Archief

Zondag 18 april

Uitgeslapen en het is nu 21 graden om 08u30. Gisteren hebben we van Goedele en Steven vernomen dat ze vandaag voor de eerste keer met de mobilhome er op uit trekken, kwestie van wat ondervinding op te doen. De tweeling zal deze namiddag dan ook samen moeten slapen in één bed, ben eens benieuwd! Het zal wel mooi weer zijn in het thuisland vermoeden we, gisteren was het bbq en vandaag een dagje speeltuin. De lente is dus definitief in het land!

De problemen in de luchtvaart zijn blijkbaar toch nog niet helemaal van de baan en voor Maria en Godelieve is het dus afwachten of ze deze week kunnen vertrekken naar Turkije en naar Tenerife. De spanning blijft! Maar ook een beetje voor ons, ik lees op internet dat een tweede vulkaanuitbarsting nog tot de mogelijkheden behoort. Maar we blijven positief en willen op 30 april voet aan grond zetten in Zaventem!

Deze namiddag doet zich een elektriciteitspanne voor in de drukke straat met menige shops en restaurants. Maar iedereen blijft er rustig bij, de deuren blijven openstaan en de verkopers zitten op straat en wachten …… . Helaas kan de voetmassage niet doorgaan omdat er geen warm water is, dus nemen we een volledige massage aan de overkant van de straat waar wel de lichten branden. Een lekker uurtje ontspannen dus! Het verkeer blijft ons steeds weer verbazen. Twee schoenen liggen op de grond, dit om parkeerplaats te reserveren voor een bromfiets. Alhoewel, is er geen plaats, dan parkeren ze toch gewoon midden op de straat ….. niemand die zich daar aan ergert! Ook de politie maakt geen opmerking en rijdt er in een boog omheen. Toeterend baant elk voertuig zich een weg doorheen dit kluwen. Het blijft de moeite dit schouwspel gade te slaan.

Zaterdag 17 april

Het weer is matig warm, 22 graden. We maken een wandeling doorheen Sanxiang met Emily en na het limoensap als apéritief lunchen we in een ééntalig Chinees restaurant. We kunnen nu gebruik maken van iemand die vertaalt, dus proberen we dit uit. Buiten zwemmen de vissen en de garnalen nog rond en na de bestelling en een korte wachttijd voor het klaarmaken kunnen we dit samen met de sint-jacobsschelpen opeten. Verser dan dit is niet mogelijk, rechtstreeks van het water op het vuur. In de namiddag nemen we de bus en rijden zo naar ZhuHai. Haar wassen en volledige massage van 1 uur voor 3 euro voor ons beiden, wie kan beter? Jack Lee nodigt ons uit op een koffie, en ja, dat laten we niet voorbij gaan. We eten er een westers dessertje bij, nl. een flan met caramelsaus! In dit nieuwe koffiehuis/restaurant kennen ze wel de prijzen, een koffie kost hier 2,80 euro en dan nog zonder een koekje. Maar we kunnen het niet ontkennen, deze koffie smaakt heerlijk, ook al omdat het geschonken is in een mooie kopje en niet in een kartonnen beker.

Rond 19 uur willen we de bus terug nemen, maar helaas, busje komt niet….! Dus nemen we de taxi en voor 5 euro staan we na een half uur weer voor de deur van ons appartement.

Door een skype met de Dorpsstraat vernemen we dat Aiko en Lou enkele fijne vakantiedagen aan zee hebben doorgebracht. Het was er wel koud maar toch zonnig.

De dag zit er op en we hebben nog een rustige avond met een dvd.

