Archief

De kracht van eenvoud !!!

Naast de diepzinnige vraagstukken van het leven die gaan over onze ingewikkelde aard waarvan de wortels tot in de diepste diepten van het universum reiken, is er ruimte voor de stille kracht van eenvoud. Deze vriendelijke, ongrijpbare kracht bemoedigt ons in onze stille momenten en zegt ons te leven in het heden en naar binnen te kijken naar de bron van ons wezen.

De Nederlandse Koenen definieert eenvoud als ‘ongekunsteldheid, natuurlijkheid’. Wat wil dit zeggen? Jezelf niet anders voordoen dan je bent? Maar wie zijn we? Onze natuur heeft verschillende kanten, en ook dat wat alles samenbrengt in een enkel individu. We zijn allemaal op zoek naar onszelf terwijl we de verschillende fasen van peuter, kleuter, puber, volwassene en oudere doorlopen, waarbij we steeds meer over onszelf en de wereld waarin we leven ontdekken. Deze fasen gaan vaak met lichamelijke en mentale uitdagingen gepaard waardoor er iets diepers in ons tot geboorte kan komen, en elke keer dat dit gebeurt zien we de wereld met nieuwe ogen. De kunst is, om het zuivere, onbevangen, natuurlijke hart van een kind te bewaren, of opnieuw wakker te roepen, zodat we flexibel blijven en steeds kunnen leren en groeien, want we zijn nooit te oud om te leren.

Er is geen leven zonder dood en geen dood zonder leven, dit zien we overal om ons heen. Geestelijke groei is niet iets vaags of eigenaardigs, iets dat eng is of mysterieus; het hoort tot de normale en natuurlijke ontwikkeling van een mens; het oplichten van sluier na sluier, het steeds dieper doordringen in onszelf. Zo is ook reïncarnatie niet iets onlogisch, want worden we niet elke dag opnieuw geboren?

De grootste obstakels die de natuurlijke ontwikkeling van deze stroom van leven uit het binnenste van onszelf belemmeren, zijn vastgeroeste ideeën en dogma’s die we onszelf opleggen. We kunnen anderen daarvan de schuld geven, maar uiteindelijk laten we zelf bepaalde ideeën in ons leven toe, we accepteren ze en voeden ze. Een door velen aangenomen dogma is dat we een stabiel, niet veranderend zelf zijn, dat we precies weten wie we zijn; en niemand mag die gedachte verstoren. Als we naar alle fasen kijken die een mens doorloopt, zien we dat er geen reden is om dit aan te nemen, want we veranderen voortdurend – we zijn werkelijk een stroom van leven.

Een ander vastomlijnd idee dat leed en pijn in de wereld veroorzaakt is afgescheidenheid, het idee dat wij fundamenteel verschillen van anderen in plaats van te zijn verenigd door universele beginselen. Alle grote leraren hebben gewezen op de Gulden Regel, gebaseerd op de fundamentele eenheid van het leven, maar hoe moeilijk is het gebleken om ernaar te leven. We kunnen dit ook niet op een dogmatische manier doen; maar wanneer we eenmaal de realiteit ontdekken die aan deze Gulden Regel ten grondslag ligt, zal ons hart zich openen met meer en meer begrip voor onze medemensen en voor het leven.

Het gewone proces van groei is niet vrij van obstakels en moeilijkheden, en dit geldt in het bijzonder voor het geestelijke leven. Verruiming van bewustzijn brengt nieuwe gevaren en verantwoordelijkheden met zich mee, en ook hier geldt dat we voor een veilige en effectieve groei moeten gebruikmaken van de toetssteen die we in onszelf hebben, die in sympathie trilt met een groeiend begrip voor onze medemensen.

‘Eenvoud is het kenmerk van het ware’, volgens een oud gezegde. Terwijl we onszelf van binnen naar buiten ontwikkelen, onthullen we meer en meer van de innerlijke waarheid. De diverse situaties en veranderingen in ons dagelijks leven sporen ons voortdurend aan ons te ontwikkelen, maar het is niet altijd gemakkelijk deze kansen te benutten,  omdat veranderingen vaak onaangenaam lijken en we ons ertegen verzetten. We hebben welwillendheid, vertrouwen en een gezonde humor nodig, die we ons eigen kunnen maken door meer objectief over de realiteit en onszelf na te denken.

Wat is de aard van de realiteit en van onszelf? Eén fundamentele karakteristiek is voortdurende beweging. De natuur wordt onze moeder genoemd die zo goed mogelijk zorgt voor haar kinderen zodat ze zich steeds verder zullen ontwikkelen. Diep vanbinnen zijn wij de natuur, en vanuit het gezichtspunt van ons hogere zelf zijn wij en de natuur dus één, niet twee. Langzaam leren we door ervaring en soms door lijden ons hiervan echt bewust te worden.

Als we praten over eenvoud of het één-zijn, kunnen we eigenlijk niets uit de weg gaan: het omvat ook onze zwakheden, onze minder edele verlangens, ideeën en gevoelens. Wat moeten we daarmee doen? Willen we ze eigenlijk wel een plaats geven in ons idee van één-zijn en groei? Iedereen heeft wel momenten waarop we het niet kunnen laten om iets te doen of te zeggen wat we in feite niet willen doen of zeggen. Hoe kunnen we hier op een verstandige manier mee omgaan?

Neem bijvoorbeeld begeerte: we zouden dit aspect van ons wezen net zo moeten behandelen als elk ander deel – namelijk met vriendelijkheid en begrijpende liefde, zonder per sé alles goed te keuren, zodat we haar kunnen verfijnen en ontwikkelen, en tot rijpheid laten komen. Maar soms, zoals bij een kind dat voor de zoveelste keer om aandacht schreeuwt wanneer onze eerdere pogingen kennelijk weinig hebben uitgehaald, kan het nodig zijn krachtig op te treden en duidelijke taal te spreken, of het zelfs de rug toe te keren om aan te geven dat genoeg genoeg is. Deze benadering verschilt van de gebruikelijke opvatting dat we deze begeerten zijn en dat het niet uitmaakt als we ze volgen. We moeten ons niet ermee identificeren maar de verantwoordelijkheid nemen om toe te zien op dit aspect van onszelf.

