Wie kan namen in vullen  en vervolledigen  !

Bezoek aan Siegen een video montage van Hugo Faillie

klik op de link

na dit bezoek werd er gestart met de volledige afbraak van het kwartier  

Ter nagedachtenis Van onze Gesneuvelde collega’s Carabiniers

Belgische begraafplaatsen in België

--------------------------------------------
Tijdens de bewegingsoorlog werden Belgische gesneuvelden door hun kameraden begraven, ergens te velde, waar ze gevallen waren. Zo mogelijk werden ze op bestaande gemeentelijke kerkhoven begraven of op inderhaast nieuw aangelegde begraafplaatsen.
Ook tijdens de loopgravenoorlog werden de Belgische gesneuvelden aanvankelijk door hun kameraden begraven waar ze gevallen waren. Tegelijk ontstonden achter het front gemengde militair-burgerlijke kerkhoven nabij de medische verzorgingsposten en veldhospitalen die opgericht waren in agglomeraties zoals Westvleteren, Hoogstade, Oeren, Steenkerke, Adinkerke en De Panne.
De graven en begraafplaatsen van de bewegingsoorlog lagen in bezet gebied en ontsnapten aan het gezag van de Belgische regering. Het niet bezette deel van België viel totaal onder militair gezag. De Belgische regering en administratie verbleven in Le Havre, Frankrijk. Dat verklaart wellicht voor een deel dat België pas in februari 1918 schikkingen nam om administratieve formaliteiten omtrent doden en vermisten af te wikkelen, graven te registreren en militaire begraafplaatsen in te richten en te beheren[3]
Na de wapenstilstand was de eerste zorg het leven in het bezette en geplunderde deel van België en in de Verwoeste Gewesten (De streek van Nieuwpoort, Diksmuide, Ieper) te hervatten. Begin van de jaren twintig pas werd over gegaan tot de daadwerkelijke aanleg van officiële militaire begraafplaatsen.
Enerzijds moesten de bestaande militair-burgerlijke kerkhoven heringericht worden. Anderzijds moesten totaal nieuwe begraafplaatsen aangelegd worden om de verspreid begraven slachtoffers te verzamelen.

Herinrichting van bestaande kerkhoven

-------------------------------------------------
De bestaande kerkhoven boden twee jaar na de wapenstilstand een hallucinante aanblik. Tijdens de oorlog waren van alle mogelijke materialen gemaakte kruisen geplant, waaronder de heldenhuldezerkjes. Graven waren door de kameraden van de gevallenen afgebakend en versierd met bloemen en planten en allerlei gevonden voorwerpen. Na de wapenstilstand werden hier en daar individuele grafzerken gebouwd door vermogende nabestaanden. Andere graven waren overgelaten aan de zorgen van de gemeenten die wel andere bekommernissen hadden dan de graven netjes houden.
Wanneer begonnen werd met de herinrichting van bestaande kerkhoven en de aanleg van begraafplaatsen waren ondertussen al een aantal begraven gevallenen door hun nabestaanden op eigen initiatief en dikwijls ongeweten terug naar huis gehaald en op de eigen gemeentelijke begraafplaats ter aarde besteld. Uiteindelijk zouden maar de helft van de 38.000 Belgische gesneuvelden een laatste rustplaats vinden op een Belgische militaire begraafplaats, de overgrote meerderheid in een graf met een standaard Belgische grafsteen. Wat er geworden is van de graven van gerepatrieerde gesneuvelden is in zijn geheel niet geweten. Vermoedelijk zijn de dag van vandaag, bijna honderd jaar na de wapenstilstand, vele graven samen met de toenmalige nabestaanden verdwenen.
Tijdens het interbellum en na de Tweede Wereldoorlog werden op die heringerichte begraafplaatsen overledenen bijgezet en speciale gedenkstenen opgericht voor oorlogsslachtoffers in de meest algemene betekenis: militairen van andere nationaliteiten, door Duitsland te werk gestelde krijgsgevangenen, slachtoffers van oorlogsgeweld, weerstanders, geëxecuteerde burgers, weggevoerden, opgeëisten, politieke gevangenen, enz... van de twee wereldoorlogen en de Koreaanse Oorlog (1950-1953).
Zo verloren die begraafplaatsen door hun complex en gevarieerd uitzicht aan kracht als symbool van de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog. Ze werden symbool van de verschrikkingen van oorlogen in het algemeen.

