Archief

11 dag 9  Le Somail – Vias  15 mei 2012

Ontbijten in de morgenzon, het is een zaligheid. Na een stille rustige nacht, komen we zoals afgesproken op het zonneterras aan de ontbijttafel. Het gastgezin is in volle actie, alles staat al klaar en we kunnen onmiddellijk beginnen…..

Lekkere koffie met variatie aan vers brood en allerlei beleg. Een echt Vlaams ontbijt voor fietsers….Ze weten ons te verwennen!

We hebben mooi gezelschap, de familie ganzen komen regelmatig kwetterend voorbij. Ze worden door de dorpelingen gedoogd. De vogels gedragen zich zelfs bazig. Ze komen bijna tot bij onze tafel om een stukje brood bedelen.

Ons Brugs gezin komt nog wat bijpraten en genieten van onze fietsbelevenissen.

Het overgrote deel van hun gasten zijn hoofdzakelijk mountainbikers en plezierjachttoeristen, die wel eens nood hebben aan een echt bed en een badkamer. We blijven maar kletsen tot we beseffen dat we vandaag absoluut de Middellandse zee willen bereiken…..Om 9h30 nemen we afscheid van de Lucrèce en Dirk…..

Tot in Brugge vrienden, wie weet!

Vanaf Le Somail rijden we eerste 500m op een mooie asfaltweg tot deze afbuigt en we gedwongen worden op het één rijspoor paadje naast het kanaal te fietsen. Op een rijtje is het wat trager elkaar volgen en regelmatig op de hoogte houden van boomwortel obstakels! Neen, zo slecht hebben we het nog niet gehad!

Na “Epanchoir des Patiasses” een kanaaloverloop met spuigaten in de muur, komen we aan het “Pont Canal de Cesse”. Vroeger waren er stuwdammen in de rivier de Cesse, die genoeg water opstapelden om de doorvaart van het kanaal mogelijk te maken….Nu is er een kanaalbrug.

Iets voorbij het pont canal start er een verbindingswaterweg tussen het “Canal du Midi” en Narbonne. Naast het “Canal de Jonction” ligt de “Piste cyclable la Littorale”. Er volgen nu 2km goede asfalt tussen het kanaal links en wijnvelden rechts tot Argeliers. Na dit dorp komt er een korte kronkel en moeten we opnieuw op een onmogelijk smal paadje verder…..

Na enkele korte bochten, waar iets langere boten zeker veel moeite mee zullen hebben, komen we in Capestang. Het kleine stadje zien we al van ver liggen, een wel zeer grote kerk overheerst het zicht. Toch kan het stadje ons niet bekoren. Na de aankoop van drank zijn we vlug opnieuw langs het kanaal.

Plots moeten we een gravelweg omhoog, we beseffen niet goed wat er gebeurd, het kanaal is verdwenen. We kruisen een spoorweg en een drukke weg, de D162 en zo komen we op een open plaats. Nu begrijpen we het eindelijk! In de diepte zien we de ingang van een scheepstunnel “Tunnel de Malpas”. Hier heeft Riquet, de ontwerper van het Canal,  wel iets uitzonderlijks gepresteerd. Dwars door de 120m hoge zandsteenheuvel liet hij op korte tijd en zonder toestemming, met man en macht een tunnel hakken van 165m lang.

Bovenop de heuvel zien we links van ons een open groene vlakte. Dit zou een overblijfsel van “Etang de Montady” moeten zijn. Het is een door cisterciënzers drooggelegd moeras uit de 12° eeuw. Drainagegrachten lopen zoals spaken van een wiel naar het centrum. De vrijgekomen stukken zien eruit als taartpunten en werden verdeeld, de landbouwers kregen zo een soort polder te bewerken.

We zijn juist 40km ver vandaag wanneer we de stad Béziers voor ons zien opdoemen hoog op een heuvel. We moeten door een soort park langs een reeks sluizen “Ecluses de Froserannes” en over een stalen loopbrug. Iets verder rijden we via een fameuze Pont Canal over de l’Orb, de stad binnen.

Pol kent hier de weg, we volgen hem en komen in het centrum bij het standbeeld van Pierre-Paul Riquet, in deze stad geboren in 1609.

Béziers is een grote stad met brede groene lanen en vele religieuze monumenten. We rijden naar het hoogste punt van de stad en bewonderen het  uitzicht over de Orb-vallei. Overal zie je wijngaarden. Béziers is de hoofdstad van een van de grootste wijnregio’s van Frankrijk, “Le Languedoc”. Dit gebied  zou drie maal groter zijn dan de Bordeaux streek. Het is het flink maar kort klimmen. We worden door de automobilisten geapprecieerd. Ze geven ons zelfs voorrang en laten ons door. Dit zijn we niet gewoon in la Douce France. Na al dat rondrijden krijgen we honger…..Op een pleintje vinden we een broodjeszaak met een zonneterrasje, hier kunnen we onze dorst lessen en een hapje eten.

Na onze pauze laten we ons naar beneden bollen tot aan het station. Pol heeft hier verleden jaar de trein genomen na zijn boottocht op het Canal du Midi. Hij weet hoe we opnieuw bij het kanaal komen…..Inderdaad enkele minuten later zijn we op een mooi fietspad bij “Ecluse d’Arièges” en kunnen bijna blindelings onze reisweg verder zetten. Lang duurt de pret niet, het fietspad eindigt abrupt en zonder aankondigen zitten we op een zandweg met veel putten en wielsporen…..Het is nogmaals oppassen geblazen! Bij “ Port Cassafières” moeten we weg van het kanaal en een bochtje maken rond het toeristenhaventje.

Dit is het haventje waar onze vriend Pol zijn boottocht met “Le boat” beëindigde. Terwijl we gebruik maken van de sanitaire accommodatie worden we door een groep Vlamingen aangesproken. Het wordt een prettige uitwisseling van hun en onze Canal du Midi ervaringen….Zij zijn net als Pol vanuit de Camargue  naar hier gevaren en moeten hun jacht op de “Le boat-basis” inleveren.

