Archief

Vrijdag 27 januari 2006

lege nest syndroom

Hello evrybody,

In mijn tuin zat deze zomer een familie huismussen!
Pa-mus en Ma-mus hadden hun nestje gemaakt in de kerselaar.
Op een dag bleef Ma-mus bij de haard op het nest zitten, terwijl Pa-mus als noeste arbeider heen en terug vloog om eten in het bekje te brengen.
Het ging zo weken aan één stuk, tot op een dag de eitjes gingen scheuren, en er een paar kleine musjes geboren werden.
Ma-mus en Pa-mus waren zeer begaan met hun kroost, en waren steeds in de weer, tot de musjes hun eigen pluimen kregen, en plaats namen op de boord van het nest.
Na een harde val op de grond, konden de kleine musjes nog rekenen op Pa-mus en Ma-mus.
En een paar dagen later, konden de musjes eindelijk hun eigen vleugels uitslaan.
Ze vlogen en tjilpten dat het een lust was.
Ma-mus en pa-mus zaten te kijken in het lege nest hoe de musjes hun eigen weg zochten.
Toen de kleine musjes niet meer in zicht waren, verlieten ook pa-mus en ma-mus het nest.
Het lege nest syndroom was een feit.
De lege gebroken schelpen waren nog de enige herinnering aan de opvoeding van dit mussen gezin.
Ook die kleine mussen zullen nu hun weg moeten zoeken tussen de gevaren der natuur!

Het is een doodsimpel en onnozel mussen verhaal!
Maar als men eens goed denkt, en men zich in de plaats stelt van pa-mus en ma-mus.
Als men de dagen en maanden vervangt door jaren, en als men het nest vervangt door een huis!
Hoever staan we dan nog van dat ei, die voor ons de wieg was van onze kinderen.
Toen de kleintjes hun eigen weg invlogen, heeft dit iets weg toen mijn zoon zijn wagen nam en de weide wereld introk.
Gewoon even de ogen sluiten, en je in de plaats stellen van die mussen familie.En je zult zien dat er veel gelijkenis is met onze manier van vliegen!

Groetjes chauffeurke

Geschreven door chauffeurke om 13:52 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 22 januari 2006

de tijd tikt snel

Hello evrybody,

Vaneigens gaat de tijd rapper!
Vroeger lag ik in een wieg,en ging mijn bomma met mij wandelen.
Maar dat ging niet vooruit zenne.
Een paar jaar later,kon ik op eigen benen staan,en moest mijne pa en mijn ma al een paar keer achter mij lopen en dat ging al wat rapper.
Toen ik mijne eerste velo kreeg,begon de tijd nog rapper te gaan.
Toen ik mijn eerste lief leerde kennen,dan vloog dienen tijd voorbij zeg,en dat terwijl we geen stap vooruit gingen.
Een paar jaar later had ik mijn rijbewijs,en hoe meer gas ik gaf hoe meer de tijd vloog.
Ik moest mij haasten om overal op tijd te zijn,en dan was ik vaak nog te laat.
Nu sta ik soms nog stil bij al die evenementen die de tijd deden vliegen.
Maar terwijl ik stil sta,gaat die tijd toch nog verder.
En terwijl die tijd verder loopt,zijn we niet verplicht hem in te halen.Nee we lopen gewoon mee,op ons ritme van de tijd die ons leven is.
Dag na dag vliegt de tijd,en af en toe denk ik ook dat hij vlugger loopt dan andere jaren.
Zeker naarmate ik ouder wordt.
En als ik dan 's morgens voor de spiegel sta,dan denk ik dat vooral 's nachts de tijd vlugger gaat,omdat er daar plots weer een grijs haar in de spiegel verschijnt.
En als ik dan denk dat de tijd plots te vlug loopt,kijk ik op mijn horloge,en ook daar verandert er niets.
Het is maar juist als ik naar een begrafenis moet,dat men twee verschillen heeft!
De mensen in de kerk blijven op de tijd verder of vooruit lopen,maar bij de persoon in de kist,is de tijd blijven stilstaan.
Op dat moment mag men ook even bij de tijd blijven stilstaan,en gewoon voor ons zelf zeggen, "Vlug of traag,laat de tijd lopen",en dat ieder op zijn eigen ritme.