      tijdelijk verwijderd wegens aanpassingen van de lijsten

worden volledig herzien en bijgewerkt met de lijsten en plannen van sites 

binnenkort terug

Met Dank aan onze Lt. Marc Defauw 1ste Carabiniers PB 3de Cie (De Beste !) voor het bezorgen van deze Foto's 

Op vrijdag 23 januari 2015 kwamen enkele trouwe leden van de verschillende vriendenkring afdelingen Carabiniers samen te laken om de jaarlijkse herdenking bij te wonen in de O.L.Vrouwkerk te Laken, een bezoek te brengen aan de Crypte er een militare groet uit te brengen en samen de dag af te ronden met een bezoek aan het Militair LEGER MUSEUM.

 De korte levens weg van de Prins 

Boudewijn Leopold Filips Marie Karel Anton Jozef Lodewijk

Geboren te Brussel op 3 juni 1869

Overleden te Brussel op 23 januari 1891

Prins van België, Hertog van Saksen,
Prins van Saksen Coburg Gotha

Oudste zoon van Filips van Vlaanderen, broer van Koning LEOPOLD II.

Koning Leopold II huwde op 18-jarige leeftijd met Maria Hendrika van Oostenrijk, zij was de kleindochter van Leopold II van Oostenrijk. Ze schonk Koning Leopold II vier kinderen:

• Louise (18 februari 1858 - 1 maart 1924), trouwde met Filips van Saksen-Coburg Gotha
• Leopold (12 juni 1859 - 22 januari 1869) 9 jarige leeftijd
• Stefanie (21 mei 1864 - 24 augustus 1945), trouwde met Rudolf van Oostenrijk
• Clementina (30 juli 1872 - 8 maart 1952), trouwde met Napoleon Victor Bonaparte

Door het overlijden van zoon Leopold op 9 jarige leeftijd was er geen mannelijke troonopvolger, Kroonprins.
Koning LEOPOLD II zag in zijn broer Filips, de graaf van Vlaanderen, niet de geschikte troonopvolger: de graaf was hardhorend en bijna even oud als de vorst. Daarom vestigde koning Leopold II na de dood van zijn enige zoon zijn hoop op zijn neef Boudewijn zoon van zijn broer, Filips Graaf van Vlaanderen.

De jonge prins Boudewijn beleefde een gelukkige jeugd in het paleis van de Graaf van Vlaanderen in de Regentschapsstraat in Brussel. Hij groeide er op samen met zijn zusters en broer Albert. Al gauw werd de jonge prins zachtjes voorbereid op zijn toekomstige taak.

Een dag uit het leven van de Prins

1880 – 11 jaar oud

40 uren les per week: met 4.30 Frans, 3 uur Nederlands, 5 uur Duits, 1 uur Engels, 3.30 Latijn, 4 uur militair onderricht (11 jaar). Zijn vakanties bracht hij door in Les Amerois (Ardennen) en te Sigmaringen (Duitsland) het gebied van zijn grootouders langs moederszijde. Voor het overige verbleef hij aan het Paleis in de Regentschapsstraat

Op 11 mei 1884 volgde hij zijn studies aan de militaire school met de 35^e promotie. Hij was toen 15 jaar oud. Het schoolprogramma omvatte 42 uur. Daarnaast kreeg hij onderricht in paardrijden, schermen, tekenen en dans. De lessen begonnen om 07.00 uur en eindigde meestal omstreeks 21.30 uur.

Op 5 mei 1886 vervoegde hij het Regiment Grenadiers. Hij was toen 17 jaar. In front van het Regiment Grenadiers en in aanwezigheid van Koning Leopold II legde hij de eed af en werd hij erkend als onderluitenant.

Citaat uit de toespraak van Koning Leopold II tijdens de investituur.

