Archief

La vie en rose,

Gezien mijn interesse in wat de vrouw steeds weer naar een man drijft, ondanks vaak slechte ervaringen, heb ik de laatste tijd enkele”virtuele”, dus smetvrije interviews gehad met enkele vrouwen uit de hogere klasse, en natuurlijk ook met een gewone werkmansvrouw, al weet ik niet of

eerstgenoemden het ten volle zullen appreciëren, dat hun woorden hier te samen met die van het gewone volk verkondigd worden. Mais, ça ne me dérangera pas. (mijn beste Frans, schoon he ;-) )

Mijn eerste gesprek is met een dame, die, naar eigen zeggen afkomstig is van oude adel. Dat oude merk ik meteen, maar dat adellijke zit beter verscholen, veel beter. Ik ga haar hier de fictieve naam, mevrouw Emmer geven, want emmeren kon ze wel. Het was ook een beetje moeilijk om haar volledige adellijke naam hier te vermelden want daarmee was een A-viertje al bijna gevuld, en mijn blogje klaar, zonder veel verhaal. Mevrouw Emmer is al enkele weken weduwe en het alleen zijn begint haar nu toch wel echt zwaar te wegen. Maar...laat ons aan het interview beginnen.

“Mevrouw Emmer, kan je me even in het kort vertellen hoe uw man was, wat hij voor u betekende?” “Kijk, mijnheer, wij mensen uit de betere kringen houden er gewoonlijk aan om niets naar buiten te brengen. Het volk hoeft niet te weten hoe wij leven, want er is al afgunst genoeg op de wereld, maar voor u , mijnheer banoen, wil ik graag een uitzondering maken omdat dit gesprek misschien ook wel kan leiden naar een nieuwe man , en een nieuw leven voor mij(snik).

“Mijn man zaliger was er niet vaak voor mij, we zijn daardoor wel wat vervreemd geraakt en ik heb dan ook niet geweend op zijn begrafenis. Wel ja, wel eventjes, maar dat was niet om hem. Ik had gewoon honger. Het was nl. altijd zo dat mijn man zaliger me elke ochtend ontbijt op bed bracht, en dat was één van de weinige momenten dat ik hem gedurende de dag zag, buiten de lunch en het avonddiner. De eerste dagen na zijn dood heb ik geen hap door de keel gekregen. Niet omdat het me niet smaakte, maar gewoon omdat er niemand mij wat bracht. Mijn man kon goed koken, dat had mijn moeder zaliger hem al geleerd voor we trouwden. Ook wassen, strijken, kuisen en hovenieren deed hij als de beste, ook weer dankzij moeder. Ik heb er altijd op toegezien dat hij het allemaal met liefde deed, en kijk, als zo'n man je dan ontvalt, dan ben je verdrietig, heel verdrietig, ook al ben je van adel, want het overvalt je en maakt je bang. Wie gaat er voor mijn eten zorgen, wie wast en strijkt mijn garderobe?

Zoveel zorgen ineens mijnheer banoen, je begrijpt, dat is haast niet te vatten voor een dame als ik, en daarom wil ik heel graag weer een liefhebbende man, maar wel met de zelfde vaardigheden dan mijn Hendricus.”

Schrijnend verhaal, beste lezers, en ik mag hier nog mededelen dat ik gelukkig met een propere zakdoek (een virtuele) van huis was gegaan, zodat ze toch nog iets had om haar neus te snuiten bij zoveel verdriet.

Als er hier eventueel, en ik zeg eventueel, het is geen rekrutering maar gewoon een even polsen, nog ergens een naïeve man is die aan haar wensen kan voldoen, dan mag je me dat gerust laten weten, liefst wel zo vlug mogelijk want mevrouw Emmer is wel heel erg aan het vermageren, ze is al zeker een emmertje water aan gewicht verloren. U kan haar uw talenten tonen tijdens een stageperiode van zeven dagen, waarbij u weliswaar niet vergoed wordt , maar het is wel een buitenkans om ook eens in adellijke kring te vertoeven. Zeg nu zelf, aanlokkelijk toch?

Tot zo ver het eerste relaas.

Mijn tweede gesprek, en ik dacht, laat me nu maar eens een volkse vrouw nemen die al enkele relaties heeft gehad en aldus weet waar de klepel hangt, hoe het klokkenspel klinkt en hoe je leert samen te leven met een heel gewone vent, je weet wel, van het type dat zijne sjoe op tijd ne keer goed laat zien wie er eigenlijk den baas is in huis. Ik heb gekozen voor Marina ( fictief! ), een vrouw uit één stuk, (op 't eerste zicht toch) met alles er op en er aan wat een man maar wil. Handen om te werken, voeten om naar de winkel te gaan, een mond om te zwijgen, oren om te luisteren (lees, gehoorzamen) je kent het wel. Nee? Ken je 't niet? Gelukkig maar. Nu zit er bij een voorstelling normaal ergens in de zaal een vrouw fel ja te knikken om te beamen dat ze er alles van kent, en die laat ik me dan helpen, maar hier moet ik het volledig op eigen kracht doen, met gratis overuren en nog onderbetaald ook, als ik zie wat Humo kwijt wil aan een kolommetje. U merkt wel beste lezer, het verdriet van mevrouw emmer heeft me nog niet losgelaten, maar, laat ons bij het onderwerp blijven.

Ik bel aan bij Marina(weer virtueel, wat toch wel makkelijk is, eens je het gewend bent) en nog geen tien seconden later gaat de voordeur al open. Dag Meniër, veur wa ist? Ha , veur de intervjoe he Martine, antwoord ik beleefd. O joa, da zennekik al vergete se, mor kom binne. Voor de lezers van adellijke afstamming heb ik het relaas vanaf hier maar vertaald naar het ABN, zodat die ook mee kunnen. Et pour le Wallons la même chose.

Vertel eens mijnheer banoen, wat had je graag willen weten? Wel Martine, ik hoor regelmatig vertellen dat vrouwen, hoewel ze heel verstandige wezens zijn, er toch altijd weer in slagen om op de verkeerde man te vallen, en volgens onze eerdere briefwisseling heb jij daar meer dan voldoende ervaring mee. Als je dat maar weet banoentje. Kijk eens, u lijkt me wel een lieve man, heb je soms iemand? Nee Martine, momenteel niet... en dat antwoord is al genoeg om Martine een meter naar me toe te laten schuiven. Wel, lekker stuk, ik zal je eens wat vertellen, maar dat blijft wel onder ons hé. Natuurlijk blijft dat onder ons, zeg ik, er niet bijvertellend met hoeveel ons eigenlijk is. Jullie, de lezers horen toch ook bij ons, of niet? Toen ik zestien jaar was leerde ik Johnnie kennen, die was achtendertig en was zo slim dat ik er direct voor gevallen ben. 't spijtige is dat ik , eens gevallen, te lang ben blijven liggen en even later waren we met drie. Nu was Johnnie een heel goede vader, die zijn zoon zoveel goede raad gaf dat die op zijn twaalf al niet meer naar school hoefde, zo slim was die toen al. Op zijn achttien mocht hij in de gevangenis gaan werken, volledig intern wel, en volgens Johnnie zou hij daar wel een paar stielen bij leren. Mijn ventje was wel heel verdrietig toen ons zoontje niet meer naar huis kwam wegens te druk op 't werk, en is toen opnieuw aan de drank geraakt, en dat nadat hij al bijna een halve dag droog stond. Soms mocht ik zelfs meegaan naar die gezellige pup en hela, daar kwam schoon volk man. Daar leerde ik Gerard (fictief !)kennen. Mannekes, dat was den beste vrijer die ik ooit heb gekend. Ook een heel lieve want voor elke keer dat hij met zijn vrouw vree, deed hij dat met mij twee keer. Ik lag bij hem in de bovenste schuif joenkske, maar ook wel in zijn bed natuurlijk. (Ja, in een schuifke doe je niet veel ).

