Archief

Zaterdag 24 oktober

Gisteren geskypt met Wim uit Congo Kinshasa. De wereld wordt klein!

Vandaag zijn we op bezoek bij een plaatselijke imker. Na wat rondrijden zien we langsheen de weg een aantal bijenkasten staan en een groot plakkaat dat we na vertaling verstaan:‘honing te koop’. Ik zeg wel, bijenkasten, maar naar onze normen goed voor stoofhout. De stand omvat een veertigtal volkeren, het standje met vloeibare honing, waarbij ook nog enkelen met raten in, vertoont een 10-tal verschillende smaken van telkens 1 kg. De honing is voornamelijk afkomstig van bloemen uit de naburige bergen. En wie zou er meer kunnen geïnteresseerd zijn dan een bieboer uit Westrode? Na vertalingen komt Erik te weten dat ‘honing maken’ overal zowat gelijk loopt. Het imkersmateriaal is ietwat eenvoudiger dan bij ons; slingeren zal iets langer duren want het is telkens per 2 ramen wat bij ons gebeurt met 12 stuks per keer. De kasten op zich kunnen ondanks de grote reten wel blijven gebruikt worden gezien de steeds hoge temperaturen. En wat kan een imker nog meer dromen dan eens proeven van deze honing? De smaak is inderdaad anders door de plaatselijke bloemendracht. En het ene plezier is het andere waard: de driver en Isabella krijgen elk een pot voor 50 RMB of 5 euro. (Bij ons kost de honing 8 euro/kg).

En nu doen we nog vlug iets aan ons probleem: ons boter is op. Ja, afstand speelt in China geen rol, want na 20 km rijden vinden we uiteindelijk de oplossing.

Donderdag 23 oktober

Gelukt: we hebben oma in Grimbergen gehoord én gezien dankzij Sven met zijn laptop.

Wat een belevenis, zij is 84 jaar oud en kan nog meegenieten van deze technische vooruitgang. We zijn er dankbaar voor! Het is voor mij al een wonderlijk iets alsof je de stem naast je hoort, alhoewel de klank uitzonderlijk wel eens durft uit te vallen. Maar hoe kan het ook anders als je merkt dat er op sommige momenten meer dan 11 miljoen mensen op skype online zijn.

Met Michel is skypen vandaag ook gelukt. We brengen de groeten over aan de jachthoornblazers die vanavond repetitie hebben.

Hieruit maak je de keuze voor je menu: wil je graag krekels of maden als hapje, of lust je één of andere vis?

Woensdag 22 oktober

Een berichtje vandaag om niet ongerust te zijn als je enkele dagen niets van me hoort. Blijkbaar wordt dit blog veelvuldig bekeken en wordt er gehoopt op dagelijks nieuws, maar soms zou ik enkel maar in herhaling vallen.

Nu ik toch aan de praat ben wil ik nog iets vertellen. Onlangs zaten we aan tafel met het kozijntje (6 jaar) van Isabella, hij zei niets maar keek heel bedenkelijk. Fluisterend stelde hij haar de vraag: ‘Is this the Father Christmas and gives he the presents?’ Het doet me denken aan onze kinderen als zij een neger zien: ‘Is dat zwarte Piet?’ Al is dat nu al bijna normaal dat ook deze mensen in onze dorpen rondlopen. Een reden te meer om te denken dat het ‘witte ras’ hier nog zeer vreemd is.

Weet je ook dat, in een restaurant bij theedrinken, je eerst zelf je afwas moet doen? In de eerste thee die nog niet veel heeft getrokken en die je krijgt in je kop, doe je de afwas van je sticks, je kopje en je lepel en dan gooi je die thee in een voorziene kom. Het is dus altijd uitkijken wat je tafelgenoten doen vooraleer je iets eet of drinkt!

En België, Belgica of Belgium kennen ze hier niet, maar als je van Be-li-cheu spreekt dan knikken ze heel begrijpend en met beide duimen omhoog gebaren ze dat je welkom bent! Maar niemand hier die Eddy Wally of Eddy Merckx kent, wie toch in sommige vreemde landen echte Belgische monumenten zijn.

