Berichten van 6 maart 2006 tot 12 maart 2006

Hello evrybody, ··Teleurstellingen, ontgoochelingen, bedrogen worden enz......
Ja, vermits ik hier op het werk zit kan ik daar gene boek over schrijven hé ))
Ja, hoe gaat een mens daar mee om?
Wel dat zal voor de ene waarschijnlijk anders liggen dan voor een ander hé.
Bij mij is dat heel simpel!
Eerst en vooral moet ge goed nadenken om te weten wat een teleurstelling is!
Als ge een brood aan het bakken bent, en uw deeg valt in, dan kan dat een wrede teleurstelling zijn.
Als ge juist in uwe zetel ligt naar televisie te kijken, en uwe flan caramel valt op uwe spiksplinternieuwe peignoir, dan kan dat ook wreed teleurstellen.
Als uwe kleine u belooft dat hij zijn best doet in \'t school, en hij komt met 9 buizen naar huis, dan kan ne mens ook wreed ontgoocheld zijn.

Als mijn vrouw vertrokken is met mijnen inboedel, was ze waarschijnlijk wreed ontgoocheld dat ik niet \'t huis was om te helpen laden.
Mijn tweede vriendin was blijkbaar wreed teleurgesteld dat ik de vader van onze kleine snotter was.
En ze zal nog meer teleurgesteld geweest zijn in de bankrekening van den dienen waar ze mee op de lappen ging.

Maar ja, dat zijn hun teleurstellingen hé.
En hoe zij daar mee omgaan zou ik u niet kunnen zeggen.

Met mijn teleurstellingen is dat heel simpel!
Ik onderga de teleurstelling, en meestal is dat tijdens den dag!
‘s Avonds ga ik dan slapen, en \'s morgens sta ik dan op in een nieuwe dag.
Ik denk dan aan den dag ervoor, en probeer rond mijn ontgoocheling een leuk verhaaltje te hangen.
Ik pak de teleurstelling in met humor, en als ik ze dan aan een ander vertel, dan kan iedereen er mee lachen!
Dus zullen mijn teleurstellingen wel niet zo erg zijn denk ik.
Ik zou meer teleurgesteld zijn moest er met mijn ontgoochelingen niet meer gelachen worden.
Niet omdat het om te lachen is hoor, maar misschien omdat ik dan kan mee lachen.
Toen ik voor den eerste keer over mijn teleurstellingen sprak, keek iedereen mij ernstig en serieus aan.
Twee vrouwen verloren, op straat gezet zonder ene frank en bijna 1,500000Fr armer.
Toen er mij iemand vroeg hoe dat kwam had ik hem geantwoord dat ik mijn vrouwen en dat geld verloren was omdat ik geen orde had.
Jawade, den dienen schoot daar in ne lach.
Maar in feite was dat de manier om de ontgoochelingen te verwerken.
Nu kader ik alles dusdanig in dat ik met mijn miserie maar een lach voor een ander moet brengen.

En de mensen zullen zich waarschijnlijk afvragen, is er dan geen teleurstelling waar ge niet kunt mee lachen?
Ja, zo is er ook één!!!!
Toen mijn moeder gestorven is, kon ze veertien dagen voor haar dood niet meer spreken, en dus heb ik haar laatste woorden gemist.
Ik heb maar juist een traan zien vloeien die een woord was.
Maar ik heb het niet verstaan!
Dat is een teleurstelling die ik zal blijven dragen.
Waarschijnlijk omdat mijn moeke mijn eigen teleurstellingen niet had verwerkt!

Groetjes chauffeurke

Hello evrybody,

Het moet deze nacht tijdens mijne slaap geweest zijn, dat ik weer wreed gedroomd heb ppffffffffffffff.
Jawadde, ne mens maakt toch nogal wat mee zenne.
Allé, stel u voor!
Ik droomde dat ik in mijn bedde lag, en dat mijn kiekens met zakken vol zaad naar binnen gekomen waren, om hun opgepikte zaadjes in het droge te leggen.
Ze hadden die zaadjes naast mij in het bedde gelegd zeg!
Maar door het vocht van mijn zweet waren die zaadjes toch wel beginnen kiemen zekers!
Na enige tijd groeiden de geraniums en de madeliefjes uit mijn oren.
De netels kietelden mijn voeten en naast mijne kop stonden de vergeet mij nietjes.
Ik kon zelf niet meer bewegen, want ik lag vastgebonden met ranken van de prinsessenboontjes.
De klimop kroop langzaam over mijn lichaam, en wriemelde zich tussen mijn loshangende ledematen.
Jawadde, ik was hier in mijnen droom een stuk natuur geworden.
Deze morgen hoorde ik de druppels plenzen, en ik dacht dat die kiekens mij kwamen besproeien!
\'t Is daar dat ik nat in \'t zweet wakker geschoten ben!
Ik keek rond mij, en zag niets anders dan mijn donsdeken, en het enige kieken dat in bed lag was mezelf.
De druppels die ik hoorde waren deze van een stortbui die op het raam tikte.
Ik keek naar de wekker, en de tijd toonde mij aan dat het 5u50 was.
Buiten was het nog donker, maar uit gewoonte zou ik nu moeten opstaan.
Ik draaide mijn lijf nog eens over het witte laken waar tijdens mijnen droom een bed van geraniums stond, en sleepte mijn benen uit bed.
De dag kon beginnen!
Toen ik de deur van de kamer opende, liep ik naar de badkamer waar ik zoals elke dag het zelfde ritueel onderhield.
Op weg naar beneden kwam de geur van de kaasraclet van gisteren mij al tegen.
Tussen een walm van raclettekaas en jonge Gouda duwde ik op het knopje ON van mijne pc.
Terwijl hij aan het laden was zette ik dan maar de vaatwas aan, en een kop chocomelk in de microgolf.
Er kwam leven in huis, en de dag was begonnen!
Nu was het nog juist de toppen van mijn vingers die ik moest wakker krijgen, en daarvoor zette ik mij voor het klavier.
Ja, wat moest ik nu weer schrijven om de dag te beginnen?
Misschien moest ik maar eens over mijnen droom schrijven?
Awel dat is een gedacht zie )
Straks ontwaakt ook mijne kleine snotter, en wie weet heeft hij ook wel een droom gehad.
Maar dat zal ik maar binnen een paar uur weten, want het ventje zal zeker nog een paar uur in zijne warme nest liggen.

Ik wens ieder van u dan ook nog een leuke dag met veel lees en schrijfgenot.
Groetjes chauffeurke

Hello evrybody,

Soms kan het stil zijn, terwijl er toch lawaai is hé.
Ik zit hier ganse dagen alleen, en dan is het wreed stil.
Het is dan zelfs stil als de radio vollen bak staat.
Het is stil aan tafel terwijl ik zit te eten en te smekken.
Het is stil als ik lig te ronken in mijn bedde.
In feite is de eenzaamheid de stilte die het lawaai overtreft.
Zelfs de stille Oceaan en de stille zuidzee zijn luidruchtiger dan de stilte bij mij thuis.
Maar soms geniet ik van die stilte.
En dat zijn de dagen waar ik alleen ben maar niet eenzaam.

Groetjes chauffeurke