Vrijdag 16 april

Deze morgen heb ik aan Erik moeten vragen welke dag het is, ik kan dat hier soms niet meer volgen, de dagen lijken erg op mekaar. Het is dus de voorlaatste vrijdag dat we hier zijn en vandaag 14 dagen later landen we in Zaventem. Tenminste, dat hopen we toch. We hebben gisteren op internet kunnen lezen dat in IJsland zich een vulkaanuitbarsting heeft voorgedaan en dat de luchthavens van West-Europa gesloten zijn omwille van een wolk met stofdeeltjes die over deze landen trekt. Zo zie je maar dat natuurrampen plots heel wat kunnen veroorzaken , maar we verwachten geen hinder meer over 14 dagen en alles zal dus wel verlopen zoals gepland.

Hoe langer we hier zijn, hoe meer we ook te weten komen over dit land. Blijkbaar wordt hier niet teruggedeinsd om kinderen te kidnappen en dit over heel China en dit kan drie redenen hebben. Ten eerste is het om deze kinderen als koopwaar aan te bieden en om een bedrag te innen, ten tweede maken ze deze kinderen gehandicapt en worden ze ingezet om te bedelen, dus als beroepsbedelaars, en ten derde worden bepaalde organen weggenomen en verkocht. Het bestaat dus nog echt. Hier zie je ook verschillende volwassen bedelaars en we vernemen dat dit een georganiseerde groep is. Sommigen hiervan zijn inderdaad gehandicapt, maar anderen zijn soms maar half aangekleed in echte lompen en slapen op straat. En natuurlijk, als vreemdelingen hier worden wij vaak aangeklampt. Als we dan in gezelschap zijn van Chinezen geven zij iets maar willen niet dat wij dat ook doen. Zijn ze hiervoor beschaamd?

Gisteren heeft het een hele namiddag en avond geregend maar vandaag is het droog en niet veel warmer dan 20 graden. De weersomstandigheden zijn hier zeer wisselvallig en gaan van warm naar vochtig naar eerder fris. De overgang van lente naar zomer kent hier ook zijn grillen, net zoals bij ons in maart en april.

Woensdag 14 april

De vermoeidheid is helemaal verdwenen en alles loopt weer zoals voorheen. Alleen het probleem met het fototoestel is nog niet opgelost. De kinderen van Iris zijn ziek en dus ga ik alleen naar de markt wat op zich geen probleem is, alleen kan ik niet naar de fotozaak.

Op internet vernemen we dat in China een grote aardbeving is geweest, maar dat is ver van hier en gelukkig hebben wij niets ondervonden. Via skype met Goedele en zo via haar gsm hebben we oma kunnen geruststellen.  Zij had het ook gehoord op het nieuws van 13 uur. Dus in België, niet ongerust zijn.

Voor het avondeten doen we nog het terrasje aan van de Taiwanese man. Het limoensap is fris en hier kennen ze ook ’happy hour’ ! We hebben ons fototoestel met alle benodigdheden bij en vragen hem of hij hier iemand weet die ons kan helpen. Natuurlijk, iedereen is hier erg behulpzaam. Na een hele tijd komt hij terug en inderdaad, het fototoestel laadt weer op. In de adaptor was iets verbrand en normaal gezien is dat weggooien, maar hier is het open gemaakt en hersteld voor één euro en 50 cent! Door de zware regen in Shangri-La was er een sneeuwlawine naar beneden gekomen en dat was de oorzaak van de elektriciteitspanne. En dat terwijl het fototoestel die nacht lag te laden ….. . OK, in China maken ze dus nog alles en is het niet alleen een wergwerpland!

Maandag 12 april

Onze laatste nacht is kort. We staan op kwart voor zes en om kwart na zes vertrekken we naar de luchthaven. Bye bye Yunnan, de zuidwestelijke Chinese provincie die grenst aan Myamar en Laos. De steden Kumming, Dali en Lijiang bieden een enorme verscheidenheid aan cultuur, typische klederdrachten en oude stadsdelen. Shangri-La grenst aan Tibet en ademt deze specifieke sfeer uit. We hebben gewandeld in de zon en in de sneeuw; in bewondering gestaan voor de terrassen met een grote verscheidenheid aan landbouw en ons klein gevoeld bij het hooggebergte van de Himalaya. Na deze vakantie beseffen we dat vele Chinezen soms dagen na mekaar moeten reizen om een kort bezoekje te brengen aan hun familie en dan meestal in minder gunstige omstandigheden dan wij hebben gedaan. Geen vliegtuig en geen comfortabele bus, maar meestal rechtstaand in de trein omdat zitplaatsen te kostelijk zijn. Maar voor ons was dit een gelegenheid om vele prachtige panorama’s te zien en stops in te lassen om deze op foto vast te leggen.