Het is niet zonder een diepe ontroering dat ik me vandaag herinner dat ikzelf, ongeveer veertig jaar geleden- in 1847 – hier op dezelfde plaats, voor hetzelfde Regiment der Grenadiers de grondwettelijke eed aflegde. Mijn gestalte maakte mij misschien die eer waardig. Betekenend dat in die tijd de Grenadiers bestonden uit grote mannen in rijzige gestalte. Koning Leopold II doorliep bij de elite eenheid Regiment Grenadiers al de officiersrangen tot en met kolonel. Ook de koningen Albert I en Leopold III doorliepen bij de Grenadiers de officiersrangen.

In 1887 nam de Prins op een officiële gelegenheid het woord in het Vlaams hetgeen in die tijd aanleiding gaf tot een algemeen enthousiasme.

Op donderdag 10 januari 1889 beleefde het Regiment Karabiniers een grootse dag. Dit ter gelegenheid van de ontvangst van Prins Boudewijn die dadelijk bij aankomst in het klein Kasteeltje, een kazerne midden in een volkswijk te Brussel en heimat van de Carabiniers, als Luitenant en Karabinier werd erkend. Het was een groots feest en eer voor het Regiment Karabiniers. Ons land was nogmaals getuige van de affectatie die hun vorsten hadden ten opzichte van de Belgen alsook van de eerbiediging van hun tradities. Zonder de uitstekende waarde van de andere korpsen in twijfel te trekken, kon men duidelijk verklaren dat geen enkel regiment in wezen meer populair en nationaal was dan het Regiment Karabiniers. Het Regiment herinnerde niet alleen aan de glorierijke dagen van 1830 met de Jagers van Brussel, het werd tevens beschouwd als de verzameling van alle belangrijke vrijwilligerskorpsen en de Partizanen van Capiaumont tijdens de onafhankelijkheidsstrijd.

Een citaat uit de intredespeech van de Prins aan de officieren van het Regiment; Ik ben zeer getroffen door de hartelijke ontvangst die mij werd aangeboden. Ik ben fier het uniform te dragen van de Karabiniers die, met reden, zo populair zijn. Ik ken U heren, ik ben op de hoogte van de krijgshaftige en roemrijke tradities van ons mooi Regiment Karabiniers.

Op 3 juni 1889 wordt Prins Boudewijn bevorderd tot kapitein, hij is dan 20 jaar.

Op 21 juli 1889 wordt hij bevorderd tot kapitein-commandant en wordt hij erkend als commandant van de eerste compagnie Karabiniers. Niet voor niets noemen we deze compagnie The Royal First.

In augustus was de Prins met het Regiment op manoeuvres en woonde daarna de Duitse manoeuvres bij in de omgeving van Hannover. Na de vakantie hervatte hij de dienst en ging hij elke morgen naar de kazerne. Zijn compagnie had rekruten in opleiding, een taak die hij enthousiast opnam. Tijdens de opleiding overleed één van zijn soldaten. De Prins hield eraan de begrafenis bij te wonen. Hij volgde de lijkwagen te voet, weigerde de plaats in te nemen die hem voorbehouden was in het koor van de kerk en bleef tijdens de lijkdienst bij de andere officieren van het Regiment. Dit is slechts één van de voorbeelden die deze mens, Kroonprins typeerde als een man van het volk.

Als commandant van de eerste compagnie vervulde hij zijn functie gewetensvol, met kennis en bevoegdheid. Zoals zijn collega’s van de andere compagnieën bracht hij dagelijks verslag uit bij de adjudant-majoor, tekende hij de administratieve stukken, wanneer noodzakelijk deelde hij de straffen uit aan zijn Karabiniers en gaf hij persoonlijk de vergunningen. Dikwijls na een lange mars, betaalde hij aan zijn Karabiniers een pint in een herberg van de buitenstad. Hij kende ze bij naam en voelde zich met hen  diep betrokken en verenigd.

Een onderofficier schreef:

Het is niet te begrijpen wat een achting wij voor hem koesteren omdat al zijn aandacht naar de nederigen gaat, naar de soldaten en de onderofficieren. Wij kunnen hem aanklampen zonder schroom; hij heeft voor elkeen een vriendelijk woord. Vaak heb ik hem zijn pijp zien aansteken met behulp van deze van een van mijn gezellen. Hij komt dikwijls met ons een praatje houden en aan de ene of andere inlichtingen vragen over de familie, over de toestand van onze ouders, het leven thuis en wanneer hij verneemt dat wij bezorgd of bedroeft waren om de oudjes die wij hadden achtergelaten; zocht hij een middel om ze op een of andere wijze ter hulp te komen. Ik  kan verschillende vrienden noemen wiens ouders op die wijze door de Prins geholpen werden.