Groetjes chauffeurke

Geschreven door chauffeurke om 09:18 Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 januari 2006

milieuactivisten

Hello evrybody,

In den tijd dat ik nog kind aan huis was, in het paleis van laken, was ik ook een grote milieuactivist.
De Laurent had mij dat geleerd, toen we als drie koningen op pad gingen.Hij had mij geleerd van alles te sorteren.
Op nen dag gingen ze in laken de grote kuis houden, en moest er aan groot gedeelte brol buiten!
Amai, zeg hebben wij daar moeten sorteren ppfffffffffff.
Ne zak met blikken dozen van hunne foi gras, en ne container met groenafval voor hunne kerstboom in te doen.
Maar dan stond er nog ne zak voor de blikken van Laurent zijnen hond zijn eten.
Ne container met oude kleding, maar dienen zat al vol gestompt met die grote hoeden van Filip en Laurent zijnen trouw.
En dan stonden er zeker vier speciaal zakken met krulijzers in van Fabiola hare vogelennest op hare kop.
Ne zak met lippenstiften van al die koninginnen en prinsessen.
Ge kunt het niet bedenken wat er daar allemaal gesorteerd wordt.

Ze krijgen daar speciaal blauw zakken om alles in te steken en te sorteren hé.

Euh…..Ja, die zakken dat gaat volgens het kleur van uw bloed denk ik.
En Laurent, dat is nen echte milieuactivist hé.
Dienen jongen is nu ne keer echt met de natuur begaan zie.
Op nen dag had zijnen hond iet achtergelaten op den trap van het paleis, en ons Fabiola was er toch wel in uitgegleden zekerst.
Den Albert stond daar ook al met den bibber, met het gedacht dat ze iets zou gebroken hebben, en hij heeft de Laurent daar ne keer goed onder zijn koninklijke voeten gegeven.
De Laurent had geen zakjes meer om dat platgetrapte dinges in te doen, en hij is dan nog rap met zijne Ferrari naar den Delhaize gereden.
Ondertussen was Mathilde er met de pousette ook al twee keer ingereden, en was er niet veel meer op te kuisen.
In elk geval onze Laurent is echt met de natuur en met de dieren begaan.
En opgelet, als den Albert met zijn gesorteerd afval of overschot naar het containerpark gaat, mag hij daar alles samen in de koninklijke container smijten.
Daar zouden we eens een voorbeeld aan mogen nemen zie!
Ik kan maar één ding zeggen, ik heb op het paleis veel bijgeleerd.
Hoewel, ik moet ook zeggen dat den Albert of Paola niet zelf hun vuilzakken buiten zetten hé.

Nee nee, daar zijn speciale mensen voor gesorteerd hé.

Omdat de koning dan nog een voorbeeldfunctie heeft, mag er daar met dienen vuilzak zeker niets misgaan hé.

Dus is dat speciaal opgeleid personeel denk ik.

Jamaar we kunnen ne keer lachen, maar ik denk dat zo een examen voor afvalbuitenwipper nog niet zo gemakkelijk moet zijn zenne!

Er mag in die vuilzakken niets zitten waar de gewone burger zijne neus zou kunnen insteken uit curieusiteit hé.

Ge gaat daar geen rekeninguitreksels in vinden hoor.

Ook de bestelbon van de 3 suisses en van Damart zult ge in die vuilzakken niet vinden.

Nee nee, op het paleis weten ze wat sorteren is.