Mannekes, dat is hier aan 't uitlopen he seg. Ik vraag me al af hoe lang een blog wel mag zijn. Hopelijk een stuk langer dan mijn profiel, want dat kreeg ik nog niet eens half af. Anders was ik hier al lang weg geraakt, zeker weten.

Maar, terug naar Martine. Zeg eens banoentje schat, (hela) wat denk je als je zo naar mij kijkt, en ze staat op en draait twee keer rond. Wel, ik zou denken dat de zomer dit jaar vroeg is begonnen Martientje. Ja, het is er geen die het vlug koud heeft, dat zie je zo. Wel, zo was ik ook gekleed, de laatste keer dat ik Gerard heb gezien. Johnnie betrapte ons en nu zijn ze beiden op bezoek bij mijn zoontje. Nu zit ik hier, eenzaam en verlaten en ik zou zo graag weer een goeie , verstandige man als Johnnie vinden, want alleen is maar alleen he, mijn lekker bananeke. Ja Martine, dat moet moeilijk zijn, en als ik er iets aan kon doen, onmiddellijk , maar ik ben bijlange niet zo slim als de Johnnie. Ik zou mijne zoon nooit binnen krijgen in de gevangenis. Ja zegt ze nog, zo verstandig ben je misschien wel niet, maar je bent wel een heel knap stuk. Tja, daar heeft ze wel ergens gelijk in.( in een blog mag dat)

Wel Martine, het was me heel aangenaam om even met jou te mogen praten en ik denk dat je niet zo heel lang alleen gaat zijn want ik ga op vijftig plus wat vertellen over jou, en ik ben er honderd procent zeker van dat er genoeg kandidaten zijn , verstandige kandidaten, die jou wel eens willen ontmoeten. Zo verlaat ik Martine, buiten de lippenstift afvegend , en ja beste lezers, vooral aan de mannen dan, help eens iemand uit de nood he. Ik weet heel zeker dat er hier zijn die haar willen helpen. Het is een goeike hoor, maar ze kan zo slecht van een man afblijven . Niet te doen.

Succes gewenst aan de rapste die het haalt.

Covid & Corona

Er was eens....zo beginnen vele sprookjes, maar dit sprookje beste mensen, speelt zich in het heden af. Laat ons, de gebroeders Grimm indachtig, proberen er iets fabelachtig van te maken, klaar voor verfilming door Disney.

Er is, of beter, er zijn op heel de wereld veel Corona's en Covids. Heel anders dan Romeo en Juliette, Bonnie en Clyde, die uniek waren. We horen en lezen er alle dagen over , en toch, wie kent ze, wie weet wat ze doen , hoe brengen ze hun dag door.

Nu heb ik laatst gelezen dat al wat je niet kent en waar je niks over vind, zich meestal verbergt op het dark web. Dus heb ik de ajuinbrowser maar even gedownload en ben, met de zaklamp in de hand en een zak reservebatterijen van Duracell, het dark web ingedoken, met leren vest, Paul Jambers achterna.

Gezien die C&C overal op de wereld voor komen, dacht ik ook wel iets te vinden in 't Nederlands, of op zijn minst toch iets in 't Aanwaarps, en ja, net na 't vervangen van de eerste batterijtjes was het zo ver. Een chatbox vol met C&C 'kes. De naam van die box; 1+ dating.

Potverdorie, dacht ik meteen, nogal wiedes dat die zich zo snel voortplanten. Je kan je voorstellen; die hebben nog geen traditie van verkennende gesprekken, voorzichtig de ander proberen te versieren , nee, die praten twee seconden en lap, ja, ik moet er geen tekeningske bij maken zeker?

Nu wil ik best geloven dat er hier op vijftig plus nog maagden aanwezig zijn (nee, niet naar sterrenbeeld), maar die corona's zijn amper geboren of ze verliezen hun maagdelijkheid al.

De jaren van jeugd en puberen, dat is er voor hen niet bij. Nee, die worden geboren en krijgen al meteen de volle verantwoordelijkheden van de volwassenen toe bediend, kroost incluis.

Die vermenigvuldigen zich niet uit liefde, maar omdat ze niet beter weten want van voorlichting heb ik helemaal niets kunnen vinden op dat web, al was er licht genoeg, dankzij mijn duracellekes.

De enige onderwerpen waar er op 1+ dating over gesproken werd was daten en levensbehoud. Daten;” Covid zoekt actieve Corina voor avontuurlijke momenten.” Waarop Corina”, hoi Covid, mijn adres is Marina, Wipstraat 1 te A. Ik ontvang zonder gebruik van voorbehoedsmiddelen”.

Ja, daar kunnen alleen ongelukjes van voortkomen.

Het staat op die chatbox ook vol advertenties. Volgens mij hebben die C&C 's hun eigen Google.

Meeste advertenties gaan over woonruimte te huur, want niemand van de C&C wil nog graag op een oude mens wonen, aangezien daar kortelings volop verdelgingsmiddelen worden ingespoten.

Eigenlijk, als je zo een tijdje wat blijft lezen wat die allemaal aan het hoofd hebben, dan mogen wij nog niet klagen. Nee, je zou er verdorie medelijden mee krijgen. Een virus heeft een veel slechter leven dan de meesten onder ons, zonder plezante jeugd of rustige oude dag.

Nu heb ik, in navolging van Brigitte Bardot , me voorgenomen om deze populatie toch enige kans op overleven te bezorgen, al zijn daar , in tegenstelling tot wat bij de zeehonden gebruikelijk is, wel zeer strenge voorwaarden aan verbonden.

Er is, al langer dan vandaag een heel goed plan uitgewerkt voor de straatkatten. Vangen,

castreren of steriliseren, waarna ze weer losgelaten worden. Zelfde moet perfect kunnen voor de C&C 'kes.

Ik heb daarom de minister van algemeen welzijn reeds aangeschreven en ontving ook al een antwoord waarin ik hartelijk werd bedankt voor de hulp, want zelf zaten ze nu al meer dan een jaar met de handen in het haar naar een uitweg te zoeken.

