Archief

28 juli Umhausen- Köfels (1500 m)- Wurzbergalm (1678m)- Winkeler's waterpark

de eigenaar van de camping gaf ons een goede tip om Köfels, dat aan de andere kant van het dal ligt, via een bosweg te bereiken;
bij het verlaten van Umhausen ontdekten we een Kneipp bad en kruidentuintje; zomaar hier neergepoot! Ze doen veel voor de toeristen!
Naar Köfels: weer een stevige klim… dat kan ook niet anders: links en rechts van het dal zitten de bergen en al wat je wil bezoeken, daar moet je voor klimmen.
Maar er is klimmen en klimmen; als het rustig bergop gaat, bij een fijne temperatuur, of je loopt steil omhoog onder een brandende zon… een heel verschil!

Vandaag had ik precies vleugels; ik ging dansend naar boven; Edgard had het vandaag wat moeilijker en ging ook nog even onderuit… een ferme bloeduitstorting met zwelling op zijn bil en een kleine kneuzing aan zijn elleboog; al bij al viel het goed mee voor 1.87m die naar beneden komt! Hij zegt dat hij leerde vallen bij het skiën…

In Köfels iets gedronken en dan door naar de Wurzbergalm; op zo'n alm is het altijd open en dat is welgekomen als je heel lang in het bos gelopen hebt, maar het bos geeft je stapstenen en wortels om je vaste grond te geven onder je voeten; ik maakte er een liedje op:
'stap voor stap, adem in en uit, zo gaan wij naar boven;
niet te snel, kijk niet ver vooruit
want het Pad leidt jou naar boven.

Voel je één met alles wat leeft
dan heb jij geen zorgen
voel je één met alles wat leeft,
dan ga jij weer stromen

stap voor stap…

Voel de energie van de bergen
zij bieden jou hun rug om op te lopen
de stenen en de wortels die geven jou houvast,
op jouw pad naar boven

stap voor stap…

Een kleine hap in de hut van de Wurzbergalm genomen en dan afgedaald richting Winklen. Daar wachtte ons nog een verrassing: een mooi 'Wasserpark'! Een sprookjesbos waar ze de natuurlijke elementen gebruikt hebben om er voor kinderen speeltuigen van te maken; zo staat een zandbak boven op een rots en staat een poppetje midden op een stroompje; het poppetje bedient het rad (heel klein!).
Oh wat zouden Sam en Bo hiervan genieten! Er speelden kinderen honderduit, kruipend door een holle boomstam, die vlekkeloos overging in een moderne glijbaan; wat er hogerop nog was hebben we niet gezien; we zijn maar een stukje omhoog gegaan.
Het moet een paradijs zijn voor kinderen die graag op ontdekkingsreis gaan; alle rotsen zijn bedekt met mos zodat ze zachte landingen mogelijk maken.

Een beetje verder ligt een privé vijver, die blijkbaar door de gemeente beheerd wordt: een pad loopt erlangs en daar zit hier en daar een terrasje op; banken die uitnodigen om erop te gaan zitten (gebogen hout, heerlijk) maar waar je soms pas op geraakt als je door het water waadt; een soort blotenvoetenpad over keitjes; heel creatief om kinderen veilig met de voeten in het water te laten komen (want dat willen ze toch allemaal!), terwijl de papa's en mama's proberen via de randjes toch met schoenen aan droog op het platform met de bank te geraken. Een leuk schouwspel!

Toen we in het dorp aankwamen zagen we dat we meer dan een uur moesten wachten op de bus naar huis…
Te voet was geen optie (zeker nog 10km erbij), dus waagden we onze kans met onze Gästenkarte van Stamms, maar dan richting Längenfeld, want die bus kwam vrij snel; we mochten mee aan halve prijs.
In Längenfeld wachtte een cappuccino op ons en vandaar namen we de bus terug naar Umhausen … en die was gratis! Haha

We zagen dat het in Umhausen toch weer geregend had; wij hadden haast geen druppel nat gevoeld! Dus weeral geluk gehad…

We hebben hier van alle kanten wat geproefd, en we weten dat we hier nog lang kunnen rondlopen; bergwandelingen zijn er nog met hopen; volgende keer wel eens informeren of de huttentaxi rijdt want dan kan je meteen hoger beginnen; anders halen wij nooit die hogere hutten meer; met de camper zitten we nu op 1000 m. 600- 800 m stijgen op één dag kunnen we nog wel, maar ik zou dolgraag nog eens over de 2000 m geraken… een volgende keer dan maar?

