Archief

DEEL 8 - SCHULD EN BOETE

Het probleem met Dolers is, dat ze altijd onderweg zijn. Met spanning moest ook Bor wachten op het vervolg van Dolers avontuur in het petatkelderken. Nu heeft Bor Doler weer weten strikken en wat blijkt?

Weer had Dolertje een lesje geleerd!

Maar wat precies was hem niet duidelijk.
Hoe kon iets leuks, zo zondig zijn?

Voor alle zekerheid ging hij die week te biechten. Het viel niet mee om in het donkere hokje van de biechtstoel – het was er bijna zo donker als in het keldertje – aan de pastoor uit te leggen waar het om ging.
Dolertje concludeerde dat de pastoor misschien niet al te slim of doof was. Waarom bleef hij anders zoveel vragen stellen over iets waar Doler zo vlug vanaf wou?

Een akte van berouw en een halve paternoster verder, maakte Dolertje zich uit de voeten. Opgelucht dat zijn zieltje weer blank was.

De meisjes kwamen echter nooit meer spelen. De beide families spraken een tijdje niet meer met elkaar. Maar uiteindelijk raakte het voorval vergeten en ging het leven weer zijn gewone gangetje.

Er zouden Doler erger dingen overkomen, maar dat wist hij toen nog niet!

Kort daarop nam Dolers vader hem mee naar de kerk en sprak de pastoor aan.
\"Onze Doler\" zei vader \"wil misdienaar worden\".
Daar wist Doler helemaal niets van!

Maar nog doordrongen van schuldgevoel, berustte Doler in de beslissing. Misschien was het wel de goede manier om wat van het verloren terrein terug te winnen bij alle betrokken partijen.

Hij hoopte maar één ding… dat de pastoor vergeten was wat hij hem kort tevoren was komen opbiechten!

Opa Bors \"spring in \'t veld\", de oudste van zijn meisjes, gaat naar de scouts. Deze zondagnamiddag is er dorpsspel.
De mollige baby van 11 jaar geleden wordt stilaan een jongedame.

DEEL 7 - DOE NOOIT WAT ONKUISHEID IS...

Bor probeerde zich voor te stellen hoe Doler zich voelde toen hij dit verhaal vertelde:

Op een dag kon Doler de nonnekes en hun lange tong achter zich laten en naar de grote school gaan bij de meesters. Vergeet niet… hij had voorsprong! Hij kon van het leren niet genoeg krijgen, al die nieuwe dingen…fantastisch gewoon.

Alleen jammer dat hij niet mocht ravotten of voetballen met de andere jongens. Dat zette hem een beetje aan de kant.

Maar er waren ook dingen die Doler dan weer beter kon.

Al snel ontdekte Dolertje dat hij iets kon wat anderen niet zo best konden.

In dat stille jaar dat Dolertje ziek was geweest, was hij beginnen tekenen. Verbaasd keken de mensen naar wat Doler op papier zette, ze vonden het net echt, en dat voor zo’n klein jong. Maar Dolertje begreep niet waarom anderen zo’n kriebels op hun papier zetten, je kon toch met je eigen ogen voor je zien wat en hoe je iets moest tekenen?

En Dolertje ontdekte nog iets… dat er ook meisjesdolers bestaan!

Aan de overkant van het gekasseide straatje woonden enkel meisjes. Links twee zusjes, waarvan de jongste dezelfde leeftijd had als hijzelf. Ze had donker haar en gitzwarte ogen. Zij en Doler zouden heel hun kinderjaren en hun jeugd onafscheidelijk blijven. Dolertje wist toen al zeker dat zij niet uit een bloemkool kwam. De tijd zou hem gelijk geven.

Maar het waren de meisjes aan de rechterkant, die Doler in een vreemd avontuur zouden betrekken.

Toen dat hem overkwam, was hij een jaar of acht aan zijn weg door deze wereld bezig. De meisjes, een tweeling, waren twee maal zo oud.

Op een keer lokten ze Dolertje met een smoesje mee naar het keldertje waar de aardappelen bewaard werden op de boerderij. Het keldertje had een rieten dakje, het rook er vreemd en er kwam maar een glimmertje licht binnen, via een klein getralied venstertje.

Toch was Dolertje niet bang. Zelfs de poezen van de boerderij vonden het er zo knus dat ze er hun jongen op de wereld brachten. Want poezen, dat weet iedereen, hebben geen bloemkool of ooievaar nodig om kinderen te krijgen. Al zijn er ook dolende poezen.

Nog voor Dolertje goed begreep waar het nu eigenlijk om ging, hadden de meisjes de knopjes van zijn broekje losgemaakt om - terwijl ze sussend Dolertje geruststelden - aan zijn geheime dingetje te friemelen. Hoewel Doler niet wist wat hij hiervan moest denken, vond hij het eigenlijk toch wel een beetje prettig!

Maar toen ging de deur van het keldertje open!

Daar stond Dolertje… met zijn broekje op zijn schoenen. In het deurgat stond zijn ongehuwde tante die nog op de boerderij bij haar vader woonde. De meisjes werden met wat kletsen rond de oren van het erf gejaagd en Dolertje werd met schande beladen, bijna nog met zijn broekje op zijn knieën, voor de familieraad gebracht. Zelfs een tante, die nu in de stad woonde, werd erbij gehaald. Zelf had zij geen kinderen en ze zou er nooit krijgen, maar ze stortte hel en verdoemenis en iets dichter bij huis, het verbeteringsgesticht, over Dolertjes zondige hoofd.