We nemen in Lijiang het vliegtuig naar Shenzen, en krijgen als extraatje Kumming als tussenstop. Och ja, we zijn het onderweg zijn nu toch gewoon en maken er geen punt van. En vanaf nu gaat alles heel vlot. Met een luxecar komen we al korterbij en een taxi brengt ons eindelijk tot bij het appartement. Het is nu 14u30. Als eerste op skype zien we de kinderen in de Dorpsstraat en daar staan ze klaar om te vertrekken naar zee. Nog een mooie week van de paasvakantie! Enkele minuten later komt een belletje uit de Gildenstraat. ‘Moeke, vake’, Sep en Jomme kruipen bijna in het scherm en de kusjes nemen we graag in ontvangst. Flint vertelt fier dat hij mama nu een beetje helpt. Met kleine beetjes vernemen we van Goedele dat ze toch nog veel pijn heeft en ze hoopt de dokter te mogen geloven dat het vanaf woensdag snel zal beteren. En dat hopen wij uiteraard met haar!

We hebben sinds gisteen een probleem: de batterij van ons fototoestel laadt niet meer op en dus moet ik morgen op zoek hier. Ik hoop dat ik op Iris kan rekenen om te vertalen, want hoe ik dit in lichaamstaal zou moeten uitleggen dat weet ik niet.

We maken het deze avond niet te laat, we hebben wat nood aan een flinke nachtrust.

.

Zaterdag 10 april

Om 08u20 vangt onze busreis aan naar Shangri-La, gelegen aan de grens van Tibet.  Deze stad is in 2000 ineens van naam veranderd en heette vroeg Zhondian. We reizen ditmaal met een agentschap en blijven dus de hele tijd met eenzelfde groep samen, wel allemaal Chinezen en ook met een zeer spraakzame Chinese gids.  Spijtig dat we het niet kunnen verstaan maar de belangrijke zaken worden door Emily vertaald.

Bij een eerste sanitaire stop maak ik nu kennis met hurkwc’s naast mekaar, het is weer wat anders.  We rijden door een zeer mooi bergachtig landschap met de besneeuwde toppen en het uitzicht lijkt vaak op een postkaart.  Voor we een oude brug moeten overrijden wordt door de gids gevraagd uit te stappen en te voet over te steken, alleen de ouderen mogen blijven zitten.  We kijken eens rond en zien geen ouderen, dus we stappen af.  En nu blijven we met de vraag zitten ……. was dit voor ons bedoeld?  Bij een volgende halte naderen we de bekende Tijgersprongkloof, een 16 km lange kloof uitgesleten door de Yangtzerivier.  De bus rijdt ver de kloof in naar een van de beroemdste rotsblokken en van hier schijnt de beroemde tijger het water te zijn gesprongen om aan zijn jager te ontkomen.  Hier heeft de kloof haar naam verdiend.  We maken een hele mooie wandeling van 5 km verder langsheen het water en de prachtige flank van de berg.  Het landschap en de monumenten laten ons kennis maken met Tibet en we bezoeken het Songzanlin-klooster waar momenteel 900 monniken wonen en waar de tempel dateert uit de 17^de eeuw.  Hier is het verboden foto’s te nemen en we hebben respect voor deze religie.  De Boeddha’s in alle vormen en kleuren kan je hier terugvinden, en de tempel is versierd met allerlei gekleurde doeken en dit geeft een zeer speciaal effect. 

