Naar de inhoud

\'t STROTJEN...

of de weg door het leven van Bor de wolf en zijn vriend Doler de zwerver.
seniorennet.beseniorennet.be

Archief

Maandag 13 maart 2006

HET VERBRANDE POEPKEN

BOR vertelt verder over het leven van zijn vriend DOLER...

Dolers eerste verkenningtochten maakte hij in en om de boerderij van zijn oude grootvader. Daar zou Doler vele avonturen beleven. Dolertjes ouders woonden naast die grootvader. In de muur op het koertje was een deurtje, zodat Doler steeds naar zijn grootvader kon. De boerderij was groot, met achter het erf een grote boomgaard.

Er waren niet veel dieren meer op de boerderij, enkel nog schapen en een paar varkens. Wel had grootvader nog de velden met aardappelen en koren. Het werk werd gedaan door de zoon en dochter van Dolers grootvader. Beiden waren ongehuwd en op de boerderij gebleven.

Als de aardappelen gerooid werden leerden ze Dolertje hoe hij die kon roosteren in het smeulende loof. Als het koren werd binnen gehaald was Doler niet weg te slaan van de dorsvloer. Hij had een kleine dorsvlegel waarmee hij kon helpen.

Van de varkens was Dolertje bang. Hun eten werd bereid in een grote ketel boven een open haard in de achterkeuken van de boerderij. Men kookte de kleinere aardappelen, goot er het water af en deed er meel bij waarna alles ruwweg tot een stinkende brij werd gestampt. Doler vond dat je al een vies beest moest zijn om zoiets naar binnen te schrokken.

Niemand kon vermoeden dat de bereiding van het varkenseten tot het eerste grote drama in Dolertjes kleine leven zou leiden.

Op een dag drentelde Doler door de keuken, waar net dat eten was klaargemaakt. Het hete kookwater stond in een kom op de vloer. Dolertje deinsde om één of andere reden achteruit en kwam met zijn poep in het hete water terecht. Vliegensvlug trok zijn tante hem overeind, maar Doler keelde heel de buurt bij mekaar.

Tot de dokter kwam moest heel de familie op het poepke blazen en koelen met koud water. Tja… Dolers poep stond vol blazen. Maar uiteindelijk viel alles nogal mee. De dokter schreef een vieze vette zalf voor en Dolertje liep en zat een poosje moeilijk.

 

Geschreven door bor om 11:51 Reageer op dit bericht
Zondag 12 maart 2006

DOLER

DE OOIEVAAR

Bor is er klaar voor.
Lange tijd heeft hij zorgvuldig de verhalen van zijn oude vriend Doler neergeschreven. Doler was een verteller, geen schrijver.
Dit heeft Bor van die verhalen onthouden, laten we beginnen bij het begin.

Zelfs een dolers moeten ergens vertrekken voor zijn tocht door het leven. Gewone mensen komen, zoals algemeen bekend uit een bloemkool.

Maar dolers worden door de ooievaar gebracht, onze Doler net zo.

De ooievaar vloog met hem over vele landen. Over vredige plaatsen, angstaanjagende plaatsen. Hij toonde Doler armoede en rijkdom, van het eerste het meest. Aan het einde van hun tocht vloog de ooievaar over een wereld die nog bezig was zijn wonden te likken na een verschrikkelijke oorlog. Tenslotte bestelde de ooievaar zijn lieve last op de zolder van een oud huis. Hij nam afscheid met een knipoog, alsof hij wou zeggen; "Dolertje, vergeet niet wat ik je liet zien" en toen vertrok de ooievaar om andere dolertjes op te halen.

Op de zolder van dat grote oude huis, dat later het "oudmannekeshuis" bleek te zijn, leerde de kleine Doler zijn vader en moeder kennen. Moeder was al lang de leeftijd voorbij om nog op een kindje te hopen, ze vond het dan ook een mirakel. Vader had op een dochter gehoopt. Hij had zelfs eieren naar de nonnekes gedragen om er voor te bidden. Het hielp niks, hij zou het met de kleine Doler moeten stellen, iets waar hij nooit aan zou wennen

Moeder was geen doler. Toen er later een meisje bij kwam was ze best gelukkig nu ze voor de kinderen kon zorgen. Het meisje kwam echter wel uit een bloemkool, en werd vaders lieveling. Vader was ook een doler, maar had heel wat moeite om de weg te vinden. Hij werkte hard. Uit steen en vuur liet hij ijzer vloeien, wat hem iets mystieks gaf als hij er over vertelde, wat hij vaak deed.

Voor Doler in zijn wiegje was alles best goed. Voorlopig had hij geen behoefte de wijde wereld te gaan verkennen.
Geschreven door bor om 15:14 3 reacties Reageer op dit bericht
Donderdag 9 maart 2006

"VERONTRUSTE VADER " ALARM !!!

Nogal wat bloggers bleken verontrust over het plotse verdwijnen van "verontrustevader" Kamiel.

Evenveel bloggers zullen blij geweest zijn met het teken van leven dat hij deze morgen gaf.

Hij heeft laten weten wat hem dwars zit nl. al het achterbakse gedoe op het SN. Hij is daarmee de zoveelste die er de brui dreigd aan te geven.

