REGIONALE KORTRIJK

Nous faisons un appel à tous les Provinciales et Régionales d'être présent  à la  72ième Hommage National à S.M. le Roi Albert Ier et aux Héros de l'Yser, dimanche le 5-08-2007.
Tous le porte drapeaux seronts demandés de former un groupe.Le Porte drapeau National accompagnera le Président National et le Grand Chancelier lorsque ils posent les fleurs au monument en saluent après le Représentant de S.M. le Roi.

Programme:

- 09h55 Arrivée du Représentant de S.M. le Roi.

- 10h00 Service oecuménique, concélébré par
             Monsieur le Curé Viane de l'Eglise catholique,
             le Révérend Canon R. Jones de l'Eglise anglicaine et
             le Révérend Ds. Henk van Andel de l'Eglise protestante.
             Embellissement musical par la chorale
             'Koninklijk Sint-Niklaas Mannenkoor' d'Ypres.

            - Discours par le Major e.r. Mathot, Président National de la Fédération Royale des   
              Vétérans et Sympathisants du Roi Albert Ier;
            - discours par l'ir. R; Crabbe, Bourgmestre de Nieuwpoort;
            - Last Post;
            - dépôt de fleurs
            - Hymne Européen;
            - Brabançonne.

- 12h00 Dépot de fleurs au:
               - monument Brittanique
               - mémorial de la 81e D.I.T.Française
               - monumentg de l'Yser
               allocution par monsieur René Daems,
                 administrateur de la F.N.C.

- 13h00 Fin de la cérémonie

HISTORIEK VAN DE CLUB PRINS ALBERT

(vergaderplaats van ons Nationaal Comité)

Het Regiment der Grenadiers

Het befaamde ‘Regiment der Grenadiers’ werd opgericht in 1837 door Koning Leopold I en installeerde zich in Brussel in 1840. Na deze periode van staat van oorlog verzekerden zij als een ‘Elitekorps’ de wacht aan het nabijgelegen Koninklijk Paleis in Laken. De voornaamste opdracht van het Regiment bestond er echter in om zich permanent paraat te houden als een Infanteriekorps in tijden van oorlogsdreiging. In het begin was het Regiment gekazerneerd in de Sint-Elisabeth Kazerne, bestaande uit oude barakken in een trieste omgeving nabij de huidige locatie van de Nationale Bank aan de Berlaimontlaan. Deze installatie was zeker niet bevorderlijk voor de gezondheid en het welzijn van de Grenadiers en droeg niet bij tot het prestige van het Regiment.

De Prins Albert Kazerne.

De bouw van de Prins Albert Kazerne begon in 1886. Aanvankelijk werden maar 2 gebouwen opgetrokken om de soldaten van het Regiment der Grenadiers te kazerneren.

Later werden de originele gebouwen in de Karmelietenstraat afgebroken, te beginnen vanaf de Kernstraat tot aan het Egmontpaleis. Het was enerzijds de bedoeling om een adequaat logement aan te bieden aan het Regiment, dat steeds kon genieten van een bijzondere attentie van de Vorst. Anderzijds paste de constructie eveneens in de plannen van Koning Leopold II om de hoofdstad te verfraaien door statige openbare gebouwen. Bij de gevel die uitgeeft op de Karmelietenstraat koos de architect voor een soort Neo-Barokstijl. De hoektoren (Karmelietenstraat - Kernstraat), die afwijkt van het monumentale karakter van deze voorgevel, werd gebruikt als Mess Officieren, overeenkomstig de tradities van het Regiment. In 1901 ontving de nieuwe kazerne met de goedkeuring van Koning Leopold II de naam van ‘Prins Albert Kazerne', als herinnering aan de aanwezigheid van de Prins in de rangen van het Regiment sinds 1892. De bouwwerken werden voltooid in 1907 met de inhuldiging van de Mess Officieren. Het Regiment verbleef er tot 1939, met uitzondering van de 4 jaren tijdens de Eerste Wereldoorlog. Bij de mobilisatie in 1939 kon niemand vermoeden dat deze operatie zou leiden tot hun definitief vertrek uit Brussel. In 1945 werd het Regiment hervormd tot een bataljon dat deel uitmaakte van de Belgische troepen in Duitsland. Enkel voor officiële ceremonies en wachtperiodes keerden ze terug naar Brussel.

De gevel.

