Archief

Donderdag 15 januari 2009

De Belgische winter hebben we gehad in een prachtig wit sneeuwtapijt en met heuse koude temperaturen. Blijkbaar is het 12 jaar geleden dat we tot – 22° gedaald zijn. Dus zo typisch Belgisch is het ook weer niet. Maar met de zon op de fijne witte takjes van de kerstbomen krijgen we een prachtig winterlandschap.

Maandag 5 januari rijden we naar Maasmechelen, door koopjesjagers gekend als en echt modecentrum. En koopjes zijn er …. het is dan ook begin januari. ’s Avonds rijden we door naar Maaseik en gebruiken we de bongobon voor een charmeweekend, gekregen van mijn oud-collega-directies uit onze scholengemeenschap. In hotel ‘Van Eyck” genieten we van een rustige nacht en dinsdagmorgen van een uitgebreid ontbijt.

En dinsdag, om 11 uur, schuiven we aan in de Minderbroederskerk voor de tentoonstelling van het beroemde Terracottaleger van Xi-an. We bewonderen 14 originele levensgrote beelden uit de enorme collectie van de eerste keizer van China, samen met een schat aan grafgiften en we beluisteren de hele geschiedenis. Deze Limburgse stad leeft in de ban van de Chinese keizers, overal hangen de affiches van deze unieke tentoonstelling verspreid en je kan het zo gek niet bedenken, maar ik zie een restaurant dat reclame maakt met een Xi-ankoffie. Wat dat ook moge wezen? Deze tentoonstelling brengt ons weer wat dichter bij China. Onze tweede reis is geboekt, we vertrekken op 2 maart en keren terug op 4 mei. Tijdens deze periode willen we dan ook Xi-an bezoeken met het wereldberoemde ‘Terracottaleger’, vandaar deze eerste kijk in Maaseik.

Dinsdag 16 december

Nu zijn we even uit de running geweest: geen internet op hotel zonder betaling! We wachten dan maar tot in de luchthaven, daar lukt het gratis.

Zondagmorgen om 10 uur vertrekken we vanuit ZhuHai met de ferry naar HongKong en ditmaal geen kotszakje nodig … dankzij de goeie pillekes.

Om kwart voor twaalf nemen we onze intrek in het hotel Regard Kowloon en we logeren er op de 12^de verdieping. Ja, hoog zijn de buildings hier allemaal! Na wat uitpakken en wat rusten maken we een korte wandeling in de onmiddellijke omgeving. Om halfzeven rijdt Paul Lau met ons door de drukke straten richting waterkant. Door nauwe straatjes, bezaaid met vis- en seafoodverkopers banen we ons een weg naar een door hem gekend restaurantje en na een korte tijd wordt de bestelling opgediend. Toch weer speciaal…. dit zouden we alleen nooit gevonden hebben. En om af te sluiten zitten we op een mooie decemberavond op een terras, genietend van een irish-coffee en tussen een bont gezelschap van bezoekers uit alle windstreken.

Maandag is onze shoppingdag, toch ten minste om te kijken, want in ons valies kan niets meer bij. Helaas, want hier zijn de koopjes al volop aan de gang.

Met een plannetje slenteren we doorheen HongKong en de variatie is enorm! Van de mooie sjieke winkels met de grote gekende merken komen we langsheen de straatjes waardoor je jezelf een weg moet banen doorheen de standjes en de massa kijkers/kopers. Wie HongKong kent weet dat je er zeker de jademarket, de ladiesmarket en de Templestreet moet gezien hebben, het zijn de typische winkelcentra waar je allerlei chinese snuisterijen kan vinden en dan met hoofdzaak de copy-artikelen. Overal word je aangesproken door voornamelijk Indiërs die je zowat vanalles kunnen verkopen en dat gaat van een maatpak tot een copywatch. Na een tijdje schud je enkel nog maar nee en moet je gewoon doorlopen. Ik weet niet aan wie deze mensen iets kunnen kwijtraken? Zelfs echte catalogi met Rolex, Delvaux en weet ik veel bieden ze je aan en daaruit maak je dan je keuze. Ze hebben het blijkbaar allemaal!