We dokkeren verder op de barslechte fietsweg tot aan “Ouvrage du Libron”.

We kunnen niet door en moeten onze fietsen over leuningen heffen. Echt onbegrijpelijk en fietsonvriendelijk, waarom verhinderen ze hier deze passage nu?

Toch blijven we enkele minuten het eigenaardige bouwwerk bestuderen…..

Omdat het niveauverschil tussen het kanaal en de rivier te klein was voor een aquaduct is hier een ingenieuze constructie gemaakt. Dit om te voorkomen dat in geval van hoog water in de rivier, het kanaal en omliggende land zou overstromen. Als er water vanuit de bergen door het riviertje de Libron stroomt wordt het water via goten over het kanaal geleid.

We volgen de Libron tot Vias, een oud stadje waar we op een zonnig terras een frisse pint verdiend hebben. Het is ongelofelijk rustig in vergelijking met de zomermaanden. We zijn bijna de enige toeristen vandaag, vertelt ons de patroon.

Het wordt echter hoog tijd om onze gereserveerde slaapstek op te zoeken. Na enkele minuten zijn we in Vias-Plage bij het “Motel Myriam”. We krijgen twee ruime vakantiehuisjes met alles erop en eraan.

Wat een luxe! Zouden ze ons dit ook in de zomermaanden aanbieden en aan die prijs??? Na een wasje en een plasje willen we absoluut de zee zien…..We moeten slechts 100m wandelen en we komen over lage duinen op het strand. Laat ons maar een uurtje genieten van een wat flauwer wordend avondzonnetje. Heerlijk, wat kan de zee fascinerend zijn. We krijgen er zelfs honger van!

Vias-plage lijkt ons te toeristisch en te commercieel, in het oude dorpje hebben we daarstraks enkele volkse eetgelegenheden opgemerkt. We besluiten wandelend naar het oude dorp Vias, zo’n 2km te stappen….

Geen geluk, bij alle restaurants staan we voor een gesloten deur. Gelukkig vinden we op het dorpsplein “ Café de la Paix” open. Na een iets te stevig avondmaal met aangepaste, maar zware wijnen, moeten we al onze moed samenrapen om terug te wandelen naar ons verblijf….Er komt een weddingschap tussen Hugo en Pol. Hoera, we krijgen van de verliezer dicht bij ons hotel nog en ijsje cadeau. Bedankt Hugo. Met een flink gevuld buikje, een beetje vermoeid, vallen we onmiddellijk in slaap.

Zullen we dromen van Toon Hermans zijn:
Méditerranée, zo blauw, zo blauw

Méditerranée, zo blauw, zo blauw

Met je mademoiselles

Belles, belles, belles

Méditerranée

Start :   Le Somail 9h30

Aankomst:    17h00

Afstand :    70km

Tot nu toe 581km

Weer:    zon & warm +/- 22°C

Verblijf:

Motel Myriam

Av de la Méditerranée

34450 VIAS – PLAGE

Madame Babeth

Tél. 04 67 21 64 59

www.motelmyriam.com

motel.myriam@aliceadsl.fr

12 dag 10  Vias – Montpellier  16 mei 2012

Rustig, heel rustig, ja abnormaal kalm is het hier wel. Dat is voor ons raar en uitzonderlijk. Wat een verschil met de vakantieperiode. Voor mij is het ongeveer 35 jaar geleden dat ik nog hier was. Waar het Motel en alle andere horecazaken staan, was het destijds nog een grote zandvlakte met een drukke camping. Na lang zoeken heb ik zelfs nog een familiedia uit 1977 gevonden.

Ons ontbijt moeten we in de hoteleetzaal nemen, tussen enkele haastige Fransen en Engelstalige minder jonge koppels. Het is gelukkig een continentaal ontbijt met zelfbediening. Bij het afrekenen zien we voor de eerste maal onze gastvrouw Madame Babeth. Zij runt een krantenzaak aan de voorzijde van het Hotel. Wat ons hier gebracht heeft, lijkt voor haar een raadsel. Haar nieuwsgierigheid maakt dat wij nog niet onmiddellijk kunnen starten….Excuus Madame, we moeten vandaag nog in Montpellier geraken.

Merci, au revoir et salut!

Twee rotonden verder moeten we naar beneden en komen we door een park langs het Canal du Midi. De zon is van de partij maar het is frisser dan de laatste dagen. We volgen het parallelle asfaltwegje tot aan de “Ecluse Ronde” van Agde. Deze ronde sluis is een kruispunt tussen de Hérault en het Canal. Het is uniek, de schepen kunnen om hun as draaien en verschillende uitgangen kiezen.

We volgen een eindje de rivier Hérault en arriveren in het centrum van Agde. Niet te geloven hoe doods het is, in de zomer sta je hier altijd in file, nu zijn we bijna alleen. Wanneer je naar Cap d ’Agde wilt moet je hier voorbij!

Aan de oevers van de Hérault houden we halt om drank te kopen op het schilderachtig plein aan de St. Etienne kerk. We maken wat kronkels door het centrum, langs een spoorweg en over enkele bruggen komen we opnieuw langs het kanaal. Agde wordt wel eens de zwarte parel genoemd. De stad ligt op een zwarte lava rots en vele oude woningen zijn met zwarte lavasteen gebouwd.

Bij “Pont Saint. Bauzille” moeten we weg van het kanaal, er is geen mogelijkheid meer om te fietsen op de oever.…..We volgen nu de GPS, op een asfaltpad vol putten en met vals plat rijden we tussen de wijnranken. Zo komen we in het minidorp “Les Maugères”.