Nog een weetje: gisteren vernamen we dat de waterval hier vlakbij drie jaar lang niet toegankelijk geweest is! Vanaf dit jaar is die hele constructie pas open gesteld voor het publiek!
Er was 3 jaar geleden een stuk rots los gekomen en een toerist, die op het pad langs de waterval zat, is toen omgekomen…
Daarna hebben ze het hele parcours dus heraangelegd: je kan met klimuitrusting langs de waterval omhoog klettern, of via de hangbrug tot bovenaan geraken; veel veiliger, maar voor wie de romantische weg van vroeger nog kent is dit niet mooi meer…

en ze staan niet scheef, hoor! alles is hier scheef, ook het plateau!

27 juli in Umhausen

vanmorgen was het fris, heel fris, en ik dacht zelfs dat wij vandaag geen bergtocht zouden maken! Zo bewolkt zonder enig teken van blauwe lucht hadden we nog niet gehad.

De plaats naast ons was vrij gekomen en wij twijfelden even of we op deze camping langer wilden blijven dan tot vrijdag, maar bij navragen bleek dat de plaats naast ons evengoed vanaf zaterdag gereserveerd was;

We zijn meteen gaan prospecteren op het internet of de camperplaats die we in gedachten hadden (bij camping Via Claudia in Pfunds) een goede optie was om naartoe te gaan.
Bleek dat je maar één nacht op de camperplaats mag staan; ze zijn echt bedoeld voor passanten, wat begrijpelijk is, want voor 10€ kunnen ze geen campingfaciliteiten toestaan.
Dus even naar de camping zelf gekeken en die valt reuze mee. Weer goedkoper dan hier want in de prijs (25€ pn) is het gebruik van het sanitair inbegrepen.
Verder hebben ze alle service van hier; en nog een troef die ze meteen meesturen als je informatie opvraagt: vlakbij zou een gebied zijn dat taxvrij is (zoals Andorra) en je kan daar tanken voor 0.75€ per liter! Hoe lang is het geleden dat wij nog diesel aan die prijs kochten??

Vrijdagmorgen verkassen we dus weer en deze keer blijven we misschien wat langer ter plaatse; dat zien we nog wel.

Toen al het opzoekwerk gedaan was bleek de hemel helemaal open te zijn! Toch wonderlijk hoe dat in de bergen gaat! Het gaat snel dicht, maar ook snel open; dat maakten we al elke dag mee.
Wij dus onze bergschoenen aan en huppekee, richting Farst en Reichalm.

Farst bereikten we sneller dan aangegeven staat op de borden ernaartoe (anderhalf uur vanaf Umhausen); een stijging van bijna 500 m, en dat op een bijna rechte bergwand. Dus continu stijgen, zonder één vlak stuk… we hebben het geweten! De zon gaf ook volle gas, dus zweten, zweten, en nog eens zweten.
Om 12u hadden we ons bokes al op en zetten we koers richting Reichalm (nog bijna 400 m hoger gelegen). Dat was echter te ambitieus.

De vermoeidheid zat al in onze benen, het pad liep bijna recht omhoog… dat was wel wat van het goede teveel.
We stegen nog bijna een uur maar toen we zagen dat we er nog lang niet waren en toen het stillekes begon te miezeren, beslisten we rechtsomkeer te maken.
In het Jausenstation van Farst nog een koffie met zelfgebakken cake genomen en dan de afdaling maar ingezet.

Onderweg begon het weer wat te druppelen, maar niet genoeg om nat te worden; we kwamen eigenlijk droog thuis maar we waren verwittigd en de echte bui liet niet lang op zich wachten! En als het hier regent, regent het echt! Met een beetje klank- en lichtspel er zelfs bij maar ons kon het niet meer deren.
Ik kreeg een heerlijke massage van Edgard en toen ik weer boven water kwam scheen de zon alweer!

