Brief aan Sinterklaas 1965

Wat heb ik nodig om gelukkig te zijn

 

 

                                              Op nen dag was ik op stap in Brussel,en ik zie daar ineens de clochard zitten waar ons Yitse steeds van spreekt.
Alleen op een bank,voorover gebogen met zijn armen steunend op zijn knieën en voor zich uitkijkend !
Ik stapte er naartoe,en vroeg of ik mocht bij hem op die bank zitten.
Hij bekeek mij ne keer van vanonder tot vanboven !
-Zet aa moar af gamin !
Ik zat daar nu in Brussel naast ne clochard !Maar wa moet ge daar nu tegen zeggen ??
-T’is schoon weer hé !!
Hij keek mij aan,terwijl een vlieg de laatste resten van oud brood uit zijn baard haalde.
Ik keek even rond de bank waar we op zaten,en het was zoals ze mij een clochard hadden beschreven !
Onder de bank een oud stuk karton,en naast de bank een plastiek zak met voedingsresten.

In zijn hand hield hij een blikje bier waar hij af en toe aan slurpte.
Maar wa moest ne mens daar nu tegen zeggen om een gesprek aan te knopen ???
-Euh…….zit ge hier altijd alleen ???
Hij keek mij terug aan,en zette zijn vuile vinger tegen zijn lippen om mij teken te doen van te zwijgen !
-Ssssssssst

Hij nam de plastiekzak en haalde er een oud stuk brood uit !
Hij brak er een stukje af,en wierp het op de grond zo’n meter van de bank waar we zaten !
Ik keek naar het stukje brood dat hij voor zich uitgegooid had,en plots kwam er een vogeltje aangevlogen,die juist voor het stukje brood lande !
Het keek even naar ons,en deed zich dan tegoed aan de korst en de kruimels.
Ik keek even naar de clochard !
-azo schoon dat da is !Dat is zeker een getemd vogelke ???
-Nee gamin,wat ge daar ziet is geluk !
Ik keek hem vragend aan !
-Geluk ??Hebt ge hier vrienden ook ??

-Da es maene  kameroed !
-Ah bon !!
Ik boog ook voorover en keek ook met mijn armen rustend op mijn knieën naar het schouwspel !
Na enige tijd brak hij terug een stukje brood,en wierp het op ongeveer dezelfde plaats.
Het vogeltje vloog even op,maar was er direkt terug.
Het vogeltje keek naar ons,en wij deden hetzelfde in de andere richting !
Ik keek terug naar de clochard,en begon meer en meer beschaamd te worden omdat mijn kostuum zo afstak tegen de vodden die hij aan zijn lijf had.
Zijn stuk karton dat als bed moest dienen lag te rotten in een plas water.
En de stukken oud brood moest hij eerst ontdoen van de schimme voor hij ze naar binnen werkte !
Af en toe keek ik in zijn richting,en dan terug naar het vogeltje.
-T’es e schuun vogelke hé gamin !!
-Ja.
-Ge zaa precies niveel van zeg !
-Euh……ik weet ni goe wa zeggen !
-Da es normoel as ge ver den ieste kier het geluk ziet !
-Het geluk ?????
-Ja gamin ge moet nog veel lieren hé.
Hij keek mij al lachend aan !
-Ik zie hier geen geluk,ik zie u hier zitten moederziel alleen met een stuk karton en rot eten.En noemt gij da geluk ????
-Gamin !!Het geluk es ni wat ge in t’leven hebt,maar hoe ge het leven ziet !!
-Da versta ik ni zenne !!
Let noar da vogelke,ik heb mijn eten gedeeld,en krijg er al de vriendschap van.Het is mijne compagnon geworden.Elke dag komt het mij wakker maken,en samen delen we ons eten.S’avonds lig ik onder mijn bank op mijn karton,en kijk ik naar de sterren.
Ge kunt ni geluuven hoe schuun da dat es !
Terwijl zijn woorden tot mij probeerden door te dringen,keek ik terug naar zijne compagnon die zijn veren glad streek.
Ze keken naar elkaar zonder woorden,maar ik zag dat ze elkaar begrepen !
Hij nam terug zijn oud brood en brak er terug een paar stukken af.
Het eerste stukje vloog terug op de grond,en het vogeltje fladderde er direkt naartoe.
De clochard keek mij op zijn beurt aan !!
-Kijk goed naar da vogelke gamin !!
Ik keek naar de vogel,en tijdens het pikken keek het vogeltje ook soms naar mij.
De clochard gaf mij een stukske brood,en automatisch deed ik dezelfde beweging die hij mij hier op 10 minuutjes had geleerd.
De beweging van ons hart om te leren delen.
Ik nam het stukje brood tussen mijn vingers,en smeet het naar het vogeltje.
Het bleef eerst roorloos zitten staren naar het stukje,en dan weer naar mij.
Plots pikte het toch in het stukje dat ik zo zorgvuldig op de grond gesmeten had !
Potverdekke azo gelukkig dat ik mij voelde,omdat ik ook dat aanvaard werd door dat vogelke !!
Ik keek naar de clochard en hij lachte even terug !
-Naa zedde uk zaane copin !!
Hij brak nog een stuk van zijn brood,en gaf mij een groot stuk in mijn handen.
-Amai moet diene vogel dat allemaal opeten !
-Nee gamin da is ni ver daane vogel moar ver aa !!
Ik keek hem aan,terwijl hij in de rest van het brood beet.
Ik durfde niet te weigeren om hem ni te beledigen,en beet voorzichtig in die oude korst !
We zaten met drie te eten van oud brood,en toch hadden we het gevoel gelukkig te zijn.
De clochard,het vogeltje en ik !!
Ik voelde iets in mijn hart dat ik nooit eerder had gevoeld !
Ik voelde die vriendschap,ik voelde dat ik aanvaard was !!
-Gamin ik goan aa es iet zegge in t’schuun vloms !