Het leven is niet gemakkelijk; we krijgen niet iets zomaar cadeau, zonder strijd of inspanning.

We kunnen misschien een tijdje op prachtige filosofische wolken drijven, maar dan is daar een vriend, een bedelaar op straat, de oude man die om de hoek woont, een collega op het werk, of onze vrouw en kinderen, voor wie we nu gelijk iets moeten doen, want daar ligt onze taak. De fundamentele ideeën over ons bestaan en ons doel in het leven hebben een heilzame invloed en schijnen door in onze gewone, eenvoudige handelingen. Daardoor worden we preciezer in onze keuzes, allerlei zijwegen kunnen worden vermeden, en zo leren we de betekenis van concentratie. Concentratie is eenvoud, op één punt gericht zijn ‘Eenvoud siert de mens’ wordt wel gezegd en ‘wie het kleine niet eert is het grote niet weerd’. Er is tegenwoordig een overvloed aan materiaal op de markt over ontwikkeling van ons zelf. Zoals alles wat de mensheid doormaakt lijkt dit twee kanten te hebben. Om verstandig met de huidige mogelijkheden om te gaan, is het nodig om onze stappen zorgvuldig en met onderscheidingsvermogen te doen, en nooit de eenvoud van de dingen uit het oog te verliezen, want staat de ‘echte wij’ niet altijd centraal? Eenvoud zegt tot ons: maak je niet teveel zorgen over wat je doet en hoe je het doet; heb vertrouwen en doe je best, neem één stap tegelijk, en de rest volgt op natuurlijke manier vanzelf op deze prachtige reis in de eeuwigheid 


    

Voldoening als sluis naar geluk !!!

Martin Seligman , Amerikaans psycholoog : "Externe omstandigheden hebben slechts 8 tot 15 % invloed op iemand geluksbeleving. Externe omstandigheden die nog de meeste invloed hebben zijn: wonen in een democratisch land, getrouwd zijn, het vermijden van negatieve gebeurtenissen en negatieve emoties, een uitgebreid sociaal netwerk en het aanhangen van een godsdienst. Maar toch is ook daarvan de invloed slechts beperkt. Slegman stelt dan ook dat het belangrijk is om te werken aan de "interne omstandigheden", want het onze manier van denken die bepaalt of we gelukkig zijn en niet dat mooie huis, dat betere lichaam of die hogere status.






Belangrijk is voldoening te voelen over het verleden, optimistisch te zijn over de toekomst en tevreden zijn in het heden. Slegman stelt dat optimisme heel goed is aan te leren; het is niets anders dan het vinden van permanente en structurele oorzaken voor goede gebeurtenissen in combinatie met het benoemen van tijdelijke en specifieke oorzaken voor tegenslagen. Voldoening ziet Seligman als de grote sluis naar geluk. Het gaat er volgens hem niet om het verbeteren van de deugden waar we niet zo goed in zijn, maar juist om het ontdekken en vervolgens benutten en ontwikkelen van onze grootste deugden, op alle gebieden van het leven: in de liefde, op ons werk en bij het opvoeden van kinderen. Dan ontstaat een gevoel van authenticiteit. Wie van zichzelf wil weten wat zijn grootste deugden zijn, kan Seligmans test doen via zijn website. De bezoeker kan daar ook testen hoe optimistisch hij is. Kortom: Bij het scheppen van ons geluk gaat het om het doen van de dingen waar we goed in zijn met een gunstige verwachting die ons kansen laat zien. Het eerste maakt dat we gelukkig zijn, het tweede zorgt er voor dat we geluk hebben.

Het is heel moeilijk is om een oprecht gevoel van zelfwaarde te hebben, juist omdat de maatschappij voortdurend hogere eisen stelt. Men kan niet genoeg diploma’s hebben, men kan niet aantrekkelijk genoeg zijn …….

Een maatschappij die mensen het gevoel geeft dat het altijd beter kan - en het kan uiteraard ook steeds beter , kan niet anders dan mensen op massale schaal ongelukkig maken. Door te streven naar onnoemelijk geluk en een beeld op te hangen van hoe zo’n wereld eruit ziet, hebben mensen voortdurend het gevoel dat zij tot mislukken gedoemd zijn.






Meer zelfs: men voelt zich tot in het diepste van zijn wezen mislukt. Men wordt moedeloos en geraakt snel verveeld. In zeer veel gevallen leidt dit tot psychosen, depressies, neurosen, … Niet toevallig vormen deze geestesziekten de grootste bron van ergernis in onze westerse maatschappijen die er niet in slagen om mensen nog te begeesteren. Hoe kan het ook anders?

“Wij gedragen ons alsof comfort en luxe de voornaamste levensbehoeften zijn; terwijl om echt gelukkig te zijn we alleen iets nodig hebben dat ons enthousiasme kan opwekken.”Kingsley

Maar voor de pessimisten onder ons bestaat er hoop: optimisme valt heel goed aan te leren. In de eerste plaats door het vinden van permanente en structurele oorzaken voor goede gebeurtenissen in combinatie met benoemen van tijdelijke en specifieke oorzaken voor tegenslagen. Noodzakelijke voorwaarde voor dit laatste is het belang van reflexie

Een andere cruciale manier om het geluk aan te trekken heeft te maken met de verwachting van geluk. Dromen van geluksvogels worden vaak vervuld omdat ze de kracht hebben om ‘self-fulfilling prophecy’s’ te worden.