We hebben dus elke dag wel eens regen gehad tot hiertoe; overdag of 's nachts, maar geen enkele keer heeft het ons echt gehinderd. Daar tekenen we voor! Laat ze maar zeggen dat Tirol de pispot van Europa is; alles ziet hier nog fris groen (en we weten dus waarom) en het komt altijd weer goed, in een recordtempo; wie durft er dan klagen?
Misschien de mensen die op zo'n moment hun tent moeten opstellen; ja, dat moet vervelend zijn. We zijn dankbaar dat we de luxe hebben van een echt huisje; heerlijk is dat!

26 juli in Umhausen (1036m)- Bichl (1600m)- Stuibenfall

wisselvallig weer, zeggen de voorspellingen, maar als dit wisselvallig is, dan wil ik dat graag elke dag! We vertrokken in de zon en kwamen thuis met zon; niet te warm, heerlijk wandelweer.

We wilden weten wat we aankunnen en vertrokken vanmorgen richting 'Umhauser Höhenweg'; we namen die richting omdat we gisteren gezien hadden dat de waterval (tenminste de richting ervan want de waterval zelf konden we vanaf de camping niet zien) pas in de namiddag in de zon komt te liggen.
Het was een stevige klim naar de Höhenweg! Minstens anderhalf uur alleen maar klimmen, maar we deden het op het gemak en kwamen zonder enig probleem boven; daar zagen we een afslag naar Bichl Jausenstation; die naam had ik gelezen in één van de wandelbeschrijvingen en we wilden dus weten wat het was; een mooi 'gehucht' waar je kan logeren in luxueuze appartementen, met sauna, zwembad, en alles erop en eraan.
Daar was ook een soort 'hut' waar je wat kon eten; de Kaiserschmarren kon er niet aan ontbreken (mijn lievelingsgerecht als ik geen goulashsoupe neem) en Edgard ging voor een omelet met spek en sla; wat kan het deugd doen als je in de bergen bent! Onze boterhammekes bleven op hun plaats zitten (we nemen ze wel altijd mee omdat je nooit weet of je boven iets open vindt en ook voor de appelflauwtes onderweg).

Daarna was het één lange afdaling naar de mooiste waterval die wij in ons leven al gezien hebben. Jeetje, wat een massa water die van een hoogte van meer dan 100 m naar beneden dondert…
En je gelooft je eigen ogen niet: ze hebben dan een soort zwevende platforms aangelegd plus een hangbrug over en naast het water!
We werden er stillekes van!

De mensen die de klim moesten doen omdat ze beneden geparkeerd waren of omdat ze weer naar hun auto boven moesten, die heb ik beklaagd; wij hoefden alleen maar te blijven dalen tot aan onze camping, en dat was een grote luxe; velen geraken niet helemaal boven of gaan niet tot beneden, en ik snap heel goed waarom!

Beneden denk je natuurlijk dat je het gezien hebt, want ze maakten het wel zo dat je een mooi stuk van de waterval kan zien vanaf een laag gelegen plek maar dan zie je niet meer dan in Co. Het is pas als je de hele klim ernaast doet dat je kan zien hoe majestueus ze wel is. Maar dan moet je er ook heel wat voor over hebben!
Dus niet alleen de richting van de zon was belangrijk! Zonder het te weten deden we de wandeling in de perfecte richting om ze helemaal af te kunnen werken.

We waren al om 15u thuis; namen een lekkere douche en sloegen een waske; tijd genoeg…
Edgard vertelt dat in Japan één of andere gek een aantal mensen met een handicap heeft omgebracht op een mensonwaardige manier; draait de wereld nog wel rond of wordt het vierkantig???

25 juli

vanmorgen lieten we Leutasch in de wolken achter; we hebben erg genoten van dit plateau en willen er zeker nog terug komen, in het voor- of najaar, als de ACSI tarieven van kracht zijn.
Het viel alles bij elkaar echter nog mee: 78 € voor 2 nachten, stroom en toeristentax inbegrepen. Sauna, zwembad, douches, afwasruimten, alles was toegankelijk (en we hebben er ook gebruik van gemaakt). Het sanitair blok had hotelallures! En geen goedkope! Wel 5 sterren waard!