Groetjes chauffeurke

Geschreven door chauffeurke om 07:33 Reageer op dit bericht

Woensdag 18 januari 2006

leraars

Hello evrybody,

Amai mijne frak,nu moet ik hier nog schrijven over het concentratiekamp van mijn jeugdjaren.
Ik moet eerlijk zeggen ,het waren mijn beste vrienden niet.
Maar of de fout bij mij of bij hun lag dat weet ik niet juist meer.
Ja ja ja,ik geef het toe ik had zeker 51% schuld.
Maar zij knepen met strenge blik in mijn wang,of trokken aan mijn just gekamd haar.
Of anders wilden ze de plaats van mijn ouders in nemen,en kreeg ik van hun ook een paar lappen op mijne kop.
Hoe wilt ge u dan nog concentreren op de lessen als ge daar om de vijf minuten een lap op uw hersens krijgt.
Maar het was nen omgekeerde wereld.
Ik heb altijd graag geschreven,maar niet iets dat mij opgedrongen werd.
Ik had veel liever dat ze mij een titel gaven,en dat ik zelf iets uit mijnen duim mocht zuigen.
In de kleuterschool vond ik het nog niet te moeilijk,maar vanaf het eerste studiejaar ppffffffffffff amai.
En ik val daar toch wel in een school van paters zeker.
Allee wij moesten Broeder zeggen,terwijl ik nooit een broer gehad heb.
En die mannen waren gekleed in een lang zwart kleed,Ja vermits nen broeder geen vrouw heeft,kan hij dan die rokken aan doen hé.
Ik herinner mij nog de dagen dat ik straf kreeg,en dat was buiten het verlof bijna elke dag.
Ja vraag mij niet hoe dat kwam,maar ik denk dat ze volgens hun statistieken wat achter stonden,en dat ik dat dan moest inhalen.
Maar geloof mij of niet,straf schrijven was het tofste wat er was.
Ze gaven mij een titel,en daar moest ik dan een opstel over maken.
Sommige dagen was dat bijna ne roman,ik kon mijn fantasie niet de baas,en mijn pen bleef maar schrijven.
En 's anderdaags kwam ik dan met 10 blz straf terwijl ik maar 1blz moest schrijven.
En dan keek de meester naar mij met gefronste wenkbrauwen.
"Awel gij" !
"Ge hebt dat weer ergens vannaf geschreven en expres fouten in geschreven omdat ik zou denken dat gij het geschreven hebt hé manneken"
Ja lap dienen dacht omdat ik in de les geen goesting had om te schrijven,dat ik na mijn uren ook niet graag schreef.
Maar ik moet toegeven,dat ik de leswijze en het strenge regime van vroeger verkoos,dan dat van nu.
Nu wordt silaan de leerling baas in de klas,en dan stel ik mij de vraag of de meester vroeg of laat niet gaat uit de school stappen met de woorden "awel met die leerlingen heb ik nu iets bijgeleerd zie".
Nee geef mij maar de goeie ouwe tijd van vroeger.
Hoewel ik nooit meer naar school zou willen gaan hoor,daar blijf ik nu nog bij.
Ik ben tot mijn 14e naar school geweest,en heb nooit geen klagen gehad.
En kom ik dan over als nen dommerik of ne schoolrebel.
Wel weet dat ze er zo ook nodig hebben in het leven.

Groetjes chaufeurke

Geschreven door chauffeurke om 12:32 Reageer op dit bericht

Maandag 16 januari 2006

mijmeringen over mijn jeugd

Hello evrybody,

Ja ik moet niet zoveel mijmeren over mijn jeugd,want ik zit er nog vollop in.
Hoewel ik al het leven gehad heb van iemand die dubbel zo oud is.
Ja mijn jeugdjaren speelden zich af in het ouderlijk huis die ik nu terug overgekocht heb.
Tot mijn 6j zat ik bij Bomma en Bompa kwestie van mij wat opvoeding te geven in mijn eerste jaren.
Het was de periode waar ik te voet 1km naar de kleuterschool ging en 's avonds 1km terug.
Met mijn kleine beentjes was dat geen lachen.
Het was ook de periode,waar ik te voet achter botermelk moest stappen,met een ijzeren kanneke.Weer 2km op en af.
De zondag moest ik na de mis van mijn bomma,mijnen bompa uit het café gaan halen.
En dat deed ik graag,want ik kreeg er altijd 25 stukken chocolat,want diene kwam toch het eerste uur niet buiten.
Ik heb in mijn jonge jaren zoveel kilometers gestapt,dat toen ik 6j was,mijn benen al gespierder waren dan mijn verstand.
Den bompa had wel nen auto,maar diene diende just voor zijn werk,en onze verre reizen naar Blankenberge om de drie jaar.
We hadden thuis ook nen tv,en ik herinner mij nog de landing op de maan.
Mijnen bompa had mij verteld,dat als ze daar zouden op landen manneke maan waarschijnlijk naar beneden zou vallen.
Ik heb dus gans de landing in de keuken onder tafel gezeten,om toch wat bescherming te hebben,voor moest er daar een stuk van dat spel naar beneden donderen just in onze living.
Het was ook de periode,waar de jeugd nog niet naar het gerecht stapte om klacht in te dienen tegen de ouders.
Nee mijnen bompa en mijne pa waren zelf rechter,en mijn ma was dan mijnen advokaat.
En als er in dienen tijd een straf werd uitgesproken,werd ze direkt uitgevoerd.
Of ik moest naar de gevangenis,die wreed goed trok op het plaatske achter ons kelderdeur.
Of ik werd vrijgelaten met een paar lappen op mijne kop,of ne stamp onder mijn korte broek.
Ja dat was nog eens nen tijd.
Awel hij mag direkt weer komen,want ik heb er wreed goei mijmeringen aan.

