Vrijdag 9 sept. Om 7 u. 30 vertrokken uit de ongezellige en vuile refugio van Molinaseca met enkel een koffie en 1 Prince-koekje achter de k…
Vrijdag 9 sept.
Om 7 u. 30 vertrokken uit de ongezellige en vuile refugio van Molinaseca met enkel een koffie en 1 Prince-koekje achter de kiezen.
Meer hadden we niet en inkopen hadden we niet kunnen doen wegens alles gesloten. Enkel na 2 uren stappen hebben we een bar open gevonden voor een koek en koffie.
De etappe was hoogst onaangenaam door de kilometers stappen door voor- en achtersteden van Ponferrada. Enkel de laatste 4 km. liepen door wijngaarden; het weer was de ganse dag bewolk met op het einde een lichte regen. Onderweg hebben we een apotheek gevonden die open was, alhoewel hier in de streek alles gesloten is wegens een lokaal verlengd feestweekend; we hebben daar onze voorraad kunnen aanvullen.
De refugio in Cacabelos is een zeer nette prefab-constructie rond een laat-romaanse kerk, met kamertjes van twee en onberispelijk sanitair.
Gilbert wil een valse beschuldiging in een van de reacties ( van Luc van de Leielopers om hem niet bij naam te noemen) weerleggen : hij stapt elke dag met vers gewassen kousen en dat kunnen de andere drie getuigen, voor zover dat wij dat kunnen controleren natuurlijk.
Groetjes aan alle kleinkinderen : Laurens en Kieran; Maxim, Oliver en Sara; Noor.( We missen jullie en verlangen ernaar jullie terug te zien)
Tot morgen.
Donderdag 8 september 2005
Donderdag 8 sept. Na een wat laattijdig ontbijt (de hospitalera was een halfuur te laat), zijn we om 7 u. 30 vertrokken uit Rabanal. Vandaag…
Donderdag 8 sept.
Na een wat laattijdig ontbijt (de hospitalera was een halfuur te laat), zijn we om 7 u. 30 vertrokken uit Rabanal.
Vandaag veel gestegen naar het hoogste punt van de camino (1530 m.) , en symbolisch onze lasten van ons weggegooid onder de vorm van stenen aan het Cruz de Ferro, daarna alsmaar gedaald tot 600 m., onder een blauwe hemel en volle zon. Onderweg passeerden we het verlaten dorp Foncebadon (1430m.), met de huizen volledig in puin, waar ooit nog , ongeveer 1.000 jaar geleden een Spaans concilie werd gehouden. Enkel de kerk was gerestaureerd, op kosten van Mercedes-Benz en deed dienst als refugio, gerund door een Duits echtpaar.
Iets later kregen we een telefoontje van Fons dat hij ons niet zou kunnen vervoegen wegens medische redenen, en dat ze besloten hadden om de terugweg naar België aan te vatten.
Zoals Luc een paar weken geleden, heeft ook Jef last van een peesontsteking aan het rechterbeen; na telefonische consultatie met Danielle en een dokter in de familie is de medicatie vastgelegd en is er hoop op genezing.
De tocht van vandaag bood prachtige vergezichten over de groene heuvels, iets helemaal anders dan de dorre hoogvlakten waar we voorheen hebben gestapt.
Gilbert, het spaghettimonster, bedankt zijn familie uit Leuven (F.C.L.K.) en ook de Leielopers voor hun vele reacties op onze blog; de Leielopers hebben, op kosten van Gilbert enkele Duvels/Hoegaerden (schrappen wat niet past) te goed. (meer moet dat niet zijn)
Tot wederblogs.
Woensdag 7 september 2005
Woensdag 7 sept. Aangezien er vandaag slechts 20 km. te stappen valt (we hebben er gisteren immers 4 bijgedaan) vertrekken we uit Astorga ie…
Woensdag 7 sept.
Aangezien er vandaag slechts 20 km. te stappen valt (we hebben er gisteren immers 4 bijgedaan) vertrekken we uit Astorga iets na 8 u. na het ontbijt. We hebben het rustig aan gedaan, na de nodige fotopauzes met een groep Fransen uit Rijsel, o.a. op de toren van een kerkje; de resultaten daarvan ziet u later wel.
Onderweg, kort voor Rabanal del Camino, hebben Agnes en Fons ons begroet. Ze waren op weg naar Cacabelos, 2 etappes verder, waar ze zich zouden installeren in een hotelletje en Agnes zou er een 4-tal dagen blijven; Fons zou dan vanaf morgenavond bij ons komen om mee te stappen vanaf Molinaseca.