Wij hebben HongKong nu wel gezien van het zuiden tot het noorden, te voet proef je de echte sfeer en kan je al dan niet genieten van hun lokale eetstandjes. En middenin deze gezellige drukte kan je even verpozen in een groene long met zitbanken verscholen tussen de mooie planten en bij hoogspuitende fonteinen.

En ja, we krijgen toch wel honger en lunchen met een goeie Italiaanse spaghetti. Wat kan dat toch smaken! Als afscheidsdiner eten we ’s avonds echt westers, met lamskoteletjes en steak, en we denken al aan morgen …………..

Dinsdagmorgen vertrekken we om 7u30 naar de luchthaven, 40 minuten rijen met de taxi. Alles verloopt er vlot en we kunnen in de lounge op internet en hier worden de laatste mailtjes naar de kinderen gestuurd. We zijn op terugweg……

Na 11 uur en 40 minuten vliegen landen we in Amsterdam …. 1 graad onder nul en mistig. We voelen de winter! Vlug willen we overstappen op de vlucht naar Brussel, maar dat is buiten het weer gerekend! Alle vluchten naar Brussel zin vandaag gecanceld wegens mist, helaas, er zit niets anders op dan maar de trein te nemen. Hier mag ons avontuur nu wel eindigen …we hebben toch de afspraak om deze avond de kindjes nog te zien! Met een telefoontje wordt Sven verwittigd dat het Brussel Centraal wordt en niet Zaventem en dit met een groot uurverschil.

We rijden door het donkere koude winterland met hier en daar een eenzame verlichte kerstboom. Geen verblindende kleurrijke kerstverlichting meer …….

Om twintig over 8 rijdt de trein het station binnen, ook hier met vertraging en …. geen mist te zien! Om 9 uur zetten we onze benen onder de tafel in de Dorpsstraat en we genieten van de echte en enige Belgische frieten met beafsteak. Waren we nu toch al vergeten hoe dit kan smaken? De slapende kindjes krijgen hun eerste zoentje en morgenmiddag halen we ze allemaal af aan de schoolpoort. En dan zijn we uitgenodigd in de Gildenstraat….. wat hebben we uitgekeken naar deze momenten!

Moe maar voldaan slapen we in ons eigen bed in de Bergstraat en denken dat ons avontuur hier eindigt …. tot om half vijf de bel gaat en 4 politiemensen aan onze deur staan. Hebben wij iets gehoord of gezien in onze tuin? Onze buurman heeft hen opgebeld dat hij iemand op zijn terras heeft gezien. En wij, wij zijn dus klaarwakker en pakken om half zes onze valiezen uit en elk cadeautje dat we tegenkomen krijgt weer zijn eigen geschiedenis.

Zaterdag 13 december

Vrijdag 12 december is het laatste contact met Sunway, Erik heeft de lunch met 7 personen en na een evaluatie komt de uitnodiging om terug te keren.

Zaterdag hebben we een laatste breakfeast met Iris en maken we nog een ‘zomer’-wandeling doorheen Sanxiang.

Onze persoonlijke zaken pakken we in en sorteren: wat hebben we in HonKong nog nodig en wat blijft in de gesloten valies tot in Westrode.

Alles wat door Sunway is gekocht wordt in dozen geladen, enkel nog wat nodig is voor het ontbijt van morgen blijft in de kast. Het wordt kaal in het appartement ……..

Na de lunch nemen we de bicycle en we brengen nog een bezoekje aan de strawberryfarmer. Dus toch …. de dieprode aardbeien groeien nog weelderig en is het hier, ook al spreekt men van winter en koude, inderdaad toch nog altijd zomer! We mogen ze vers plukken om te proeven en ze zijn super lekker en zoet! Denk dan maar eens aan die aardbeien bij ons rond deze kerstperiode……..