Groetjes chauffeurke

Geschreven door chauffeurke om 21:26 1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 13 januari 2006

hoofddeksels

Hello evrybody,

Weer een thema om in uw haar van te krabben!

De mens wordt geboren met een natuurlijk hoofddeksel, bruin, blond, zwart of ros je hebt ze in alle kleuren.
Maar na tijd van jaren of verandert het kleurtje naar wit of grijs.Of verdwijnt zoals bij mijne pa het hoofddeksel zodanig, dat men nu wreed goed zijn vel van zijne kop kan zien.
t'Is wel schoon bruin in de zomer, maar in de winter lijkt het meer op een ijsbaan voor verloren gevlogen mussen.
Maar ik vind het wel iets hebben, en zijn vriendin naar schijnt ook als ze over zijn bolleke wrijft.
Een hoofddeksel zelf moet ik voor mijn job niet dragen, maar dat was wel een tijd anders als ik de anciens bezig hoor.
De deur openen met de kepie in de hand, en de zetel van de wagen zodanig afstellen, dat als ze met de kepie in de wagen stapten deze niet geplet zat tussen hunne kop en het open dak.
Ik zelf heb vaak een petje gedragen toen ik in de schaatssport zat, en dat was dan weer versierd met tientallen pins.
Voor de sport zelf, waren we verplicht een helm te dragen voor onze veiligheid.En ook als ik met de moto vertrek doe ik zo een hoofddeksel op met een vensterke in om door te kijken.
Op wintersport is het vaak een skimuts die ik tot over mijn oren kan trekken, het gevaar is just als ze tijdens het skiën over uw ogen glijd!
Ja, dan ziet ge de bomen niet staan hé, en die gaan meestal niet opzij.Als het echt koud is, trek ik soms mijn slaapmuts aan, maar niet denken dat ik dat speciaal ben gaan kopen hoor!
Nee dat is gewoon mijn skimuts, met zo ne lange pompon aan hé.
Wat er wel ambetant is bij die muts, is dat mijne skibril daar aan vast hangt!'t Is nu nog een geluk dat ik alleen in mijne nest lig.Stel u voor dat ik morgen iemand leer kennen, en dat ze zegt kom we gaan naar boven.
Ik zie ze daar al liggen met haar zijden nachtkleedje, of gewoon poedel....En ik daar naast met mijn flanellen onderbroek met mijn skimuts en mijnen bril op.
Ja, voor elke gelegenheid kan je wel iets op uwe kop zetten, maar het moet ook wat passen hé.
Bij het leger had ik ook zo nen helm op mijn kop staan.
Ik had wel geluk, want den diene van mij was veel te groot, en hij zat meer op mijne neus dan op mijn haar.
Ik heb door dienen helm dus ook nooit de vijand gezien.
En als ge dan de generaal of nen andere gestreepte of ene met sterren tegen kwam, moest ge in garde-a -vous springen, en salueren met uw hand tegen uwen helm
Ik heb daar meer mijn vingers verstuikt met te groeten dan met te vechten ppfffffffff.
En wat dan gezegd van de hoofddeksels van het paleis.
Ik zou schrik hebben als Fabiola met hare tros druiven, of hare uitgebrande vogelnest op hare kop in mijnen auto zou stappen.
Onder diene van Mathilde kunt ge u nog schoon wegsteken, maar da zal onze Filip nog niet weten denk ik .
In elk geval het heeft zijn charmes zo'n hoofddeksel, maar als het verplicht is, is het soms wel een sleur voor deze die hem dragen.