-Het geluk is leren delen wat ge ook hebt !!
Het is aanvaarden wat ge krijgt !Het geluk is niet wat je van het leven krijgt,maar wel hoe je het leven ziet !
Het geluk is soms zwijgen,maar kijken naar de schoonheid.
Ge moet geen kostuum aanhebben om het geluk te vinden gamin !!!
Ik keek hem aan en wou hem spontaan een kus geven uit dank.
Maar zijn vuile baard weerhield mij !!
Hij had het gemerkt en schoot in een lach !

-Ge moet naa uk ni te familiair worden hé !!
-Euh……nee nee ik euh….

-Zeg mor niks gamin,het vernomste is dat ge iet gelierd hebt !
-Euh….mag ik af en toe ne keer weerkomen ???
-Ge komt wannier ge wilt,maan bank staat altijd open.
mor verget ni wat dak aa gezegd hem !!
Geluk kunt ge ni kuupen,ge krijgt het gratis en ver niks mor ge moet wel kunnen delen in t’leven.

-Bedankt.

Ik keek nog even naar de clochard en zwaaide nog even na.
Hij knikte met een glimlach en bleef achter met het vogeltje voor de bank.
Toen ik thuis kwam heb ik direkt mijn kostuum uitgetrokken en aan de vijver op mijn bank gaan zitten.
Dagen zat ik voor mij te staren,en af en toe smeet ik een stuk oud brood !!
Nu weken later,komt er een vogeltje achter het oud brood !
Ik heb het geluk gevonden,en denk nog vaak aan de woorden van mijne clochard !!