De zon hebben we reeds verstuurd naar België, hier is het wel warm maar bewolkt. Hopelijk komt ze ginder vlugger toe dan de verstuurde kaartjes uit België. Blijkbaar zijn er verjaardagskaartjes al eind november verstuurd en helaas nog steeds onderweg. Maar, hier verneem ik dat zelfs een kaartje uit HonKong tot 2 maanden kan duren vooraleer het in China toekomt. Maar het gebaar telt en ik geloof vast dat ze ooit hier zullen aankomen.

Morgen nemen we de ferry van ZhuHai naar HongKong om 10 uur en ’s avonds om 18u30 hebben we een afspraak in de lobby van het hotel met Paul Lau, een vroegere zakenrelatie van Erik.

Ons avontuur in China is bijna voorbij en we zetten er geen punt achter maar we besluiten met een komma.

Woensdag 10 december

Om 5 uur ben ik wakker en ik besef het, vandaag ben ik 56. Met die 6 erbij schuif ik stilaan naar de 60 toe. Niet dat ik hiervan wakker lig, maar toch gaan mijn gedachten nu weer via thuis. Ik mag me echt wel gelukkig voelen met wat ik in ons gezin bereikt heb. Met mijn 2 dochters ben ik wel in de minderheid, mijn man, mijn zonen en mijn 5 kleinzonen hebben in aantal een sterke sprong vooruit. Maar goed, met mijn meisjes schiet ik bijzonder goed op en samen trekken we er soms eens op uit, vrouwen onder mekaar hé. Met mijn zesenvijftig jaar voel ik me ook absoluut nog niet oud, maar is het niet zo dat ‘oud zijn’ relatief is en afhankelijk van de leeftijd die je zelf hebt?

Deze morgen ben ik uitgenodigd door het bedrijf voor een morning-thé en dat samen met Erik, Iris, Isabella en haar ouders.

Wat zei ik, 56 jaar is niet oud? Toch ga ik voor een gezichtsbehandeling, ik wil er goed uitzien om thuis te komen. Niet dat alle rimpels moeten verdwenen zijn hoor, ik zou anders niet meer op mijn vader lijken en dan zou ik mezelf niet meer zijn. ’t Is alleen maar dat het zo ontspannend kan zijn en helemaal niet duur.

De lunch is bij Isabella thuis met haar vader als kok. Isabella is van maandag thuis uit Frankfurt en heeft een verjaardagscadeautje bij, maar hoe kan zij weten dat ik chocolade lust?

We drinken Duitse champagne, maar voor Chinezen die geen alcohol drinken is het te straf en voor de anderen is het niet straf genoeg. Dat zijn dan diegenen die Chinese witte wijn drinken, in onze termen saké genoemd, en 54° heeft. Dus worden onze papieren bekertjes nog eens bijgevuld en toasten we op mijn verjaardag.

Om 16u30 komt de chauffeur mij halen en ik weet niet waarvoor. Verrassing!

