Archief

Vrijdag 2 april

Een stroom van toeristen uit Macau en uit Hongkong merk ik hier op in Sanxiang. Grote mercedessen met het stuur aan de rechterkant rijden hier af en aan en de dames én heren bezetten massaal de kapsalons, de restaurants en de massagesalons met pedicure en manicure. Hier valt dit weekend geld te verdienen voor de Chinezen en goedkoop gediend zijn door de toeristen. Het Paasweekend is reeds ingezet en duurt in die twee gebieden tot en met dinsdag. China daarentegen kent enkel morgen en maandag vrij, zowel de bedrijven als de scholen.

De zon is niet meer van de partij, het regent hier en af en toe valt er een fikse bui.

Morgenvroeg om 9 uur vertrekken we naar Jiexi, meer dan 400 km rijden. Deze stad ligt iets noordelijker en ten oosten van Sanxiang en die buurt zoeken we dan een dorpje op. De temperaturen voor dit weekend vinden we op internet en het zal er niet te warm zijn, tussen 15 en 21 graden en geen regen, dus lange broeken aan maar geen paraplu! Twee auto’s van het bedrijf zullen ons voeren, ik weet nog niet juist wie er allemaal meegaat, dus staan we morgenvroeg voor een verrassing.

En dit is wat deze drie dagen nog in petto hebben, verrassingen!

Maandag keren we terug naar Sanxiang en dinsdagmorgen om 5 uur staat er weer een auto voor de deur, deze keer voor een zevendaagse trip naar het zuid-westen van China, de grens met Tibet.

Donderdag 1 april

Wie heeft zich in de maling laten nemen? Hier kennen ze geen aprilvissen maar wel veel vissenkoppen die nog naar adem liggen te happen. Weet je dat vissenkoppen hier duurder zijn dan al het andere van de vis, het is een delicatesse, … zeggen ze.

In het restaurant staat een huisaltaartje waar steeds een rood lampje brandt en altijd staat er een schoteltje met appels bij. Voeding is in China een zeer belangrijk element. De godheden hebben hun plaatsen binnen en elke godheid heeft een eigen functie. De veelheid aan goden beantwoordt dan ook in de eerste plaats aan de noden van de mensen. Een welvarende handel, een gezond leven, een goeie familie …… Wanneer ik vraag of ik een foto mag nemen wordt er eerst gebeld voor toelating. Het altaar heeft een centrale plaats in elk huis en wordt met zorg en eerbied behandeld. Ik word bevoordeeld en mag deze belangrijke plaats vastleggen.

Woensdag 31 maart

Vandaag een mooie warme lentedag waarbij een zacht briesje zorgt voor de nodige afkoeling. De Chinese kalender geeft vandaag de 16^de aan en dit is één van de twee data per maand waarop de Chinese religie wordt beoefend. Aan elke shop en aan elk restaurant zie je 3 brandende wierookstokjes die soms vergezeld zijn van groenten, fruit, vis, vlees en een kopje met water. De echte ceremonie bestaat tegelijkertijd in het verbranden van speciaal hiervoor gekocht papier en dit gebeurt eveneens buiten aan de deur en, eens alles is opgebrand, is de ceremonie ten einde. De straten van Sanxiang zijn doordrongen van de wierookgeur, de business is verzekerd!

China, het land van blokkades! Nu ondervinden we ook al problemen met Google en onze mails die we versturen met Hotmail geraken niet tot het thuisfront. We zullen ons voorzien en werken met webmail van Telenet, we willen onze contacten toch niet verliezen.

Als apéritief drinken we een glas limoensap op het ons bekende terrasje en we krijgen gezelschap. Een jong meisje komt bij aan ons tafeltje zitten maar kan amper met ons spreken. Uit haar weinige engels verstaan we dat ze 17 is en ze wijst naar een kapperszaak. Ze is dus één van de vele jonge meisjes die vele uren moeten werken voor kost en inwoon en daarboven een armzalig hongerloontje..