 

Groetjes chauffeurke

Deftinge
1 december 1995
                                 Waarde Heer Klaas,

                                 40 jaar geleden heb ik u een schrijven gericht aangaande enige geschenken die u mij verschuldigd was voor mijn braafheid.
Tot op heden heb ik nog steeds zitten wachten op mijn elektrieken trein.
Ik kan best verstaan dat enige vergetelheid van uwentwege niet uit te sluiten valt op uw welgemeende leeftijd.
Maar 40 jaar geleden werd alles strikt genoteerd,zelfs mijn schoolresultaten en mijn eetlust aan rafel.
Ik meen te weten dat uw firma over een boekhouderpiet beschikt, en deze dus perfect uw boekhouding to date kan houden.
De raap die 40j geleden in de schoen aan de schouw is blijven staan, heeft wel enkele gevolgen die ten uwe laste zullen worden gelegd.
De raap is ondertussen door de schoen gerot, met als gevolg dat ook het schapenvel waar hij opstond het zitten heeft.
Verleden week heb ik met mijn raadsheer overlegd en een expert laten komen om de schade vast te stellen.
De prijs van de rapen is de laatste jaren serieus gestegen, en dus zien we ons verplicht u ook de raaprente aan te rekenen.
Wat de schoen betreft, is dit een model die heden uit de mode is, en voel ik mij verplicht er twee nieuwe aan te schaffen.
Aan het schapenvel waren we zeer gehecht, en zullen dan ook de nodige stappen zetten om dit te laten klonen.
De raadsheer raad mij ook aan een schadevergoeding te eisen voor het gemiste speelgenot.
De elektrische instalatie van electrabel voor het spoor op zolder hebben we nu 40j bekostigd.
Ook deze afrekening wordt u doorgestuurd.
Mijn oudste zoon van 21 zit nu ook al bijna 16j te zagen om met mijn trein te mogen spelen.
Wat tot gevolg heeft dat we nu beiden met een acuute treindepressie zitten.
De Heer Schouppe gaf ons de raad ons te laten behandelen om terug op het goede spoor te komen.
Dit hebben we dan ook gedaan, wat heel wat medische kosten tot gevolg had.
De afrekening wordt op 5 december in een andere schoen gelegd met de hoop dat u zal langskomen.
Indien dit niet het geval zou zijn, voel ik mij verplicht het onderlinge akkoord te verwerpen en in hoger beroep te gaan.
Het is ook onnodig het treinmodel van 1965 in de schoen te komen leggen, dus graag een Talys of een TGVke.

Met de hoop op een possitief antwoordt teken ik vol verwachting.

chauffeurke

Hello evrybody,

 

 

1989

 

 

Canada lag achter ons, en we namen terug plaats in het dagelijkse leven.

Op het werk was er een fitnesszaal die ter beschikking stond van alle personeelsleden.

’s Morgens en na mijn werkuren was ik er vaak te vinden.

Een prachtige grote zaal met toestellen allerhande, maar ook met een sportleraar zodat nieuwkomers niet aan hun lot werden overgelaten.

In het begin waren het vaak dezelfde mensen die men zich in het zweet zag werken.

Anderen kwamen dan even uit nieuwsgierigheid aan de deur kijken.

Misschien wel om na te gaan of hunne directeur wel de spieren had die hij zo naar voorbracht bij zijn secretaresse.

Of anderen die kwamen kijken of de secretaresse dan wel het figuurke had die ze in gedachten hadden, maar die steeds verscholen zat onder diene fourure frak.

Ja, in de fitnesszaal was het soms ook een mode defilé.

Sommige mannen kweekten niet alleen spieren op hun armen, maar bij sommigen waren de oogspieren nog meer ontwikkeld.

Ja, als ga al dat schoon volk daar ziet lopen moet ge er nu ook niet expres gaan naast kijken hé.

Zo kwam er regelmatig onder de middag een secretaresse van het protocol.

Jawadde, azo een schone madam!

Ze had lange benen, ze had een lang slank lichaam, ze had lange haren, ze had lange euh…….euh…..

Allé, om maar te zeggen dat ze bijna twee koppen groter was dan ik.

Ja, telkens ze naast mij kwam oefenen aan één of ander toestel, stond ik er als één van sneeuwwitje haar dwergen naar te kijken.

Ik moest al wreed naar boven kijken om ze goedendag te zeggen.

Maar vriendelijk was ze wel.

Ze lachte altijd schoon, en dat is toch altijd mooi meegenomen als ge daar nat in ’t zweet staat hé.

Na enige tijd begonnen we elkaar te spreken.

