Archief

Vrijdag 30 oktober

Iris is vandaag een hele dag naar HongKong voor business. Haar moeder en een zus zijn hier in haar appartement en deze morgen gaan Erik en ik samen met hen voor ‘breakfast’. Ik had gisteren beloofd om hen te gidsen naar ons dagelijks koffiehuis, want zij zijn niet echt thuis hier in Sanxiang. Zover is het dus gekomen … ik gids in China! Gelukkig spreekt ook de zus een woordje Engels, want de moeder kan enkel Kantonees. Terwijl we daar aan tafel zitten merken we in de buurt en man die ook niet van Aziatische afkomst is en na een tijdje brengt de dienster een briefje ‘need help?’. We kijken zijn richting uit en bedanken hem voor de aangeboden hulp, maar we trekken onze plan met onze HongKongse tolk. Dat gaat zo, vreemdelingen trekken hier mekaar aan en van waar ze ook komen, en zijn ze zwart of wit, er wordt meestal vriendelijk geknikt. Blijkbaar denken velen hier dat wij ofwel Amerikanen zijn ofwel Australiërs. Ligt Europa hier dan zover vandaan…..?

Om 13 uur heb ik weer een afspraak met hen voor de lunch, ik durf het niet weigeren om mee te gaan. Ze zijn zo vriendelijk en och ja, ze hebben zo een moeilijke periode achter de rug, het is de eerste keer dat de moeder buiten komt sinds haar echtgenoot is overleden.

Lunch of theetime, ik weet op den duur het verschil niet meer. We sluiten af met een irish-coffee of zoiets dat er toch op lijkt en om 15 uur brengt de auto ons thuis. Ik bedank voor de uitnodiging voor vanavond, zo tot driemaal toe per dag op restaurant vind ik iets te veel van het goede. Wij eten gebakken patatjes met tomaten en varkenvlees; én met mes en vork!

Woensdag 28 oktober

Het is nu 9u45 in de voormiddag in België. Wat zou ik graag deze dag hebben geruild voor een dagje Londerzeel. Flint en Lou treden vandaag op voor de grootouders, en op dit moment is het feest zeker volop aan de gang. Helaas, we kunnen er dit jaar niet bij zijn! Ik weet uit het verleden dat dit één van de hoogdagen in de kleuterschool is, met heel veel voorbereiding, stress op de dag zelf, maar ook met veel voldoening nadien. Al zijn de grootouders niet altijd een uitbundig enthousiast publiek op het moment zelf, de reacties nadien zijn zoveel duidelijker. Hier in het verre China leef ik met ze mee en vol verwachting ben ik naar de foto’s die we spijtig genoeg maar pas zullen kunnen bekijken als we terug thuis zijn.

Vorig jaar hebben de kleuterleidsters het grootoudersfeest uitgesteld en een winterwandeling georganiseerd. Ondanks het regenweer waren we toch heel erg dankbaar dat we het konden meemaken.

En nu kijken we al vooruit naar het schoolfeest, daar zullen we de optredens zeker niet missen!

Ondertussen is het hier al na 17 uur en staan de ouders en grootouders op wacht voor de schoolbusjes, zij brengen de kinderen thuis na weer een lange woensdag.

Na de middag, wel 20 uur Chinese tijd, komt Flint in beeld, met een spinnenweb op de wang getekend, een overblijfsel van het grootoudersfeest ….. ‘Ja, het was leuk, maar jullie waren er niet hé. Waarom blijven jullie zo lang in China?’ Tja, wat kan ik daar op antwoorden….. Net voor we gaan slapen heeft ook Lou nog wat te vertellen en samen met Aiko danst hij voor ons, zijn grootouders. Zo kunnen wij vandaag toch ook een beetje genieten …. we hebben ze alle vijf gezien, ons kleine jongens!

Dinsdag 27 oktober

‘Made in China’.

Vandaag heb ik gezien hoe hier aan kopie wordt gewerkt. Een aantal scheerapparaten worden aangekocht, en met de verpakking gaat Iris naar een centrum waar je je absoluut niet veel moet van voorstellen: 2 personen en 3 computers waarvan de derde enkel wordt gebruikt door toevallige passanten voor spelletjes.