Laat ons hopen dat we hiermee onze zustersite 1+ dating van een faillissement kunnen redden en we binnenkort, na uitvoering van het C&C geboortebeperkingsplan, we eindelijk vredig kunnen samenleven.

Vraag van een vroege lezer; Is er leven na Covid? Niet als hij gekastreerd is. ;-)

Wij danken u van harte voor het lezen van deze wetenschappelijke bijdrage over de zustersite van vijftig plus.

Slotenmaker gezocht,

Zoveel mensen, zoveel sloten. Ieder heeft zijn eigen code.

Nu is het al moeilijk om iemands vertrouwen te winnen als je die persoon in levende lijve ontmoet, maar hier, waar er enkel dat berichten boxje is, ligt de lat nog een stuk hoger, en nee, hier doen we niet aan herexamens, het is erop of eronder, zonder pardon. (figuurlijk hé... ML )

Wie vroeger vaak naar Ivanhoe heeft gekeken plukt daar nu de vruchten van. Daar werd het duidelijk getoond , dat wie een kasteel in wil nemen, zich degelijk dient voor te bereiden. Wie zomaar binnen denkt te kunnen lopen krijgt gegarandeerd een pan hete olie over zich heen gestort.

Dus, wees listig, en verzin wat, zoals eeuwen daarvoor, met het paard van Troje werd gedaan.

Leer je iemand kennen rond zes December, verkleed jezelf als sinterklaas, en je mag zonder probleem binnen. Hetzelfde bij Kerst.

Wie één voet tussen de deur krijgt is al half binnen zegt men vaak. Kijk, dat moest men bij mijn grootmoeder niet proberen weet ik nog, want het enige dat het je opleverde was een mooie plaaster, en zes weken met krukken. Die leurder kwam nooit meer bij haar langs.

Ook niet zomaar op dat deurtje bonken als een postbode na twaalf uur 's middags, die al thuis had willen zijn, maar wees aardig en schrijf een mooi briefje. Niet dat het een garantie is tot succes, maar heel misschien haal je zo al één van de drie grendels los.

Nu zijn er misschien mensen die niet zo vlot zijn in die dingen, of die misschien even TE glad binnen willen slippen. Laat ons eens even wat typische openingszinnen bekijken waarbij je bijna zeker de deur tegen je neus krijgt. We gaan een fictieve, ik herhaal, een fictieve naam gebruiken om het een beetje makkelijk te maken.

De eerste voetklem: het standaardberichtje;” Dag Katrien, ik heb jouw profiel gelezen en wil graag met jou in contact komen”. Dat kan en mag al eens verzonden worden door de vrouwen. Het is een beloftevolle hint voor de mannen.

Wordt het gebruikt door een man heeft het een averechts effect. Nogal wiedes. Wie hier te gierig is om een abo te nemen, die gaat bij een date, en waarschijnlijk ook daarna, niet verder dan ieder juist zijn eigen verbruik betalen. Trakteren kent zo'n man niet, of het moet zijn richting uitkomen.

Ook volgende openingszin levert je gegarandeerd een “keer terug naar start, zonder vierduizend frank te ontvangen”op. “ Dag Katrientje(1), je bent te dik maar je hebt wel schoon oogskes. “

(1)Hier gaat het verkleinwoordje niets meer redden.

Nog iets; doen of je al twintig jaar getrouwd bent. “ Seg Katrien, ik heb alles al geregeld voor een stapke in de wereld, aanstaande Vrijdag. Je moet niks speciaals en ook niet teveel aantrekken op die dag. Geef uw adres nog efkes, kan kom ik je oppikken om zeven uur. Ik blijf wel logeren , maar dat zal voor u wel geen probleem zijn he schatje”. Lief he. Moest, al schrijf ik het zelf, toch een traantje wegpinken van ontroering.

Nu we het toch aangeroerd hebben; ontroering, oftewel medelijden. Mannekes, als er nu één manier is waarbij je zeker mag zijn dat je er nog een trap onder uw “jeweetwel” bijkrijgt, dan is het wel medelijden opwekken. “Liefste Katrien, ik hou al heel veel van jou, al heb ik je nog niet naakt gezien. Ik kan niet meer leven zonder jou. Redt mij aub. Als je mij niet wil spring ik op mijn fiets en rij naar het Albertkanaal. Gegarandeerd dat je verzuipt he.

Laat ons als afsluiter er nog eentje bijdoen. Laatste maar zeker niet de kleinste flater.

Type Johnny; de macho, de patser, die zijn boterham belegd met kasseien.

“Hey Katrien sjoe, 't is goe dak a hier vind. Ga za precies een kieke zonder kop. Alé, ik zal ma is ne kier over a ontferme se joengske. Ga goat er een ferm lap oep veuroat goan as ge ba ma meugt blave. Kom mor van di parking af dinkske, en zet a oep de schoët van den Johnny.

Ja, nu ik er goed over heb nagedacht, moet ik mezelf wel een klein beetje corrigeren. Ik heb er alvast al wel ééntje gekend aan wie de Johnny dat geen twee keer moet zeggen, maar ik zou er mezelf toch maar sterk van onthouden om dezelfde tactiek te gebruiken.

Dit zijn zo maar een paar voorbeeldjes en jullie zullen er vast nog een heleboel aan toe kunnen voegen, maar ik heb weer het aantal regels bereikt waarop ik gewoonlijk zeg, “ 't zal wel goed zijn zo”. Tot de volgende.

Ps. als er iemand nog een schoon voorbeeld heeft hoe het niet moet, er is hieronder nog heel veel plaats om ons dat te vertellen. Ik wil altijd nog wel wat bij leren, dan geraak ik hier misschien ooit ook nog weg. ;-))))))

Blauw, zo hemelsblauw,

Ha...mooi kleurtje, dat blauw. Behalve, ja, behalve als je een blauwtje loopt. Dan wordt die kleur ineens zoveel donkerder, bijna zwart.

Wie nooit het fenomeen heeft meegemaakt weet niet wat hij/zij mist, maar ik denk dat het maar een heel kleine schare is die dat mogen zeggen. Moeten we jaloers zijn op die mensen? Bijlange niet.

De meesten van hen waren waarschijnlijk al van jongs af niet erg avontuurlijk aangelegd en een beetje voorzichtig. Die bleven bij hun allereerste lief, of bij moeder, uit veiligheid, puur geluk kan ook, maar wie wou er vroeger nu niet eerst enkele proberen om daarna zeker te zijn dat je wel de goede keus had gemaakt uiteindelijk. Mij hebben ze verdorie ook uitgetest, maar ja, ik was redelijk gewillig moet ik toegeven. Ik heb er geen trauma's aan overgehouden en droom niet iedere nacht van schone meiskes die me willen versieren. Nee, niks horror in mijn dromen. Ik droom altijd van werken, en daarom sta ik 's morgens doodmoe op en ben ik blij dat ik weer wat kan uitrusten.