We zakten weer af naar Telffs en reden dan door naar het Oetzthal, een zijloper van het Innthal.
Een bekend dal trouwens, dat zich gestaag naar boven werkt tot in Sölden en Obergurgl, bekende skigebieden. Velen nemen de route ook op weg naar Italië (via de Timmelsjoch).

We zagen meerdere campings onderweg maar zetten toch door tot in Sölden.
We dachten daar een aantal dagen te blijven en dan onderweg naar beneden de andere campings aan te doen, maar dat was fout gedacht!
Een eerste signaal kregen we toen we, op de weg die de gps aangaf, rechtsomkeer moesten maken omdat we er niet zonder kleerscheuren door konden komen. De bruggen waren wel toegankelijk tot 16 ton (dus bijna vijf keer ons gewicht) maar de weg werd alsmaar smaller en smaller en toen we tussen een oude schuur en een huis door moesten wringen hielden we het voor bekeken.

Tweede signaal: de receptie was tot 14 u gesloten! En dat in het hoogseizoen?!
We snapten er niks van en beslisten meteen: daar wachten we niet op. Het was nog maar 12u.

Onderweg hadden we een kleine camping gezien die niet in de brochures van het Oetzthal is opgenomen, en terecht want hij was ook geen sikkepit waard; we waanden ons in de jaren 50-60 toen we de receptie betraden. Naar het sanitair zijn we zelfs niet meer gaan kijken. En de prijs was niet eens zo laag! Proberen gaat mee.

Dus maar afgezakt tot in Umhausen; we hadden gelezen dat er veel wandelingen vertrokken vanaf de camping, wat een pluspunt is voor ons.
Deze receptie was wel open! En ze hanteren een grappig concept: je krijgt een papiertje met het plan van de camping. Naast de plaatsen die gereserveerd zijn staat de datum vanaf wanneer de reservatie geldt. Als je dus maar twee nachten wil blijven, kan je gaan staan op een plaats die tot die datum vrij is.
Elke plaats heeft zijn voor- en nadelen en daarom staat ook de prijs in het hokje van de plaats; die varieert van 5 € tot 8 € pn. Een grotere plaats kost gewoon meer.
Een eerlijke prijs dus.

Wij kozen een plaats vrij dicht bij de receptie omwille van de schaduw en de ondergrond (niet al te scheef) en betalen, zonder stroom, 25,5 € pn (staanplaats, 2 personen en toeristentax inbegrepen). Voor douche moet je wel een muntje van 0.90 € kopen, de stroom kost zo'n 3 € per dag en de sauna kost 9 € pp, en als je dus alles gaat optellen, zou je hier duurder kunnen uitkomen (maar die sauna zullen we wel nemen op een plek waar die niks extra kost!).

Leutasch blijft onze favoriet tot hiertoe, als het over campings gaat; Stams was zijn geld niet waard en Essingen was super goedkoop omdat het een camperplaats was en je toegang had tot alle campingfaciliteiten, maar dat was nog Duitsland en niet zo toeristisch als het Oetzthal. Hier betaal je de naam erbij, wat wel een beetje dom is want Tirol is Tirol en het is bijna overal even mooi.

Genoeg over de kostprijs; we hebben vandaag slechts 10 ' regen gehad, dus geen gezever; heel wat anders dan vorige nacht!
We waren eens gaan eten (Edgard trakteerde mij omdat ik altijd kook) en moesten zo'n half uurtje terug fietsen; we startten gelaarsd en gespoord want het is onbeschrijflijk wat wij zagen afkomen! Een wolk om 'U' tegen te zeggen, die ook nog besloten had haar lading los te laten binnen de 10'.
Vorig jaar was ik degene die in een recordtempo terugliep naar de camping (toen we in berenland zaten) maar deze keer was het Edgard die aan een gemiddelde van 25 km/u door het bos scheurde! Hij keek verschillende keren achterom om te zien of ik nog kon volgen want ik ben geen held in het trappen bergop.
Ik genoot zelfs van het uitzicht, wetende dat we veilig thuis zouden geraken omdat het niet zo heel ver weg was. De regen die toen viel was nog best te behappen, maar als we 10' later waren vertrokken, zouden we als verzopen kiekens thuis gekomen zijn! De hemelsluizen gingen open toen we de sleutel in het slot van de camper staken! En ze zijn niet dicht gegaan voor middernacht! De intensiteit nam af, maar het bleef goed hoorbaar, dus miezer was het niet!