De originele verpakking wordt onder de scanner gelegd en dan begint op het scherm van de computer het werk aan de kopie…..: de kleuren worden veranderd en de originele naam wordt weggegomd voor een nieuwe naam. Zo simpel is het …. met het juiste computerprogramma een werkje van niets. Nergens staat vermeld dat het een Chinees product is en alle tekst is Engelstalig. Dat de Chinese mevrouw deze vragen gewoon is dat merk je direct, ze stelt geen vragen, integendeel, zij zoekt naar de mooiste en meest aansprekende kleuren en design en ze is zeer hulpvaardig zodat het resultaat haar klant tevreden stelt. Met een aantal geprinte voorbeelden trekt Iris nog deze week naar een klant ergens in HongKong en zal, na eventuele aanpassingen, een definitief ontwerp meekrijgen op een disc. En dit allemaal kost haar 45 euro. Via een agent heeft ze contact met een bedrijf voor het maken van deze apparaten en binnen de kortste keren ligt dit kopie-artikel in de HongKongse winkels, goedkoper en bijna niet te onderscheiden van de originele! Dus om een centje bij te verdienen ……. durven doen!

Toen ik de laatste keer bij de kapper was stonden ze weer met zo’n 5-tal rond mij en toch iemand die één woordje engels sprak: babyhair … beautiful! Of ik daar nu zo gelukkig mee was….? Ze trok bij zichzelf een haar uit en legde het op mijn hoofd, uiteraard gaf dat een groot verschil, eerst al in kleur maar ook in kwaliteit. Hun pikzwarte haren zijn dik en stug. Ook de meeste baby’tjes hier hebben een pikzwart hoofdje met soms echt al lange haren. Als ik dan denk aan onze tweeling, inderdaad dié hebben babyhaar!

Vandaag heb ik het geluk van enkele kindjes te mogen fotograferen, en de moeders en vaders poseren hun baby’tjes fier…! Maar bij één foto hoop ik niet te shockeren, tja, …. zo is het nu eenmaal in China!

Zaterdag 25 oktober

Emily haalt ons op om 13 uur en op onze vraag gaan we met de (lijn-)bus naar ZhuHai. Het is gemakkelijk, deze bus, nr. 11, stopt daar waar je wacht en je hand opsteekt om te doen stoppen…. . Deze bus kost 3 RMB voor de afstand die wij moeten afleggen tot aan de border van ZhuHai. Van daar gaan we te voet de border over en nemen de stadsbus nr. 6. Hier is verschil in bus en als gevolg verschil in prijs: een bus met airco kost 2.50 RMB en één zonder 1.50 RMB en dit is ongeacht het aantal stopplaatsen. Zitplaatsen hebben we niet meer, maar komt het door het verschil in huidskleur of is het de leeftijd die meespeelt, er komen zitplaatsen vrij voor ons. Hiervoor bedanken we vriendelijk, zo oud voelen we ons nog niet en we blijven ons vasthouden aan de lussen bovenaan.

Eerst gaan we op zoek naar de Jusco, het Japans grootwarenhuis. We kopen er ons brood dat alleen daar te vinden is en het meest gelijkt op het onze in Westrode. Onze voorraad zal volstaan tot het einde van ons verblijf hier en goed dat we kunnen beschikken over een diepvriezer in ons appartement.

De zus van Emily heeft een kapsalon geopend, nu net één maand geleden. Hiervoor is een serieuze financiële inspanning geleverd van 160.000 RMB (= 16.000 euro). Zeer veel geld, geleend bij vrienden en kennissen. Om dit te kunnen terugbetalen moet ze dagelijks 700 RMB (= 70 euro) ontvangen en, als je weet dat een wasbeurt 10 RMB en een knipbeurt 20 RMB kost kan je uitrekenen hoeveel klanten er dagelijks moeten over de vloer komen. Als ik dit even zou omrekenen in ons klein landje, dan komen we met 2 klanten per dag al bijna aan voldoende. De nieuwe zaak is dan ook helemaal niet vergelijkbaar met een kappersalon bij ons. Ik tel daar niet minder dan 11 massage-/wastafels en dagelijks 8 personeelsleden. We doen haar een plezier en krijgen er ook onze beurt, we willen bijdragen aan haar financieel probleem want tot op vandaag kon ze maar rekenen op gemiddeld 400 RMB per dag.