De indrukwekkende gevel bestaat uit 3 delen:

- links, de voormalige Mess Officieren, gevestigd in de hoektoren die verder gaat tot in de Kernstraat

- het centrale gedeelte van de oude kazerne met 3 aparte poorten (N° 20,22,24). Historische rapporten getuigen van de persoonlijke interesse van Koning Leopold II voor dit geheel. Aan de hoofdingang (N° 24) is een herdenkingsplaat terug te vinden van het vertrek van het Regiment op 3 augustus 1914 ter verdediging van ons vaderland en een tweede met het opschrift " 1.600 Grenadiers vielen op het Veld van Eer".

- rechts, het gebouw tussen de ingang N° 24 en het Egmontpaleis, afgewerkt in een minder uitgesproken stijl, teneinde een geleidelijke overgang te bekomen naar de neoklassieke stijl van dit laatste gebouw.

- De huidige metalen deuren op N° 20 en N°22 bevatten 6 medaillons die de Luchtmacht, de Paracommando's, de Artillerie, de Genietroepen, de Gepantserde Brigade en de Transmissietroepen voorstellen.

De inkomhal

De ruime inkomhal via de ingang N° 20 geeft toegang tot de Club en neemt de volledige breedte van het gebouw in. Het originele en prestigieuze karakter werd behouden. Aan beide kanten trekken verschillende monumentale marmeren herdenkingsplaten onmiddellijk de aandacht. De namen van alle Belgische prinsen die in het Regiment gediend hebben, zijn gegraveerd in 2 platen aan de linkerkant. Daaronder herdenkt een kleinere plaat de officiële inhuldiging van de Mess Officieren op 8 April 1907, in aanwezigheid van Prins Albert (later Koning Albert I). Ze werd geplaatst in 1935 en toont ook 3 verschillende Officierenuniformen. In de marmeren platen aan de rechterzijde zijn de namen gegrift van respectievelijk 27 en 26 ‘Officieren der Grenadiers', gesneuveld tijdens Wereldoorlog I. Een tweede plaat onthult de namen van 43 Officieren gesneuveld tijdens Wereldoorlog II.

Verschillende andere herdenkingsplaten verfraaien de ingang, zoals de bronzen plaat aan de indrukwekkende trap, die Prinses Astrid (later Koningin Astrid) in profiel uitbeeldt, ter herinnering aan haar bezoek aan de ‘Mess der Grenadiers' op 29 April 1933 samen met haar 2 kinderen, Prinses Joséphine-Charlotte en Prins Boudewijn (later Koning Boudewijn). Een tweede bronzen plaat toont Koning Boudewijn en Koningin Fabiola.

Minder zichtbaar, maar heel interessant, zijn de 2 oude foto's aan de ingang N° 22 die de originele staat van de Prins Albert kazerne tonen, met het centrale paradeplein en erachter de trap en klok, die intussen erkend zijn als beschermd monument.

Kort na Wereldoorlog II werd op vraag van de Minister van Defensie beslist dat het patrimonium van het Regiment in de Prins Albert Kazerne zou blijven. De Officierenmess werd een Garnizoensmess en transit hotel. In 1946 besliste de Minister van Defensie eveneens om een Officierenclub op te richten in dit gebouw. In 2001 werd de Club een All Ranks Club.

Het huidige uitzicht

Tegenwoordig bepalen het Egmont II gebouw van de Federale Overheidsdienst Buitenlandse Zaken, en in de nabije toekomst een modern appartementencomplex, dat zal gebouwd worden op de voormalige binnenkoer van de Club, samen met het reeds bestaande Egmont I gebouw (Karmelietenstraat), sterk het uitzicht van de Club.

Tijdens de vele promotiefeesten die ik bijwoon, in mijn functie van Nationaal Voorzitter, wordt ik regelmatig de  vraag gesteld, wie de afgebeelde dame is die onze medailles van 'Gekroond België' siert.
Die dame is niemand minder dan MINERVA - Godin van de oorlog en van de wijsheid.

Wie was Minerva?