Het gehucht ligt tussen l’Etang du Bagnas en l’Etang de Thau. Plots staan we bij de monding van het kanaal aan “Pointe des Onglous”. Dit punt, met een sierlijke vuurtoren, is het beginpunt van “Canal du Midi” juist geteld 240km van Toulouse. We voelen ons ietsjes emotioneel…

Onze rit van de Oceaan naar de Middellandse zee langs de kanalen zit erop na 600km fietsen! Natuurlijk hadden we hier graag op gedronken…..Het zal wachten zijn tot in de bewoonde wereld, vrezen we…. Hier is niets anders dan vies zeewater!

Maar onze tocht zit er  nog niet op! We moeten iets terug tussen jachtwerven en over een reeks kanaaltjes naar Marseillan. Het is ingewikkeld, maar de gps helpt ons uit een bijna hopeloze situatie. We geraken na heel wat bochten en achterbuurtstraatjes op een fietspad naar Sète. De pas aangelegde fietssnelweg heeft Hollandse allures. Het is een lust voor lange afstandsfietsers op de landengte tussen de Etang de Thau en de Méditerranée. Hiermee zullen ze scoren als Voie Verte in de Hérault!

We blijven bijna 10km lang op het fietspad flink doortrappen. Met rechts van ons de zee en links het “Bassin de Thau”. Deze grote binnenzee is op vele plaatsen ondiep, het is een domein voor flamingo’s, eenden en andere watervogels. Toch is het best bekend als oesterpark van Bouzigues. Pol weet ons te vertellen dat ze met hun jacht mooi tussen de boeien moesten blijven, de enorme oesterbanken liggen vlak bij de vaarroute.

Zonder dat we het goed beseffen zijn we in Sète. Het fietspad stopt abrupt en we zitten middenin het verkeer….De gps, met een vooraf ingestelde route, stuurt ons gelukkig langs de zee en niet over de steile 180m hoge Mont Saint Clair. Uitein- delijk moeten we toch onvermijdelijk naar het centrum.

Het “Canal Royal” verspert de doorgang en we moeten over een brug. We rijden rond de alom bekende kleurige haven, met zijn statige huizen, met overal luxe jachten ervoor….

Op dit kanaal houden ze elke zomer de “Les Joutes  Nautiques” De folkloristische gondelsteekspelen. Sète is ook de stad van Georges Brassens, de zanger, dichter en troubadour. We moeten dicht bij elkaar blijven, af en toe worden we toch door automobilisten uit elkaar gedreven……We zijn die auto’s niet meer gewoon en willen vlug weg uit deze heksenketel.

Oef….enkele minuten later zijn we langs het “Canal du Rhône”.

Het is bijna 13h00, we krijgen honger en dorst. Oesters, ja die zouden we wel lusten……Onze vriend Pol weet in Frontignan de weg…….“ je kan er “huitres à volonté “ kopen beweert hij. Vol goede moed volgen we hem. Maar de teleurstelling is groot, zo vroeg in het voorjaar zijn er geen toeristen en dus ook geen oesterkiosken! Geen nood Pol, op “La grande Place” vinden we een zonnig terras. Maar …..de patroon is nog in zijn winterslaap. Wanneer ik binnen ga, drank en eten bestel, blijkt hij enkel drank te willen schenken. Eten moeten we op een andere plaats zoeken, maar we mogen het gerust hier verorberen. Antoine heeft ondertussen een broodjeszaak gevonden. Enkele minuten later zijn we onze honger en dorst al kwijt.

Na een paar kronkels komen we aan “Le grand canal de Frontignan”….. Op goed geluk af, nemen we de rechter oever en volgen een zandweg….De gps kent die weg echter niet! Zouden we dit kanaal kunnen blijven volgen? Pol meent zich te herinneren dat we hierlangs kunnen blijven fietsen. Enkele lijnvissers weten het niet……maar we blijven, als echte West-Vlamingen, koppig doorfietsen. Op een smalle landstrook, tussen links het kanaal en “Etang de Vic” en rechts “Etang de Pierre Blanche” komen we na kilometers door het grove zand fietsen aan “Abbaye de Maguelone”. Op het eiland zien we zelfs wijngaarden…. Zou dit de fameuze “Muscat de Frontignan” kunnen zijn?

We weten echt niet wat we zien. Rechts van ons is er een grote gesloten poort en links een soort drijvende brug. Op een pancarte kunnen we lezen dat het een vulkanisch eiland is met een kathedraalfort erop. Het is te bezoeken vanaf de maand juni! We zijn te vroeg op het seizoen…..geen geluk dus! Aan de houten palen bij de boord van het kanaal, groeien er net onder het watervlak oesters. Plukken en openen, enkel Hugo heeft geluk en kan een volle grote oester proeven….Alle anderen schelpen hebben te weinig inhoud.

Smakelijk Hugo!

Enkele kilometers verder zijn we terug in de bewoonde wereld, Palavas les Flots. De gps komt in actie bij de brug over het kanaal. We moeten weg van het “Canal du Rhône”. Links omhoog naar de “Piste Cyclable de Méjan”, op de dijk van “Le Lez”. Dit mooie nieuwe fietspad blijft langs het water.  3 km verder zijn we aan de jachthavenhaven van Lattes “Port Ariane”.

Met de GPS is het een fluitje van een cent om onze Chambres d’hôtes in de Rue Palladio te vinden. Oei, wat een chique buurt! Met een zekere schroom, om ons voorkomen van slordige fietsers, bellen we aan bij de prachtige B&B “Figues & Palmiers”. Wat een enthousiaste ontvangst… Madame Christiane stelt ons onmiddellijk op ons gemak. We kunnen onze fietsen onder een carport stallen.

Wat een luxe!  Zo’n chique verblijf hebben we nog nooit gehad, menen we. We staan versteld hoe smaakvol de woning, de kamers en het sanitair zijn ingericht, echt subliem. Hebben we geluk ….en dit voor drie dagen!

Na onze douchebeurt nodigt het gastgezin ons uit op het aperitief ! Christiane zorgt voor de hapjes, terwijl Gerard onze glazen maar blijft vullen met lekkere frisse wijn. Gelukkig hebben we al een aantal dagen ons Frans kunnen aanscherpen. Het wordt een lange praat en drankpauze waarbij we heel wat wederzijds te weet komen.