De blauwtjes van vroeger, wie maalt er nog om. Iedereen, bijna iedereen toch, vond uiteindelijk wel iemand om mee te trouwen. De ene werd gekozen uit liefde, de andere omdat het “van moeten

was”, wat dan weer kwam door een overdosis liefde. Maar... we waren van 't straat en er was vanaf dat ringetje om uwe vinger niemand die nog beweerde dat je misschien wel voor de andere kant was, en dat was dan niet de kant waar het gras groener was , nee... nog een andere, maar soit, dat is voorbij, afgesloten, deureke toe. Voor de andere helft van ons land: la porte est fermée.(à clé).

Dan nu in de onvoltooide tegenwoordige tijd. (Wat was zinsontleding toch plezant vroeger).

Hier zitten we nu. Zoveel avonturen verder, het gaan en vermenigvuldig u voorbij, het delen nog maar pas te boven, maar we voelen ons allemaal minstens twintig jaar jonger. Zeker zij die al meer dan een jaar van de herwonnen vrijheid genieten en wat zijn wij heden blij, we hebben vijftig plus ontdekt ondertussen , de o zo grote mand vol lekkers. Veel meer dan zwarte piet ooit in zijne zak kan steken, en we willen allemaal weer smullen, al dat heerlijks, en je wordt er ook niet dik van, al zijn er soms wel enkelen die zich dik maken zonder te snoepen.

Wie van de mensen die hier al iets langer zijn herinnert zich nog hun eerste berichtje, gekregen of verzonden? Dat was toch iets apart. Zeker als er een positief berichtje weer kwam. Er zijn er hier zeker bij die bij zo'n eerste bericht meteen weer dachten, joepie, ik ben opnieuw van 't straat. Maar als het zo makkelijk was, dan bestond de site niet meer. Hier krijgt het gezegde “liefde is een werkwoord” pas echt betekenis. In het zweet des aanschijns zal jij uw partner verdienen. Hoor ik daar iemand zeggen “overdreven”? Dat is dan vast iemand die net is ingeschreven en al één positief berichtje heeft ontvangen. Daar gaan ze hier nog veel aan verdienen. ;-)

Nee het gaat hier niet vanzelf en ook niet meer zoals vroeger. De la bamba doen ze hier niet, een slow wordt hier niet gedraaid. Het is weer helemaal aanpassen en je nieuwe technieken eigen maken om uw kans op succes te vergroten. Hier worden de jongens van de mannen gescheiden , maar niet zoals in het leger, zijn het hier vaak de jongens die met de leukste vrouwen gaan lopen. Of zou ik “meisjes” moeten zeggen.

We lopen hier allemaal ons deel blauwtjes weer op, en de ene verteert het , de ander krijgt er maagproblemen door, maar eens je op deze molen beland is er geen ontsnappen meer aan. Je moet het spel meespelen of je blijft alleen en je zal zien, eelt krijg je niet alleen van 't spitten, maar ook door heel gewoon wat berichtjes te sturen.

Maar... ergens is er die ene met dat speciale tubeke zalf dat alles geneest, plakt en repareert, uw machinerie weer smeert, en daar blijven we halsstarrig naar zoeken. Je moet blijven geloven dat engelen bestaan, en daar wil ik graag aan toevoegen dat ik er al enkele mocht ontmoeten hier. Wel ja, ik zag ze voorbij vliegen. Ik heb eens gelezen dat het met engeltjes net is als met haaien. Zoals de haai verplicht is om te blijven zwemmen omdat hij anders verdrinkt, zo blijft een engeltje altijd vliegen. Waarom? Omdat ze in hun jonge jaren wijsgemaakt zijn dat als een vogeltje, of iets anders dat vliegt, even stil gaat zitten om te rusten, dat er dan wel eens iemand zout op de staart kan strooien en ja, dan kunnen ze niet meer vliegen. Mijn grootvader heeft me dit vroeger ook al verteld, maar hij zei er wel bij dat de pot nog rond het zout moet zitten, en liefst een grote. Echt, die had verbeelding, niet te geloven. Dat zou ik ook wel willen hebben, al brengt het niks op.

Dus, om af te sluiten; misschien is het toch beter om niet voor de engeltjes te gaan, maar voor diegenen die nog een overvloed aan deugnieterij in de oogskes hebben, maar wel oppassen als die een grote pot zout bij zich dragen.

Zie je 't zitten?

Nu ben ik niet echt iemand die regelmatig voor de tv zit. Het is eerder een zeldzaamheid, dus

dan heb je ook meer kans om eens verrast te worden met iets waarvan je denkt”hoe is het in hemelsnaam mogelijk!”, en ja hoor, pas geleden viel ik in de prijzen. Bij het zesde seizoen !

Een zaterdagavond en ik zit even bij de tv te knoeien met de afstandsbediening. Zoonlief wou per se Netflix voor me regelen en al lukte het op zijn tv zonder enige moeite, mijn tv is al net als ik. Af en toe heeft die zo z'n kuren. Bij een tv is dat voornamelijk lastig, bij mij valt het al bij al meestal goed mee, en is het niet meer dan wat oud zot, maar het plaatje dat vroeger nog bij mijn ouders bij de tv hing, hangt nu toch voor alle veiligheid op mijn rug. “Niet op kloppen!”

Dus...ik probeer een tijdje of ik die Netflix er op krijg, maar aangezien het me eigenlijk niet echt warm maakt hou ik het na korte tijd al bekeken en zap weg. Zo gaat dat als ik de tv aanzet. Zappen en nog eens zappen, vaak van de ene reclame naar de andere super interessante aankooptips. Tot plots...;en daar zal je het hebben ...ik op kanaal vijf terecht kom en wat zie ik? Ja...jullie weten het allemaal al waarschijnlijk, maar voor mij was het een verrassing , nog sterker zelfs dan het wit konijn uit de hoed van Vooruit.

Bloot, en nog meer bloot.”Naked attraction” noemt het programma en het doet zijn naam alle eer aan. Wanneer ik er bij kom toont men net nog maar de benen, en ik heb eigenlijk helemaal geen idee wat er volgt, dus ik denk, even ter plaatse rust banoen..want je weet maar nooit. Goed, nadat de vleeskeurder van dienst heeft gezien dat alle kandidaten inderdaad hun voeten hebben gewassen voor de show begon, mag het luik weer een stuk verder omhoog en HOLA!!! Vijf spaarpotjes in volle glorie worden aan ons voorgeschoteld, en nee, niet met zo'n bedekkend wit streepje, zoals dat vroeger zou gegaan hebben, maar haarscherp en er wordt ook terdege ingezoomd op de details.