We hebben vandaag alleen de omgeving verkend; het dorpje bekeken, de start van de wandelingen opgezocht, maar verder hielden we het rustig, om de voet van Edgard niet te erg te belasten zodat die de volgende dagen weer in goede doen komt; de ambitie is naar Farst en de Reichalm te klimmen, omdat we dat gehucht hoog op de berg zien liggen en het mijn aandacht trok vanaf onze aankomst, maar we zien wel of dat lukt.

De Stuibenfall zullen we wel halen; die ligt maar een uur vanaf de camping. Zou de grootste waterval van Tirol zijn… en verder zien we wel; Edgard kocht alvast ook wandelstokken (voor de helft van de prijs van de mijne!).

Dat was het dan voor vandaag. We zijn zo dankbaar dat we dit kunnen doen!

24 juli in Leutasch

we wilden vanmorgen wel vroeger vertrekken, maar geraakten moeilijk uit ons bed; het is hier zo stil dat je niet merkt dat de dag begonnen is.
We vertrokken richting Meilerhütte zonder de ambitie om die ook te bereiken want we moesten eerst weten hoe de enkel van Edgard zich zou gedragen; die deed het goed, maar na een stevige klim hebben we het pad naar boven toch maar gelaten voor wat het was en zijn we weer afgezakt naar het plateau, maar we waren al wel stevig getrakteerd! We mochten een steenbok (of was het een gems?) zien en een paar berggeiten; ja, dat zijn cadeautjes, he?!

Eenmaal je de hoogte in gaat heb je ook geen last meer van dazen of vliegen; we voelen ons allebei zo goed in de bergen; alsof die ons vol laten lopen met energie; zo heb ik het althans altijd ervaren. Ik word niet moe, hoe stevig de klim ook is; eenmaal mijn tempo gevonden kan ik uren doorgaan;

We daalden af via een deelgemeente van Leutasch: Puitbach; daar kwamen we een bioboerderij tegen; we hebben onze rugzakken vol geladen met heerlijke Nudeln en Eierlikör;
op onze weg mochten we nog een hert zien in het weiland… deze dag kon niet meer stuk!

We waren nog rond de middag thuis en zijn na de middag dus nog een stukje gaan fietsen op het plateau, in de richting van Leutasch Kirchplatz; ook een mooie weg langs de rivier, met hier en daar een 'bank op wielen': je kan de bank 360° laten draaien (niet te snel of we worden zat!). Dat is genieten!

De Achweg is op zondag een autostrade! Dat is duidelijk een verschil met Stamms: hier komen mensen die heel sportief zijn: wandelaars en fietsers, bergbeklimmers, mountainbikers. Daar is ook alles op ingericht; goede aanduidingen, prachtige wegen door de natuur zodat je niet op de baan moet komen om van het ene dorp naar het andere te gaan, uitleg langs de banen of het leven hier in het water, de bossen, de bergen… schitterende omgeving dus.

We zullen het morgen met moeite achter ons laten, maar we willen toch naar Sölden verhuizen omwille van het prijskaartje hier. In de lente of de herfst geniet je hier van de ACSI korting (19€ pn) dus waarom zouden we nu 40€ uitgeven voor hetzelfde?!

Sölden ligt hoger, in het Oetzthal; een heel mooi dal trouwens; ik ben er al met Bart geweest (naar het thermaalbad! En Edgard heeft er al gewandeld). Benieuwd hoe het weer zal evolueren; hier aan de receptie zie je de tendens: lagere temperaturen maar ook minder kans op regen; elk computermodel geeft blijkbaar wat anders aan, maar de informatie hier lijkt toch te kloppen; het is nu al 15.30u en het regent nog niet; we zagen al twee keer de wolken samenpakken in de verte, maar kregen hier nog geen druppel regen. De zon blijft zelfs schijnen; tijd dus om eens van de sauna, het zwembad en het zonneterras te gaan genieten, nu we hier toch zijn; haha

vandaag...