Op aanraden van ons gastgezin stappen we voor ons avondmaal naar de jachthaven. In een klein gezellig restaurant “Tribord” worden we uitzonderlijk verwend door vriendelijke en goed kokende jonge dames. We beloven hen voor onze laatste avond terug te keren om hier afscheid te nemen van “La douce France”. Moe en voldaan strompelen we naar ons verblijf.

We zullen proberen stil (!) te slapen in ons paradijselijk verblijf……

Slaapwel!

Start :   Vias 9h30

Aankomst:  Lattes  17h00

Afstand :    73km

Tot nu toe 654km

Weer:    zon & warm +/- 22°C

Verblijf:

B&B Figues & Palmiers

15 Rue Palladio

34970 Lattes (Montpellier)

+33 6 63 26 94 03     +33 467 67 04 50 54

Madame Christiane Toureille

toureille.christiane@gmail.com

http://www.figuesetpalmiers.com/

13 dag 11  Montpellier – Aigues-Mortes  17 mei 2012

Beter kun je het niet dromen, een zalig bed en prachtig sanitair met alles wat er maar kan zijn….

 Het is feestdag vandaag, we zullen het rustig doen. Afspraak voor het ontbijt is _ 8h30. Christiane en Gerard zijn al in volle actie wanneer we aanschuiven. Het is te fris om op het terras te eten, geen nood mensen. Het gastgezin behandeld ons alsof ze ons jaren kennen, wat een service! Variatie aan vers brood, eigen gemaakte confituren en allerlei beleg.

Samen met het gastgezin ontbijten is op en top genieten. Gerard blijf ons maar bestoken met vragen over onze fietsvakanties, hij is super benieuwd en verwonderd wat wij al allemaal gedaan hebben!…..We geraken niet uitgepraat! Nadien legt hij ons uit hoe we in Aigues-Mortes geraken zonder storend autoverkeer.

Het is 9h30 en nog wat fris wanneer we ons verblijf verlaten. We willen eerst eens  “Port Ariane” van Lattes bezoeken. De Rue Palladio loopt recht naar de haven. Vóór de jachthaven is er een prachtige en nieuw aangelegde woonzone rond een cirkelvormige reuze vijver. De gebouwen zijn heel recent en hebben een modern architectonisch uitzicht met zuiderse crépitinten. Alles is heel smaakvol en geeft blijk van een doordachte urbanistische aanpak.

We fietsen de volle cirkel rond en komen automatisch aan het fietspad op de oever van le Lez. Het is nog 10 minuten fietsen tot op de plaats waar we gisteren het Canal du Rhône verlaten hebben. Op de brug hebben we een fantastisch zicht op het kruispunt van kanalen en de verschillende “Etangs”.

We negeren een wegversperring en volgen de zandweg op de oevers richting Carnon. Links zien we Etang de Pérols en rechts Etang de Grec met een massa watervogels. Natuurlijk zijn het meest opvallendst de “Roze Flamingo’s”. Bij Carnon wordt het moeilijk .We moeten een eindje stappen door een bouwwerf om op een paadje langs de kustweg naar “La Grande Motte” te komen. Ze hebben aan de zwakke weggebruikers gedacht. Er is gelukkig een doorlopende afsluiting als afscheiding tussen fietspad en parking-weg. Zoals meestal zouden de zonnekloppers hun auto wel slordig op de fietsstrook achterlaten…..Hoeveel keer we ons daaraan ergeren is niet te tellen. De automobilisten permitteren zich echt alles en dit ten koste van fietsers en voetganger….foei, foei, foei!

Tussen de duinen zien we futuristische hoogbouwflats van “La Grande Motte” opduiken. Gelukkig hebben ze al die betonnen mastodonten in een groen park ingeplant. Wat een verschil met de afschuwelijke muur van gebouwen aan onze kust! De hypermoderne en piramidevormige vakantieonderkomens zijn alom bekend en lijken een architectonische stunt.

We rijden, het is aangenaam, tussen de gebouwen over brugjes en duinen door de stad. Mooi en ja chique, alles is goed onderhouden en de beplanting is passend zuiders gebleven. Het is een zaligheid tussen het groen en de eigenaardige bouwvormen, over schaduwrijke wandel en fietspaadjes met veel fleurige bloemperken, te peddelen.

We blijven en dat kan wonderwel, nu het nog geen hoogseizoen is, langs het strand op de boulevard fietsen tot in “Le Grau du Roi”. Het wordt warmer en de terrasjes zijn uitnodigend. We hebben tijd zat en vleien ons aan een van die mooie kaaien neer. Het  is druk, we moeten vlug zijn om een tafeltje met vier plaatsen te bemachtigen.

Zalig eens een aperitieftime in de zon, voor de eerste keer zijn we ietsjes geconfronteerd met vakantiedrukte. Hemelvaartsdag is ook in Frankrijk vrijaf. We drinken een lekker fris biertje, ’t lijkt op Hoegaarden maar ’t is wat fletser!

Na de drukte van Le Grau du Roi moeten we over een paar kanalen, door en tussen enkele scheepsherstelwerven om richting Aigues-Mortes te geraken.

We moeten langs een grote baan door het Etang du Repausset, langs “Les Salins d’Aigues-Mortes”. Wonderbaarlijk hoe ze tot eind augustus  zeezout oogsten. Spijtig dat de bezoeken aan deze natuurgebieden  enkel in de drukke zomermaanden worden georganiseerd.

Het is een broedgebied  voor duizenden trekvogels en loopt tot aan de muren van de oude stad.  De zoutproductie dateert vanuit de oudheid en is een van de belangrijkste  activiteiten van de Camargue.

Een samenspel van micro-organismen en algen geven  een roze kleur aan het water.