Groetjes chauffeurke

Geschreven door chauffeurke om 09:23 Reageer op dit bericht

Zaterdag 7 januari 2006

chauffeurke in de paardensport

Hello evrybody,

Na al mijn perikelen in de verschillende sporten,week ik uit naar iets totaal anders.
Er waren nog veel sporten waar ik in beweging mee was,en waar ik calorieën kon door verbranden.
Op een dag zegt er mij iemand,waarom gaat ge niet in de paardesport?
Ja,waarom niet?
Ik weer naar diene sportwinkel,waar dat mamaselleke mij al stond op te wachten.
En voor wat is het nu meneer?
Awel ik ga eens de paardesport proberen!
Zij met mij terug tussen de rekken,waar ze mij zo een spannende broek geeft,met een kleurrijk vestje en ne zwarte omgekeerde bloempot om op uwe kop te zetten.
Nog een schoon paar zwarte botten en een zweepke en ik was gesteld.
Allee ik direct naar een manege,en liet mij daar direct inschrijven.
En heeft meneer al gereden vroeg diene baas mij?
A vaneigens heb ik al gereden,ik rij elken dag!
Dat het met den auto was heb ik hem niet gezegd,om niet als nen beginneling op te vallen hé.
Hij gaat met mij mee naar buiten,en toont mij nen box waar al ne kop van een paard uitsteekt om mij te verwelkomen.
Voila zegt den baas,deze kunt ge zadelen en berijden!
Ik sta daar tegen diene paardekop te klappen terwijl den baas verdwijnt.
Ik dat kot in,en zie daar zo een zadel hangen die wat groter was dan dat van mijne velo.
Na twee uur rond dat paard gedraaid te hebben of omgekeerd,hangt dat zadel daar toch al een beetje op.
Ik dat paard zijn kot open,en na een uur zat ik dan ook al op zijne rug.
Potverdekke dat was hoog van de grond!
Ik had al een paar keer met mijn tong geklickt,maar ik kreeg er geen beweging in.Ze hadden mij hier weer ne knol opgezadeld zeg.
Maar plots dacht ik eraan,dat ik nog dat zweepje had,en dat dit ook wel tot iets zou dienen.
Ik een tikje op dat achterstuk van dienen groten ezel gegeven,maar geen beweging in te krijgen.
Komt er daar nog ene uit de stal gereden,en diene stampt met zijn botten in de dij van dat paard en slaat tezelvertijd met die zweep.
Nu had ik het verstaan!
Ik geef dat beest daar ne stamp en ne klop,en da schiet daar in gang,dat ik mij voorover moest platleggen om er niet af te waaien.
Diene knol begint daar te galoperen zeg.
Op het einde van de weide springt dienen daar toch wel over de omheining zekers,recht de autostrade op.
Ik daar op den E 19 tussen de kamions en de toeterende wagens,maar ik had de handleiding nog niet gelezen hoe ge dat beest kon doen stoppen.
Plots in Waregem,neemt onzen bles den afrit!
Hij daar nog een paar kilometers op straat gelopen,en plots schiet hij hem daar terug de weide in.
De streek kwam hem precies bekend voor.
En plots zie ik daar een plakaat staan,"Waregem koerse"!
Hij schiet hem daar de piste op,en plots galopeer ik tussen andere paarden.
Awel ik zat daar zonder te weten op de grote steepel cheese!!
En ge gaat mij niet geloven hé,maar had hij in de goede richting gelopen,dan had ik dat spel daar gewonnen.
Het heeft daar nog een gans spel geweest omdat ik had deelgenomen zonder rugnummer,maar ik weet dat de mensen voor ne niks reklameren he.
In elk geval ik kan zeggen dat ge van dat op en neer wippen op zo ne paarderug serieus vermagerd.
Ik was zelfs teveel afgevallen,wat ook niet goed is.
Ik heb dan 's avonds maar ne goeie paardenbiefstuk naar binnen gespeeld,en nog wat op waregem koerse blijven plakken.
Maar volgend jaar doe ik zeker terug mee.
Groetjes chauffeurke

Geschreven door chauffeurke om 14:51 1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 6 januari 2006

Driekoningen

Hello evrybody,

Ja om drie koningen te lopen moet ge wel eerst ervaring hebben als koning hé!
Ik dan maar op nen dag gebeld naar den Albert in Laken,maar die kon niet mee omdat Paola ni graag lang alleen is 's avonds tussen die 154 muren.
Maar de Filip en de Laurent mochten mee!
Wij ons verkleed in drie koningen,hoewel ik er het meest op leek op nen echte koning,want de andere twee trokken meer op prinsen!
Allee wij de straat op,en we waren nog niet goed weg of de Laurent was al aan het zingen,van ich ga nok ni naar huis.
Terwijl de Filip maar bleef roepen ikke wil konig wordt.
En ikke ondertussen maar aan het zingen van da geld op de rooster geteld.
Telkens we aan een deur kwamen,en gezongen hadden stak de Filip Mathilde haren hoed naar voor om wat kleingeld op te vangen,terwijl de Laurent zijne naftenbak van zijne moto met een gleuf had voorzien om zijn briefkes in te steken.
Ne ganse nacht hebben we gezongen dat de stukken er afvlogen,maar terug aangekomen aan het paleis,hing fabiola met hare chignon al door het venster te roepen dat ze ni kon slapen met al ons laweit.
Den Albert heeft ons nog getrakteerd op een koningske(een bolleke) En dan zijn we gaan slapen.
Volgend jaar gaan we dat zeker nog eens doen,maar naar schijnt komt dan Astrid ook mee.
En dat gaat veel plezanter worden als ze daar met haar bus van het rode kruis gaat staan zingen over Zwitserland.
Maar ik denk dat ik dit jaar eerst nog wat ga oefenen met de Laurent,want dat is echt nen toffe op mee op gang te gaan zenne.
En veel volk dat diene kent!
Ge moest eens weten hoeveel we gekregen hebben van Wendy van Wanten.
Maar ik mag da hier ni zeggen hé,want dat is beroepsgeheim van de koningslopers om de kroon niet te ontbloten