Bors vrouw, Vrouw Bor, was vorige week een ganse week met zus en vriendinnen naar de Limburg. Bor paste braaf op het huis, de kinderen en de kleinkinderen en hield de kranten bij.

Nu Vrouw Bor terug is en de kranten uitgelezen, kan Bor ze bij het oud papier leggen. Vluchtig liep hij nog eens langs het intussen geschiedenis geworden nieuws en…

Mensen toch!

Als je alles eens op een rijtje zet…

Bor had het meeste te doen met de mindervalide jongen, die afgetroefd werd door schoolgenoten, die schaamteloos de rammelpartij filmden met hun GSM.

Vaders, moeders, grootvaders en grootmoeders, ik weet dat dit SN niet direct het forum is om de wereld te redden, maar doe eens wat moeite om de jeugd weer een beetje waarden bij te brengen. Stop met hun frisdranken te geven, van die ongezonde zoetigheid worden ze hyperactief. Ik las dat we ze beter terug tafelbier leren drinken!

Een vader die vorige week flink wat zorgen had om zijn oudste zoon, was onze geliefde koning Albert.

Om nog te zwijgen van de problemen die zoonlief zelf had.

Filipken toch… jongen. Nu ge halfweg de veertig zijt wordt het misschien tijd een beetje ruggegraat te kweken. Als het allemaal zo moeilijk ligt, wat belet u dan om uw middelvingertje op te steken naar Belgjes troon?

Zoek toch eindelijk eens een echte job jongen, laat het aan de vedette van de familie over om koning te spelen, die gaat tenminste flamboyant en tezelfdertijd milieubewust met zijn functie om. “Koning Laurent” het zou niet misstaan en dan kregen we tenminste waar voor ons belastingsgeld.

Het veel geteisterde voetbal, kreeg nog maar eens een klap te verwerken. Zoniet dan toch de scheidsrechter die het shirt van “gouden schoen” Conceiçao in het gezicht kreeg. Niet erg eervol, des te meer daar het shirt niet eens gewassen was.

Helden vallen van hun voetstuk. Kijk maar naar Oekraïne, waar anderhalf jaar na de “Oranje Revolutie” alweer een Moskou gezinde  kwiet de verkiezingen won ten koste van zetelende president Joesjtsjenko die van deze uitslag vast geen “soep” lust!

Tenslotte was Bors vrouw bij haar terugkeer nog steeds boos op minister Anciaux. Bert heeft de boter gevreten sinds hij de betoelaging aan verenigingen teruggeschroefd heeft om nu de miljoenen weg te geven aan Kate Ryan. Tranen zullen hem bij Bors vrouw niet in ere herstellen. Maar laat het een troost wezen te kunnen lezen dat Kate het songfestival zo goed als gewonnen heeft.

DEEL 6 - CIDER...

Doler had nog een ander verhaal uit zijn jeugd voor Bor.
Dat ging zo:

Achter het erf lag een grote boomgaard.

Daar groeiden de appels waarvan Dolertjes familie ieder jaar cider maakte. Er waren twee soorten appels voor nodig: de ene heette Kaïn en de ander Abel.

Dolertje begreep niet waarom, een appel was toch een appel? Men bleef hem het antwoord verschuldigd. Ze hadden het altijd zo gedaan… trouwens iedereen had het druk... die Doler altijd met zijn vragen!

Maar het was ieder jaar weer een hele belevenis. In de grote gewelfde kelder van de boerderij stonden alle dingen bij elkaar die nodig waren om wijn te maken. Het meest indruk maakte de grote eikenhouten wijnpers. Maar voor ze daar in konden moesten de appels gewassen en gesneden worden. De mannen draaiden dan de pers aan en het sap liep in eikenhouten emmers. Na nog heel wat hocus-pocus die Doler niet begreep werd het sap, in alweer ... eikenhouten vaten gedaan, die eerst grondig gespoeld waren.

Daar veranderde Jezus het sap in wijn, zo vertelde Dolers tante die heel gelovig was. Jezus had dat zelfs nog met gewoon water gedaan op een trouwfeest, waarom dan niet met appelsap?

In de kelder hing jaar in jaar uit de zoete weeë geur van appels

Als de tijd rijp was, en daar besliste grootvader over werd de wijn op flessen "getrokken", waarbij Dolertje de kurkmachine mocht bedienen... een verantwoordelijke job die hij onder het waakzaam oog en met de hulp van tante met de nodige ernst op zich nam. Daarna de wijn weer te rusten gelegd werd in de kelder, om pas het volgende jaar bij een feestelijke gebeurtenis, gedronken te worden.

Voor zover Doler begreep hadden zowel zijn vader als zijn grootvader de kunst van wijn maken geleerd in het land van die grote keizer. Dat land bleek Frankrijk te heten en beiden hadden daar in hun jeugd, jarenlang in de zomer, bij de boeren gewerkt.

Dolers vader raakte zelfs niet uitgepraat over de jaren dat hij als jonge knaap met zijn ouders in een land had gewerkt dat Normandie heette. Maar dat is weer een ander verhaal.