Aigues-Mortes, wat feitelijk dood water betekend, is gebouwd door Louis IX als uitvalsbasis voor een van de kruistochten.  Midden op het mooie pleintje staat zijn standbeeld. Rond het stadje is er een hoge dikke muur met kantelen,. Hier en daar een poortgebouw en een ronde toren van 40m hoog.  Binnen de muur zijn er smalle straatjes vol met, hoe kan het anders, souvenirwinkeltjes en eetgelegenheden. Je loopt je moe tussen al dat volk….We zoeken een zonnig eetplaatsje en bestellen enkele broodjes met een koel wijntje. Dat is genieten mensen.

Natuurlijk hadden we graag de Camargue in gefietst tot Saintes-Maries-de-la-Mer, maar dat is te ver. We maken een ruime bocht rond de versterkte stad. “Naar de overkant van het kanaal en die blijven volgen”…..weet Pol ons te vertellen. Hij kent het nog .We rijden langs het Canal du Rhône in Noordelijke richting tot er een splitsing komt. Er is enkel doorgang voor 4x4, paarden en stoere fietsers…..Op de splitsingshoek moeten we bijna 180° naar links. We zitten in de uitlopers van de Camargue .We zien witte paarden en jonge zwarte stieren.   

We blijven het kanaal volgen .Enkele keren moeten we van oever wisselen. We fietsen flink door, een groot verschil zonder onze  bagage. We rijden op een bepaald ogenblik naast een wijngaard. De wijnstokken staan in het witte grove zand. “Vin des sables” kunnen we lezen op de pancarte. Zou deze wijn dan zoutig smaken? Dat zouden we straks wel willen proeven!

In de verte zien we de luchthaven van Montpellier…..Nu we zo dicht zijn willen we wel eens gaan zien hoe we overmorgen zullen vertrekken en waar de fietsen kunnen worden ingepakt…… Gelukkig brengt de GPS ons, al is het wel heel eigenaardig en moeilijk voor fietsers, tot bij het vliegplein…..Het is niet veel zaaks, net iets zoals Oostende, maar veeeel moderner. En….. een Airport waar Ryanair komt! Een half uur later zijn we terug in ons prachtig verblijf. Iets later komt ons gastgezin ons op de aperitief uitnodigen. Ze maken ons nieuwsgierig en we besluiten deze avond de tram naar Montpellier te nemen en daar ons souper te nemen.

Na 10 minuten wandelen kunnen we de tram nemen bij Port Ariane. De tramlijn is eind april ingehuldigd en is een groot succes. Alles is splinternieuw. Gelukkig worden we geholpen door de plaatselijke bevolking, kaartjes uit de muur halen is voor ons fietsers niet zo evident…..maar ’t lukt allemaal wonderwel. De tramstellen zijn nieuw en het is een plezier, wat een vervoermiddel …..Een half uur en 15 stopplaatsen verder zijn we midden in de stad.

Wanneer je voor het eerst in zo’n grote stad komt voel je je wat onwennig. Het is wat rondwandelen van pleintje naar pleintje. Aan de kathedraal vinden we een gezellig terras op een groen plein. Hoog tijd om onze dorst te lessen. Iets verder vinden we een, naar onze mening, niet toeristisch restaurant. Toch hebben we ons duidelijk vergist…..gisterenavond hebben we voor de helft van de prijs, tweemaal beter gegeten! Het is er snikheet en het duurt en blijft duren…..

Na een slaapmutsje, op een druk terras met veel jongeren, gaan we terug naar onze afstapplaats om de tram te nemen. We worden er na een tijdje op gewezen dat we enkele honderden meters verder op een evenwijdige avenue moeten opstappen. Gelukkig zijn er overal gedienstige medemensen!

Na een drukke dag vallen we als een steen in slaap….Hopelijk maken we niet teveel storende geluiden!

Start :   Lattes -   Aigues Mortes 9h30

Aankomst:  Lattes  17h00

Afstand :    73km

Tot nu toe 712km

Weer:    zon & warm +/- 22°C

Verblijf:

B&B Figues & Palmiers

15 Rue Palladio

34970 Lattes (Montpellier)

+33 6 63 26 94 03     +33 467 67 04 50 54

Madame Christiane Toureille

toureille.christiane@gmail.com

http://www.figuesetpalmiers.com/

14 dag 12 Dagje  Montpellier 18 mei 2012

9h00, we hebben gisterenavond beslist de fiets vandaag niet te gebruiken. Er staat een dagbezoek aan Montpellier op het programma. Nu we  verzot zijn op de “tram” vinden we dit een ideaal vervoermiddel voor ons toeristisch bezoek aan deze grootstad! Het gastgezin is opgetogen wanneer we stipt op het afgesproken uur aanschuiven.

Wat een joviaal, sociaal stel! Ze hebben met opzet gewacht om samen met ons te ontbijten. We genieten samen van de ruime keuze aan ontbijtvariatie. Gelukkig zijn we al bijna twee weken in Frankrijk .Ons amateuristisch Frans wordt stilaan te begrijpen, ondervinden we. Christiane en Gerard gebruiken een goed verstaanbaar Frans, gelukkig zonder veel moeilijke woorden. Het zijn beiden veelpraters en niet te stuiten babbelaars. We hebben tijd zat vandaag, niets moet alles mag.

Ons gastgezin vertelt dat ze Noord Fransen zijn. Gerard zijn beroep maakt dat hij een globetrotter is en over de hele wereld reist. Vroeger woonden ze in Parijs, maar het grijze triestige weer daar deed hen zonniger oorden opzoeken.

Languedoc-Roussillon heeft een mediterraan klimaat met hete droge zomers, regenachtige winters en gematigde lente en herfst. Gemiddeld kan men ca. 300 dagen met zonneschijn verwachten.

Hier aan de kust, beschermd door de bergen, is het gemiddeld warmer en zonniger dan in het binnenland. In de kustgebieden vriest het bijna nooit en de zomertemperaturen liggen in de zomer geregeld boven de 30°C. Dit alles heeft ons doen besluiten hier een nieuwe stek op te bouwen, zegt Gérard.