Groetjes chauffeurke

Geschreven door chauffeurke om 23:00 Reageer op dit bericht

Zondag 1 januari 2006

mijn kerstgeschenk

Hello evrybody,

Vandaag moest ik voor het werk naar Gent, en moest daar een uurtje wachten.

Ik had dan maar besloten om eens de winkels te doen.

De winkelvitrines straalden feest en kerstsfeer naar buiten.

De koude was zo vergeten!

Met mijn handen in mijn zakken, schuimde ik vitrine na vitrine af.

En af en toe zag ik een kerstboom staan in het stadsbeeld.

Zelfs onder de kerstbomen in de straten lagen er pakjes.

Ik moest onmiddellijk denken aan mijnen boom thuis, waar geen pakje te bespeuren viel.

Ik had er wel bollen en lichtjes in hangen, maar voor wie zou ik nu een kerstgeschenk moeten kopen??

Vroeger kocht ik iets voor mijn moeke, maar nu ze er niet meer is zou het pakje ongeopend blijven liggen.

Voor mijne pa kocht ik vroeger een hemd en ne plastron (das), maar nu hij mijn hemden en kleren aantrekt tijdens het jaar is dat ook niet meer nodig.

En toch is ne kerstboom zonder pakske niet echt ne kerstboom hé.

Ik zou er paar nep pakskes kunnen onderleggen, maar wat is ne mens met ne schone ingepakte Kassei, of met een lege doos.

Ik zat zo bij mijn eigen te denken, dat ik er misschien maar een pakske voor mij moest onderleggen.

Terwijl ik vitrine na vitrine op zoek was naar iets wat ik niet echt zocht, stond ik plots voor de moeilijke keuze van het geschikte geschenk te vinden.

Ik wist niet wat kopen, want ik had niets in gedachten.

Als een ander mij vroeger de vraag stelde “chauffeurke wat wilt ge als geschenk?”.

Dan kwam dat zo raar over!

Ze wisten het ook niet, en ik moest dan zeggen wat ik wou terwijl het een verrassing moest zijn.

Ik was me nu bezig met dezelfde vraag te stellen, en dit terwijl ik niet echt iets nodig had.

Ik begon me in feite de vraag te stellen waarom er daar nu een geschenk onder dienen boom moest liggen.

Ik had alles, en alles wat er bijkomt, is om de kast te vullen of om de plaats in te nemen van een eerder gekregen of gekocht ding die ik dan weer ergens anders moest deponeren.

Hoe meer ik naar de mensen keek in de straat, hoe meer ik ze zag met pakjes sleuren.

Soms met ganse zakken .Het ging bijna op ne verhuis lijken.

Ja, ik was hier in feite den enige die met zijn handen in zijn lege zakken rondliep.

Ik besloot dan maar zoals iedereen te doen, en mij zelf een geschenk cadeau doen.

Awel, da was nog ni zo simpel zenne!!

Buiten wat ik al vijf keren dubbel had, waren er dan ook nog dingen die ik niet graag zagJ))

Het liefst heb ik nog iets decoratief of functioneel, maar ook daar moet ge kunnen in kiezen hé.

Ik was in gedachten al gans mijn kot afgelopen, en was bij de kleerkast terechtgekomen.

Mits ik elke dag in een kostuumeke moet rondlopen, moet ik ook elke dag een hemd en ne plastron aan hebben.

Ja, ge kunt moeilijk die heren vervoeren in uw onderlijveke héJ))

Als ge zo alle weken van het jaar met een verfrommeld hemd moet achter uw stuur kruipen, dan moogt ge toch al ne keer van kleur veranderen hé.

Allee, ik wist nu wat ik voor mezelf wou kopen, maar het moest een verrassing blijvenJ)).

Ja, hoe moet ge dat nu doen??

Geschenken kopen voor uw eigen, terwijl ge ni moogt weten wat er in dat pak zit.