Om 17u30 vertrekken we naar ZhuHai, Erik, Isabella met haar ouders en Justin, een vroegere collega van Erik die juist nu op bezoek is. In het restaurant wacht Tracy ons op met een mooie ruiker bloemen, twaalf rozen en dat betekent geluk voor elke maand. Chinezen zijn toch straf in hun wensen! In dit restaurant is het buffet en kan je kiezen uit een aanbod van Chinees, Japans en westers eten. Ik sta het mezelf toe en schuif na een tijdje toch maar aan voor een beafsteak, medium gebakken, weliswaar zonder frietjes, maar het smaakt. Half tien vindt de jeugd te vroeg om naar huis te gaan en we storten ons in het nachtleven van China. Dit is onvoorstelbaar! In een karaokebar, heel geliefd door de Chinezen, zitten we in een ruimte voor ons alleen, met een kanjer van een TV. Rond tien uur komen er nog een tiental collega’s toe met een ruiker bloemen en een magnum fles zoete champagne. Dit was dus afgesproken spel! Erik bestelt een glas whisky en dan is het normaal dat iedereen hetzelfde drinkt. Ongelooflijk hoe Chinezen hun dranken mengen! De fles wordt in een karaf gegoten en de whisky wordt dan aangelengd met flessen zoete limonades. In een grote schaal met ijsblokjes staan een tiental fijne buisjes, zoiets als reageerbuisjes, met elk een andere kleur drank en dit blijken dan weer cocktails te zijn. Wat zijn ze toch verliefd op kleuren en lichtjes! De hapjes volgen mekaar op, maar daar kan ik niet meer van meegenieten, genoeg is genoeg! Ik krijg de indruk dat iemand aan de geluidsknop zit want het zingen wordt alsmaar luider en gelukkig hebben ze geen nederlandstalige nummers en kan ik zo aan een optreden ontsnappen. Pokeren en zingen, dat is het uitgangsleven van de Chinese jeugd, ik ben blij dat ik het eens kan meemaken maar het hoeft zeker niet alle dagen! Om 23 uur doven de lichten en verschijnt op het scherm ‘Happy birthday’ en deze tekst kennen ze natuurlijk allemaal. Een grote taart me kaarsjes (6) wordt binnengereden en ik weet niet meer waar ik het heb tussen al deze Chinese uitbundige jeugd, en ik word 56! Ondertussen hebben ze toch al iets meer van mijn naam onthouden en verandert Anja in Anje …. ze zijn op goeie weg!

Om half één zijn we dan toch eindelijk thuis en een laatste liedje van Flint doet ons weer denken aan thuis. Voor ons is de verjaardag voorbij, maar als ik Steven mag geloven zullen zij die nog 6 uur vieren, dus drink dan maar op mijn gezondheid!

De vele e-mailverjaardagswensen hebben me deugd gedaan. Bedankt aan allen die aan deze dag hebben gedacht!

En deze Chinese verjaardag zal ik zeker nooit vergeten!

Zondag 7 december

Zaterdag 6 december: Aiko, Lou en Flint tonen fier hun gekregen geschenkjes. En …. Flint heeft zijn tutjes meegegeven voor de baby’s van China. Zullen wij ze hier ergens terugzien???

Een late skype met Dominique uit Amerika. We vergelijken Amerika met China en we vinden toch wel een aantal gelijkenissen, zo leven beide continenten graag buitenshuis. Daarom vinden Chinezen het in België zo triestig, de winkels zijn ’s avonds dicht en er valt op straat niets meer te beleven. Het zijn diezelfde avonden die wij zo koesteren voor de rust en de gezelligheid binnen!

Zondag: het wordt zoal een gewoonte om samen met onze buren te ontbijten en nu nadien rijden we naar een marktje. Je kan nooit raden wat Erik daar koopt …. zaad van 4 verschillende soorten sla. Als die allemaal goed komen zullen wij misschien ook kunnen markten….!

Ons dinner samen is in een heel andere locatie gelegen in de bergen. Het restaurant is gebouwd met allemaal aparte kamers in een grote ronde rond een ruime binnenkoer. Als je roept op een aangeduid punt in het midden krijg je een mooie echo, heel speciaal! De hete soep warmt ons op, want het is fris buiten en verwarming binnen is in China niet gebruikelijk.

Met een blik in de keuken zien we in grote aarden potten kleine soepkommen staan die op deze manier verwarmd worden. We beschouwen dit als ons laatste avondmaal met onze HongKongse buren en zij zorgen voor vuurwerk, al is het op kleine schaal!

Donderdag 4 december

Ik kom zonet van de dokter, neen, niet voor mezelf, maar voor het dochtertje van Iris. Ik hoop maar dat wij hier wel en gezond blijven, want niemand spreekt hier een woordje engels en moeten wij dus, indien nodig, noodgedwongen naar de nabijgelegen stad ZhuHai.