  
 VERDRIET en VREUGDE !!!





Op het moment dat we beginnen op een andere manier
te denken, spreken en handelen ervaren we regelmatig
een diep gevoel van vreugde. In het begin lijkt het er alleen maar af en toe te zijn. Maar het is het bewijs dat we op de goede weg zijn. Het helpt ons te vertrouwen in de juistheid van onze keuzes. En hoe vaker we deze vreugde ervaren, hoe vastberadener we zullen worden. Dan gebeuren er kleine en grotere wonderen in ons leven.
Tenslotte zullen we beseffen dat het leven een geschenk is.
Zolang we ons leven zien als een bestaan vol problemen, missen we kansen.
Ons leven is dan regelmatig een bestaan van lijden. Maar wanneer we moeilijke situaties aanvaarden en ze als kansen zien, verandert alles.

In verschillende religies wordt verteld dat we door te lijden het paradijs binnen gaan. Maar er is een andere manier, een zinvoller manier. We kunnen kiezen voor lijden, d.w.z. door ons een slachtoffer van de omstandigheden te voelen. Of we kiezen voor het verruimen van ons bewustzijn. Dan nemen we het heft in handen en geven zelf ons leven vorm. Kiezen we voor het laatste, dan zal ons pad ons meer vreugde dan verdriet brengen. Lijden doen we dan in ieder geval niet meer. We hebben immers ons de verantwoordelijkheid voor ons leven genomen. Dan kunnen we nooit meer een slachtoffer ervan zijn.





Het is wel belangrijk dat we een onderscheid maken tussen 'lijden' en 'verdriet'. Als we lijden dan hebben we het gevoel dat ons iets overkomt, dat er geen uitweg is. Verdriet - bijv. om het verlies van een dierbare - kunnen we hebben terwijl we tegelijkertijd in staat zijn de tijdelijkheid ervan te zien. Door de nieuwe manier van denken, spreken en handelen die we onszelf aanleren, is een probleem een kans geworden.
Staan we onszelf de vreugde die ons wacht wel toe? Of denken we dat 'wie voor een dubbeltje geboren is nooit een kwartje wordt'? Het is belangrijk dat we de vreugde ook werkelijk in ons leven verwelkomen. Dat we erin geloven. Dat een vreugdevol moment of een wonder eigenlijk niets anders is dan een 'Vleugje eeuwigheid dat ons even aanraakt'.

IN DE PRAKTIJK

De flat waar iemand woonde, bevond zich op de vierde etage. Er was geen lift. Hij bevond zich aan een drukke weg in een rumoerige buurt. De persoon in kwestie had een nare tijd achter de rug met veel onrust. De nieuwe woning maakte dat de persoon zich niet echt prettig voelde.
Tijdens een meditatie sprak de persoon de wens uit voor een ander huis. Met de omschrijving: in een rustige buurt met veel groen. In een goede staat zodat er weinig aan hoefde gedaan te worden.
Daarna liet de persoon de wens los.





Een jaar later zag deze een appartement te koop staan dat aansprak. De persoon kende de buurt niet en ging kijken. Het bleek het aan al de wensen te voldoen.
Toen naar de makelaar gebeld, bleek er de volgende dag een kijkdag te zijn. Maar iets zei de persoon dat deze beter 's morgens zou gaan. De persoon maakte de afspraak en was de tweede bezoeker. Aangekomen bij het appartement, stond de makelaar buiten te wachten op de eerste bezoeker die niet was verschenen. Dus ging deze met de persoon van het verhaal hier naar binnen. Het appartement was fantastisch. Precies wat deze wilde. De persoon deed een bod en een week later tekende men het voorlopig koopcontract.
Deze woont er nu een aantal jaar en is er nog steeds zielsgelukkig mee.

Stilstand !!!

De trein die de naam 'leven' draagt, raast voorbij, dendert door. Alles en iedereen rent, vliegt, dendert door als een razende trein. Leven. Leven is iets wat vaak wordt vergeten. Dan is het leven in de zin van voelen, ervaren, de zintuigen het werk laten doen. Je laten meevoeren in dromen, gedachten. Bij een aanblik van een ander voelen wat hij/zij voelt. Weten welke emoties spelen en hier deelgenoot van zijn. Leven. Echt leven.

Bezieling.
Kijk eens om je heen. Kijk de mensen in de ogen. Zoek, voel de gedachten, de geest. Vind je het, is het er? Is er bezieling?

Inertia.


 


Stilstand is achteruitgang. Wanneer je stil staat is het zichtbaar. Voor vooruitgang is het nodig om een effect te creëeren. Soms een schok effect, een andere keer de schoonheid van het leven in te laten zien. Iets op laten leven, een lust voor het leven, bezieling.

Wat ik mij afvraag... Stilstand kan je identificeren wanneer je letterlijk stil staat, in rust bent. Maar in die trein die men leven noemt, is juist die snelheid niet de ergste vorm van stilstand. Inertia?!

Divineren met schelpen !!!

Wie heeft er nou niet schelpen gezocht aan het strand en als kind met verwondering afgevraagd hoe het komt dat je de zee kan horen in de schelp? Schelpen zijn altijd gewaardeerd om hun schoonheid en magische krachten. Ze dienden als geld, amulet, gebruiksvoorwerp en ter versiering.
Ook nu nog is de aantrekkingskracht van schelpen groot. Als verzamelobject, maar ook om de subtiele krachten die de schelpen herbergen te (her)ontdekken.

Zo beschrijft Donald Tyson een manier om met behulp van een grote schelp je helderhorendheid te ontwikkelen.