Jack Lee wacht ons op en we zijn uitgenodigd in zijn appartement voor het maken en eten van Dim Sum, een typisch Noord-Chinees gerecht dat we kennen van de restaurants. Het appartement is nog vrij nieuw en voldoende groot voor het aantal inwonende personen, nl. hijzelf met zijn echtgenote, zijn zoon van 9 en zijn moeder.  De inrichting heeft weer de echte Chinese invloed en daarmee bedoel ik de extra toevoeging van houten krullen aan het plafond.  De muren zijn (waren) wit, maar vragen dringend achter een likje verf.  Dit is iets wat me al meerdere malen is opgevallen, aandacht voor propere muren hebben ze hier nergens, en dat gaat van privéwoningen tot salons tot restaurants. Ook iets van versiering aan de muren ontbreekt volledig. Echt gevoel voor gezelligheid is niet te bespeuren, maar ondanks dat worden we heel erg joviaal onthaald.
We zien hoe zijn vrouw en haar vriendin van bloem en water een deeg maken van waaruit ronde schijven van een 10 cm worden uitgerold. Hierop wordt een vulling gelegd en dit kan zeer verschillend zijn. Het deeg wordt dicht geplooid tot een beursje en gekookt in water, als ze boven drijven (3 minuten) zijn ze klaar. Het mengsel kan bestaan uit varkensgehakt met veel vet, gemengd met kleingesneden verse groenten en sojaolie. Dit kan gevarieerd worden met o.m. garnalen, vis , …. .

De tafel wordt gedekt met de gebruikelijke kleine kommetjes en stokjes en we zitten met 8 rond de tafel. Op een tafelvuurtje staat soep waarin verschillende soorten vis, groenten, fijngesneden rundsvlees en lamsvlees koken, de zogenaamde hotpot. Sojasaus, al dan niet gemengd met chilipepers, wordt gebruikt zowel bij de DimSum als bij de hotpot. En ja, de zelfgemaakte DimSum is de lekkerste die we tot nu toe al gegeten hebben. Een pluim voor de koks! En we zouden niet in China zijn als we hierbij geen échte Chines wijn drinken …. van 50° alcohol. Goed dat je ook hier nooit alleen drinkt (al durven wij dat al eens vergeten!) en dus de hoeveelheid beperkt is. Het is een gezellige avond en ja… te laat voor de laatste bus en we nemen dus de taxi. We zetten thuis nog even de skype op en tetenne en nonkel Jos bellen ons nog op om 23u30. Ze hebben hun camera geïnstalleerd en het is nu het moment om het uit te proberen. En ja hoor, het lukt, al is het soms wat even zoeken om ze helemaal in beeld te krijgen.

Het is net over middernacht als we gaan slapen, maar hier telt geen winteruur zoals in België waar deze nacht één uurtje langer zal duren!

Donderdag 22 oktober

Deze week verlopen de dagen gewoon. Het is nog steeds warm met zonnige dagen en ook dagen met sluierwolken. Iris is deze morgen met het hele gezin vertrokken naar Hong Kong voor de begrafenis van haar vader en zij keren zondagavond terug.

Erik brengt een bezoekje in een kamer waar 4 meisjes uit de fabriek wonen, zij verblijven er praktisch het hele jaar rond, buiten de enkele dagen die ze naar hun ‘hometown’ kunnen tijdens een vakantieperiode. Zo een kamertje bestaat uit tweemaal twee stapelbedden, 4 kleerkastjes, een wc en een wasbak. Er is geen buitenraam, wel een open ruimte die kan gebruikt worden om de was te drogen. Twee ventilatoren moeten zorgen dat de warmte draaglijk is. Het bed bestaat uit een ressort en daarop een houten plank, bedekt met een wollen doek. Het is er sober, om niet te zeggen kaal en ongezellig. Douchen zou er een luxe zijn, maar de wastafel wordt er gebruikt zowel om zichzelf te wassen of als wasbak voor hun kledij. Als ik die foto’s zie kan ik me echt wel voorstellen dat zij liever werken dan hier hun tijd door te brengen en, ik vraag me af hoe het zit in de muggenperiode of als het amper 10 graden buiten is. Geen verwarming …. geen ramen om te sluiten….! Dit verblijf moet niet worden vergoed door het personeel van de bureaus, wel betalen de arbeiders maandelijks 5 euro. Waarom dit verschil???