Je zou nu kunnen denken “waar is het beheer van vijftig plus eigenlijk nog mee bezig? “ Er zijn er die hier jaren op de site zitten en ze kunnen alleen maar dromen hoe de andere kandidaten ogen

onder al die lagen kledij. Maar eerlijk gezegd, waarschijnlijk gelukkig maar, want even verder in het programma, het luik is nu toch al tot aan de kin, merk je dat de keuring echt verloopt naar maatstaven die we al vele jaren als de ideale hebben opgedrongen gekregen. Het vlees primeert duidelijk op de geest. Wow, die heeft echt mooie borsten en die andere heeft zo'n mooi kontje, je zou jezelf er bij neer leggen en er voor de rest van je leven naar blijven staren. Of toch maar niet, want binnen zoveel jaar gaat ook die mooiste vorm er wel een beetje uit waarschijnlijk, want we hoeven nu ook weer niet op ons allermooist de kist in, al zijn er hier en daar wel ijdeltuiten die dat proberen, meestal om daarna met schade en schande te ondervinden dat het alleen maar uitstel is.

Ondertussen hebben de kandidaten al een zinnetje mogen afratelen, zodat ook hun stem aan de keurder bekend is, maar die heeft eigenlijk teveel werk met zijn ogen om ook met de oren nog bezig te zijn.

Uiteindelijk zijn er nog twee kandidates over en wordt het echt leuk. Ook de vleeskeurder mag nu uit de kleren om te tonen of pieterman wel thuis is. “En...wat denken jullie dames, is die groot genoeg? Gelukkig is het in de opnamestudio blijkbaar redelijk warm, zodat des herens salami nog een beetje ordentelijk te voorschijn komt.

Ten laatste mag hij er eentje uitkiezen waar hij dan , deftig aangekleed zoals het hoort, een date mee heeft en ze vijf weken de tijd krijgen om te zien of het wat wordt. Wat het is hebben ze beiden al gezien, wat het wordt is daardoor zeker niet makkelijker geworden, want mensen zijn nog altijd geen artikel dat je per kilo koopt en de liefste snoet met het leukste praatje heeft daarom niet altijd de mooiste dijen, borsten of kontje en vice versa.

Het programma trekt dan ook gemiddeld maar zo'n tweehonderdduizend kijkers, soms al eens eentje meer, per toeval, maar het zegt me toch ergens dat de meerderheid van de mensen er niet veel boodschap aan hebben en toch wel weten dat er voor een hechte relatie wel wat meer nodig is dan die paar onsjes meer of minder op deze of gene plek.

Maar...als ik nu zie dat bij de volgende uitzending de kijkcijfers sterk zijn gestegen, dan weet ik dat jullie allen voor de tv zaten. Hier doen we het nog maar even op de ouderwetse manier zeker? Lijkt me stukken veiliger. Hou het leuk.

Beet !!!

En? Bijten ze? Hoe vaak heb ik die vraag vroeger niet gehoord toen ik nog regelmatig met mijn hengels aan de waterkant vertoefde. Als ik voor elke keer een euro kreeg, leefde ik nu op de Bahama's.

Nu gooi ik mijn lijntje op een ander watertje uit. Vijvertje vijftig plus. Het reglement daar lijkt alsof het van mijn oude visvergunning is overgeschreven.

Geen levend aas gebruiken.

Haken zonder weerhaak gebruiken om de vangst pijnloos te onthaken.

Kunstmatige lokmiddelen worden sterk afgeraden.

Het is niet geoorloofd om meer dan één exemplaar mee te nemen om alzo de kansen van de andere hengelaars te vrijwaren.

Nieuwe uitzettingen mogen niet te zeer belaagd worden de eerste dagen om onnodige stress te voorkomen.

Vangsten mogen ten alle tijden terug gezet worden, mits gezond en vrij van verwondingen.

Wat ontbreekt is de regel over wat ondermaats is en sowieso moet teruggezet worden.

Hier mag zelfs het kleinste visje worden meegenomen.

Over het bestand aan soorten lees ik het volgende;

Uitgezet: gladde alen

stekelbaasjes (geen schrijffout)

zonnebaasjes ( idem dito)

zoet en zoutwater mosselen

papegaaivissen

sidderalen

haaien

piranha's

bot

griet

pieterman

zalm zag ik ook al, maar die is de rivier opgetrokken denk ik.

en natuurlijk niet te vergeten...tong...heel veel tong.

Kijk nou: zo'n lijstje maken zet je al direct een eind weg met een blog. Er zijn vast nog meer lijstjes die ik hier kan gebruiken, maar dat moet nog bestudeerd worden. (ha ja, als 't zo makkelijk was schreef iedereen hier wel lijstjes)

Als je de lijst goed hebt doorgenomen zal je wel opgemerkt hebben dat we er eigenlijk de zee bij mogen denken. Ik had dus ook nog de garnaal kunnen vermelden maar dat is zo'n onooglijk klein, moeilijk te vinden ding dat ik dat maar achterwege heb gelaten. De kans op een succesvolle en bevredigende vangst mag immers niet te zeer bemoeilijkt worden.

Nu zijn er bij dit water ook nog verschillende vergunningen te krijgen, die naargelang je dieper in de buidel tast, ook meer kans geven om een mooie vangst te doen. Niet meer dan eerlijk toch. Kwaliteit mag een prijsje hebben, zolang het maar modaal blijft.

Een gratis vispasje; verboden te voederen. Vissen in troebel water. Enkel vissen met kale haak.

Een betaalde vergunning ; onbeperkt gebruik van natuurlijke lokmiddelen. Vissen zwemmen in het helderste water zodat je de haak vol overheerlijke hapjes zomaar voor de vis van uw keuze kan houden. Natuurlijk geen garantie op vangst , want het visje dat u belaagt heeft misschien al zoveel aas aangeboden gehad dat het wel even genoeg heeft. Het is dus kwestie van een goed hengelinstinct aan te kweken om met een prachtexemplaar huiswaarts te mogen keren.

Jammer genoeg zijn er zoals overal ook op dit water stropers actief , die zonder respect voor andermans” liefhebberij” hun netten uitgooien, op zoek naar het beste wat het water te bieden heeft, breedschouderend de beste plaatsen proberen in te nemen en soms door bruut geweld een hele school vis verjagen. Maar vrees niet , o gij koen visserken, want deze zee is groot en gul en zo vol leven. Ik wens jullie daarom allen een goede vangst in het waterke van vijftig plus.

Kleur bekennen.

In deze tijd van corona en politieke mismeestering eens daten heeft soms iets weg van dezelfde uitdaging

die onze nobele verkozenen om de zoveel jaar, al is het het laatste decennia meer “ gedurende zo veel jaar” aangaan.

Ik heb tijdens de eerste contacten via de telefoon al opgemerkt dat mijn schone, nog onbekende, niet iemand is die je zo maar meeneemt op het door jou bespoorde weggetje.

Nee, ze geeft eerder de indruk dat ze een geboren leider is (met mij als lijder?) en alhoewel dat héél soms, met de nadruk op “héél” zijn voordelen kan hebben, kan ik als geboren anarchist toch zeker zomaar niet berusten in haar suprematie.