Het ruisende geluid wat doet denken aan golven die zachtjes breken op een zandstrand, wordt veroorzaakt door de bloedstroom in het binnenste van je oor.
Het zachte, pulserende geluid wordt gereflecteerd door de schelp.
In meditatieve toestand zou je volgens Tyson fragmenten van gesprekken kunnen opvangen, zoals de wind je flarden van een gesprek doen opvangen wat verderop plaatsvindt. In het begin zullen de flarden onsamenhangend zijn. In een later stadium zou je het onderwerp kunnen volgen en in gedachten kunnen gaan mengen in het gesprek. Mensen die aanleg hebben voor deze manier van helderhoren kunnen volgens Tyson op een gegeven moment commentaar terug verwachten van één of meerdere stemmen.
Er wordt aangeraden gebruik te maken van je linker oor als je rechtshandig bent en vice versa, maar het is aan jou om te ontdekken welk oor meer receptief is voor deze techniek.

Ik kan me voorstellen dat het een manier kan zijn om in contact te komen met je “innerlijke stem”. Het pulserende geluid wordt immers veroorzaakt door je eigen hartslag. Het luisteren naar je eigen ritme geeft je de kans om meer in contact te komen met je zelf.

Divineren met zeeschelpen is ontwikkeld door Shelley Hanson. Het systeem bestaat uit 200 kaarten met foto’s van schelpen. Net als met Tarot kun je een kaart kiezen of een legging doen.
Ze gaat uit van het principe dat je onderbewuste je zal leiden in de keuze van een schelp die op dat moment de meest toepasselijke boodschap voor je heeft. De diepere betekenis van elke schelp haalt ze uit de manifestatie en de leefwijze van het weekdier dat de schelp behuisd. “Zie het als één van de manieren waarop moeder natuur met je communiceert” zegt ze.
Als voorbeeld één van haar beschrijvingen:

De Maanslak( Polinices duplicatus) is een weekdier dat je kunt vinden op modderige stranden.
Om zichzelf te verfrissen absorbeert de Maanslak water in zijn vlezige gedeelte. Zo blaast hij zichzelf zo op tot wel 4 x zijn normale grootte. Met zijn vlezige voet is hij in staat om een gat te boren in o.a. Kokkels, en ze zo op te eten. Ook gebruikt hij zijn gezwollen lichaam wel om andere zeedieren te verstikken. Om zich terug te trekken in zijn schelp moet hij zichzelf eerst ontdoen van het overtollige vocht. Daar kan hij echter niet te lang blijven want dan zal hij stikken.




Als de Maanslak op je pad komt heb je volgens Hansen de neiging om van een mug een olifant te maken. Wellicht het gevoel dat je niet gezien of gehoord wordt mits je met een overtreffende trap je verhaal doet over je miserie. Dat het werkt is duidelijk. De mensen om je heen zullen een luisterend oor bieden en je zo nodig helpen. Deze contacten zijn echter éénrichtingsverkeer. Eenmaal in rustiger vaarwater zal éénieder weer zijn eigen weg hervatten.
De boodschap van de Maanslak is om ook de mooie momenten van het leven te delen. Desnoods in de overtreffende trap. Het delen van magische momenten roept wat anders op dan medelijden. Het schept vreugde en blijdschap. Het nodigt anderen uit ook hun mooie momenten te delen. Zo ontstaat er een basis waarop éénieder zich gezien en geliefd voelt en vriendschap kan ontstaan.

 
Bron : http://www.ezinenieuwemaan.nl
Met Dank aan Willie Nieuwemaan

Onuitputtelijke energie  !!!

Men is soms geneigd jaloers te zijn op de bloemen, die zonder inspanning hun bloembladen ontvouwen. De zon stort overvloedig zijn gaven uit en zij reageren met hun prachtige bloei en weelderig groen. Zonder inspanning of enige druk openen ze zich voor de stralende mildheid van het zonnehart.

In ons, die tenslotte het menselijke stadium hebben bereikt, doet zich een nieuwe en machtige factor gelden – het overwegende, rusteloze en avontuurlijke denken. Er is niet langer sprake van een louter passieve reactie op de kosmische drang tot groei: er ontstaat een nieuwe neiging tot zelfgeleide evolutie zodat, naast de algemene drang die alle levensvormen bezielt, het verlangen actief wordt zich als een individueel wezen tot uitdrukking te brengen. Bepaalde en speciale neigingen, die zich van binnenuit ontwikkelen in antwoord op de verschillende situaties waarin we ons bevinden tijdens onze lange reis door de stoffelijke gebieden, zoeken een uitweg. De moeiteloze vooruitgang die zo duidelijk zichtbaar is in de lagere rijken, maakt plaats voor een opmerkelijke versnelling wanneer het menselijk stadium is bereikt. Nieuwe krachten komen tot activiteit, nieuwe gevoelens tot leven, en uitingen die in het begin nauwelijks meer zijn dan bijna onhoorbare fluisteringen, willen geleidelijk aan gehoord worden.

Het gebruik leren maken van vermogens waarmee men nog niet vertrouwd is, moet noodzakelijkerwijs vaak tot mislukking leiden, zodat een terugblik op de weg achter ons een spoor van verwoesting en mislukte pogingen te zien geeft.

Gebrek aan ervaring kan alleen worden verholpen door oefening, waardoor we vertrouwd raken met alles; door in doffe wanhoop neer te zitten zullen we slechts hen ontmoedigen die met ons het eeuwige pad bewandelen. Inactiviteit en moedeloosheid zijn tekenen dat we het contact hebben verloren met die onuitputtelijke bron van energie, die ons nooit zal teleurstellen zolang het zonnehart klopt en de heldere fotosfeer haar stralen uitzendt naar alle duistere hoeken van de aarde.  Het is aan ons de voorbijgaande momenten aan te wenden en als bewuste werktuigen de universele levenskracht te richten op het grote doel dat al vaag te zien is door de sluier die morgen scheidt van vandaag. Het verleden moet worden vergeten omdat de tijd voor handelen het Eeuwige Nu is, en terugblikken op het pad waarlangs we ons voortbewogen kan alleen maar leiden tot versnippering van de krachten die op ons tegenwoordige werk zouden moeten worden geconcentreerd.