Het eten gebeurt in een kantine en hiervoor heeft ieder een kaart. Elk gerecht en elke drank wordt genoteerd op de kaart en na een maand gebeurt de afrekening met het loon. Ook hier is een duidelijk verschil: jongens betalen meer dan meisjes omdat verondersteld wordt zij meer kunnen eten. Dit is geen grap, al kan ik dat onderscheid moeilijk vatten! Het kan dus gebeuren dat de mannelijke arbeiders, na veel eten, het moeten stellen met een klein loon. Dit gaat dan meestal integraal naar de ouders in het noorden. Het zijn overwegend heel jonge mensen die hier verblijven, eens wat ouder sparen ze en wonen dan in de korte nabijheid in een appartementje. Al stelt dit soms ook niet te veel voor …. .

Zondag 18 oktober

We hebben een hotel geboekt in Hongkong van 6 tot 8 november, het weekend vooraleer we terugkeren naar huis. Een stad waar altijd wel iets te beleven valt en we hebben een visum met 2 entries, dus we maken er graag gebruik van.

Zaterdag is een vakantiedag en we genieten van een duik in het zwembad. Je gelooft het niet, er staan amper 2 ligstoelen en ze zijn voor ons; natuurlijk, Chinezen houden niet van de zon en komen enkel om te zwemmen. Eens terug in het appartement komt Iris me halen, ik moet even kennismaken met een lerares van haar dochtertje dat na de school wordt opgevangen om haar bij te staan bij huistaken en lessen. Deze Chinese mevrouw geeft engels in the middenschool (humaniora). Ik word er vriendelijk ontvangen en zij biedt mij een geschenkje aan: een presse-papier in glas. Zijn ze niet joviaal….? Ik word dan ook uitgenodigd om een praatje te komen slaan als zij er aanwezig is. Misschien doe ik dat wel….. want morgen vertrekt Iris met haar hele gezin naar Hongkong waar haar vader donderdag begraven wordt.

Tijdens onze wandeling langsheen de ‘winkelstraat’ worden we geconfronteerd met het Chinese straatbeeld: de vuilniswagen rijdt rond, de was hangt te drogen aan de hoogspanningspyloon, de karren wachten op de parking aan de markt en de herstelster aan de naaimachine waar ik broeken voor Erik laat inkorten is ook aan het werk. Wie stukken heef t aan de TV kan ook hier terecht, maar dit is niet te vergelijken met onze hersteldienst, hij wordt nog écht gemaakt!

Deze namiddag op het ‘koffieterrasje’ komen 2 jongens van 18 jaar, in een schooluniform, aan ons tafeltje zitten, en ja, één van beiden spreekt ons aan in het engels. Het is de eerste keer dat hij van zo kortbij spreekt met vreemdelingen. Hij zit in het laatste jaar van de humaniora en woont in de school waar de interne studenten per 12 verblijven in een kleine ruimte met stapelbedden, 3 boven mekaar. Het is volgens hem maar een kleine school, maar als we vragen hoeveel leerlingen er zijn spreekt hij over 3000! Een kleine school???? Wat moeten we ons dan voorstellen bij een grote school?

Er is elke dag, 7 op 7, les en alleen zondagnamiddag hebben ze vrij. Ze hebben dagelijks 9 u en een half les, onderbroken met een middagpauze van 2 uur. Hij vindt het een strenge school, maar weet dat het zijn nut heeft voor de toekomst, hij wil verder talen studeren en denkt aan engels, spaans en japans. Flinke leerling en heel beleefd! We hebben weer wat bijgeleerd over ‘studeren’ in China en ik denk dat discipline hier nog hoog in het vaandel wordt gedragen!

Vrijdag 16 oktober

In de Gildenstraat is iemand jarig. Proficiat Steven!

Vandaag merk ik een restaurant op waar je volgende gerechten kan eten: schaap, kip, konijn en HOND! Ik ga er niet binnen, het gedacht alleen al….!