Ik heb me dus al een beetje voorbereid op ons eerste gezellige uitje (al doet een uitje je ook wel eens janken)door de laatste weken onze cabaretiers uit kamer en senaat nog iets closer te volgen in hun meesterlijke technieken van onderhandelen en beloven, en dat in een sereniteit die je zelfs bij Romeo en Juliette nooit zag.

Deze aristocraten met hun soms zo schone witte slofkes brengen in mij het gevoel dat nobelheid en deemoedigheid eigenschappen zijn die in ons landje nog steeds aan draagkracht winnen.

Als ik mij met dezelfde ingesteldheid presenteer aan mijn tere toekomstige, hoe zou ze me dan ooit kunnen weerstaan, hoe zou ze dan haar wil nog kunnen opleggen aan mij, die zo zuiver en rein van gemoed en gedachten, haar hart probeert te winnen zonder buitenissige of ongepaste truken uit één of andere oude doos.

De grote dag; Zit mijn dasje goed, kan mijn jasje toe, en zijn mijn teennagels wel mooi ingekort? Heel belangrijk, want laatst heb ik daar een teleurstellende ervaring mee gehad, ergens in de mooie duinen van onze Vlaamse kust. (enkel bekend klinkend voor mensen die al langer de blogs hier lezen)

Nee, ik kan er nog mee door. Er zijn er lelijker dan ik die los mogen lopen praat ik mezelf weer maar moed in terwijl ik in een rustig tempo, een opa passend, naar het gezellig bistrootje rij waar we elkander voor 't eerst in de ogen zullen kijken. Ik hoop dat ze bruine ogen heeft, daar warm ik zo van op. Ik heb beloofd, ja dat moest, dat ik haar zou opwachten aan de parking ( buiten 't stad dus), zodat ze niet als een hulpeloze blinde op zoek moest naar hij die het aandurfde om meestal goed op tijd te komen. Dat laatste lukte haar vaak niet goed. Niet omdat ze zoveel tijd nodig had om zich toonbaar te maken, want ze was, zoals ze het zelf zo mooi beschreef, een naturelle schoonheid, maar het was haar zéér uitgebreide garderobe die haar wel eens parten speelde want bij een date kleedde ze zich graag passend bij haar eventuele toekomstige ...ja toekomstige wat? Daar was ik nog niet helemaal achter, maar ik had al op voorhand moeten mailen wat ik die dag zou dragen. Hemd en das verplicht, dat had ze al laten weten, en best nog een broek er onder, anders ging het zeker niet door.

O...daar zal je haar hebben. Ze heeft me nog niet opgemerkt, dus kan ik haar in alle rust ten volle aanschouwen. Het lijkt wel een airhostess, zoals ze daar statig tussen de wagens stapt met haar OVLD kleurig jasje en knie bedekkende rok. Ze kijkt alsof ze een belhamel zoekt die haar net iets oneerbaars heeft toegeworpen . Als ik de bewegingen van haar mondmasker zo zie schiet er meteen een vrolijke herinnering van vroeger door mijn hoofd...”bellenblazen”. Nu ze zo dicht nadert begin ik maar een beetje rustig met m'n opgeheven handje te zwaaien, zodat ze niet langer hoeft te zoeken. Want dames van haar klasse zoeken niet, maar worden gevonden. Zo heeft ze me dat toch verteld. “Hallo, je hebt me dan eindelijk toch gevonden”, en ik vertel haar maar meteen dat dat heel makkelijk was want dat ze er met haar klasse zo bovenuit springt. We wandelen samen naar het grote tuinterras, het is nog lekker buiten, de zon schijnt, en ze zegt, “ga jij daar maar zitten, dan kan ik met mijn rug naar de zon want ik zou niet willen dat ik, zoals die andere dames hier, enige rimpeltjes ga overhouden aan deze uitstap.” Ik wil nog zeggen dat ik enig rimpeltje hier en daar wel zijn charme vind hebben, maar besluit maar te zwijgen. Niks gezegd is niks verkeerd gedaan.

Als een duivel uit een doosje staat daar ineens een ober bij ons en mijn gezelschap heeft meteen al de wijnkaart gevraagd. Je date tenslotte niet iedere dag en zo maar het eerste 't beste tafelwijntje wil ze bij deze gelegenheid ook niet nemen. Ik hou het toch maar bij een biertje.

Ondertussen hebben we , gezeten als we zijn, ons masker afgezet en krijg ik een vrije blik op haar lippen, die eigenlijk min of meer de aanleiding waren om met haar af te spreken. Er zit weer hetzelfde kleurtje op als wat ik zag op een eerste foto die ze me stuurde. Ik wist meteen toen ik die foto zag dat ik haar wou ontmoeten om die kleur eens van nabij in het daglicht te kunnen zien. Ik zeg “ echt mooi kleurtje lippenstift is dat.”

Ze bedankt me , en ik vraag meteen, “ zou je voor mij jouw naam op dit papiertje willen schrijven met die stift?” “Wat heb je daar nu aan?” vraagt ze een beetje achterdochtig. “Gewoon om iets van je te hebben als je er niet bent “ antwoord ik met een lieflijke blik. Ze aarzelt even maar dan krijg ik toch mijn zin. In mooie sierlijk gekrulde letters verschijnt haar naam op het papier. Ik ga hier niet verklappen wat er stond, want namen noemen houdt altijd een risico in, maar ik kan nu wel zeggen dat ik de dag na mijn date naar de winkel ben gereden en dat ik eindelijk kon tonen welke verf ik graag had gehad voor het kastje dat al zolang op een nieuw kleurtje wachtte.

Daten kleurt je dag.

Mijne maat content,

Verleden week kwam ik een kameraad tegen tijdens het winkelen, en hij zag er echt goed uit, wat ik hem ook zei.

Ik heb hem jaren geleden heel anders meegemaakt, toen hij na zo'n vijventwintig jaar huwelijk werd vervangen door een jongere adonis. Verdorie wat zat Jan toen diep. Ik heb er ooit dieper weten zitten, maar dat waren wel mijnwerkers. Ik heb hem toen nog omhoog proberen te trekken, maar was er zelf niet sterk genoeg voor, dus heb ik hem beloofd van iedere dag wat zand in die put te gooien , zodat die uiteindelijk vol zou raken , en Jan er vanzelf uit kon stappen. Het heeft een tijd geduurd maar 't lukte.

Toen ik uit de winkel stapte stond Jan me al lachend op te wachten, en ik dacht, verdorie, hoe komt die plots zo vrolijk? Daar wou ik nu toch het fijne van weten, dus ik al direct, “awel Jan, zo vrolijk, waar komt dat zo vandaan? “ “Wel ja” zei hij, “ik heb me anderhalf jaar geleden ingeschreven op een datingsite, vijftig plus”. Ik heb hem niet gezegd dat ik de site wel kende, want wou hem zeker niet afleiden van zijn verhaal.

“Man, Je moet dat ook eens proberen “ zei hij. Hij wist dat ik ook alleen was, en misschien zag hij die tip wel als een kleine wederdienst .