Bestudeerders van de geschiedenis moeten zich vaak hebben verbaasd over het feit dat mensenrassen zich herstelden van catastrofen waardoor ze schijnbaar tot de totale ondergang gedoemd schenen te zijn. In de lange loop van jaren worden de lelijke littekens van de strijd overgroeid door een kleed van groen en bloemen die wuiven in de wind, en velden waar eens legers streden, zijn nu weiden voor het vee. Steden waarvan de torens met de grond gelijk werden gemaakt, verheffen opnieuw hun koepels en tempels naar de ochtendzon, en in het open veld waar eens het gebulder van geschut klonk, laat zich nu de paarzang van merels en leeuweriken horen.

Er zijn ook neutrale perioden, waarin volslagen doodsheid heerst, en dat zijn de tussenpozen, de rustpunten, wanneer de eb voorbij is en de vloed nog niet is begonnen. Deze perioden kunnen voor de onervarenen heel moeilijk zijn, omdat ze geneigd zijn zich alleen en verlaten te voelen, en een kille wanhoop hen schijnt te overspoelen. Maar laten ze geduldig een poosje volhouden, want spoedig zal de onbeweeglijke, stille zee weer opkomen en hen meevoeren op hun reis die geen einde kent.

Deze universele drang werkt overal, en al blijkt onze zelfzuchtige wil weerbarstig te zijn en vormt onze traagheid een rem op de verdere reis, zijn gang is niet te stuiten, en alleen als we bereid zijn samen te werken kan geluk ons deel worden. Tegenwerking leidt tot niets anders dan een vergeefse strijd en een uiteindelijke nederlaag, en voldoening zal altijd ons deel zijn als we zijn doeleinden bevorderen door onze intelligentie te gebruiken.

Paardenbloem, een pest of een zegen !!!

 Ieder die zijn tuin onkruidvrij probeert te houden zal wel eens een zucht van irritatie gelaten hebben bij de aanblik van de paardenbloem, die onuitroeibaar lijkt.
Toch verdient dit kruid meer ruimte en aandacht dan het geval is. Het is één van de waardevolste kruiden die de bodem te bieden heeft. Wist je bijvoorbeeld dat de wortel van het kruid vaste gronden los maakt en voedingsstoffen uit diepere lagen naar boven haalt?

In oude tijden werd het kruid Dens Leonis genoemd, wat vertaald naar het Nederlands “Leeuwentand” oplevert. In het Frans “Dent de Lion” wat nog voortleeft in het Engelse Dandilon.  Het kruid had nog veel meer volksnamen, zoals Pisbloem en Papencruyt.
Het leuke van deze namen is dat ze je gelijk al informatie verschaffen over de werking van de paardenbloem: Ze geeft je kracht, ontwatert en is voor iedereen beschikbaar.

Astrologisch gezien valt de paardenbloem onder de heerschappij van Jupiter. Kruiden die onder Jupiter vallen groeien vaak expansief en de Paardenbloem is daar een goed voorbeeld van. Een enkele bloeiende plant kan in een goed seizoen 5 nieuwe generaties voortbrengen! Het zaad kan zich zonder tussenkomst van insecten voor bevruchting voortplanten. De Paardenbloem bloeit van maart tot november, met april als hoogtepunt.

De karakteristieke pluizenbol werd in de middeleeuwen analoog gezien aan de halo’s waarmee heiligen in die tijd werden afgebeeld en zodoende is er een link gelegd met het spirituele. Jupiter heerst over het element lucht, prachtig gesymboliseerd door het zaad  wat met een zuchtje wind verspreid wordt.
Dit fenomeen heeft kinderen van alle leeftijden en in alle tijden uitgenodigd om met de pluizenbollen te orakelen. Blaas je alles in één keer weg, dan brengt het geluk. Het aantal zaadjes dat je wegblaast staat voor het aantal jaren dat je nog leeft. Paardenbloemen waren ook geliefd om kettingen van te maken. Overlangs gedeelde stengels krullen namelijk op in water. De holle stengels werden als rietjes gebruikt. Maar neem geen paardenbloemen mee naar huis, want dan plas je in je bed!

De Paardenbloem maakt deel uit van een Keltische legende waarin zij gezien wordt als het kind van vader zon en moeder aarde. Elke ochtend als zij wakker wordt opent zij haar bloemblaadjes en volgt zij de zonnestralen van oost naar west om daarna haar bloem stevig te sluiten en terug te keren in de boezem van moederaarde. Daar de wortel van de Paardenbloem diep in de aarde groeit werd er aangenomen dat de plant contact had met de onderwereld en met haar bloem de krachten van de zon kon opslaan. Hierdoor zou het kruid de kennis hebben van leven, dood en hergeboorte. Door regelmatig Paardenbloem tot je te nemen zou je de intuïtie en telepathische krachten in jezelf versterken.

Joviaanse kruiden zoals de Paardenbloem, werden gezien als middel om de lever en het daarbij behorende sanguinische temperament te versterken. De andere temperamenten zouden hierdoor in balans worden gebracht. De kruiden voeden het bloed, hebben een openend en reinigend effect op lever, gal, pancreas en milt en sterken het kritische vermogen van de patiënt aldus Culpeper. Interessant is de benoeming van de werking bij hypochondrie.

Vandaag de dag wordt deze term gebruikt bij mensen die zich te veel zorgen maken over hun gezondheid terwijl er niets aan de hand is. In de tijd van Culpeper gebruikte men het woord in de zin van de letterlijke vertaling uit het Grieks: een ziekelijke conditie onder het kraakbeen. De lever, liggend onder het kraakbeen dat de ribben met het borstbeen verbindt, geeft bij een disfunctie vaak vage klachten: gevoeligheid onder de ribbenkast en vermoeidheid. Omdat er regelmatig geen andere fysieke klachten gevonden worden zijn deze symptomen door artsen nogal eens bestempeld als hypochondrie in de zin van “ingebeelde ziekte”.