We bouwden dit huis, met een annex voor Christiane haar moeder, drie logeerkamers, voor hun zoon en schoondochter en de drie kleindochters. Het mocht niet ver van een grote stad zijn en dicht bij de zee…..en betaalbaar zegt Gerard lachend! Lattes was in volle opbouw en deed ons hier belanden. Montpellier als hoofdstad van de regio Languedoc-Roussillon heeft alles wat een metropool moet hebben, vertelt Christiane. We hebben winkels en eetgelegenheden zoals in Parijs. Er zijn prima autowegen naar het noorden en het zuiden! Spanje en Barcelona zijn niet zover. We hebben alle treinvoorzieningen én een luchthaven.

We blijven maar vanalles vertellen en ze waarderen erg dat wij Frans spreken ook al is het onze moedertaal niet. Ze kennen een beetje de toestand van België, ze weten dat wij Vlamingen zijn en bijna nooit Frans praten. Gérard blijf maar benieuwd naar onze tochten…..Ik fiets ook een beetje, vertelt hij, maar wat jullie doen, daar zou ik mij niet aan wagen. Christiane wil absoluut weten hoe wij zo’n goede vrienden zijn en hoe de bende tot stand gekomen is. Ik heb mijn computer stick bij en laat de PowerPoint van onze “Vuelta de Andalaucia” afspelen op hun laptop……Ze weten niet wat ze zien en willen alle presentaties downloaden om later te bekijken met hun vrienden…..

Het is 11h vooraleer we buiten geraken en naar de tramopstapplaats wandelen. Wat we allemaal moeten bezoeken heeft onze gastvrouw mooi en met veel overgave besproken. Afstappen aan “Place de la Comedie” het belangrijkste plein van Montpellier. Dit imposante plein vormt het kloppend hart van de stad. Het sierlijke Operagebouw is een 19° eeuws gebouw en vult de korte zijde van het plein. Er is plaats voor 1200 mensen. Aan de tegenovergestelde kant is er een fascinerende fontein uit drie delen. Overal zie je cafés, bars, restaurants en winkels op het met crèmekleurig geplaveide plein. Wat een drukte, hier en daar is er zelfs straatanimatie! Je kan er blijven rondlopen……

 
Montpellier is een bruisende stad met veel studenten en één van de toonaangevende universiteiten van Frankrijk. De stad is ook het centrum voor  informaticabedrijven. We wandelen naar de Promenade du Peyrou .

Door de Triomfboog komen we in een uitgestrekt park, met een standbeeld van Louis XIV. Een dominant zeshoekig bouwwerk trekt onze aandacht. Het is een “Chateau d’eau” of watertoren op het einde van een uitgestrekt aquaduct. Je kan er niet op, ’t is afgesloten met een hekwerk! We wandelen door de smalle straatjes van het historisch stadscentrum .Overal zijn er goed ingerichte winkeltjes. Na al dat wandelen, krijgen we dorst en op een van de talrijke pleintjes bij de kathedraal Saint-Pierre op een terrasje, kunnen we eten en onze dorst lessen.

Na onze rustpauze slenteren we naar een ander, moderner gedeelte van de stad. De stad heeft een enorme groei gekend in de tijd toen de Pieds Noirs massaal uit Algerije naar hier kwamen in 1962.  Overal zijn er nieuwe woonwijken bijgekomen en is de stad blijven zoeken naar plaats voor woningen. We komen in zo’n district “Antigone”, gebouwd op een groot braakliggend legerterrein.

      Een beroemde Spaans-Catalaanse architect is de ontwerper van deze nieuwe wijk. Ricardo Bofill staat bekend voor zijn oude klassieke Romeinse stijl. Toch is het een geslaagd geheel van gebouwen, tuinen en waterpartijen. Zo midden in een stad is het een sfeervolle en verrassende wandelplaats. We kunnen er zelfs een terrasje doen en genieten van rust en kalmte!

Het wordt hoog tijd om terug naar Lattes te gaan, vinden we. Met de tram is het een half uur en om 17h30 zijn we op onze vertrouwde stek. Het gastgezin komt bijna gelijktijdig met ons toe. Gérard en Christiane willen onmiddellijk aperitieven…..Maar wij wensen vooraf onze fietsdozen in orde te stellen en daarna een douche nemen om dan te komen genieten van het lekkers. De kartonnen dozen, waarvoor ons gastgezin al een hele tijd gezorgd hebben, zijn oude fietsverpakkingen van Decatlon.

Wat zij niet weten, is dat we die moeten aanpassen tot een afmeting van 160 x 80. Voor ons is het routine werk en een ½h later zijn we, onder de nieuwsgierige belangstelling van de B&B uitbaters, klaar. Gérard was van mening een vriend, bezitter van een camionette, op te roepen om onze fietsen naar de luchthaven te brengen….Maar als wij de dozen mooi opplooien en in Christiane haar cabrio bergen ,zijn ze heel verwonderd wanneer ik zeg dat we met de fiets tot aan het vliegveld zullen rijden en daar de dozen vullen. Dat willen we toch allemaal eens zien en meemaken, zeggen ze met heel veel vraagtekens in hun ogen!

Gérard is ongeduldig en zit ons op te wachten om een frisse fles lekkere witte wijn te openen. Ons gastgezin heeft duidelijk spijt dat wij hen morgen gaan verlaten. Christiane geniet, zegt ze, van onze spontaniteit en humor. Jullie zijn altijd blijgezind en met alles tevreden, begint ze. Na enkele glaasjes worden de gesprekken iets ernstiger.

Ook zij voelen zich, zoals de meeste van onze gastgezinnen niet gelukkig met de nieuwe Socialistische President Hollande. Ze vrezen dat ze als middelklasse hard zullen moeten inboeten ten koste van de banken en nieuwe, zogezegde Fransen. Ook hier, net zoals bij ons, wordt het bespreken van de allochtone problemen als racistisch bestempeld.