De avond valt stilaan en we dineren bij  een Tibetaanse familie met hun gebruikelijke vormen van animatie voor toeristen.  Hier zijn we dus echte toeristen en we ondergaan dit.  Om half tien nemen we onze intrek in het hotel, wat afgelegen en bijna helemaal in hout. Het is hier ijskoud, geen verwarming in de kamer, enkel een verwarmde matras.  We zijn moe en na een kattenwas zoeken we ons bed op.  We nemen de twee dekens bij mekaar en liggen kort bijeen om warm te krijgen.  Morgen is er een nieuwe dag!

Zaterdag 10 april

Zondag 11 april

Rond 3 uur horen we het water gieten!  Erik staat op en zoekt naar licht, maar helaas ….. geen elektriciteit.  Goed dat de gsm bestaat en dat beetje licht geeft de oplossing.  Om 6 uur wordt er op de deur geklopt, we moeten opstaan.  En ….. nog geen elektriciteit en dus ook geen licht en het is buiten nog pikdonker.  Bij een volgende klop op de deur wordt er een kaarsje binnengebracht en daarmee moeten we het dus doen.  We zoeken alles bij mekaar want we checken hier nu uit.  Het gezamenlijk ontbijt gebeurt dus ook met kaarslicht, dus laat het mij romantisch noemen …… al is het eten niet echt wat ik lust.  Erik en ik houden het elk bij 2 groene hardgekookte eieren.  Blijkbaar is dit probleem hier niet eenmalig want in elke kamer liggen kaarsen en onze Chinese busgenoten maken er ook geen punt van.  Dus wij ook niet!

Vanaf nu vangt onze terugreis aan maar ondertussen hebben we nog een tweetal stops onderweg.  De eerste stop gaat naar het geografisch park Pu Dacuo aan de voet van de Himalaya waar we ons elk voorzien van een dikke jas en een zuurstofspuitbus.  We gaan dus de hoogte in….!  De bus voert ons naar 3 verschillende stops waaruit we kunnen kiezen, en we gaan voor de middenste.  Dit is een wandeling op vierduizend meter hoogte langsheen  een meer en grasland en gaat over 4,5 km. Momenteel is het grasland heel dor maar in het regenseizoen zal het hier prachtig groen zijn.  De buffels en paarden lopen hier vrij rond en zijn op zoek naar al wat eetbaar kan zijn.  We doen het heel rustig en af en toe, als we voelen dat het hoofd wat licht wordt en de spieren stram, pompen we wat zuurstof bij. Dit is wel een echt avontuur, maar we genieten ten volle van het mooie landschap.  De sneeuw is kortbij en door de zon krijgen we hier een adembenemend zicht.  De eekhoorntjes huppelen met ons mee en zijn helemaal niet bang, ze lopen ons gewoon voor de voeten. Na anderhalf uur zien we de bus staan en moeten we nog juistgeteld 110 trappen doen.  Hier trappen we wel op onze adem en is de zuurstof meer dan welkom.

Onze laatste stop is een bezoekje aan een minderheidsgroep waar vooral houtbewerking en schilderen op doek hun grootste bezigheden zijn.  Hier wonen nog 16 families.

De terugreis verloopt vlot en de meeste Chinezen slapen.  Na 4 uur in de bus zijn we terug in Lijiang waar we morgenvroeg het vliegtuig nemen naar Shenzen.en in de namiddag zullen we weer in Sanxiang toekomen.

We hebben deze keer een heel speciale binnenlandse reis meegemaakt met uiteenlopende bezienswaardigheden en zelfs een beetje avontuur. En we hebben er van genoten!

Vrijdag 9 april

Onze nachtrust is niet zo best geweest, Erik heeft last van de reizigersziekte.  Hopelijk zal het met de medicatie iets beter gaan en de beste remedie is heel zeker een dagje vasten.