Met Iris kom ik bij een ‘manueel therapeut’ (?) Buiten aan het raam hangt een grote prent met alle mogelijke spieren en drukpunten en het lijkt echt. Binnen is het een éénmanspraktijk met één tafel in een klein kamertje, gelukkig met airco. Zij heeft last van slapeloosheid, wat waarschijnlijk te maken heeft met het verlies van haar vader, en zij wil zich laten behandelen. De ‘therapeut’ neemt het heel ernstig, trekt een witte handschoen aan en begint aan een sessie van anderhalf uur. Tussentijds moet hij even rusten, hij doet een grote inspanning door krachtige drukoefeningen. Ik blijf er even bijstaan en mag een foto nemen en het resultaat zal ik later wel vernemen. Alhoewel ik nu al weet dat het zeker heel goed is geweest …. in China zijn ze sterk in deze praktijken!

Thuis zie ik op ons graspleintje het resultaat van vuile Chinezen, er liggen wel 8 sigarettenpeuken op dat kleine stukje gras. Ondanks dat er in de hal een papier hangt dat geen vuilnis vanuit de ramen mag gegooid worden …. maar is het misschien Chinees voor de Chinezen?

Vandaag een nieuwe Chinese mevrouw leren kennen: zij woont in Amerika en is een maand hier met vakantie. Amerikaans engels is toch nog iets moeilijker te verstaan, vooral als ze dan een masker voor de mond draagt! Op haar vraag wanneer wij met vakantie naar België vertrekken heb ik dat wel direct rechtgezet: wij wonen wel in België en zijn hier enkel voor 2 maanden!

Deze avond frietjes gegeten met lamsvlees en steak: lekker en goed klaargemaakt. Wel spijtig dat ik al bijna gedaan heb vooraleer ze met het eten van Erik komen. Dus wordt mijn bord al snel weggehaald en krijgt Erik de overgebleven frieten op zijn bord geschoven. Rare gewoonte van bediening….!

Donderdag 15 oktober

Samen met Iris in de kleuterschool. Zij moet nog betalen voor deze maand: 42 euro. Hierin is begrepen busvervoer en ontbijt, lunch en theetime. Het blijft me werkelijk verbazen hoe ze hier 40 kleutertjes en meer stil kunnen houden, elk op een stoeltje in een grote kring. Wat ik hoofdzakelijk te zien krijg is steeds klassikaal en zeer luid zingen met gebaren bij en, ik denk, versjes opzeggen. Aan de muren zie ik wat kleurprenten en voor de rest weinig of niets, wel foto’s van de ouders. Het verschil met onze kleuterklassen: onze kleutertjes leven in een paradijs!

Elk jaar betaalt Iris voor haar dochter in de lagere school 540 euro. Hier is ook hetzelfde inbegrepen. Het zijn private scholen, dus de ouders moeten betalen. Het bedrag hangt af van waar de ouders afkomstig zijn en vermits zij uit HongKong komen betalen ze veel. Voor de echte inwoners van dit gebied is de school een stuk goedkoper.

Bij onze wandeling terug merken we buiten op de stoep aan het politiebureel een man. Hij is eigenaar van zo’n fietstaxi maar is momenteel werkloos. Zijn fiets is door de politie voor 4 weken in beslag genomen omdat hij geen toelatingsbewijs kan tonen. Daarbovenop moet hij een boete betalen van 200 euro. Heel veel geld! Dus, die brave man zit nu dagelijks daar te wachten tot hij opnieuw zijn werk kan hervatten. Nogmaals ….. altijd maar wachten….!

Er zijn weinig of geen fietstaxi’s te zien in de straat ….. waarschijnlijk doet de gsm hier zijn werk als er, zoals ook nu, politie in het straatbeeld is opgemerkt!

De sluierwolken houden de hitte van de hoge zonnestralen nog wat tegen, maar toch wijst de thermometer weer 30 graden aan. Echt Chinees lekker fruit, waarvan de naam mij onbekend, smaakt me dan ook bijzonder goed!