Maria heb ik enkele malen via skype gehoord en vanaf vandaag zet ze voor de eerste maal haar camera in werking, maar ….helaas, ik zie ze niet en ik hoor ze niet meer. We blijven oefenen tot het lukt!

Vanavond tijdens het dinner met Mr. Bei in een local-seafoodrestaurant krijgt een gesprek een persoonlijke en emotionele toets. Hij vraagt aan Erik om in het management te zetelen van het bedrijf, dit om Europa te vertegenwoordigen zoals er ook al een Japanner is. We krijgen de uitnodiging om ,of langer te blijven of om terug te komen voor een onbepaalde tijd. Erik heeft hier direct op geantwoord dat we de kinderen en kleinkinderen niet te lang willen missen, maar dat we na deze periode zullen evalueren en dan verder zien. Ondanks wat we beslissen wil Mr. Bei benadrukken dat de vriendschap blijft bestaan. Hij haalt zoiets op dat er kan heen- en weer gereisd worden. Maar we zien wel.

Aiko en Lou kunnen we even spreken en Flint en de tweeling zien we via skype. En misschien lukt het straks met oma!

Dinsdag 21 oktober

Een tweede lokale markt: nog iets vuiler! Hier hebben ze ook huisraad en kledij. Toch ben ik blij dat ik zoveel kleren heb meegebracht en niet heb betrouwd op de lokale mode, ik zou me er absoluut niet goed in voelen, ook al kennen ze me hier niet.

Hier heb ik dingen gezien die ik nog nooit zag: blauwe en zwarte eieren en wat nog veel interessanter is, hier verkopen ze ook bijen. Wel een reuzenras als je het mij vraagt. Ze zitten in een zak met wat raten erbij. En misschien interessant voor het thuisfront: in een fles witte wijn doe je een groot aantal bijen en na 2 jaar kan je dat dan drinken! Maar ik weet niet waar het goed voor is of naar wat het smaakt, maar het ziet me er maar een raar drankje uit!

Nu weet ik dat mijn Hong Kongse buurvrouw Iris heet.. Zij spreekt het uit als ‘Eilis’ en dit zet me aan het denken: waarom een naam met een ‘r’ in als je ze niet kan uitspreken?

China is een land met grootse getallen en daarom wil ik deze informatie graag meedelen:

• 11.000 karakters bevat hun schrift en één woord bestaat meestal uit 1 tot 4 karakters. De pennenstreken van kalligrafie is ons allemaal bekend, je treft ze overal op aan.
• 1 kind elke twee seconden komt ter wereld door het grote aantal Chinese inwoners.
• 431 km per uur is de topsnelheid van Shanghai’s Maglev-trein.
• 24 miljoen kippen worden per dag verorberd.
• 1000 nieuwe auto’s worden per dag verkocht in Beijing, waar nauwelijks nog een auto bij kan.

Een interessante tip voor wie ooit China bezoekt: privacy bestaat niet echt. De meeste toiletten zijn hurktoiletten en wc-papier is zeldzaam. Zorg dus dat je altijd tissues bij hebt, en die gooi je na gebruik in een voorzien vuilnisbakje. Proper????? Hier kan je niet echt zeggen dat je op ‘je gemak’ zit. Gelukkig is het op het appartement voor ons normaal!

Zondag 19 oktober

Vrijdag ga ik winkelen, maar oei, ik ben vreemd gegaan. Ik neem eens een andere weg terug van de supermarkt en ik denk de juiste richting wel te weten. Hierbij stel ik vast dat mijn oriëntatie niet de beste is, alle straten lijken op mekaar en de winkels hebben naar mijns inziens allemaal hetzelfde opschrift (wat waarschijnlijk helemaal niet waar is). Maar ik vind nog nergens een herkenningspunt. Wat een verschil te voet of met de auto, met de auto keer je om en je rijdt terug, maar te voet is het een hele weg en het is hier bloedheet. Dus zit er niets anders op dan mijn pasje tevoorschijn te halen en een fietskarretje te nemen, richting appartement. Een lekke band onderweg kan mij niet hinderen, van hier weet ik opnieuw de weg.