Ooit heb ik eens gelezen dat papieren zakdoekjes in China van groot nut kunnen zijn en ja, ik kan het beamen. Op het kleinste kamertje heeft zo’n zakdoekje meestal twee doeleinden, eerst hou ik het voor mijn neus om de stank ietwat af te remmen en als tweede gebruik ik het als toiletpapier. Zo’n hurktoestanden in de vrouwentoiletten zijn toch echt niet proper en het ergste van al zijn nog de vuilbakjes zonder deksel waarin alle gebruikte papier en andere dinges je aankijken. Dus altijd goed voorzien van een ‘pakje’ zakdoekjes…….en ‘op je gemak zitten’ is hier niet van toepassing!

We zijn nu in de Goede Week en in de Gildenstraat wordt de paasboom gezet. Mooi toch voor de kindjes!

En met Paasmaandag is het hier Allerheiligen!

Dinsdag 30 maart

Aan Louisa en Rudolf: proficiat met de aankoop van de laptop. Je ziet, gepensioneerde pc-gebruikers zijn in opmars!

Gewone dagen rijgen zich aan mekaar en worden onderbroken door skypers en mailers, altijd tof om iemand te horen en te zien of iets te lezen.

Onze binnenlandse trip heeft al wat vorm gekregen en zal waarschijnlijk bestaan uit 2 delen. Het eerste gedeelte is van nu zaterdag tot maandag en houdt een bezoek aan de hometown van Mr Bei in. De naam van het dorpje is me nu nog onbekend maar bestaat uit een 2000 inwoners en zij dragen allemaal de naam Bei. Ik weet niet wat ik me hierbij moet voorstellen. Het is nog gelegen in deze provincie Guangdong en is niet zo ver, amper 00 km hiervandaan. Ja zo spreken ze hier over afstanden en vinden ze dit helemaal niet ver. Daar blijven we tot maandag. Dan zijn er plannen om dinsdagmorgen te vertrekken naar Yunnan, een provincie in het Oost-Westen van China met als hoofdstad Kumming. Hier doen we verschillende steden aan en zullen we kennis maken met een aantal minderheidsgroepen. Deze reis zou een 6- of 7-tal dagen duren. We nemen onze pc mee en trachten de blog aan te vullen, tenminste als we overal internetaansluiting vinden, waar ik helemaal niet zeker van ben.

Vandaag heb ik bewondering voor de creaties bij de bakker. De taarten en taartjes zijn oogverblindend door de felle kleuren die ze gebruiken, maar of ze er daardoor smakelijk er uitzien…..? De grote verjaardagstaarten zijn een luchtige biscuit, overvloedig versierd en kosten tussen de 3 en de 5 euro, al naargelang de grootte. Bij elke verjaardag MOET zo’n taart, dat is hier de gewoonte. Ook de kinderen nemen zo een verjaardagstaart mee naar school om te verdelen onder de klasgenootjes. Ik stel me dit al voor ……. taart, crème, chocolade ….. wat een geknoei!