Het is hier ondertussen behoorlijk fris geworden en we kunnen onze fleece goed gebruiken.
Rabanal is al eeuwenoud bekend als eindpunt van een etappe en was reeds vermeld in de allereerste pelgrimsgids. Dit is ook te zien aan het aantal refugios in dit kleine dorp.
Om 7 u. vanavond is er in het kerkje een gregoriaanse dienst, die erg wordt aangeraden door de uitbaters van de herberg; we zijn van plan om die bij te wonen en daarna, naar pelgrimsgewoonte, een "menu del dia" te gaan eten. Van deze beide zullen we zeker veel deugd hebben.
Tot morgen.
Dinsdag 6 sept. Voor we rapporteren over vandaag, eerst nog een verhaal van gisteravond . Tijdens een drink in de vooravond, werden nog eens…
Dinsdag 6 sept.
Voor we rapporteren over vandaag, eerst nog een verhaal van gisteravond . Tijdens een drink in de vooravond, werden nog eens herinneringen opgehaald over de huttentochten en het feit dat Gilbert helemaal geen liefhebber is van spaghetti, macaroni, pollenta en andere pastas, die wel eens op het menu stonden in de hutten. In een onbewaakt ogenblik echter liet Gilbert zich ontvallen : Jef, als je spaghetti kookt ga ik er volop van eten. Waarop Jef en Jacques onmiddellijk de nodige ingredienten gingen aankopen en aan het werk gingen in de kleine keuken van de refugio. Ondertussen zorgde Gilbert voor de nodige "tinto peregrino". Zowat 20 minuten later hadden we een dampende pot spaghetti met tomatensaus en we hebben er alle VIER van genoten.
Ondertussen durft Gilbert het woord macaroni niet meer uitspreken.
We vertrokken deze morgen om 7 u 30 uit Villar; het was een bewolkte, winderige, licht regenachtige en koele dag:
In San Justo, een voorstadje van Astorga, was er geen refugio en de prijs van de hostal leek ons te duur. Dan zijn we maar verder getrokken tot Astorga, een tocht van 32 km. in totaal.
De albergue is er vlak nast de kathedraal.
Tijdens de afdaling naar Astorga zagen we in de verte het gebergte waar we de twee volgende dagen over moeten.
En misschien hadden jullie het ook gezien, maar we hebben dus de 500 km. overschreden.
Tot volgend verslag.
Maandag 5 sept. Ja, we zijn inderdaad op tijd in het klooster geraakt ! Iets over 7 u. hebben we het klooster van Leon verlaten voor een win…
Maandag 5 sept.
Ja, we zijn inderdaad op tijd in het klooster geraakt !
Iets over 7 u. hebben we het klooster van Leon verlaten voor een winderige tocht van 21 km. over de paramo.
Eigenlijk valt er over deze etappe niets te vertellen, ware het niet dat Gilbert weeral de boel op stelten heeft gezet.
De "weeral" verwijst naar het geval Oostduinkerke (voor de ingewijden).
Wat is er gebeurd ?
Even vóór het voorlaatste dorp was Gilbert een beetje achterop door een kleine sanitaire stop, idem als in Oostduinkerke. De 3 anderen, aangekomen in het dorp, volgden de richting Bar, voor een kleine hap en een drankje; Gilbert echter volgde de gele pijlen en was aldus plotseling voorop. Bij aankomst in de refugio van het laatste dorp bleek hij plots helemaal alleen en werd hij ongerust over ons lot.
Daarna volgde een hectisch telefoonverkeer, waarvan hieronder verslag in chronologische volgorde :
* Gilbert belt naar Chris om Luc·s GSM-nr. te krijgen : lukt niet.
* Gilbert belt naar Anita, maar die was bezig in de tuin en was te laat.
* Gilbert belt naar Danielle, die geeft het nr. maar kan niet helpen met het landnr. en de 0.
* Anita belt naar Luc : er heeft iemand gebeld met een nr. 0034; van waar zou dat kunnen komen ?
* Gilbert belt naar Fons : Fons kan helpen met landnr. en de 0.
* Gilbert bereikt Luc op de GSM : hij is reeds ter plaatse, geen probleem, de anderen volgen.
* Anita belt naar Luc : het nr. komt uit Spanje; Luc antwoordt : dat zal Gilbert zijn, we hebben hem verloren maar hij is terecht.