De Prins was een jonge knappe man, met een bescheiden en in wezen een bedeesde houding; hij had een zachte stem, was verstandig en moedig. Kortom een goed karakter en bovendien godsvruchtig. Hij werd geprezen en Koning Leopold was fier over zijn neef en opvolger.

Eind november 1890 voerde de Prins een oefening aan in de omgeving van Brussel. Waarschijnlijk trof hem tijdens die bewuste oefening, die in zeer koude omstandigheden verliep, de kwaal die hem later fataal werd.

Op 16 december was de Prins present op de plechtige opname van zijn broer Albert in de Krijgsschool. Opnieuw trof de Prins een zware verkoudheid

Boudewijns zuster Henriëtte werd kort hierna zwaar ziek door influenza gevolgd door een longontsteking, die gans de familie zou treffen.

Op 5 januari 1891 diende Boudewijn zijn dienst in de kazerne te staken maar bleef in contact met zijn chefs en vrienden bij middel van briefwisseling. Het ging verder enkel bergaf. Op 17 januari wordt hij ernstig ziek en kan hij zijn bed niet meer verlaten.

Op 23 januari 1891 om 01.45 uur overleed de prins. Tijdens diezelfde nacht bereikte het droeve nieuws de kazerne van de Karabiniers.

Het overleden lichaam werd gebalsemd en gekleed in zijn uniform van kapitein – commandant van de Karabiniers versierd met het groot lint van de Leopoldsorde. De uitvaart , op wens van Koning Leopold II met Koninklijke praal, vond plaats op 29 januari onder een nooit geziene belangstelling van de bevolking wat getuigde van de sympathie die de Prins ook in de brede lagen van de bevolking genoot. De doodskist werd gedragen door onderofficieren van het Regiment Karabiniers door heen een lange Karabiniers erehaag. Hier te Laken werd de lijkkist overgenomen door Karabiniersofficieren en in de crypte, die we weldra met volle eer zullen bezoeken, neergezet.

Prins Boudewijn werd opgevolgd door zijn jongste broer Albert I die na de dood van Koning Leopold II op 23 december 1909 Koning der Belgen werd.

Op 21 juli 1930 mocht het Regiment de naam dragen van Regiment Karabiniers Prins Boudewijn, een beslissing van Koning Albert I, dit ter nagedachtenis aan zijn broer.

Prins Boudewijn wordt door ons beschouwd als één van de belangrijkste "koppeltekens" tussen onze beide "moederregimenten", daar Z.K.H. tot zijn bevordering tot luitenant (26 december 1888) in het elite Regiment Grenadiers diende en nadien het Regiment Carabiniers vervoegde en dit tot zijn overlijden. Ook is het een uiting dat het "fusieregiment" de tradities van de nauwe verbondenheid van beide moederregimenten met het Koningshuis in ere houdt.

Het huidige bataljon Carabiniers Prins Boudewijn - Grenadiers heeft langs de ene kant de eer om volgende Koningen in haar rangen te hebben gehad: LEOPOLD II, Kroonprins BOUDEWIJN , ALBERT I en LEOPOLD III. Aan de andere kant werd het bataljon uitverkoren voor de eervolle maar droeve taak de begrafenis van Kroonprins BOUDEWIJN, Koning ALBERT I, de zeer geliefde Koningin ASTRID, Koningin ELISABETH, Koning LEOPOLD III en Koning BOUDEWIJN te begeleiden.

23 Januari  2015

5  Carabiniers in hart en ziel

Michel Gadeyne en René Devos  Oost-Vlaanderen





groet aan de graftombe van Leopold 1

vervol foto's 23 januari 2015 Koningklijke Crypte LAKEN

uit tredende Korpsoverste Lt. Kol SBH Staelens Peter (04/02/2015)

graftombe van Prins Boudewijn

Militaire groet aan de graftombe van koning Leopold 1

door oud gediende dienstplichtige HUGO Faillie