Ik heb mij verdiept in het Mythologisch Woordenboek en druk hierbij, in de aangepast versie, de uitleg die daarin verscheen:
De naam van die godin duidt haar aan als een echte Romaanse godheid. De invloed van de godsdienst der Etruriërs heeft zich echter al in zeer oude tijden bij de gebruiken, welke op haar verering betrekking hebben, krachtig doen gelden, Minerva of Menerva is een personificatie van de goddelijke macht van het verstand, van de vindingrijkheid van de menselijke geest. Doch daarnaast staat haar betekenis als beschermster van de burchten der steden, zoals de Sabijnen hem vereerden, en de opvatting der Etruriërs, die haar zowel beschouwden als de godin, die van 'den hoogten den bliksem nederslingert' als haar erkenden als de uitvindster van al wat nuttig en aangenaam is voor het menseljke leven. Vooral de uitvinding van de fluit werd haar door hen aangeschreven.
Griekse invloed heeft zich daarenboven krachtig op de begrippen, die de Romeinen aan Minerva hechtten, doen gelden, zij is al vroeg vereenzelvigd met de Griekse Pallas Athena; ook werd zij zowel als een krijgshaftige, als een vredelievende godin door de Romeinen vereert. Deze laatste Minerva had in Rome verschillende tempels, die in hoog aanzien stonden. Vooreerst had zij deel ana de temple op het Kapitool, wara hara beeld geplaats was aan de rechterzijde van dat van Jupiter. (Zie Lupiler) Verder waren er haar ter ere heiligdommen gesticht, zowel op de Aventijnse heuvel als op de mons Caelius.
Haar was in de juni 19e dag gewijd. Dan werd een feest haar ter ere gevierd, de Quiquatrus genaamd. Vooral het in maart gevierde feest, de grote Quiquatrus, behoorde onder de feesten, die bij het Romeinse volk in hoog aanzien stonden.
Door een verkeerde uiteenzetting van de naam van het feest, gaf men daaraan later een duur van vijf dagen, waarvan de eerste gewijd was aan Minerva als godin van kunsten des vredes, terwijl men haar op de volgende dagen als godin des oorlogs vereerde. Die eerste dag, welke oorspronkelijk de enige feestdag was, werd door de schooljeugd en haar leermeesters gevierd, maar ook door de vrouwen, die de vaardigheid in hun handwerken aan Minerva te danken hadden, ook door de kunstenaars, de schilders en de beeldhouwers, die haar bescherming niet konden ontberen. Alle handwerklieden namen aan dit feest op vrolijke wijze deel , de volders (wassen van wollen stoffen), de schoenmakers, de timmerlieden en ook de artsen, die uit Griekenland naar Rome gekomen waren en daar hun kunst en met hun kunst hun diensten van Minerva Medica hadden ingevoerd.
De in juni gevierde kleine Quinquatrus werden vooral door de gilde der fluitspelers gevierd, die Minerva als hun bijzondere beschermgoding vereerden en op die dag van staatswege werden onthaald. Toen men hun in het jaar 312 BC het recht op dat onthaal wilden betwisten, verlieten zij de stad, doch daar er te veel omstandigheden in het leven der Romeinen voorkwamen, waarbij men hun hulp nodig had, werden zij op listige wijze weer naar Rome gelokt en hun aanspraak om op de 19e juni de godin op staatskosten te huldigen werd voortaan niet meer betwist.
Meer en meer trad echter het begrip, dat aan de Griekse Pallas Athena gehecht was, ook in de Romeinse mythologie op de voorgrond. Pompeius stichtte haar na zijn tochten in het oosten een tempel, waarin hij een lijst plaatste van zijn overwinningen.
Toen Cicero als banneling Rome moest verlaten, wijdde hij het beeld van Minerva, dat hij in zijn woning had, op het Kapitool als custos urbis, d.i. opdat zij stad en staat mocht behoeden. Deze godin komt dus geheel overeen met de Griekse Athena Palias. (Zie Athena) Onder de keizer waren er verscheidene, die er naar streefden van hun verering der godin door het oprichten van tempels te doen blijken, zoals Augustus en Ditianomus. De laatste richtte voor haar een nieuwe tempel op in de plaats van een andere, die door brand was vernield en tevens een kapel, een atrium minervae, bij het nieuwe senaatsgebouw, waar zij als godin van het verstand haar zetel moest opslaan. Zij werd bovenal de godin van de Senaat, zodat zelfs ook in Konstantinopel haar beeld voor de vergaderzaal van dat lichaam geplaatst had. Lange tijd heeft het geduurd, eer de Christelijke godsdienst er in geslaagd is ook de dienst  van de godin der wijsheid en van het verstand te doen ondergaan.
Het beeld van Minerva was geheel gelijk aan dat van de Griekse Pallas. Ook te Rome beweerde men een Palladium (Zie Athena) te hebben, dat evenals alle andere gold voor het Trojaanse en een onderpand heette van goddeljke zegen. Het werd bewaard in de tempel van Vesta. Omstreeks het einde van de eerste Punischen oorlog brandde de tempel volledig af. Toen werd het gered door de Pontifex Maximus L. Metellus, die door de aanblik van het beeld met blindheid werd geslagen.

Bron: Mythologisch Woordenboek