* Fons belt naar Luc, maar die is in gesprek met Anita.
* Fons spreekt een boodschap in op Luc·s antwoordapparaat : Gilbert is jullie kwijt, hij wacht in de refugio.
* Op Luc·s GSM komt er een boodschap : onbeantwoord gesprek van Fons : Niet geopend !
* Gilbert belt vanuit refugio naar Fons om hem gerust te stellen dat alles OK is.
Moraal van het verhaal : voortaan houden we Gilbert beter in het oog.
Terloops : Fons Dens zal ons vervoegen vanaf woensdag deze week voor de laatste etappes tot Santiago.
Fons, wij slapen woensdag in Rabanal en donderdag in Molinaseca, dus aan jou om de ontmoeting te regelen in één van deze twee plaatsen of ertussen
Verder valt er werkelijk niets te vermelden buiten het feit t.a.v. Marc, dat onze uitgaven in het Belgisch café zijn opgelopen tot het bedrag van 16 Euro.
Tot volgend (eenvoudiger en korter) verslag.
Zondag 4 sept. Iets na 7 u. uit Mansilla vertrokken voor een wandelingetje van 19 km. naar Leon. Een deel van de weg ging over paadjes in de…
Zondag 4 sept.
Iets na 7 u. uit Mansilla vertrokken voor een wandelingetje van 19 km. naar Leon.
Een deel van de weg ging over paadjes in de heuvels, het grootste deel echter over of langs de expressweg naar Leon; vandaar dat we al hoorden van pelgrims die dit stuk liever overslaan en de trein nemen.
Wij logeren nu eens bij een andere orde, de Benedictinessen, waar de poort onherrroeppelijk om 9 u 30 dichtgaat, met verplicht bezoek aan de kapel voor de avonddienst. Zodra wij gehuisvest en gewassen waren, haastten we ons naar de Calle Cervantes, waar, o wee, groot was de ontgoocheling, het cafe was gesloten.
Dan maar even gaan rusten, daarna de kathedraal en de oude stad bezocht, en op aanvoelen van Jef toch nog maar eens gaan kijken en , joepie, het was open : een fantastisch cafe met alle goede Belgische bieren, met 20 tappen.
Wat de kathedraal betreft, zoals in de gids beschreven, heeft die bijna geen muren, alleen steunpilaren en enorme brandglasramen en rozetten.
Chris ontmoet, die weer enigszins te been is, maar onvoldoende om verder te stappen. Ze reist verder per bus en trein tot Santiago.
Tot morgen. ( PS. we hebben nog 20 minuten om in het klooster te geraken !!)
Zaterdag 3 september 2005
Zaterdag 3 sept. Rond 7 u. 30 vertrokken voor een tocht van slechts 22 km.;hetgeen we gisteren teveel gedaan hebben, ging er vandaag af. Ove…
Zaterdag 3 sept.
Rond 7 u. 30 vertrokken voor een tocht van slechts 22 km.;hetgeen we gisteren teveel gedaan hebben, ging er vandaag af.
Over het traject is weinig te zeggen, buiten het feit dat het uiterst eentonig was. Specialiteit van de streek zijn de lemen huizen, (adobe) sommige perfect gerestaureerd maar het grootste deel vervallen of op instorten. Onderweg zagen we ook in enkele dorpen in de heuvel uitgegraven ingangen en in ons boekje wordt daar niets over gezegd. Dus hebben we navraag gedaan bij een autochtoon, die ons vertelde dat dit bodegas waren, d.w.z. ondergrondse opslagplaatsen voor wijn, toen in de streek nog druiven werden verbouwd. Sinds de jaren 60 echter is deze activiteit totaal uit de streek verdwenen.
Gisteren telefoontje gehad van Chris; ze was door de jeep van de hulpbrigade naar Fromista gebracht, waar ze 2 dagen verzorgd zou worden door de dokter. Daarna brengt de jeep haar naar Sahagun, daar neemt ze de trein naar Leon en dan ziet ze wel verder hoe het evolueert. We zien elkaar waarschijnlijk in het Belgisch café in de Calle Cervantes in Leon.
Jef vraagt aan Rita of ze hem vergeten is van de huttentochten, misschien, we zijn hier immers met zijn vieren!
Tot Hoegaerdens en Leffes.
Vrijdag 2 sep.
Cava of andere was niet beschikbaar, dus hebben we ons maar tevreden gesteld met een digestief. We waren trouwens een feit om te vieren vergeten te vermelden :
* Noor, de kleindochter van Jacques, had gisteren haar allereerste schooldag en neemt alzo, dag op dag, de "carnassière" van Jacques over.