Ik was daar de C&A binnen gestapt, en naar de herenafdeling gestapt.

Ik kwam tot de vaststelling dat het al heel lang geleden was dat ik nog in ne klerenwinkel was binnen gestapt.

Ik liep daar tussen de kousen en de handschoenen.

Van de broeken naar de vesten.

En de pull-overs’s lagen er op zijn winters bij.

De onderlijveks lagen er witter dan wit, en de onderbroeken nog onbevlekt.

En toen stond ik daar plots tussen de rekken van hemden en dassen.

Ik keek naar wat ik schoon vond, en af en toe nam ik een hemd uit het rek om er een das bij te laten passen.

Maar de tijd begon te dringen, en ik moest terug naar het werk.

Ik stond daar nu met één hemd en één das.

Ik had nu mijn kerstgeschenk, maar het was allang geen verrassing meer.

Ja, daar vond ik nu ook niets aan!

Ik besloot dan maar om er een paar te kopen.

Ik ben er buiten gestapt met vijf hemden en evenveel dassen.

De winkeljuffrouw vroeg nog of het voor een geschenk was en of ze moesten ingepakt worden.

-Ja madam, en liefst allemaal apart a.u.b

Ik ben er buiten gestapt met twee grote zakken.

Nu ga ik mijn geschenken onder den boom leggen, en met kerstmis kies ik er mij ééntje uit.

Het zal dan de verrassing zijn welk kleur er zal uit het pakje komen.

De andere vier leg ik dan weg voor andere feestdagen.

Want ik kan ook voor nieuwjaar, Pasen en mijne verjaardag een pak onder den boom leggen.

Het probleem is dat ik dan mijne kerstboom moet laten staan tot in april.

Ja, als ge iets koopt als kerstgeschenk hoort er telkens dienen boom bij hé.

In feite is het zo moeilijk omdat alles bij elkaar moet passen.

Een kerstgeschenk onder de kerstboom.

Het Paasgeschenk onder de klok.

Het verjaardag’s cadeau onder uwe kalender.

Maar wat ik nu zo erg vind, is dat we ons telkens een reden moeten vinden om een geschenk te geven.

Tijdens het jaar lopen we ons bijna voorbij, en plots is er dan die verplichte geschenkendag.

Misschien lijkt het me raar, omdat we thuis nooit verjaardagen gevierd hebben.

Awel ik ga mij daar nu ne keer een reden van maken zie.

Ik ga die feestdagen gebruiken om mijn kleren te kopen.

Dus hoe meer feestdagen mijnen baas gaat uitvinden, hoe beter gekleed ik zal door het leven gaanJ)))

Nu moet ik nog just weten of carnaval een feestperiode is, want daar kunt ge nu toch niet naartoe in een gewoon hemd hé!

Nee nee, daar moet ge een speciaal kostuumeke voor hebben om die periode door te maken hé.

Dus komt het in feite weer op hetzelfde neer!!!

Men past zich aan de feestdagen aan!

Ppfffffffffffffff t’is toch ni gemakkelijk zenne!

Ik zal tevreden zijn dat de feestdagen achter de rug zijn, zodat ik geen keuzes meer moet maken, en terug in mijn dagelijkse vel kan kruipenJ)))

En zeggen dat ik nog altijd niet weet wat ik met kerst ga etenJ)))

Wordt het nu kalkoen of foi gras.

Oesters of kreeft.

Escargots of scampi’s.

Of mag ik gewoon mezelf zijn.

Want als ik gewoon mezelf mag zijn, dan kruip ik gewoon in mijn pen om te schrijven wat ik graag zou doen of zijn.

Groetjes chauffeurke

Geschreven door chauffeurke om 12:06 Reageer op dit bericht

Zaterdag 31 december 2005

chauffeurkes fantasie

Hello evrybody,

De avond is gevallen, de rolluiken naar beneden.

De kerstboom staat statig en versierd op kerstmis te wachten, en de lichtjes zitten lichtgevend verscholen tussen het groen.

De nieuwe werkweek is in zicht, en vragend zat ik in mijn zetel naar het nieuws te kijken.

Wat zou ik vandaag nog doen, nog eens schrijven of de pc afsluiten.

Maar ik weet dat als ik de pc afsluit, dat het dan richting bed gaat.

Misschien nog wat vroeg, hoewel ik het nooit echt laat maak als het werk lonkt.

Ik kreeg zopas een mailtje, waar de woorden eenzaamheid en onzichtbaar instonden.

Velen zullen ondertussen al wel weten dat ik graag met woorden speel.