Ook nu wordt de wortel van de Paardenbloem nog steeds gewaardeerd als zijnde het beste en veiligste kruid om lever en gal problemen te behandelen. De bladeren van het kruid zijn een uitstekende diuretica welke vooral ingezet worden bij een hoge bloeddruk. Een groot voordeel is dat dit kruid de nieren niet irriteert, voornamelijk de uitscheiding van natrium bevorderd zonder al teveel kalium te verliezen, wat bij andere diuretica vaak wel het geval is. Dit komt omdat het kruid zelf een hoog gehalte aan kalium bevat.
De lever is de ontgifter van het lichaam. Door de lever te stimuleren worden gifstoffen efficiënter en sneller afgevoerd. Met de opvatting dat de meeste ziekten zetelen op vervuiling in het lichaam kan men begrijpen dat paardenbloem in elk kruidenmengsel een plaatsje verdient. Tijdens reinigingskuren neemt zij dan ook een voorname plaats in

De Paardenbloem is een veelzijdig voedingsmiddel. In vroegere tijden was het één van de eerste kruiden die beschikbaar was om als groente te eten. De jonge bladeren smaken in de vroege lente minder bitter en zitten boordevol vitaminen en mineralen, een hoognodige toevoeging na het eenzijdige voedsel van de winter.  De knoppen van de bloem kunnen worden ingelegd in het zuur als een alternatief voor kappertjes. Gekookte bloemknoppen smaken zoals spruitjes. De wortel werd vroeger net zoals van de cichorei gebrand om er surrogaatkoffie van te brouwen.


 

Tot slot nog een gedichtje, want na zo’n verhaal is zij nooit meer zomaar een Paardenbloem:

De gouden pracht is uitgebloeid,
De kleine zonnen zijn vergloeid,
Het zilveren lantaarntje glimt,
Haar licht voordat het dimt,
Door de wind die haar pluisjes verwaait,
En nieuwe gouden zonnen zaait.

Stinkende Roos !!!

De naam drukt prachtig de haat liefde verhouding uit die de meeste mensen met dit kruid hebben. Allium Sativum of knoflook, wordt al sinds mensenheugenis om zijn geneeskrachtige waarden  geprezen en om zijn geur vervloekt.
Ze is een van de mooiste voorbeelden van Hippocrates’ stelling dat je voedsel je medicijn en je medicijn je voedsel moet zijn en is een van de eerste gewassen die op grote schaal gecultiveerd werd.

 Knoflook is een overblijvend en vorstbestendig knolgewas en behoort tot de lelieachtigen. De roze, witte bloemetjes  bloeien in bolvorm. De bieslook, prei, ui en daslook zijn allemaal familie van haar. Oorspronkelijk komt ze uit het Middellandse zee gebied.
Al ruim (1500!) voor onze jaartelling werd de geneeskrachtige werking van knoflook door de Egyptenaren beschreven. De arbeiders van de piramiden  kregen de bol dagelijks te eten om hun prestatievermogen te verhogen. De bol werd als zo waardevol beschouwd dat ze goed genoeg was om als offer te dienen aan de goden of om mee te geven in graven voor het hiernamaals. Pliney beschreef het als lustopwekkend middel. Ik neem aan dat hij het dan aan beide geliefden voorschreef. Later werd knoflook door zijn geur in hogere kringen geweerd en werd het als ongepast beschouwd om het te nuttigen.
In de middeleeuwen werd knoflook op grote schaal gebruikt om bescherming te bieden tegen de pest. De toepassing was zuiver empirisch; mensen die het kruid dagelijks gebruikten bleken beter tegen allerlei besmettingen bestand te zijn.

 

Pas in 1858 werd er door Louis Pasteur wetenschappelijk bewezen dat de knoflook antibacteriële eigenschappen heeft. In de tweede wereld oorlog werd het nog veel ingezet als alternatief antibiotica voor de soldaten. Nu, anderhalve eeuw later, weten we dat die antiseptische eigenschap slechts het topje van de ijsberg is.

Knoflook is een kruid met een aanvurend karakter. Zij stimuleert de spijsvertering en het immuunsysteem. Gal en lever worden gestimuleerd. De enzymen in knoflook verbeteren de zuurstofuitwisseling in de weefsels waardoor ze optimaal gifstoffen kunnen uitscheiden.   Daarnaast zuivert knoflook het bloed en beïnvloed de viscositeit waardoor slibvorming van plaque en bloedstolsels wordt tegen gegaan. Dit is gunstig voor de bloeddruk en het verlaagd de kans op infarcten. Er wordt wel gezegd dat de stollingstijd van het bloed bij regelmatig gebruik tot 30% kan worden verlengd. Iets om rekening mee te houden als je geopereerd moet worden of coagulantia moet gaan gebruiken.

De bol is rijk aan mineralen en sporenelementen en een groot aantal zwavelverbindingen. Zwavel is een sporenelement die een belangrijke rol speelt in de ontgifting van het lichaam.
Een ander belangrijk sporenelement in knoflook is Selenium. Van deze stof is een relatie gelegd tussen het percentage in het bloed en het sterftecijfer door kanker. Knoflook wordt gezien als mogelijk kandidaat in de strijd tegen kanker.

De zwavelverbinding allicine is verantwoordelijk voor de doordringende geur. Deze stof wordt rechtstreeks opgenomen in het bloed en uitgescheiden via de longen en de huid.
Allicine zorgt voor de antibacteriële werking van knoflook. Naast bacteriën blijken ook virussen en schimmels gevoelig te zijn voor deze stof. Het inzetten van knoflook brengt echter geen resistentie te weeg zoals antibiotica dat doen. Helaas is de stof instabiel en gevoelig voor hitte. Alleen in verse toestand kunnen we optimaal van deze eigenschap gebruik maken.

