Berichten van 19 oktober 2009 tot 25 oktober 2009

Een klein zwammetje! De hoed van de "Paardenhaartaailing" (Marasmius androsaceus) wordt maar max. 1cm breed. Heeft een donkerder genaveld centrum met een gerimpeld oppervlak. De steel is bruinzwart tot zwart, lang en buigzaam! Ook wat glanzend, hij ziet er dus uit als een "paardenhaar"! Staat, zoals ook hier, op dode houten plantenresten. Bij droogte zijn de hoedjes ook verblekend (zoals hier)en verschrompelen ze ook! (Zeker op foto klikken om te vergroten!)

De "Berkenridderzwam" (Tricholoma fulvum) heeft wit sporenpoeder. Wij kunnen dit reeds zien aan de witte sporen, die op sommige van de onderliggende hoeden van deze paddenstoel te zien zijn.(De sporen vielen reeds naar beneden) De hoed is geelbruin tot donker roodbruin. De geur is meelachtig en ook de smaak. De lamellen zijn bleekgeel en worden wat bruin, bij het ouder worden. Hier zien we reeds wat bruine vlekken op de lamellen. Hij zou eetbaar zijn maar men moet hem dan wel goed verhitten anders krijgt men er darmstoornissen van! (Op foto klikken om te vergroten).

De "Okerkleurige vezeltruffel" (Rhizopogon luteolus) behoort tot de volledig ondergronds of oppervlakkig in de bodem groeiende buikzwammen. Hij is onregelmatig bol- tot knolvormig en komt gedeeltelijk bovengronds. De buitenzijde is wel gekenmerkt door bruine myceliumstrengen die er omheengroeien, ze zijn vuilwit tot vuilgeel of bruinachtig, zoals hier. Hij geurt onaangenaam knoflookachtig. De sporen worden dus volledig inwendig gevormd en zullen maar eerst ontsnappen als de schors bij rijpheid openbreekt. Zij leven in symbiose met naald- of loofbomen. (Even op foto klikken om te vergroten, zo zijn de myceliumstrengen beter te zien!) Niet zo vlug te vinden!

De "Gewone rupsenzwam" (Paecilomyces farinosus) is een parasiet of saprofiet op begraven larven of poppen van insecten. Hij leeft dus van larven of poppen van insecten! De sporendragers groeien uit en zijn draadvormig zoals hier, maar kunnen ook wat koraalvormig vertakt zijn. Deze zijn bepoederd nml. met "conidiosporen" bedekt, dat zijn eigenlijk ongeslachtelijke sporen. Ze worden van de zwamvlok afgesnoerd en bij ontkieming kunnen zij op die wijze een nieuwe zwamvlok tot ontwikkeling brengen. Opnieuw een apart systeem in de natuur om tot voortplanting te komen!( Op foto klikken om te vergroten)

De "Gewone heksenboleet" (Boletus erythropus) is ook weer een zwam met een mytisch geladen naam. De kleuren spelen hier zeker een rol! De hoed is donkerbruin iets verblekend en fluwelig. De buisjes zijn donkerrood en bij druk of beschadiging blauw aangelopen. De steel is ook roodachtig. Het vlees is ook geelachtig maar bij verwonding inktblauw of blauwzwart aangelopen. Niettegenstaande deze angstaanjagende naam en de op 't eerste zicht niet apettijtelijke kleuren is hij goed eetbaar. Niet de "Netstelige heksenboleet", die een duidelijke nettekening op de steel heeft. Deze is met alcohol wel giftig zoals de Kale inktzwam. (Op foto steeds klikken om te vergroten). Op foto ziet u de steel en onderzijde en rechts de bovenzijde van deze zwam.