Zondag 28 maart

We kunnen uitslapen! Of dat denken we toch, want om 07u45 belt Mandy om te vragen waar we blijven, maar Erik herinnert haar aan de afspraak van 08u30. Sorry sorry, typisch Chinees, van zenuwachtigheid heeft ze heeft zich van uur vergist! De morning-thé heeft plaats in een groot restaurant met een self-service systeem. Alle mogelijke Chinese gerechten maar geen brood, kaas of hesp te vinden. Wel kan je kiezen uit kippenpoten op verschillende wijze klaargemaakt. Wij krijgen een VIP-room. Dit is een ruimte waar we uit de drukte ontsnappen en rustig kunnen samen zitten; dit maakt het wel handig om toch met het povere engels dat zij spreekt een gesprek te kunnen hebben. Maar ’t is waar, hoe meer ze spreekt hoe beter we haar kunnen verstaan. Oefening baart kunst, dat ondervinden we hier op korte tijd. We vernemen ook dat hun onderlinge conversaties zelfs gebeuren in verschillende dialecten die in niets op mekaar lijken en kunnen doorgaan voor verschillende talen. Ingewikkeld! Rond 10 uur nemen we afscheid en wandelen we onder een warme lentezon, het kwik geeft 28 graden. Het terrasje met één tafel en twee stoelen wacht op ons en genietend van het frisse limoensap kunnen we ‘mensen kijken’, en dat er wat te zien is kan ik je verzekeren. De shortjes bij de jonge meisjes kunnen niet kort genoeg zijn, maar wel worden daaronder zwarte nylons gedragen en dikke warme botten. Rare smaken toch, die Chinezen. De Taiwanees maakt voor ons een broodje klaar, belegd met beaf, sla, tomaten en ajuin en vraagt hierover onze mening. Deze ‘smos’ bevalt ons zeker als snack en zodus zal hij vanaf nu ook een ‘sandwich-club’ verkopen. Iets na 12 uur is de highschool gedaan en komen de studenten in trossen buiten op zoek naar goedkope restaurantjes. En die zijn er zeker te vinden: 0,85 euro voor een maaltijd: een volle kom rijst met stukjes gesneden kip. Eén van die studenten waagt het toch om ons de tot nu toe bekendste vraag te stellen: ‘Where are you coming from?’ We moedigen hem aan en komen zo toch tot een kort gesprekje en ook hier geldt de regel: praktiseren maakt de kunst tot spreken.

We nemen een rustige namiddag met onze leesboeken. ‘ Avonds vinden we dat we vandaag toch al Chinees hebben gegeten en de goesting naar frieten brengt ons naar de Mac Donalds.

We sluiten af bij de kapper en om 20 uur hebben we Goedele, Steven en Flint op skype. De tweeling slaapt, blijkbaar een beetje ontregeld door het zomeruur. Op datzelfde tijdstip krijgen we een signaal uit de Bergstraat en zien we de hele familie Robberechts Marcel mooi naast mekaar op het scherm. Lisa en Jana vinden het reuze ons te zien en ik ben er van overtuigd dat Gert één dezer dagen een webcam en toebehoren zal aankopen, skype heeft hij trouwens al geïnstalleerd.

Zaterdag 27 maart

Om 7 uur in de morgen staan we klaar voor de schoolreis. Het is raar, maar ik ben een beetje zenuwachtig. Ik weet wat dit betekent, zo een hele dag met de kinderen op stap, alhoewel ik nu toch alleen maar toeschouwer ben! Aan de schoolpoort staan maar liefst 15 bussen te wachten en in totaal meer dan 750 deelnemers, kinderen en volwassenen. Maar nog geen enkele juf te zien….. De organisatie is overgenomen door een reisagentschap en de juffen hebben enkel een lijst met de namen per bus. Uiteindelijk is het 8 uur als we vertrekken. De reisleidster doet haar best om zeker niet te zwijgen, dus de hele rit is voor ons letterlijk chinees. Uit de reacties kunnen we opmaken dat er spelletjes met de kleuters gedaan worden en bij elk goed antwoord krijgen ze een potlood of een latje. We krijgen ieder een flesje water en een petje, maar dat laatste hebben we niet echt nodig want de zon geraakt niet door het zware wolkendek. Twee uur later brengen we een bezoek in een park waar de kinderen zelf goudvisjes kunnen vangen in een vijver om mee te nemen. Succes verzekerd, ware het niet dat deze visjes zich verschuilen onder de bruggetjes. De lunch nemen we in een megagroot restaurant waar we met ons aantal nog niet eens een vierde van de plaatsen bezetten. De kleuters vinden het stil zitten aan de tafels maar niks en lopen rond en staan op de vensterbanken. Maar geen probleem, de moeders zorgen er voor dat ze wel eten en lopen er gewoon achter met de bordjes. Hier gaat het voor mij wel iets te ver en ja, misschien is dit wel wat men noemt beroepsmisvorming. Maar ik moet het laten gebeuren …. .