De geur van knoflook werpt een grote barrière op om het dagelijks te gebruiken. Men heeft dan ook op verschillende manieren geprobeerd om dit te omzeilen. De geurstof is echter essentieel voor de werking van allicine en reukloze knoflook preparaten zijn dus niet antibacterieel werkzaam. Het gebruik van melk of peterselie zijn niet afdoende om de geur te bestrijden. Maar als we massaal aan de knoflook gaan geniet iedereen van de heilzame werking en klaagt niemand meer over de stank.
Om baat te hebben bij de eigenschappen van knoflook dient ze langdurig te worden ingezet. Een verse teen knoflook per dag wordt gezien als een onderhoudsdosering. Te veel knoflook kan maagbezwaren opleveren. Sommige mensen zijn allergisch voor knoflook en krijgen last van krampen, flatulentie en diaree. Knoflook als medicijn past niet bij cholerische typen, daar die al een overmaat aan vuur bezitten.

Magisch gezien is knoflook het meest gewaardeerd om haar bescherming tegen bovennatuurlijke en kwade krachten. Eigenlijk niet zo gek dat men er vanuit ging dat de knoflook ook een goed middel zou zijn om je te beschermen tegen het boze oog, de duivel, vampiers, weerwolven en hekserij. Geur heeft iets ongrijpbaars. Je kunt het niet zien, maar je kunt er ook niet omheen. Daarbij weert de geur muskieten, die net als vampiers bloed zuigen. Knoflook correspondeert met mars en vuur. Ze werd ingezet als amulet of in rituelen om kracht, doorzettingsvermogen en bescherming op te roepen. Om het huis te beschermen tegen kwade machten werden strengen knoflook boven deuren en ramen gehangen. In de kerk werd knoflook uitgedeeld om mogelijke vampiers te ontmaskeren. Om te voorkomen dat overledenen in vampiers zouden veranderen werd er een teentje knoflook in de mond gestopt.


 

Het is opmerkelijk om te lezen hoe deze veronderstelling eeuwen later nog een staartje heeft. In een poging om het verschijnsel van vampiers en weerwolven te verklaren denkt men die gevonden te hebben in de erfelijke ziekte Porfyrie.
Porfyrie is een stofwisselingsziekte van de lever, waarbij een bepaald enzym niet voldoende aangemaakt wordt. Dit enzym regelt de productie van hemoglobine, de stof die zuurstof transporteert in het bloed. Door de verstoorde productie van het enzym hoopt zich een bepaalde voorloper van het hemoglobine op in het bloed. Dit is het porfyrine wat wordt  uitgescheiden via de urine en de ontlasting. Meest kenmerkende verschijnsel is het donker worden van de urine wanneer deze in het licht staat. De ziekte treedt vaak op in aanvallen, die uitgelokt worden door verschillende factoren zoals: stress, te weinig eten, alcohol en sommige medicijnen. De huid kan bruin verkleuren en zeer gevoelig zijn voor zonlicht waardoor er blaren en zelfs zweren kunnen ontstaan. Soms is er overmatige haargroei op het voorhoofd. De patiënt kan last hebben van angstaanvallen en hallucinaties. 


     

Rozenkralen !!!

Het gebruik van een gebeds- of meditatieketting is universeel. Vooral Moslims en Rooms-katholieken maken er nu nog gebruik van. De vroegste vorm bestond uit een stuk touw met knopen. Later werden zaden, hout, (edel)steen en metalen gebruikt als kralen.
Elke kraal staat voor een gebed of spreuk en samen vormen zij een bepaalde verzameling die men wil reciteren. De ketting dient als instrument om zich volledig te kunnen richten op het spirituele.

De rozenkrans is de gebedsketting van de rooms-katholieken. Het woord doet vermoeden dat er een link is met rozen. Dit is inderdaad het geval, maar verschillende verhalen doen hun ronde. Het engelse woord is rosary, afgeleid van rosarius, wat tuin van rozen betekend. Dit woord werd vooral figuratief gebruikt om een verzameling of collectie aan te duiden. Het engelse woord voor kraal is bead, wat afgeleid is van het Angelsaksische woord bede, wat gebed betekent.

 


Rond 1300 raakte de techniek om van rozenblaadjes kralen te maken in zwang. Daar rozen van origine uit het oosten komen is het waarschijnlijk dat christelijke monniken de techniek tijdens hun reizen hebben overgenomen. Volgens deze beschrijving ontstond hier de naam rozenkrans. Toch zijn er geen rozenkransen ouder dan 100 jaar die daadwerkelijk van rozenkralen zijn gemaakt. De verklaring van het woord zal dus waarschijnlijk meer gezocht moeten worden in de symboliek van de roos.

 


De roos is altijd een van de meest gewaardeerde bloemen geweest. Haar schoonheid en geur  hebben mensen door de eeuwen heen in vervoering gebracht. In de verschillende culturen staat zij symbool voor liefde, loyaliteit, trouw, vrouwelijkheid, spiritualiteit, psychische krachten, geluk en bescherming. Ze wordt geassocieerd met Venus en Maria (lees: godinnen) en haar geur roept sensualiteit op, kalmeert de zenuwen en verheft de geest.