In het begin was dat over het goede weer in de fitnesszaal, en wat later gingen we al eens iets eten.

’t Was maar toen we ons wat beter hadden leren kennen, dat we ook over ons spieren zijn beginnen praten.

Ja, daarvoor gingen we ook naar de fitnesszaal hé.

Allé van het één kwam het ander, en we leerden ons zodanig goed kennen, dat we te weten kwamen dat we allebei alleen door het leven gingen.

We hadden dat direct gezien dat we goed bij elkaar pasten!

Ik zeverde graag, en zij luisterde graag naar mijne zever.

Allé dat was ook weeral opgelost.

We gingen dan ook maar bij elkaar wonen, maar zij woonde op een studentenkamer in het Brusselse, en daar moest ik met al mijn valiezen niet toekomen zenne.

Da spel was daar veel te klein.

Na enige tijd werd ze aan mijn ouders voorgesteld, en we besloten dan ook maar te verhuizen naar mijn appartement boven mijn ouders.

Het was een nieuwe liefde!

Ik liep terug met een schone vrouw aan mijnen arm, en had terug iemand om de eenzaamheid te verwerken.

We werkten op dezelfde plaats, en alles deden we samen.

Maar ze had wel een totaal ander karakter dan mijn eerste vrouw.

Ook zij was in Kongo geboren, en ik peis dat al die ginder gewoond heeft iets speciaals heeft.

Ze deed alles volgens haar zin, en wat haar niet zinde kon ze zo van zich afzetten

Ze leefde van dag tot dag en trok zich in feite niet zoveel aan.

Op het werk kon ze het ook niet altijd vinden met de directie, maar dat was geen probleem voor haar.

Ze nam pak en zak en ruilde de werkvloer voor het stempellokaal.

Toen ik haar zei dat we het moeilijk zouden krijgen met één uitkering was dat ook geen probleem.

Ze zou wel op zoek gaan naar ander werk.

Maar het was een periode waar er zeer moeilijk werk te vinden was.

Maar toch slaagde ze erin om werk te vinden.

In feite was ze zeer zelfstandig.
Haar ouders waren in Congo gebleven, terwijl zij met haar zuster naar België waren afgezakt op zeer jeugdige leeftijd.

Ondertussen zat ik nog steeds bij de telefoondienst van de kamer, waar ook niet alles rozengeur en maneschijn was.

Bij mijn ouders draaide de winkel, maar meer en meer fabrieken sloten hun deuren in de omgeving.

Het kwartier begon te vervallen, en de Belgen die er nog leefden begonnen ook stilletjes te verdwijnen.

Sommigen van ouderdom en anderen door verhuis.

Mijn vader had ondertussen de winkel uitgebreid met bloemen en krantenverkoop.

De bloemen moest hij ’s morgens naar de markt halen, en de kranten kwamen ze wel afzetten, maar die moesten zeer vroeg in de rekken staan.

Mijn moeder stond elke dag achter de frigotoog.

Kaas snijden, hesp wegen, gehaktballen maken, geschenkverpakkingen maken, en vooral de telefoon opnemen voor bestellingen.

Ja, daar was mijne pa gene straffe in.

Mijn moeder kon ook beter Frans spreken, en bij mijne pa was de klant wel koning, maar hij moest dan ook zijn best doen om zoals onzen Albert zijn beste Vlaams naar boven te halen hé.

Mijne zoon die kon het ondertussen zeer goed stellen met mijn nieuwe vriendin.

Ze hadden elkaar blijkbaar van de eerste dag gevonden.

Het was ook tijdens dat jaar dat ik een telefoontje kreeg van de eigenaar van de ijsbaan om mij een triest bericht na te laten.

Eén van de jonge spelers van de ijshockeyploeg was opgeroepen om zijn legerdienst te doen.

Tijdens die legerdienst had de jongen hem van het leven beroofd.

Als trainer van de ploeg zat ik met veel vragen.

Vooral de vragen waarom iemand dit doet?

Waarom zich van het leven ontnemen als men nog een gans leven voor zich heeft.

