend DOLER...

Dolers eerste verkenningtochten maakte hij in en om de boerderij van zijn oude grootvader. Daar zou Doler vele avonturen beleven. Dolertjes ouders woonden naast die grootvader. In de muur op het koertje was een deurtje, zodat Doler steeds naar zijn grootvader kon. De boerderij was groot, met achter het erf een grote boomgaard.

Er waren niet veel dieren meer op de boerderij, enkel nog schapen en een paar varkens. Wel had grootvader nog de velden met aardappelen en koren. Het werk werd gedaan door de zoon en dochter van Dolers grootvader. Beiden waren ongehuwd en op de boerderij gebleven.

Als de aardappelen gerooid werden leerden ze Dolertje hoe hij die kon roosteren in het smeulende loof. Als het koren werd binnen gehaald was Doler niet weg te slaan van de dorsvloer. Hij had een kleine dorsvlegel waarmee hij kon helpen.

Van de varkens was Dolertje bang. Hun eten werd bereid in een grote ketel boven een open haard in de achterkeuken van de boerderij. Men kookte de kleinere aardappelen, goot er het water af en deed er meel bij waarna alles ruwweg tot een stinkende brij werd gestampt. Doler vond dat je al een vies beest moest zijn om zoiets naar binnen te schrokken.

Niemand kon vermoeden dat de bereiding van het varkenseten tot het eerste grote drama in Dolertjes kleine leven zou leiden.

Op een dag drentelde Doler door de keuken, waar net dat eten was klaargemaakt. Het hete kookwater stond in een kom op de vloer. Dolertje deinsde om één of andere reden achteruit en kwam met zijn poep in het hete water terecht. Vliegensvlug trok zijn tante hem overeind, maar Doler keelde heel de buurt bij mekaar.

Tot de dokter kwam moest heel de familie op het poepke blazen en koelen met koud water. Tja… Dolers poep stond vol blazen. Maar uiteindelijk viel alles nogal mee. De dokter schreef een vieze vette zalf voor en Dolertje liep en zat een poosje moeilijk.

VOILE JANNETTEN !!!

In Aalst hebben ze de “Voile Jeanetten” weer eens losgelaten. In Rio daveren en bibberen de bruine borsten en billen door de straten. Goed om er een nat broekje of ne stijve van te krijgen. In Duitsland vieren ze in strakke Pruisische nep soldatenkostuumpjes hun heimwee naar de Keizertijd und der Krieg.

En de straten van mijn dorp liggen volgende zondag weer vol slingers en confetti. Als gewoonlijk zullen onze dorpsvaderen vertrouwen op de burgerzin van hun dorpsgenoten. Wat voor gevolg zal hebben dat die prutsen, weken lang nog overal rond waaien of klefferig van de regen uiteindelijk in de riolen spoelen.

Voor mij niet gelaten; “Ieder diertje zijn pleziertje”

Maar vreemd toch… dat in een maatschappij van overvloed, waar het begrip vasten al lang vergeten is, men toch nog eens flink uit de bol wil gaan voor men 40 dagen (geen) honger gaat lijden!

Nog vreemder is het feit dat de traditie van karnaval ontstaan is in een tijd dat honger lijden heel gewoon was. Geen reden dus om dat te vieren.

Rare kwieten die “Alaaaf” gillende medeburgers. (Opletten met de uitspraak hé jongens!)

Wedden dat het gebruik zijn oorsprong vindt in verre donkere heidense tijden?