Dinsdag 13 oktober

Dinsdag marktdag in Londerzeel, elke dag marktdag in Sanxiang. Van Iris verneem ik dat haar vader pas kan begraven worden volgende week. Ondertussen blijft hij in het ziekenhuis maar kan niet meer bezocht worden. Aan het crematorium hangt een grote foto van de overledene met geboorte- en sterftedatum, dit is de enige bekendmaking, dus geen brieven, geen doodsprentjes. Een begrafenis is een familiebijeenkomst van 2 dagen en begint met een avondmaal zonder vlees. ’s Anderendaags wordt het overleden lichaam gebracht daar waar het gecremeerd wordt en waar ook het avondmaal heeft plaatsgehad. Eén familielid mag mee en mag de knop aanzetten voor de crematie. Nadien is er een lunch met de hele familie op een restaurant en mogen er slechts 7 gerechten worden genuttigd, niet meer, niet minder. Van waar het getal 7 komt kan ze niet uitleggen. De kinderen met echtgenoten en de kleinkinderen zijn 2 dagen volledig in het wit gekleed, tot zelfs de schoenen toe. De echtgenote kiest de kleur van haar kleding, maar geen geel of rood. In het verleden moesten de kleinkinderen een bloem in het haar steken gedurende 4 weken en elke week een andere vastgelegde kleur. Dit doet me denken aan het verleden bij ons, zwarte kledij gedurende zovele weken en de mannen met een zwarte knoop of lint op de vest.

In februari is het Chinees nieuwjaar en het zal van de moeder afhangen of deze familie dit zal vieren, de overlijdensdatum van de vader zal nog te recent zijn. Dus toch een lange rouwperiode ……

Maandag 12 oktober

Het weekend is rustig. Zaterdagmorgen om 8 uur slapen we nog als er telefoon is. Ze komen ons halen om naar ZhuHai centrum te rijden en in een Japans warenhuis vinden we ons boter en ook spaghetti. We riskeren hier brood te kopen en inderdaad, het lijkt al meer op het gewoon brood uit ons thuisland. Met wat reserve in ons diepvriezertje kunnen we er weer wat tegen. In de namiddag snuiven we nog wat de Chinese sfeer op en merken dat kinderen toch overal hetzelfde zijn, ook hier lopen ze graag rond met te grote schoenen. Een identiek tweelingske brengt ons op een idee en we kunnen het niet nalaten hiervan een foto te maken, dit met toestemming van de fiere ouders. Zou dit soms iets zijn voor Sep en Jomme?

Zondagmiddag komt Emily voor de lunch, zij is een 24-jarig Chinees meisje en bijna perfect Engelstalig. Haar interesse in China verwondert ons en we komen heel wat te weten over het echte leven. Haar thuis is in het noordelijk gedeelte van het land en ze heeft 4 jaar universiteit gevolgd waarvoor ze 30 uren treinreis en 10 uur busreis nodig had. Het ticket was enkel voor een staanplaats, de andere waren te kostelijk. Ze woonde in de school en kwam enkel thuis met de vakantie. Op de buiten worden relaties tussen zonen en dochter door ouders voorgesteld, maar momenteel wel al zonder verplichtingen. Nu werkt ze in Sunway en woont in de fabriek. Haar leven op de buiten was wel heel verschillend van het stadsleven. Ook nu nog leeft ze niet het echte leven, het beperkt zich enkel tot werken. Het is voor haar een deugddoende afwisseling met ons om te kunnen gaan en even buiten de sleur van het eentonige leven te treden. En toch … zij zegt gelukkig te zijn met hetgeen ze heeft. Chinezen zijn blijkbaar vlug tevreden en spiegelen zich eerder aan de minderen.

Vandaag verneem ik van Iris dat haar vader gisteren in HongKong is overleden. Zij toont weinig emoties en gaat om met de dood als een natuurlijk gegeven, haar vader was 76 jaar en ze vindt het een normale leeftijd om te sterven. Als ik haar vraag hoe het nu verder verloopt kan ze me geen antwoord geven. Haar zussen en broers zullen alles regelen en ze zal het wel horen, alles is goed. Gisteren was het ook de verjaardag van haar echtgenoot, en als ik haar vraag naar zijn leeftijd weet ze niet zeker of het nu 45 of 46 is. Never mind!