Waarom kan men een moeilijke periode niet overwinnen?

Waarom vindt men geen uitweg in zijn gemoed.

Waarom laat iemand alles achter door het leven met de dood te bezegelen?

Waarom…….Waarom……..Waarom………

Met zoveel vragen heb ik dit jaar afgesloten.

 

Groetjes chauffeurke

Hello evrybody,

 

 

1988

 

 

Het was op 25 januari dat ik het blaadje van de kalender scheurde.

Het was de verjaardag van mijn moeder.

Verjaardagen werden bij ons niet echt gevierd.

We liepen elkaar tijdens de dag tegen het lijf, en dan wensten we elkaar een gelukkige verjaardag.

In januari vielen de verjaardagen kort na elkaar.

Mijn moeder de 25ste en mijne zoon de 26^ste.

Mijne zoon was een uitzondering.

Hij kreeg wel een geschenk.

Ja, hij was de oogappel van zijn oma.

Mijne zoon was 5j geworden, en ik had hem niet eens zien opgroeien in de mooiste tijd van een kinderleven.

De jaren vlogen voorbij, en om de veertien dagen moest ik telkens vaststellen hoe hij weer veranderd was.

Als men een persoon elke dag ziet valt dat niet op hé.

Maar om de veertien dagen is er wel altijd iets dat verandert aan een kind.

Zijn blonde lokken staken af tegen mijn zwart haar.

Het kleine ventje groeide dag na dag naar een volwassen leven, maar veel van die groeitijd zou ik moeten missen.

Ik zag hem vertrekken in volle groei, en dan zag ik hem twee weken later terug met nen tand minder.

Ja, dat is ook een manier van groeien hé.

Op de ijsbaan had ik de vraag gekregen of ik interesse had om met de snelschaatsers naar Canada te gaan.

De snelschaatsers gingen er in Ottawa een wedstrijd rijden, en hoe meer inschrijvingen hoe goedkoper de reis.

Het was de kans om de jeugd een prachtig land te laten ontdekken.

Om ze te brengen naar de ijshockeytempels bij uitstek.

Om ze te tonen wat ijshockey juist is.

We kregen met snelschaatsers en ijshockeyspelers zo een 50 man samen.

Voor ongeveer 25.000bfr konden we de reis naar Ottawa aanvatten.

Het was voor velen een ongekende ervaring.

Maar het was ook een grote verantwoordelijkheid.

Ik vertrok met een groep, waar een deel van de spelers nog ver onder de 18 jaar zaten.

De dag dat we vertrokken was een zenuwachtige bedoening.

Zaventem zag ons heen en weer lopen.

Tickets zoeken paspoort klaar houden, en vooral onze schaatsen niet vergeten.

En toen ging het allemaal zo vlug.

Na de inscheping gingen velen van ons voor de eerste maal van de grond.

Na uren vliegen, wisselden we het miezerige België voor een ongekend landschap.

We kenden Canada van boeken of tijdschriften.

En velen droomden er ooit eens te komen.

Vandaag was het zover!

We stapten uit het vliegtuig en werden met een bus overgebracht naar de luchthaven.

Er werd gelachen, en er werd over avontuur en schaatsen gesproken.

Avontuur zouden we zeker krijgen, vermits de thermometer op de luchthaven -22 aangaf.

Ne mens stapt in België op het vliegtuig met een annorakske, maar hier zou andere kledij nodig zijn.

We werden met de bus naar ons hotel gebracht waar we terug onze ogen de kost gaven.

Alles was zo groots en luxueus.

Ik lag in een hotelkamer die eerder op een appartement leek.

Alles was er voorzien.

Van salon tot slaapkamer tot ingerichte keuken.

De jonge gasten voelden zich in hun sas zonder ouders, maar ik moest af en toe wel eens de puntjes op de i zetten.

De dag zelf gingen we nog eens wandelen naar “Le canal Rideau”

Een kanaal die door Ottawa loopt, en waar in de winter allerhande activiteiten zijn zoals de snelschaatswedstrijd waarvoor de Gentse rijders waren meegekomen.