We vertrokken deze morgen slechts om 8 uur want het zou een tamelijk korte tocht worden ( 22 km. ), maar er bleek een aangenamere alternatieve route te zijn en dus stapten we 26 km. naar een godvergeten gat : Calzadilla de los Hermanillos ( oftewel het Kasseitje van de Broertjes).
Reeds meerdere dagen vinden we de Hollandse Moniek op onze weg en daar hangt ook een heel verhaal aan vast : zij is directrice van een Montessori-school, een alternatieve opvoedingsmethode, en een van haar leraars had een sabbath-jaar genomen om ergens in Afrika een project op te starten voor dove kinderen. Aangezien er daar zoveel ellende was, besloot hij te blijven en een schooltje te beginnen. Moniek laat zich nu voor dit project sponseren door familie, vrienden en collega·s, als volgt :
* 15 Euro voor haar fietstocht Nederland - St Jean PdP
* 22 Euro voor haar voettocht St Jean PdP tot Compostela
Daarenboven zal een rijke papa van een leerling van haar school het gestorte bedrag verdubbelen. Ze hoopt zo 6 à 8.000 Euro bijeen te krijgen. Zo zie je maar waarom sommige mensen de camino doen.
Tot morgen.
Donderdag 1 september 2005
Donderdag 1 september Om 6 u 30 reeds trokken we de kloosterpoort achter ons dicht voor 27 km. door de Paramo. Van de Meseta over de Campos …
Donderdag 1 september
Om 6 u 30 reeds trokken we de kloosterpoort achter ons dicht voor 27 km. door de Paramo.
Van de Meseta over de Campos naar de Paramo, 3 verschillende benamingen voor eenzelfde fenomeen : desolate hoogvlakte met tarwestoppels.
De eerste 17 km was over een kaarsrecht steenpad zonder enige voorziening ( geen water, geen dorp, niets). Dan nog 2 dorpjes door langs de autoweg tot Terradillos de Templarios.
Vandaag vieren we een en ander :
* Jacques had gisteren zijn laatste officiele werkdag als leraar en is dus vanaf vandaag lid van het gild der TBS-ers ( dit is geen ziekte ).
* we overschreden vandaag de helft van het totale parcours tot Santiago, t.t.z. we stapten al 395 van de 784 km.
* we bereikten ( ei zo na ) de 400 km.
We gaan dit dus uitgebreid vieren vóór het 3-gangen-menu ( zijnde de gewone menu peregrino ) met een fles Cava of gelijkaardig, indien aanwezig.
Gilbert wenst de Leielopers een vruchtbare voorbereiding op de halve marathon van Evergem dit weekend en hoopt dat ze zich daar in de prijzen lopen en dat Lotje er de mannen eens flink van langs geeft.
Tot wederblogs.
Woensdag 31 augustus 2005
Woensdag 31 aug. Na het ontbijt, uit Fromista vertrokken iets voor 8 u. voor een vlakke gezondheidswandeling van 20 km. naar Carrion de los …
Woensdag 31 aug.
Na het ontbijt, uit Fromista vertrokken iets voor 8 u. voor een vlakke gezondheidswandeling van 20 km. naar Carrion de los Condes. Het grootste deel van de tocht liep over een voetgangerspad dat vlak naast de weg was aangelegd; dus een zeer eentonig stuk camino.
Reeds een aantal dagen zien we zowel overdag als ·savonds in de refugio een Duitse dame en van haar hoorden we het volgende verhaal : ze was uit Hamburg helemaal alleen met de fiets tot Pamplona getrokken, daar heeft ze haar fiets afgegeven aan haar zoon, die in Bilbao woont, en nu gaat ze te voet verder naar Compostela. Om toch maar geen enkel stuk van de camino te missen, gaat ze achteraf, samen met haar zoon, het ontbrekende stuk St.JeanPdP - Pamplona afstappen; nogal moedig, vinden wij.
Een meisje van de vliegende bijstandsbrigade wist ons te vertellen dat Chris door haar meegenomen was van San Nicolas tot in Fromista, en daar vandaag naar de dokter zou gaan en dan waarschijnlijk enkele dagen daar zou rusten.
We zijn hier gelogeerd in het klooster van de Clarissen ( en er zijn er nog echte hier ) en dat is helemaal niet slecht !
Tot volgend verslag.
Cacabelos