Berichten van 8 februari 2010 tot 14 februari 2010

Vandaag Valentijnsdag.  Toch wel een beetje een speciale dag voor ons.  Verleden jaar kreeg ik voor Valentijn Feetje uit Spanje.  Maar ik gaf Anneke op dezelfde dag Chaska, een andere galgo uit Spanje.  Ze kwamen beiden thuis samen met de ploeg van “Dieren in nesten” op 21 februari 2009.  De emoties waren enorm en er zijn heel wat traantjes gevloeid toen ze onder het oog van de camera’s zich uitgebreid lieten knuffelen.  Zo zal Valentijnsdag altijd verbonden blijven met de komst van onze twee schatten.

Tu eres mi luna – por siempre

de nacht dekt elke onvolkomenheid dicht

elk verlangen, elke angst om de morgen

stilte heerst als donsdeken van onmacht

schuift de wolk voorbij de maan

zwart, zwarte maan,

volle zwarte maan van de nieuwe lente

de bloesems rijpen in de witte sneeuw

ver weg de schreeuw van tijd

als het vioolconcenrto van Max Bruch

ay, amor tu eres mi religion

tu eres luz, tu eres mi luna

por siempre -

Op 9 februari 2007 kwam ik na enkele omzwervingen via een asiel in Spanje,   een baasje die het niet zag zitten en een opvang in Flobecq bij mijn baasjes.  Ik was de eerste adoptiehond uit Spanje bij de baasjes.  Ik kon het direct goed vinden met het grote witte pluizenbeest Tosca en het enerverend klein mormeltje Ike.  In juli 2007 werd ik plots heel erg ziek en mijn pootjes zwollen op en mijn haar viel uit.  Ik kon zelf niet meer lopen en eten.  Baasjes brachten mij ver weg en een lieve mevrouw die mij na een weekje er weer bovenop bracht.  De baasjes namen mij telkens mee als er een nieuwe galgo uit Spanje kwam.  Ik was heel fier dat ze mij kozen om mijn nieuwe vrienden welkom te heten.  Ik kon het zo goed stellen met Tosca dat ze mijn liefste vriendin werd.  Af en toe werd ik nog eens ziek omdat die vervelende mijt in mijn bloed zat maar de baasjes hielpen er mij doorheen.  Ik mag ook mee op wandel met baas.  Tof hoor.  Toen gebeurde in december 2008 iets heel raar.  Tosca was al een tijdje heel erg ziek en kon niet meer eten.  Op een avond heeft ze mij helemaal schoongelikt en een dikke knuffel gegeven.  Toen wist ik het: Tosca vertrok en ik mocht op haar zetel zitten.  Ik heb dagenlang getreurd om mijn goede vriendin.  Maar het hondenleven gaat verder en de kleintjes hebben mij nodig.  Ik mag van de baasjes ook helemaal alleen ’s nachts op het grote huis letten.  Daar ben ik fier op hoor.  Nu ben ik een beetje de “mama” van alle honden in huis.    Ik vind het zalig die drie jaar bij de baasjes.  Een pootje van Luna voor iedereen.