’s Avonds nodigt Isabella ons uit in het Spa-Centrum. Een massage van kop tot teen en van meer dan 3 uur lang maakt dat ik me herboren voel. Ondertussen krijgen de voeten van Erik een volledige verzorging en terwijl hij op ons wacht drinkt hij zijn theetje.

Zaterdag is het rustdag en lekker weertje om buiten wat te lezen. En vandaag is het gelukt om met Lia te skypen. Misschien maandag van op de school?

Een buurvrouw uit Hong Kong heeft al meerdere malen heel lief gezwaaid en komt tot bij ons. Ze nodigt ons uit om morgen samen te ontbijten in een nabijgelegen restaurant en we zullen klaarstaan om 09u.

Zoals het op een zaterdagavond hoort gaan we ook uit; met 4 mensen uit Sunway nemen ze ons mee op sleeptouw naar de ‘Barstreet’. We komen voorbij een reusachtig groot plein waar onnoemelijk vele Chinezen op de grond zitten om te kijken naar een megagroot scherm waarop een film wordt vertoond en de klank slaat je om de oren door luidsprekers waar je heel Westrode mee doet beven. Het valt ons op, de mannelijke Chinezen dragen allemaal wit, dat staat feestelijk. Aan de rand van het plein hangen de sportievelingen aan de rekken en fitnessen ze op velerlei toestellen. In de barstreet worden we overspoeld door karaoke-toestanden aan weerszijden van de straat. De Chinese zangers en zangeressen kwelen tegen mekaar op! En wat ik me ook afvraag, is er nog plaats voor meer lichtjes voor de eindejaarsfeesten? Ik kan het me niet voorstellen.

Alle terrassen staan open, de temperatuur is 26 graden. Op de tafel staan meerdere potten met dobbelstenen, dus het spel kan beginnen. Het is dobbelen of pokeren, ik weet het niet. Het wordt plezant en de groep groeit aan, er komen nog twee werknemers van Sunway aangewaaid. Hoe vinden ze ons tussen zoveel volk? Zoals de gsm hier aan de oren plakt kan bellen helemaal niet duur zijn. Ie-de-reen belt of wordt opgebeld. Maar we verstaan er niets van….. en soms lijkt het echt of ze wel ruzie maken, maar dat is eigen aan hun taal. Op de tafel verschijnen de snacks: nootjes, warme oesters, gekookte kiekenpoten, maïskolven, watermeloen, …… En, in tegenstelling van bij ons, zij laten al hun lege flessen op de tafel, dat staat chique als je veel kan drinken! Gelukkig is hun bier maar fluitjesbier van 4°. Wij kunnen beter! Om 23 uur hebben we het voor bekeken en gaan we slapen.

Zondag 09u worden we opgepikt door het gezin uit Hong Kong: vader, moeder, dochtertje en zoontje. Elke zondag ontbijten zij in een restaurant waar ze goeie koffie hebben. We maken kennis met dit gezin en spreken af om dit over te doen. Gezellig en inderdaad goeie koffie!

De mevrouw spreekt ook engels maar is niet zo goed te verstaan. Misschien zijn we aan mekaar gewaagd?! Maar morgen om 08.25 sta ik klaar en ga ik met haar naar een plaatselijke markt met de shuttle-bus. Goed, zo leer ik het traject kennen en hoef ik me geen zorgen te maken hoe ik het moet uitleggen. Misschien moet ik toch maar een woordenboek meenemen… . En hoe zal ik weer bekeken worden? Soms denk ik dat ik hier niet alleen de getuige, maar ook de oorzaak van een ongeluk zal zijn. Fietsers en bromfietsers blijven maar achterom kijken .

Na de middag nemen we een duik in het zwembad hier in de compound. Zalig!

Vandaag zijn de jachthoorns naar De Panne. En waarom denk ik daaraan? Terwijl de dames in een tearoom die appeltaart met ijs en slagroom eten zitten wij hier aan de vissekoppen en rijstsoep. Hiervoor zou ik nu even willen ruilen….!