“Vertel ne keer Jan, wat heb je daar gevonden dat je nu zo vrolijk rond dartelt?”

“Wel Boske, ik heb daar op die site de vrouw van mijn leven gevonden . Het heeft een half jaar geduurd vooraleer ik haar trof, maar dat kwam dan ook omdat er zoveel knappe vrouwkes op die site te vinden waren dat ik verdorie niet wist wat te kiezen.”

“Nu moet ik er wel bij vertellen dat het in het begin ook niet allemaal rozengeur en maneschijn was, maar ja, een relatie, dat moet groeien. In 't begin was het bijna alle nachten prijs. Jongen, ik sliep bijna niet meer, geraakte 's morgens amper uit mijne nest en dan stond daar al een uitgebreid ontbijt klaar, iets waar ik vroeger nooit tijd voor had, maar ...ik moest op krachten blijven zei mijne sjoe. 's Avonds zagen we iedere avond haar programma op de tv ,knus, gezellig in de zetel, haar benen over de mijne, pure romantiek, zoals mijn schatteke dat zo graag had.”

“Ja Jan, 't leven kan schoon zijn he jong”, zei ik bemoedigend.

“Als ge 't maar weet makker, maar pas op, 't werd nog beter met de maanden. Na een maand of drie ging mijne sjoe al vaak een uurtje vroeger slapen dan ik, het ochtendspek was al vervangen door een gekookt eitje, en ons tv avondje was al ingekort tot een uurtje, waarna ik een wandeling mocht maken, waarbij ik stiekem even mijn vroeger stamcafé binnen sprong om er mijn maten efkes een goeiendag te zeggen en er zelf rap ene mee dronk. Joengske, ge kunt niet geloven hoe goed ik me toen voelde , 't was net of ik had de lotto gewonnen. Dan te weten dat ik zo diep in de put heb gezeten he maat, voor wat eigenlijk? “

“Och Jan”, zei ik met een glimlach, “iedereen zit al eens met een dip, maar je ziet, uiteindelijk komt alles weer op zijn pootjes terecht”.

“Awel, daar heb je groot gelijk in “, sprak Jan, “ik heb er lang aan getwijfeld, zelfs toen ik Marjetje had gevonden op die site, maar nu, nu we zo'n jaartje samen zijn , ben ik er weer helemaal bovenop. Wat zeg ik, ik voel me beter dan ik me ooit gevoeld heb.”

“Ja, de liefde kan schoon zijn hé maat” zei ik begrijpend . “Als je dat maar weet Boske, wij zijn nog maar een jaar samen, maar we zijn nu al, volgens mij dan toch, het ideale koppel. Marjetje gaat na haar programma liefst al slapen, maar ik moet niet meer mee. Dus ik ga dan mijn wandeling maken, die ondertussen, na al die trainingen, heel wat langer is geworden. Mijn maten kennen me weer terug als voorheen, ik hoef ook geen dorst meer te lijden voor de tv, 's ochtends mag ik ontbijten als ik dat wil, ik moet het dan wel zelf uit de kast nemen. Overdag ga ik weer klussen, net als vroeger, en Marjetje zit op facebook met haar vriendinnen. Als ze me iets wil vertellen, dan schrijft ze dat op een briefje of ze stuurt een mailtje. . Maar dat gebeurt niet vaak want we verstaan elkaar perfect zonder ook maar één woord.“.

“Wij hebben alles wat we willen maat, en daarom zeg ik je, als je een goei lief wilt hebben, schrijf je dan in op die vijftig plus, en na een jaar ga je mij groot gelijk geven”.

“Ja Jan, de liefde is mooi”.

Zoals je ziet heb ik me hier dus ook ingeschreven en ik moet het Jan nageven, hij had groot gelijk over de site. Er zijn hier ongelooflijk veel knappe vrouwen, en dan spreek ik niet enkel over de buitenkant. Het strafste van al is dat de aller knapste gewoonlijk nog een reactie geven op mijn blogs ook. Ja mensen, de meeste dromen zijn bedrog, maar ik droom goed de laatste tijd. ;-)

Kiezen naar smaak,

Je kiest hier iemand die leuk oogt en voor de rest zal het dan ook wel goed zitten. . Haha, was het maar zo eenvoudig. Het lukt zelfs met een ei niet.

Je ziet het ei, dus je hebt een ei. Maar... durf je het op je hoofd stukslaan? Misschien is het rauw, of net niet, zachtgekookt, maar misschien ook wel hardgekookt, of erger, rot, en de mogelijkheid dat er een kuiken in zit bestaat ook nog eens. Nog geen zee van mogelijkheden maar toch al een serieuze plas.

Veronderstel nu, dat er hier een vrouw of man zou zijn die je echt wel ziet zitten. Dan kunnen we dadelijk weer gaan vergelijken met ons ei. Wat weten we als we de buitenkant zien. Misschien is het eerste dat ons opvalt dat die persoon wel heel veel azijn drinkt per dag, want hoe kan je anders zo'n gezicht trekken. Dan hebben we alleen nog maar het uiterlijke gezien. Kan net als een ei wat bleekjes uitvallen of net weer boerenbruin.

Nu heb je bij deze persoon alle mogelijkheden als bij het ei, behalve het kuiken...alhoewel...een kuiken zonder kop zou nog net kunnen.

Ik vraag me wel eens af hoe mensen hier eigenlijk proberen om een naar hun dunken goede partner te vinden. Gaan ze voor het karakter of toch maar hoofdzakelijk voor het beeld en is wat in het koppeke steekt niet zo heel belangrijk. Ik bedoel maar, het is mogelijk dat wat je ziet alles is wat je krijgt.

Daar heb ik thuis dus nog een hele stapel van staan, voor in geval van... je weet maar nooit. Een hele stapel lege dozen. Wel ja, leeg... ze staan van groot naar klein allemaal in elkaar, dus eigenlijk is alleen de bovenste leeg. Net zoals de bovenste kamer bij sommigen, waarmee ik beslist niet gezegd wil hebben dat er hier zo'n mensen zijn, want hier zijn we één grote familie en achterklap, of kwetsende woorden, dat kom je hier dus niet tegen. Heel soms wel, maar daar gaat de stoffer dan weer heel snel overheen.

Het grootste geluk past in het kleinste doosje, en toch zijn er die altijd de grootste willen. Ik zeg altijd, wat je niet weet te vullen is uw maat niet. Er zijn mensen met een groot hoofd, niet eens half gevuld. Anderen hebben een klein hoofd en zoveel verstand dat het andere plaatsen in moet nemen. Zo'n mensen zijn meestal niet de magerste onder ons, maar nu weet je tenminste wat de oorzaak is.