Vandaag zijn onze geleide bezoeken vooral aan de oudere dorpjes van de Naxi  en die zijn gelegen aan de voet van de sneeuwberg.  Deze bevolking was in het verleden niet zo’n sterk ras en daarom werd dit dorpje gebouwd rondom beschermd door gebergte en deze plaats biedt vooral zuivere lucht.  Lijiang is gelegen 2460 meter boven de zeespiegel en de Snowmountain is 5569 meter hoog.  Tot op heden is er nog niemand in geslaagd deze berg te beklimmen, ondanks de vele pogingen.  De Naxi is één van de minderheidsgroepen en telt ongeveer 300000 leden.  De grootste groep in China zijn de Han-Chinezen.

De streek is zeer zanderig en door de wind en de warmte momenteel heel droog en hierdoor is de plantengroei momenteel zeer arm.  Het eerste dorpje dat we bezoeken is niet gewoon aan buitenlandse toeristen, via reisagentschappen vind je deze bestemming niet terug.  De wegjes zijn uitgesleten en moeilijk berijdbaar, maar voor hun koeien en paardjes is dit geen probleem. De huizen zijn bijzonder schamel en wat me opvalt is dat ook hier weer de mannen tijd hebben om samen te zitten in een schaduwrijk plekje.  Ze bieden hun paardjes aan aan de weinige Chinese toeristen om een wandelingetje te maken doorheen hun dorpje, dit is dan ook een bron van inkomsten.  Wij volgen te voet en klimmen hogerop tot we de mooie witte berg helemaal kunnen bewonderen.  Geen enkel geluid geraakt tot hierboven, alleen de vogeltjes zingen hun mooiste lied.  Je zou zeggen: het is hier zalig ….. maar dan toch alleen maar om even te vertoeven denk ik en niet om hier te leven.  Hier is echt niets te merken van westerse invloed!  Het volgende dorpje geeft weer een heel ander beeld.  Er is een aardbeving geweest in 1996 en er resten nog enkele overblijfselen.  De overige huizen zijn vernieuwd en nu wordt het skelet gebouwd helemaal in hout en zonder schroeven of nagels.  Alles is verbonden met houten spieën zodat er een lichte beweging mogelijk is en met grote rotsblokken werken zij het verder af. Bij de aardbeving zijn een 300-tal mensen omgekomen. Buiten enkele navolgingen van Boeddha zijn de meesten onder de Naxi aanhangers van de natuur en de geesten en bij het dorpje zien we dan ook een grote totempaal.  Enkele andere dorpjes zijn al helemaal toeristisch getint en de kraampjes met zilverwerk en hun gekleurde stoffen worden snel bemand.  Het toeristische hoogtepunt zijn wel de zomermaanden en hier zie ik aan de restaurants overal buitenterrasjes, dus echt en alleen voor toeristen want zoals we al weten schuwen Chinezen heel erg de zon.  Ik eet ’s middags een echte lekkere sandwich met tonijn bij een Italiaan en daarbij een goeie koffie.  Dat smaakt ongelooflijk!  Het Chinees in de straat zijn lokale snacks en daar blijk ik toch liever af.

We bezoeken nog een plaatselijk museum met verschillende voorwerpen uit het verleden.  En terecht wat Erik zegt: ik kan ook een museum openen met al mijn gerief dat ik thuis liggen heb!

De blauwe regen is in volle bloei en als wij zeggen dat Japanse kerselaar ook bij ons groeit beweert Emily dat het Chinese kerselaar is.  Ok, daar discussiëren we niet over, we zijn tenslotte in China.

Onze dagreis eindigt rond 15u30 en Erik kan een dutje goed gebruiken.  Deze avond eten Emily en ik een kleine maaltijd en we gaan vroeg slapen  We hebben via skype met Goedele contact en zijn blij te vernemen dat het met beetjes vooruit gaat.  Goed nieuws dus. Morgen vertrekken we om kwart voor 8 naar Shangri-La, en zitten we weer voor 4 uur op de bus.  Shangri-La ligt op 3200 meter hoogte en hopelijk hebben we geen last van zuurstof tekort.