Berichten van 27 maart 2006 tot 2 april 2006

Mag ik zo vrij zijn dit cursiefje biezonder te richten tot de lezers wier haren reeds lichtjes beginnen te grijzen en waarvan de weektaak intensief gevuld is?
Ik veroorloof mezelf tot deze dichte groep te rekenen en weet bijgevolg hoe heerlijk het kan zijn op een zaterdag of zondagnamiddag een uiltje te vangen!
Hoe het mijn lotgenoten dan vergaat bij deze tentatieve weet ik niet.Wél kan ik u, wellicht tot troost,vertellen hoe het ons vergaat
Dus op \'n zaterdagnamiddag afwas zuiver in de kast alles netjes aan de kant,dekentje onder en dan oogjes dicht..........
Is daar nu niet net hollands bezoek op het terras van links,d\'r is een huilstem bij en alsmaar roepen\"alle mensen,goeie grut\"de anderen brommen ietwat lager.. en het kleinste van drie maar gillen om een ijsje!
Net als iedereen voor een ijsje schijnt op te stappen,want de ijsman is zojuist,al bellend door de straat gereden,zet de meid van rechts haar portatiefje (op de balustrade!)voluit aan.Zij fluit daarbij zoveel als ze geven kan .Ik zoek naar m\'n oordoppen,die ik niet vinden kan,en draai me nog eens om,terwijl man-lief z\'n hoofd onder de nylon bergt.
Ook dat nog,de hond  van de tandarts zit oorverdovend in de tuin te blaffen zolang tot zijn familie zal wederkeren!Kom zegt mijn lieve man,laten we het een proberen met het raam dicht.
Wordt vervolgd  

Ach zo,wéér eens afdruipen dus?Neen,vriend-boer deze keer niet meer,nu vraagt gij wat te veel !Gij baas op het uwe en wij op het onze,zou dat niet het beste zijn?
Plus minus een jaartje hebben wij geduld moeten oefenen.
Tot 1887 werden de grondplannen opgediept en ook de Atlas van de buurtwegen.De geschreven rechten hebben tenslotte gezegevierd.Zopas werd het laatste paaltje afgebroken,nadat de kathedraal reeds vroeger op een morgen neergeveld lag.De weg is weer open en vrij zoals in de beginne en het woord van de boer komt weer tot ons.
Wij kunnen weer rustig ademen en zonder zorgen naar onze bloemen,heide en heesters kijken en naar de sparren en de dennen,de eiken en de berken.
(wordt vervolgd)

'tWas op eendrulregenmorgen van een 2de Pinksterdag.Midden op onze linkse uitrijweg(samen te delen met onze vriend de boer)stond stevig als een kathedraal,'n dikke betonnen paal met 'n barricade waar geen mier nog langs kon.
De weg zelf werd versmald tot op 2 meter,met afgezaagde boomstammetjes We stonden er verbluft op te kijken als geslagen hondjes.Ja die eerste dag waren we er 'n beetje tuutuut van.
Onze uitrijweg was dus afgesloten!
Dat was dus onze grote vriend-boer.En waarom had hij dat nu a.u.b.geflikt?
Spoedig  hoorden wij echo's in de toonladder van ;de stedeling moet maar weerkeren vanwaar hij gekomen is en ...hij heeft hier niets te maken
Wordt vervolgd

In de plaats van het blauwe tentje met oranje luifel kwam een lief peperkoeken huisje.Daarin hebben we al fluitend gewerkt en gezwoegd zo in woonst als in tuin.En de zevende week rustten wij.
In de verre buurt was ook een boerderij met 'n boer en 'n boerin en veertien kinderen en hun akkers en doorgaande wegel liepen langs ons " grondje".
Er werd ons geraden goede maatjes met hen te zijn en dat deden we Zo rond was de zaak,dat we elkaar van ver reeds groetten met open lach en breed armgezwaai,als eeuwenoude vrienden.
Juist toen we meenden,dat de entente volmaakt
 was,gebeurde het
Wordt vervolgd.........

Welke natuurliefhebbende flatbewoner heeft zich heden,uit loutere noodzaak,nog geen buitenverblijfje aangeschaft?
Deze enkele beschouwingen ter overweging........
Bij ons is het \"zo\" gegroeid van het eenvoudige pic-nic tafeltje naar een prettig tentje met strakaangespannen koorden.Zomaar om \'s zondags in relaxtenu en uit de wind te kunnen zitten,ergens op een rustig en onbezocht plaatsje(!)En of het rustig was!Jawel,.....telkens we met de opstelling van ons tentje klaar waren werden we dringend verzocht het gauw weer af te breken
omdat we weer eens ,onbewust natuurlijk,op zo\'n privé domeintje zaten!
Zo kwamen wij tot de vaststelling dat geen gemeenschappelijke lucht meer te vinden was.
Daarom hebben we gezegd dat het moest gedaan zijn en namen we het kloek besluit ook een eigen
stukje buitenlucht aan te schaffen
Zestien percelen hebben we bezocht en afgekeurd,geen van hen sprak tot ons hart.Maar het zeventiende werd liefde op het eerste zicht:alles was er voorradig;bossen,brem en berkjes,heide en weiden,grazende schapen,wiegend koren en ruisende haverhalmen.Kortom,\'n sfeer die je zo beter maakt en zelfs \'n beetje vroom.
De koop werd dadelijk gesloten.
Wordt vervolgd