Privacy kennen ze hier niet, de dokter zit in een grote ruimte waar ook patiënten zitten aan een infuus en daar tot 3 à 4 uur in de zetel ondertussen TV kunnen kijken. Een volgende patiënt staat gewoon bij jou te wachten op zijn consultatie. De voorgeschreven medicatie is hier ook verkrijgbaar in een kleine apotheek. Kelly heeft 8 medicijnen nodig, waaronder een spuitje, en alles samen kost het 3,5 euro, doktersvisite inbegrepen. Voor mij is deze dokterspraktijk een klein ziekenhuisje waar je terecht kan voor alles wat niet dringend is. Het is niet zoals wij een doktersbezoek kennen, maar het is hier heel proper en dat stelt wel gerust.

In China rijzen de appartementen uit de grond. Waar je ook kijkt, overal staan nieuwbouwen in uit bamboe gemaakte stellingen. Naast elke bouwwerf staan meerdere containers waar de werknemers tijdelijk verblijven en deze woonsten verhuizen mee naar elke nieuwe aanneming. Zeven dagen op zeven zie je het krioelen van werknemers op één werf en de werken beginnen en eindigen met het op- en ondergaan van de zon. Van vooruitgaan gesproken ……..

Maar het verkeer blijft hier uiterst gevaarlijk. Vandaag staat een gemachtigde opzichter, gewapend met het stopteken om de kinderen van de school de drukke straat veilig te laten oversteken en wat gebeurt er … luid toeterend baant zich een auto tussen de kinderen terwijl deze verschrikt opzij springen. Nochtans, politie is hier een vertrouwd beeld in de straat, maar wat hun echte functie is kan ik niet zo direct merken. Hier is nog veel werk aan de winkel!

Vandaag zien we het nieuws op VRT en de recessie die ook in China de gevolgen doet voelen. Voor de vele arbeiders die uit het noorden hier komen werken in de bedrijven is dit niet zo goed en of de directe toekomst er zoveel beter uitziet????

  

Woensdag 3 december

Vandaag komt de Sint op school bij ons kindjes. Spannend, ik ben benieuwd naar hun verhaal. Na het ontbijt worden we naar de markt gevoerd, Iris, Erik en ik. Deze markt is helemaal buiten en in meerdere straten. Ik ben hier al meerdere keren geweest, maar voor Erik is het bijzonder, dus is hij met het fototoestel in actie. En, ondanks dat er geen escargots te koop zijn, vindt hij het toch de moeite om eens mee te komen. Hier wordt ook krokodillenvlees verkocht en zie je hoe ze ratten helemaal sectioneren om ze nadien als voedsel te verkopen. Een grote kat, gewogen 2,5 kg. wordt hier in een zak gedaan en wordt ook verkocht om op te eten. Ik vind dit toch maar griezelig.

We moeten even wachten op de shuttlebus en nemen een kijkje in een kindergarden. De kleutertjes hebben geluncht en moeten nu elk op een bedje tot 14 uur, en inderdaad, in meerdere klassen zien we hoe 470 kleuters moeten slapen, of toch tenminste stil blijven liggen. Met een blik in de school merken we ook dat daar wel echte discipline heerst, alles staat netjes op orde.

Deze avond Sep en Jomme gezien. Ze zijn beiden een beetje ziek en worden door Griet, de kinesiste, behandeld tegen de slijmen. Maar aardappelen met broccoli lusten ze wel, hun gezichtjes zien zo groen als hun groene slab. Wat zijn ze toch schattig!

Het verhaal van de Sint op school horen we van Flint, Lou en Aiko; ze zijn super enthousiast en dat de Pieten op het dak moesten bevrijd worden door de brandweerwagen hebben ze elk in hun eigen taaltje kunnen vertellen. Deze ervaring zal hen zeker nog lang bijblijven! Super idee van de school!