We blijven maar kletsen en drinken. Gérard wil weten hoe bij ons het bankenprobleem verloopt. Wanneer we hem, ook al wordt het soms moeilijk om de juiste bewoording te vinden, uitleggen dat ze na hun enorme wanddaden, van de regering hiervoor beloond zijn met een smak euro’s …..zitten we op dezelfde golflengte. Ook hier, zegt ons gastgezin, hebben ze ons vroeger massaal laten beleggen, nu kunnen ze dat zuur verdiend geld niet meer teruggeven. Ja, hier is het net zoals bij ons. De bankeconomen verwijten ons, als slachtoffers van hun diefstal, dat wij in fout zijn…..omdat wij geen geschikt beleggingsprofiel zouden hebben. Dus niet de dader, maar het slachtoffer is in fout, zo proberen ze het toch uit te leggen.

Het wordt laat en we willen nog gaan eten. Ons gastgezin kan niet mee met ons naar “A Tribord”. Zij moeten bij vrienden in de buurt gaan souperen, zeggen ze met veel spijt!

We slenteren naar Port Ariane om zoals afgesproken ons souper te nemen bij de dames van het restaurant “A Tribord” op de jachthavenkaai. We worden door Aline en Isabelle joviaal en met Franse flair hartelijk ontvangen. Zij hebben voor ons een gezellig plaatsje gereserveerd.

We kunnen kiezen uit de ruime keuze van seizoensgebonden specialiteiten. We starten alvast met een flinke Ricard. Vervolgens willen we oesters. Ik wil mijn trouwe fietsmakkers absoluut trakteren om hen te bedanken voor de vriendschap en hun ongelofelijk volgzaamheid! Dus starten we met 6 Bouzigues oester, vervolgens foie gras met zalm en garnalen, om te eindigen met een grote schotel tournedos van Saint Jacques noten op foie gras.

Natuurlijk willen we afsluiten met een ijsschotel. Alles is rijkelijk vergezeld van aangepaste wijnen.

Nadien komt de cheffin ons groeten en we trakteren haar nog met een digestief. Voilà onze Canal du Midi trip zit er bijna op, wat hebben we genoten van dit laatste souper op Franse bodem, het was een echt eetfestijn! We nemen afscheid van de uitbaters en wensen hen veel succes met hun restaurant. Met een dik en flink gevuld buikje slenteren we naar ons verblijf. We zijn, ook al is het al heel laat zelfs nog vroeger dan ons gastgezin. Slaapwel!

15 dag 13 Terug naar Vlaanderen 19 mei 2012

 Zoals altijd, is onze vriend Hugo, wanneer we moeten vliegen, rustelozer dan op andere dagen. Onze bijna 70 jarige makker, kan het niet verbergen, zelfs Christiane vraagt ons wat er scheelt. Samen met onze nieuwe vrienden nemen we om 8h30 ons laatste ontbijt…..De rijk gevulde tafel wordt alle eer aangedaan.

We hebben rustig de tijd om over onze ervaringen van de vorige dag en ons eetfestijn van gisterenavond te vertellen….Ons gastgezin is blij te weten dat hun gasten daar zo’n goede bediening krijgen. Na nog heel wat gebabbel wordt het toch tijd om naar de vlieghaven te fietsen. Gérard wil absoluut met ons mee en heeft zijn mountainbike klaargezet. Hij zal ons de kortste weg tonen. Christiane zal binnen een half uurtje ons bij de “Départ” opwachten met de dozen.

 Voilà daar gaan we dan. Met spijt verlaten we het onvergetelijke paradijselijke verblijf in Lattes. Met Gérard op kop volgen we gedwee, straat in straat uit. Langs de hoofdlaan zien we nog vlug een deel van de “Port Ariane” en komen op, l’Avenue de l’Europe richting Mauguio.

Onmiddellijk ondervinden we dat onze gastheer, ook al heeft hij een fiets, de helft lichter dan de onze, geen ervaren fietser is. Met minsten 5km trager is de flauwe glooiing al genoeg om hem buiten adem te brengen.

Bij het rondpunt  van de grote weg naar Carnon-Montpellier, die we moeten kruisen, wachten we op elkaar. Rechtdoor voorbij een uitgestrekte wijngaard met depot, komen we aan de vlieghaven. Christiane staat ons zwaaiend op te wachten .

We starten een fietsatelier bij de inkomdeuren. In sneltempo steken we onze dozen in elkaar en begint de demontage van de fietsen.

Banden lossen, trappers en zadel afnemen, het voorwiel eruit en het stuur draaien en….de fiets kan in de doos. Alles mooi toekleven en klaar is kees…..Toch horen we Hugo geregeld rusteloos zuchten, maar na enkele krachtige “godvers” is onze vriend ook klaar.

We geven Christiane nog een afscheidskus en Gérard een flinke handdruk. Au revoir et merci chers amis….. pour tous!

We hebben nog een zee van tijd eer we kunnen inchecken. De fietsdozen worden door een kruier opgehaald, hoe de scanning gebeurt weten we helemaal niet.

De vliegreis verloop zoals voorzien. We landen stipt op het voorziene uur in Charleroi. Lang moeten we niet wachten op onze dozen….

Ondertussen is Robert, de broer van Hugo en onze chauffeur, ons komen vervoegen.

Anderhalf uur later zijn we goed en wel terug thuis.

Tot volgend jaar jongens…..dan gaan we bij leven en welzijn langsheen de Donau fietsen…

Nu volgt nog de “Epiloog”.

16 Epiloog Canal du Midi Fietstocht 2012

Vrienden, Hugo, Antoine en Pol bedankt, jullie zijn fantastische fietsmaten.