Daarom deze oproep aan al wie dit leest.
Plaats op uw blog de volgende tekst en vraag uw vrienden bloggers hetzelfde te doen:
"MEER VRIENDSCHAP EN VERTROUWEN OP HET SENIORENNNET !"
Geschreven door bor om 09:36 5 reacties Reageer op dit bericht
Dinsdag 7 maart 2006

WAASLAND

"Ik ben André Otté..."
Zo begint zijn blog. Ik ken hem niet persoonlijk en het is lang geleden dat wij nog met elkaar gemaild hebben.

Door het computervirus dat mij eind vorig jaar trof en de perikelen er na, is hij mij waarschijnlijk ook kwijt geraakt. Ook al omdat ik de naam van dit blog veranderde.

Maar hij staat nu tussen mijn favorieten uit respect voor het vele werk dat hij op zijn blog (s) presteerde om het verleden en het heden van "ons" Land van Waas bekend te maken.

Bedankt André
Geschreven door bor om 16:25 Reageer op dit bericht
Dinsdag 7 maart 2006

BORS VRIEND DOLER

Bor heeft een vriend die Doler heet.
Maandenlang vertelde Bor het verhaal van zijn vriend Doler op een gelijknamig blog. Binnenkort brengt Bor de verhalen op zijn eigen blog.
Hou het in de gaten!
Geschreven door bor om 12:16 1 reactie Reageer op dit bericht
Maandag 6 maart 2006

BORS VRIENDEN

Beste allemaal,
voor wie er mocht aan twijfelen:
Bor (links op de foto) heeft ook vrienden, waarover hij wat kan vertellen. Eerstdaags meer...
Geschreven door bor om 00:00 Reageer op dit bericht
Zondag 5 maart 2006

STERREN OP SN

Mijn favorieten zijn ECHT mijn favorieten!!!
Ik ben vrij zuinig bij het bedelen van die titel.

“Brabbes” favoriet van het eerste uur omwille van een ontegensprekelijke “gelijkgestemdheid”. Gevatte satire, familieverhalen en knokken tegen al wat hij als onrecht ervaart.

“Steffie” wel eens aangevallen omwille van haar gulbedeelde koffie, maar een moedige, gevoelige vrouw, met het hart op de juiste plaats.

“Schrijverke” ook van het eerste uur. Eerlijk, bewogen, maar bovenal wijs. Begrepen maar meerderen zijn boodschap…

“Vera’s blog” Schoonheid in beeld en woord. Maar ook een visie, een scherpzinnigheid die al opvalt als je naar haar vurige donkere ogen kijkt.

En dan de “nieuwkomer” tussen mijn favorieten “Verontrustevader”. Zijn “cursiefjes” werken voor mij en blijkbaar vele anderen als verslavend. Het is alsof je ’s morgens de gordijnen opentrekt en het zonlicht binnen stormt. Voor alle “zuurpruimen” is het blog van Kamiel een tonicum.

De fijne ironische humor annex levenswijsheid die in zijn al of niet verzonnen verhalen steekt werkt hartverwarmend.

Wie ben ik om zo iets te zeggen maar ik ben iemand die zegt dat deze man absolute schrijverskwaliteiten heeft. Ik hoop voor hem dat achter zijn verhalen een vrij gelukkig mens schuilt.
Iets wat ik uiteraard los van de realiteit van iedere dag, iedereen toe wens!
Geschreven door bor om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht
Vrijdag 3 maart 2006

KNETTERGEK

We zijn er weer aan voor de moeite…
Ik wil voor alle duidelijkheid stellen dat mijn bezwaren niet uitgaan naar de mensen die in de agrarische sector werken, noch zij die in de pluim- of andere vee-dinges hun brood verdienen.

Mijn trieste verwijt gaat ook niet uit naar boeren van het soort waartoe boer Lewie en boer Spiessens behoren. Hen moet ik nageven dat zij tot de vrijwel onschadelijke soort behoren.

Nee… ik heb het over boer Dewael en boerin Onkelinx uit Erdal. Zij lieten begin deze week een mogelijks kwalijke kip ontsnappen. Nog tot daar aan toe, we zijn intussen veel gewoon. Maar gisteren hebben ze dit land schromelijk belogen, zo blijkt vandaag. Ze zijn wel degelijk en in meerdere opzichten tekort geschoten in hun verantwoordelijkheden ten opzichte van de kip.

Het boerenkoppel behoort tot de soort, die bijna 8 jaar geleden andere boeren van de kar wipten, omwille van een dioxine crisis. Intussen is de ene crisis na de andere over onze brave burgers gekomen. Maar boer Dewael en boerin Onkelinx zijn van het soort boeren dat op de kar blijft zitten. Net als hun andere blunderende collega’s overigens.

Misschien ligt de echte schuld wel bij ons!

Wij, weldenkende burgers en bloggers… die liever hun tijd verdoen met elkaar op dit Seniorennet uit te schelden voor rotte vis, in plaats van bewust bezig te zijn met de maatschappij, waarin ze hun kinderen hebben gedropt en waarin hun kleinkinderen moeten opgroeien.

Intussen zwijgt een ander clubje Vlaamse Boeren als vermoord. Misschien zijn ook zij gaan skieën, maar mogelijks zijn zij druk in de weer met het strijken van hun bruine hemden, om ons allemaal van de sullen die dit land “regeren” en“der untergang” te redden.

Als dat maar goed afloopt en we naderhand niet moeten zuchten; “Wir haben es nicht gewussen”.
Geschreven door bor om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van \'t STROTJEN...

↑ Terug naar de berichten