  

             

   

Vrijdag 28 november

Twee emmertjes water halen …. dat zie je hier aan de natuurlijke voorraad water uit de bergen waarvan de inwoners hier hun kruiken komen vullen. Het is gelegen midden in de natuur, weg van huizen en straten. Dit moet je weten, anders vind je dit nooit. Mijn HongKongse buren leren mij zo het echte leven van de Chinees kennen. Ik heb hier al meer gezien van het dagelijkse leven dan Erik die al zovele malen in China is geweest, maar ik laat hem wel meegenieten van de beelden die ik hier en daar toch de moeite vind om vast te leggen. Zo zie ik op de markt toch weer iets nieuws: in welke pot moet je dit dier klaarmaken?

Donderdagmiddag voor de eerste keer skypen met Mini-Virgo. Van wie de laptop is weet ik niet, maar spreken lukt ook niet, er is iets mis met hun geluidskaart en dus wordt het chatten. Ik kan me al voorstellen hoe het er in de studio dan aan toe gaat! Ik hoop dat het vandaag misschien wel lukt, ze halen er Ann, de specialist bij en misschien krijg ik zo een eerste blik in de nieuwe studio??

Via Facebook hou ik me op de hoogte van wat er zoal gebeurt tussen familie en vrienden. Leuk om te doen, leuk om te lezen. Bij ‘de redactie’ volgen we het journaal en andere programma’s zoals Terzake, Volt, enzovoort. Zo blijven we ook bij van wat zich in ons landje afspeelt, al is het altijd met enige vertraging. Maar het meeste dierbaar is de skype met de familie en de toegestuurde foto’s van de kindjes!

                  



           

              



        



              

Woensdag 26 november

Dinsdag heb ik me door Iris laten overhalen voor een gezichtsmassage. Twee uur en een kwart later kijk ik vluchtig in de spiegel. Ik denk echt dat nu al mijn rimpels zullen weggevaagd zijn, maar toch ben ik ergens opgelucht dat ik mezelf nog herken. Stel je voor….! Mensen lief, en dat allemaal voor 9 euro, een plastiek bekertje met warm water inbegrepen. Nu begrijp ik waarom al de Chinese madammen er zo jong blijven uitzien, zij doen dit minstens om de twee weken. Ook de Hong Kongse dames komen daarvoor naar China, want blijkbaar is het bij hen een stuk duurder. Ik denk er al aan om een nieuwe afspraak vast te leggen voor volgende week. Heerlijk ontspannend!

Op de markt wordt ik geconfronteerd met vissen op het droge, maar of het zo moet?? In ondiepe bakken liggen ze triestig te kijken en te happen en stil op hun zijde om toch maar onder dat klutske water te blijven, want bij te veel bewegen wippen ze op de grond. Maar hier wordt toch verse vis verkocht! Iets verder worden de eieren per gewicht verkocht en niet per stuk zoals bij ons. Maar eieren heb je hier dan ook in alle formaten, dus keuze te over. Maar waar ik op de markt niet kan aan weerstaan is de verse ananas. Hij wordt helemaal geschild zodat hij klaar is om op te eten. Hmmm, lekker zoet en sappig, echt lokaal fruit hier en gerijpt door de zon!

Vandaag is er een stralende zon in een hemelsblauwe lucht. Ons appartement heeft een tuintje en naar Chinese normen prachtig gelegen want vanaf 11 uur in de voormiddag is het volledig overschaduwd. Maar dat is buiten mijn normen gerekend, ik die zo graag in de zon mijn boekje lees. Dus, ik verhuis naar de vijver, nee niet in badpak, alhoewel de temperatuur het zeker toelaat, maar dat zou te confronterend zijn, toch in een topje en een short. Terwijl ik geniet van deze voor mij zomerse dag, zie ik de Chinezen hier in echte winterkledij, maar wel met de paraplu zich beschermend tegen de zonnestralen. Zo zie je maar wat de zon kan betekenen.