Het is alweer voorbij! We kunnen tevreden terugblikken op een fantastische belevenis. We vormen een genietende bende van echte fietskompanen. Na zoveel jaren vriendschap, klikt het onvoorstelbaar. Hoe blij moet ik zijn met jullie waardering voor al mijn voorbereidend werk, het doet deugd!

Onze 8° grote tocht was eens te meer een rit in het onbekende. Nu onze vriend Hugo bergritten niet meer ziet zitten, had Antoine  dé oplossing. Fietsen langs waterlopen! Het was een schitterend voorstel! Iedereen is heel tevreden, het is ons buitengewoon bevallen.

Fietsen in het zuiden is heerlijk, zeker in het voorjaar, de temperaturen zijn gematigd en toch is er veel zon. Van de Atlantische Oceaan tot aan de Middellandse zee was het langs de waterlopen op de jaagpaden altijd vlak. Een mooie leerrijke tocht van meer dan 700km bracht ons van Bordeaux naar Montpellier.

De tocht was niet uitsluitend fietsen, het was ook een mengeling van ietsje cultuur, historie, waterbouwkundig vernuft, dit alles vermengt met culinair genot. De talrijke constructies, sluizen bruggen en aquaducten waren een aangename afwisseling.

Voor zo’n rit moet je zeker geen op en top getrainde fietser zijn. Het eerste deel van Bordeaux naar Toulouse, langs het Canal de Garonne is compleet geasfalteerd. Maar het volgende stuk langs het Canal du Midi is enkel te doen met een geschikte fiets met bredere banden. De smalle passages met stenige stukken, maar vooral de hobbelige boomwortels, takken en zandpassages maken het moeilijk en onaangenaam. Anderzijds echter is de natuur langs het Canal du Midi subliem, dit maakt alles weer goed……!

Onze rit hebben we gereden, gelukkig maar, op een tijdstip waarbij de massa toeristen er nog niet waren. Enkel voor het gemakkelijk vinden van de verblijven en in de Middellandse zeesteden, was de GPS een grote hulp.

We bewaren de beste herinneringen aan:

Bordeaux met zijn wandel-fietsboulevard op de kades van de Garonne. De statige “Pont de Pierre” over de stroom is veruit de mooiste brug op de tocht.

Het Benedictijnen klooster in La Réole. De klungelige ontvangst in Chambres d’hôtes Sauvin in Sérignac. De machtig grote “Pont Canal” in Agen. Dit fameuze kunstwerk is de 2° grootste kanaalbrug van Frankrijk.

Moissac, een oude stad met veel troeven en het wereldberoemd portaal bij de Abdij St. Pierre….Het deed ons denken aan onze Santiago de Compostela fietstocht!

Maar wat ons het meest van al bij zal blijven is het verblijf bij Annette en Johan op hun schitterende B&B la Débottée Belge. Daar zijn we buitengewoon culinair verwend.

Pente de Montech de hellende sluis met de dubbele truck deed ons verwonderd een tijdje de bizarre constructie bestuderen. Toulouse, is een grootstad en kon ons niet bekoren. Onze slaapervaringen daar willen we vlug vergeten. Castelnaudary echter vonden we typisch en een bezoek waard. Toch onthouden we van deze dag ons verblijf op Las Brugues en de BBQ bij het enthousiaste jonge stel Leen en Patrick en hun zonen Stijn en Robin. De ligging van hun Chambres d’hôtes las Brugues verdient op zijn minst een dagverblijf voor Canal du Midi fietsers.

Natuurlijk is Carcassonne de historische topper, met een massa aan toeristen.

De sprookjesachtige dubbel ommuurde cité brengt je terug in de Middeleeuwen. Toch hadden we meer verwacht van de alom aangeprezen Cassoulet. Maar je kan hier lekkere wijnen proeven en je moe slenteren.

De bar slechte weg en de zandstroken bij Trèsbes en het bezoek aan het wijnkasteel “Chateau Tourril”.

De overnachting in Le Somail, bij de Brugse familie Depré in het meest sfeervolle plaatsje langs Canal du Midi. De bootavonturen aan de pittoreske romaanse brug bij B&B Le Neptune in Le Somail zijn onvergetelijk.

Het stuk tussen Le Somail en Béziers is ontegensprekelijk het traject met de mooiste natuurzichten. De stad Béziers met zijn cultuurhistorische gebouwen op het hooggelegen stadsgedeelte liet ons de wijngaarden van de Languedoc bewonderen. De fameuze Pont Canal over de l’Orb is indrukwekkend met zijn 240m lengte.

Eindelijk de Middellandse zee in Vias-Plage, en het aangenaam terugkomen in het oude dorp van Vias. De passages in de bekende badsteden in de Hérault zoals Agde, Sète en Frontignan. De monding van Canal du Midi bij Pointe des Onglous. De oesterparken van Bouzigues. De ontgoocheling wanneer we geen oesterkiosken vonden! De avontuurlijke zandweg langs het Canal du Rhône tussen het water van de vele grote Etangs. De verrassing te midden van al dat water “Abbaye de Maguelone”.

Onze aankomst bij het chique, luxe chambres d’hôtes Figues et Palmiers, waar we het geluk hadden drie dagen te genieten van een uitzonderlijk verblijf. De praatmomenten tijdens het aperitief met Gérard en Christiane. De mooie tocht via La Grande Motte en Le Grau du Roi naar Aigues-Mortes. Het verrassend dagje in Montpellier. De onvergetelijke afsluitavond in het restaurant  “A Tribord”  op de kaaien van Port Ariane te Lattes.

Het klimaat was ons gunstig gezind, geen enkele druppel regen….Eerder frisse ochtend en avondtemperaturen. Veel zon en weinig wind. We waren hier heel graag, het was een enig wondermooie culturele natuurtocht met culinaire verrassingen.

Voilà jongens ze kunnen het ons niet meer afnemen.

Bij leven en welzijn verlangen we al naar volgend jaar.

De voorbereidingen voor onze Donautocht kunnen beginnen.

Januari 2013

Bob