Misschien nog even een verhaaltje uit mijnen duim zuigen voor ik het klavier verlaat.

Deze avond loop ik van het klavier naar de keuken.

Op het menu stond tomatensoep op chauffeurke’s wijze.

Niet dat er iets speciaal aan is, maar ik moet steeds iets toevoegen om een tintje te geven waar ik mij in herken.

Ik zet de soep op een vuurtje en voeg er een doos krab en room aan toe.

Terwijl het staat te pruttelen, roept het scherm me soms terug om te melden dat er een mailtje binnen is.

Het is dan spurten naar de pc, omdat chauffeurke wreed curieus isJ

Het is één van de enige manieren van lichaamsbeweging die chauffeurke nog heeft.

In feite lees ik de woorden van mensen die onzichtbaar zijn.

Woorden die eenzaam op het scherm staan, en die soms een spiegelbeeld zijn van de mensen die ze geschreven hebben.

Ik probeer me in de plaats van de schrijver te zetten, en me in het geschreven moment in te leven.

Vaak zou ik mijn soep willen delen met deze onzichtbare schrijvers.

Maar wie weet zou mijne kant van het scherm wel gesmaakt worden?

Zou men mijn soep lusten?

En eens aan tafel, zou men dan nog een gesprek kunnen voeren zoals we dit via het scherm doen?

Ik ben iemand die me goed voel in een groep, maar wreed beschaamd ben met een persoon alleen.

Ja, zo zijn er ook mannenJ

Wie weet zou ik tussen twee soeplepels nog wel een gesprek kunnen voeren.

Misschien zit ik wel met een zichtbare persoon voor mij, maar worden mijn woorden onzichtbaar.

Ja, 't is raar hoe ne mens in elkaar zit hé.

Wie weet zou ik de persoon na het soepmenu laten plaats nemen in één van de zetels.

We zouden elkaar stil aankijken of misschien ook niet, want beschaamde personen praten met gebogen hoofd.

De eenzaamheid zou er wel niet zijn, omdat we met twee zouden zijn.

Maar als er geen woorden zijn, kan het ook met twee wreed stil zijn.

Men zou elk voor zich in een wereld stappen met vragen.

Men zou misschien wel willen onzichtbaar worden!

Men zou willen verlangen naar het scherm van de pc waar men een normaal gesprek kon voeren.

En toch zou men het zich misschien beklagen de grens niet te hebben overwonnen om van een virtueel gesprek over te stappen naar een menselijke stem.

Ondertussen is de soep klaar, en staat de kerstboom naar de feestdagen te wenken.

Tussen twee soeplepels zit ik mijn verhaaltjes te typen, en soms verlang ik om aan een tafel te zitten.

Een tafel waar onzichtbaar, zichtbaar wordt.

Het tweede bord soep staat er eenzaam, en ook de tweede lepel staat er verlaten in verzonken.

Het scherm zal me nooit zeggen of de soep lekker was.

Mensen bieden soms hun hulp aan, maar het is niet dat die ontbreekt in een mensenleven.

Ik heb hulp genoeg!

Ik zet de borden in de vaatwas, en laat de droogkast zwieren.

Maar het is allemaal zo machinaal .

Machines praten niet!

Ze zouden beter praten, want voor een machine ben ik niet beschaamd.

Maar stel dat machines zouden praten, dan zouden we ons als robot gedragen.

We zouden niet meer beschaamd zijn, en ons een ijzeren handdruk geven.

We zouden ons een roestvrije zoen geven, en een licht zou in onze ogen verschijnen.

We zouden niet meer eenzaam zijn, maar we zouden het niet beseffen.

Een robot begint op een mens te trekken wat het uiterlijke betreft, maar het innerlijke is er niet.

Een robot heeft geen hart, en dus zou er veel ontbreken.

Hij zou niet met zijn hart praten, hij zou geen emotie kennen, hij zou nooit eenzaam of onzichtbaar zijn.

Ja, ik ben misschien best van een beetje beschaamd te blijven maar met een hart te schrijven.

Al was het maar om straks tegen mezelf te zeggen dat mijn soep lekker was.

Nee, een robot zal nooit aan mijnen duim komen zuigen.

En een robot zal nooit een verhaaltje verzinnen dat hem niet eerst is geprogrammeerd .

Daarom dat ik dan maar in de onzichtbare wereld van mijn fantasie blijf leven.

Groetjes chauffeurke

Geschreven door chauffeurke om 13:51 Reageer op dit bericht

Archief

Meer van Chauffeurkes home