Onze laatste stop is in de zoo van Ghuangzhou waar we ruim de tijd krijgen om de dieren op te zoeken. We wandelen door de zee en tussen de vissen in een glazen tunnel, de moeite waard en als afsluiter krijgen we een show met dolfijnen en zeeleeuwen zoals wij het kennen in Brugge in het Dolfinarium.

Na nog twee uur rijden in een veel stillere bus is onze schoolreis voorbij. Vermoeiend maar toch interessant. En niet te vergeten: vanaf zondag zijn we 6 uur later dan in België, daar wordt het zomeruur ingesteld.

En morgenvroeg om 08u30 hebben we morning-thé met Mandy en haar gezin

Donderdag 24 maart

Het is een winderige nacht geweest en het voelt koud aan in de morgen, amper 15 graden. Toch doet de zon een zwakke poging om alles wat op te warmen en we krijgen de temperatuur tot 20° en de wind zwakt geleidelijk af. Ik zou wat inkopen moeten doen want zaterdag gaan we op schoolreis! En zoals het hoort, bij een schoolreis horen toch wat snacks en een snoepje! De kleuterschool van Karim, het zoontje van Iris organiseert zaterdag een reis waar enkel kinderen kunnen meegaan die vergezeld zijn van een ouder, de andere kleuters hebben een gewone schooldag. Iris heeft ons het voorstel gedaan om mee te gaan en dat doen we, we betalen per persoon 18 euro en de reis gaat naar een dierenpark in Guanghzou, anderhalf uur rijden hiervandaan. Ik ben echt eens benieuwd wat dit zal zijn, al zijn schoolreizen mij niet onbekend. Hoe zal ik me hierbij voelen….?

Woensdag 24 maart

28 graden en geen zon. Bij ons zouden we zeggen: ‘het is laf’, maar hier is dat zeer goed verdraagbaar en aangenaam om in te wandelen. Er dreigt geen regen of geen onweer. Ik waag me wat verder van de deur en ga een kijkje nemen bij de rijstvelden. Bij het korter komen zie ik dat alles al is uitgeplant en het veld wordt nu vol water gepompt uit een nabij gelegen gegraven greppel. Met de blote voeten in het water zet de boer zorgvuldig zijn laatste plantjes recht. Hier ben ik ver van het lawaai en echt op den buiten. De boer en de boerin lachen me toe en het is geen probleem als ik foto’s maak, maar ze verstaan is hopeloos! Terecht, ze mogen fier zijn op hun werk. De akkers liggen er proper bij, maar daarnaast is het een echte ramp. Ook hun huisje is zeer pover maar toch hangt er altijd en overal was te drogen. Chinezen zijn proper op zichzelf en dat moet ik geloven.

Iris doet inkopen bij de apotheker en uit één van de schuifjes haalt de mevrouw wat droge kruiden uit. Ze worden gewogen met een handweegschaaltje en nadien gaan ze in een zakje. Als ik wat uitleg vraag zijn dit gedroogde bloemen, de ene soort is voor de soep en de andere is om af te koken en het vocht dient dan om op je huid te smeren. Goed voor gevoelige huid! Waarom je het ene mag opeten en het andere niet is me een raadsel. Ik zie daar ook de hoeven liggen van een bambi en dit is ook voor de soep. Blijkbaar worden die zacht bij het koken en dat zal ook wel voor iets goed zijn. Hier eten ze echt alles op!

Dinsdag 23 maart

Vandaag koop ik bonen van 50 cm lang, ze lijken wel te groeien aan de lopende meter. Vermoedelijk zijn ze gemakkelijk te plukken, want ik veronderstel dat ze wel aan staken groeien.

Op onze terugweg van de markt heb ik bezoek van een mooie vlinder op mijn t-shirt en Iris vindt het een foto waard. Op onverwachte dingen moet je hier altijd voorbereid zijn en dus is het fototoestel nooit ver weg.