Zelfgemaakte rozenkralen kunnen een plaats hebben binnen de hekserij. Als onderdeel van een meditatieketting, talisman of amulet zal het voorwerp de kracht krijgen van de roos. In een ketting kun je door middel van aantallen en grootte de maanfasen en de elementen uitbeelden. Zo wordt het een symbool van de cyclus. Elke kraal kan verbonden worden met een spreuk of chant die je herinnert aan de kwaliteiten van de verschillende maanfases en elementen. Je kunt haar dragen tijdens je rituelen, divinatie sessies of maanvieringen. Door de warmte van je huid of handen zal de geur van de roos vrijkomen.
Je kunt de rozenkralen combineren met andere kralen om overgangen te markeren. Knoopjes gelegd na elke kraal zorgen er voor dat je niet meer dan één kraal verliest mocht de ketting breken. Mogelijkheden te over dus gebruik je fantasie zodat het een zeer persoonlijk item wordt en het daarmee kracht geeft.

Er bestaan heel veel recepten voor het maken van rozenkralen. Het is een kwestie van uitproberen.

Benodigdheden: ± 30 rozen die geuren en 100 ml rozenwater
Snij de blaadjes fijn en wrijf ze tot pulp in een vijzel. Hoe fijner de pulp hoe beter het eindresultaat. Doe de pulp in een pan en voeg het rozenwater toe. Vul eventueel aan met water totdat de pulp net onder water staat. Laat het geheel afgedekt zachtjes enkele uren sudderen. Zorg dat het geheel niet droog kookt. Roer regelmatig en voeg zonodig water toe. Je hele huis zal naar rozen gaan ruiken! Laat het geheel uitlekken in een koffiefilter en vorm van de pasta kralen ter grootte van een knikker. Beoordeel of het geheel stevig genoeg is om aan een ijzerdraadje te rijgen of wacht anders 24 uur. De kralen moeten regelmatig gedraaid worden om hun vorm te behouden en niet vast te plakken aan het draad. Als het weer erg vochtig is kun je besluiten om het drogingproces wat te versnellen door de kralen enkele uren in een oven te leggen op de laagste stand (30 á 40 graden). Zo voorkom je dat de kralen gaan schimmelen. In totaal zal het twee weken duren voordat de kralen volledig droog zijn. Ze zullen krimpen tot de helft van het oorspronkelijke formaat en een rimpelig uiterlijk hebben. Met een fijn schuurpapiertje kun je de ruwe randen weghalen. Bewaar je kralen als je ze niet gebruikt in een afgesloten doosje om de geur zo lang mogelijk te behouden. Met enkele druppels etherische olie van de roos kun je de geur weer versterken.
Hou er rekening mee dat de rozenpulp enorm afgeeft en dat de vlekken bijna niet meer te verwijderen zijn. Pas je kleding en gebruiksmateriaal hier op aan. Succes!

De Wensput !!!

Water is de bron van het leven. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het water in oude tijden verbonden was met het idee dat er goden en godinnen huisden die vaak werden vormgegeven als vis of kikker. Bronnen, en later waterputten, hadden nog andere functies, naast het lessen van de dorst en het bevloeien van de akkers.





Heilige bronnen werden bezocht voor divinatie, genezing, vruchtbaarheid en geluk. De bron was vaak gewijd aan een god, godin of heilige. Op de naamdag van de betreffende werd de plek versierd met bloemen. Op jaarfeesten kwam men massaal naar de bron om gunsten te vragen of het lot te beteugelen. De rituelen bestonden vaak uit het drinken van de bron, het wassen van het lichaam of zieke lichaamsdeel, het reciteren van spreuken en de rondgang om de bron. Als dank werden offers achtergelaten in de vorm van stukken kleding, knopen, kralen, spelden of geldstukken. In moderne tijden zijn drijfkaarsen en wierook populair.

Waterbronnen golden in deze streken als de toegang tot de woning van Holda, de godin van de dood, het hiernamaals en de (weder)geboorte. Zij leeft nog voort in het sprookje van vrouw Holle. De meeste legenden over vrouw Holle komen uit Duitsland. In grotten waar water druppelde waste jonge meisjes zich tijdens Ostara om hun jeugd te bewaren. Pas getrouwde vrouwen namen een bad in ondergrondse vijvers om de vruchtbaarheid te bevorderen. In het rijk van Holda zou een boom staan waaraan baby’s hingen.

Ook in andere landen hebben ze hun deel aan heilige bronnen, waarvan sommige zeer oud zijn. Het gaat om waterputten die gegraven zijn op heidense plekken. Daar het Germaanse heidendom doortrokken was van natuurverering, met heilige bomen, stenen en water als levensbronnen, zag men tijdens de kerstening daar een opening om ze aan te passen aan het Christendom. Het water uit de put zou genezing brengen, soms specifiek voor bepaalde aandoeningen. De meeste putten werden gewijd aan Maria of een locale heilige. Vaak werd er een kapel of kerkje bij gebouwd.

Een wens doenbij een vijver of fontein is nog altijd een populaire bezigheid, getuige de vele muntjes die je in de verschillende bronnen overal ter wereld kan ontwaren. Zelfs op mijn nederige murmelsteen in de tuin hebben vrienden muntjes achtergelaten.
Frater Chorozon heeft een interessante theorie gegeven waarom een wens zou werken.
Hij refereert aan de chaostheorie, die het makkelijkst geïllustreerd word door het vlindereffect. De slag van de vleugels van een vlinder op het zuidelijk halfrond kan in theorie een atmosferische kettingreactie veroorzaken waardoor er, na verloop van tijd, op het noordelijke halfrond een stevige storm ontstaat.
Als wij spreken ontstaat er turbulentie in de lucht. Een zichtbaar voorbeeld is de ring van rook die je kan produceren door op de juiste manier je lippen te tuiten en lucht verplaats door het rookwolkje. Gedachten en visualisaties zouden in de elektromagnetische sfeer een golfbeweging veroorzaken, zoals een afstandbediening de tv aanzet.

“Plant je gedachten in chaos en zij verworden tot oogst”.
Maar bovenal geldt dat een rotsvast vertrouwen en geloof de mooiste wensen vervult. Het is de ware bron van magie.