Tirol zo mooi

23 juli

We zouden vanmorgen verkassen maar we namen eerst de tijd om de afvaltank eens grondig te poetsen…
We hadden nl de gelegenheid om onze waterslang aan te sluiten aan de kraan en ermee tot in onze camper te gaan; dat is op zich niks bijzonders maar op de plaats waar we stonden konden we meteen ook het water lozen, dwz we konden het opvangen in een grote kom en in de berm gieten achter ons want een lozingplaats was er niet; de planten waren vast blij met alle voedselrestjes…(en de mensen zullen er ook geen last van hebben als er straks naar goede gewoonte weer wat regen gevallen is)

We wisten niet dat die tank zo snel zo vuil wordt. Natuurlijk is dat niet verwonderlijk aangezien er afwaswater en water uit de lavabo en douche in komt, maar we gooiden er altijd een aantal tabletten Steradent in (op aanraden van ervaren kampeerders) en hoopten zo de aanslag te vermijden… niet dus.
We hadden al eens eerder gemerkt dat de geur sterker werd als we de tank openden om te lozen (je moet het deksel dan losmaken en de kraan open zetten, dus de geur bereikt je meteen!), maar toen ik er met een looplamp in scheen viel mijn mond open. Ik bespaar jullie de beschrijving van wat ik zag.

Toen dat klusje geklaard was konden we de camping achter ons laten.
We besloten richting Leutash te rijden en dan verder te kijken als dat ons niet zou aanstaan; het was maar 27 km de bergen in, dus best te doen;
De auto nam gezwind de 16% helling.

We passeerden Seefeld en Mösern, twee mondaine skioorden, en bereikten vlotjes de camping van Leutash; er zit inderdaad een camperplaats aan vast; heel netjes, maar slechts toegelaten voor 1 nacht. Kostprijs 19.60 € plus stroom.

We gingen dus ook eens binnen kijken; een 5 ***** camping met binnenzwembad, sauna, super verzorgd sanitair, maar met een serieus prijskaartje natuurlijk (40 € pn). Gigantisch bedrag voor een camping, maar hij is zijn geld meer dan waard en als je vergelijkt met een Zimmer frei of een hotel is dit natuurlijk peanuts.
De ligging is formidabel mooi: eveneens op een plateau, maar dus hoger in de bergen gelegen; klein Zwitserland gewoon.
We lieten ons toch verleiden om hier eens 2 nachten te blijven; deze omgeving wilden we proeven; Mittenwald (Duitsland) ligt hier 20 km vandaan.

Na de middag hebben we meteen onze fietsen genomen en zijn we de 'Ache Weg' afgereden tot de Klamm die de toegang naar Mittenwald vormt. Een prachtige route over het plateau, tegen de bosrand, naast de rivier… oh wat is het hier mooi!
Mieming moet wellicht in de toekomst plaats ruimen voor deze omgeving!

We kwamen toevallig langs een Gasthof waar ze Compostellagangers ontvangen; heel lieve mensen, heel lekkere gerechten, voor een heel lage prijs. Het zijn 'groene mensen' ; ze ijveren voor het verbieden van manipulatie van gewassen ed en je vindt overal afbeeldingen in hout van natuurwezens; heel grappig maar heel creatief in de bomen ingewerkt. Een oase om van een huisgemaakte Apfelstrudel te genieten dus, terwijl de hemelsluizen nog eens geopend werden.

We hebben enorm veel geluk met het weer: 's morgens is het zonnig (eenmaal de nevels opgetrokken zijn) en tot 14 u- 15 u blijft het droog; dan spoelen ze de omgeving efkes grondig schoon en daarna schijnt de zon meestal weer. Typisch weer voor de Pyreneeën, maar deze keer dus in Oostenrijk in de aanbieding.

De kwetsuur van Edgard lijkt af te nemen, dus gaan we morgen eens uitproberen of hij weer een wandeling aankan (Tocotolin is een wondermiddel!).
Vanuit het typische Tirol sturen we jullie veel groeten.
Foto's volgen.