Eerlijk gezegd, ik ben in deze corona periode ook een heel stuk “verstandelijker “ geworden. Ik weet nog maar pas dat je verstand ook kan wegen. Het is alleen de kunst om te weten hoe je de juiste verdeling dient te maken tussen lijf en geest. Ik persoonlijk ben daar niet al te streng in, ik hoef er dan ook geen doctoraat in te behalen. Ik zet me op de weegschaal en...tien procent trek ik er dan af, want dat is verstand. Logisch gevolg, meer eten maakt slimmer!

Als ik iets lees van de wensen van sommigen, dan denk ik meteen ook aan plug and play, een andere wonderbare computerterm. Misschien zijn er hier wel mensen die dat met hun partner ook wel zouden willen kunnen. Plug in en spelen maar...spelletje beu, plug weer uit de muur, partner in de hoek, onder een groot laken of beter nog, een kunstzinnige hoes. Je moet jezelf er wel van vergewissen dat die term vroeger door de kenners al snel werd vervangen door plug en pray, dus het zou met die partner ook wel eens zo kunnen uitdraaien als je er de juiste handleiding niet bij krijgt.

Als je dan zo'n louter op uitzicht gekozen partner neemt, je komt daar mee thuis, pakt die uit en plugt die in, kom dan de volgende dag niet klagen op T2S dat het allemaal niet is wat je zocht.

Er zijn daar goede en minder goede bouwjaren van, net zoals wijn zijn goede en minder goede jaren heeft. Een tweedehands modelleke, en die kom je hier het vaakst tegen, houden ook het meeste risico in, en garantie beperkt zich enkel tot het omruilen.

Eigenlijk, als je dit zo allemaal leest, dan zou je toch veel liever een kartonnetje eitjes in huis halen.

Ze zijn goedkoop , compact, dus als er daar eens een rotte bij zit dan is daarmee het dak nog niet van 't huis.

Maar dan denk ik weer aan Mieke, en Anneke, Elleke en Nelleke, Sientje en Katrientje, Rineke en Jeaninneke, Alice en Beatrice,Nicolleke met haar witte bolleke... en dan komt de lach weer op mijn gezicht.

Oude rek en nieuwe veren.

Wie vroeger als kind naar zijn/haar grootouders ging, die leerde al heel snel, dat je jaren later in hetzelfde huis dezelfde mensen vond. De mensen bleven bij elkaar, soms uit vrije wil, soms uit noodzaak.

Als jonge stellen nu aan de kinderen vertellen dat ze op bezoek gaan bij oma en opa, dan hoor je vaak, “naar allebei?”.

Dan kom je met die pagadders binnen en de eerste vraag die ze stellen is “hoe lang blijf je hier nu wonen? “, en geen mens die er een antwoord op weet want misschien vindt oma morgen wel een lieve man en gaat ze bij hem wonen, en opa , die verleden week nog riep dat hij voor altijd alleen zou blijven zit nu alweer met het kleinkind van zijn nieuwe vriendin op de knie. Alweer voor nieuwe vriendjes zorgend.

We leven in een tijd waar iedereen verliefd wil zijn , en eens dat vlammetje wat kleiner wordt, dan kijkt men alweer verder. Na één week hoor je al, ik hou van jou. Na een maand, ik hou heel veel van jou, en ja, dan weet je al wat het volgende wordt, ik hou alles van jou. Oude grap, maar zo vol waarheid dat ik ze er graag tussen smokkelde.

Bij al dat scheiden is er maar één vrolijk gegeven. Dat zijn de heel originele annonces die je vroeger wel eens las in de wekelijkse reclameblaadjes.

Linkerhelft van dressoir zoekt nog rechterhelft. Ik heb twee luchters, wie heeft een plafond? Schel kaas zoekt twee sneden brood.

Man met zeer stabiele financiële toestand zoek gelijkwaardige vrouw. Als je dat laatste las wist je dat die man al jaren rood stond, en hoopte dat ergens een vrouw het toch anders zou lezen.

De dapperste durfden zelfs iets plaatsen zoals”hemd zoekt strijkijzer” en wees maar zeker dat er sommige van hen hun viske aan den haak kregen. Maar... ik moet al niet veel lachen met die vrouwen, want bij mij stond vroeger naar 't schijnt in grote letters op mijn voorhoofd, “negerke voor alle werk”. 't Was alleen niet te lezen door mezelf, maar ja, wie is er nu goed in spiegelschrift? Den deze alvast niet, ik word daar draaierig van, of mottig, voor hen die dat liever lezen.

Ook nu vandaag nog lees je vele leuke zaken in de profielen hier, al kom je er soms tegen waarbij je denkt, gelukkig heb ik ooit nog algebra gehad op school. Mijn persoonlijke mening is dat een profiel open en duidelijk moet zijn, zodat de mensen al dadelijk een beetje inzicht krijgen in wie je bent en waar je van houdt. Ik heb me daar altijd heel goed aan gehouden, ja echt. Wie mijn profiel leest die weet meteen, daar zijn kosten aan. Maar ik ben dan wel geen kat in een zak . Je kent meteen de risico's.

Er zitten hier zeker, net zoals er bij de vrouwen echt goeikes zitten, ook heel toffe mannen, want laat ons eerlijk zijn, zonder hen bleven hier ook geen vrouwen. We mogen aannemen dat wij allen hier , zowat een doorsnee zijn van de maatschappij, en iedereen past niet bij iedereen. Er zijn er die je nooit samen door één deur krijgt, maar er zijn er net zoveel , zo niet meer die je mettertijd als goede kennis of zelfs vriend/vriendin gaat beschouwen. Dat zie je best op Things2Share. Jammer genoeg wordt daar de laatste tijd niet veel meer gepost, dus ja, op de duur moet ik ook alles, maar dan ook echt alles uit mijn duim zuigen om toch maar wat te kunnen schrijven. Dus hierbij de boodschap aan alle mensen die wel eens op Things2Share posten, hou je vooral niet in, maar laat je lekker gaan, het is tenslotte voor een goed doel.

We zijn niet altijd even tolerant tegenover mensen die ons niet echt liggen, dat is eigen aan de mens denk ik dan maar. Zo verheven als men het vaak voorstelt zijn we helemaal niet, want dan zag de wereld er heel anders uit. Maar we zijn ook niet allemaal schurken, al kan het wel eens héél plezant zijn om die rol even te spelen. Je weet wel, een beetje opzettelijk ambras zoeken om het achteraf dubbeldik weer goed te maken.

De mens is een diertje dat veel aandacht nodig heeft, dat heeft de hele corona ervaring in ons leven wel getoond. Het had niet veel langer mogen duren of er kwamen nog een hoop meer problemen bij.

Nu al lees je dat er zoveel meer spanningen waren in de gezinnen van de thuisblijvers en ja, de één zijn dood is de ander zijn brood. Er is hier weer een toevloed aan nieuwe leden, allemaal weer oma's en opa's die aan hun kleinkinderen hebben verteld dat liefde zelden eeuwig duurt, en ze wel weer verliefd willen worden. Zo draait de liefdesmolen rond, net als op de foor.

Nog iemand een rittenkaart voor tien beurten kopen?