De koude liet zich voelen, maar het plezier van de reis gaf ons zoveel warmte dat het geen probleem was.

We zagen mensen op het kanaal die zich kilometers voor ons uitstrekte.

En we wisten allen zeker dat we hier ’s anderdaags ook zouden staan met onze schaatsen aan.

IJssculpturen sierden de parken, en op het kanaal was er altijd iets te doen.

Er stonden tenten en iglo’s.

Er werden honden en paardenraces gehouden op ijs.

Er werd verspringen gedaan op schaatsen en nog zoveel meer.

Er was zelfs een kasteel gebouwd in sneeuw waar men kon in en uit lopen.

Via glijbanen kon men van boven naar beneden komen.

Maar we waren gekomen om te schaatsen, en alles wat schaatsen betrof trok onze aandacht.

Schaatswinkels hadden hier de oppervlakte van een kleine GB.

Ook de ijsbanen waren hier buiten proportie.

In Ottawa lag een ijsbaan die juist gebruikt werd voor juniorwedstrijden.

Een enorme hall met 20.000 zitplaatsen.

We gingen er naar een paar wedstrijden kijken, en zagen onmiddellijk dat het niveau ver boven dat van ons kleine landje lag, waar de ijshockeysport nog onbekend is.

Het was echt genieten van wat we daar te zien kregen.

Toen de snelschaatsers aan de wedstrijd deelnamen op het kanaal, waren we allemaal paraat om te supporteren.

Het was niet het ijscircus van de elfstedentocht, maar er was sfeer en ijs, en dat was meer dan voldoende voor ons.

We deden ook af en toe een uitstap.

Zo gingen we op een dag naar bevroren watervallen kijken.

Een enorm meer waar het leven tot stilstand was gekomen.

Het meer lag er stil en wit bij.

Het uitgestrekte wateroppervlak bood plaats voor menige visser die zijn lijntje door een gat in het ijs liet zakken.

Zelfs wagens stonden op het ijs geparkeerd.

In feite zagen we hier het echte beeld zoals het ons soms op tv werd getoond in film of documentaire.

De waterval was tot stilstand gekomen.

Het water hing in ijskegels naar beneden.

Stromend water was nu een gordijn geworden die hemel en meer verbonden.

In feite stonden we in een andere wereld.

Zelfs een andere cultuur en andere gewoonten en wetten.

Zo ondervonden we bij onze avondlijke uitstappen dat op restaurant een fooi geven verplicht was.

Dat café’s toelating voor minderjarigen verboden, en dat ze ’s avonds zelfs zeer vroeg dicht waren.

Dat het water in het restaurant een rare geur had, omdat er een ontsmettingsproduct werd aan toegevoegd.

En dat vele restaurants met een ober werkten om de kaart en de drank te brengen, maar dat de rest zelfbediening was.

Zo hebben we eens 1u30 aan tafel gezeten in een Indisch restaurant, waar ze ons na enige tijd kwamen vertellen dat het tijd was om achter ons eten te gaan, want dat ze niet gans de nacht open bleven.

Zoveel ervaringen rijker vertrokken we nar een week terug naar de luchthaven met pak en zak.

Sommigen hadden nieuwe uitrustingen gekocht.

Valiezen puilden uit van souvenirs.

En het aantal stick’s waren niet te tellen.

Op de luchthaven zullen ze wel gedacht hebben dat de nationale ploeg naar één of ander WK vertrok.

We waren het er allemaal over eens dat we hier nog eens moesten terugkomen.

Zelfs in de zomer moet Canada heel wat te bieden hebben.

Sommigen zijn ondertussen wel teruggeweest, en anderen hebben er zelfs een stage gevolgd.

Maar persoonlijk ben ik er tot nu niet meer geraakt.

De jaren vliegen voorbij en de sport ligt achter mij.

Canada is vandaag verder dan ooit verwijderd van mij.

En toch hoop ik ooit nog eens een reis te mogen maken naar dit prachtige land.

 

Groetjes chauffeurke