'n Tyroleravond dat moesten we toch meemaken,we hadden er al over gehoord ,maar daar was het bijgebleven. Het begon rond 2Ou.en de zaal zat reeds afgeladen vol.De meesten in Tyrolerpak zo de vrouwen als de mannen.De toeristen kon men er zo uitpikken.De muziek begon stipt te schetteren de ene wals na de andere.Ook de pijpen werden aangestoken. In een mum van tijd was de rook,blauwgrijs,met een broodmes te snijden. De leider zette zich in het midden en het billenkletsen begon samen met een soort volksdans.Hij kwam er telkens een dame uithalen die willens nillens moest meedraaien.Wij met ons drie zaten met een ei,want wij kenden daar natuurlijk niets v an. Maar wat nog erger was,was de ongelooflijke rookwalm. Suzy kon het, na een uurtje, niet langer uithouden en begon hevig te hoesten en bovendien kreeg zij ,steeds in dergelijke omstandigheden, blaasjes op haar oogranden.Zij gaf daarover een uitgebreide uitleg tot grote ergernis van Mietje,die als verpleegster,zich nu eens wou ontspannen en geen uitleg over allergie enz.wilde aanhoren.Bovendien hield ze van dit genre ontspanning.(veel volk en ambiance!!) Suzy maakte zich klaar om te vertrekken,ik volgde want die rook was werkelijk niet om te harden.Mietje kon moeilijk alleen blijven zitten en vertrok mee naar de kleedkamer.Daar deed zij richting Suzy nog een ernstige uitval!!!In volledige zwijgzaamheid zijn wij ieder naar zijn kamer getrokken. ' s Anderendaags,geen vuiltje meer aan de lucht. We reisden met een plaatselijk ,totaal versleten treintje naar Insbruck.Het tempo van dit tuigje gaf ons de slappe lach! We bezochten in het stadje het welbekende " gouden dak"Vele toeristen stonden te kijken naar die dakpannen die stonden te blinken in de blakende zon .Daarna zochten we een gezellig restaurantje op en toen......toen vergastte Suzy ons,als toetje ,op een monument van een ijsbeker met alles erop en eraan,uitstekend voor het behoud van de " lijn"!!Daar was Mietje bijna door ontroerd!Dat had ze van Suzy nu niet verwacht...... De volgende dagen deden wij nog vele wandelingen en vermits aan alles een eind komt,moesten wij ook hier afscheid nemen van onze dierbare berglandschappen en wellicht............. tot nogeens?
Wat nu?Ik vluchtte in de nabije gelagzaal menende dat daar " gewone"lucht zou op te snuiven zijn,maar dat hielp geen fluit.Inmiddels kwam Suzy(zij had enkel jaren geneeskunde gestudeerd) mij vertellen,dat enkel dagen geleden men een dokter ijlings had terug naar beneden moeten zenden omdat hij hartproblemen kreeg.Heel geruststellend was dat niet!Ik dacht ;ik zal mij wel aanpassen en inderdaad het beterde,die zelfovertuiging had geholpen! Daar was Suzy weer.......ze had zo juist een rotsklimpartij achter de rug(duur een kwartierje) en raadde mij met aandrang aan dat ook te doen.Van op het plateau van de Zugspitze,waar meerder toeristen naar de mooie uitzichten stonden te kijken en te fotograferen,vertrok een stijle rots met uitgeholde zgz.trappen en zonder leuning.Die rots leidde naar een stijle hoogte en eens boven werd men er waarachtig onvergetelijk beloond.Dus niet zonder angst en zeer voorzichtig beklom in de rots en ja'twas zoals Suzy zei," het is om in je op te nemen en nooit meer te vergeten"!!Daar ginds lagen de besneeuwde Alpen en daarrond vele vele bergtoppen 't Gaf een zeldzame en mysterieuze aanblik,die men werkelijk niet meer vergeet. Voorzichtig keerde ik terug naar beneden en niet zo lang nadien vertrok de téléférique weer ,het was de laatste rit voor die avond Natuurlijk was de plaatselijke autobus vertrokken en Mietje ook. Ging Suzy nu naar de Pastoor? Plots zag ik een koppel dat met hun wagen ging vertrekken ik spurtte in hun richting,en ja we mochten mee.Was dat een meevaller! In ons Hotel arriveerden wij juist op tijd voor het avondmaal;Mietje had zich reeds allenig geinstalleerd en was uitermate verbaasd ons diezelfde dag nog weer te zien. 's Avonds beleefden wij een Tyroleravond! en ........we maakten ruzie!!
Het hoogtepunt letterlijk en figuurlijk,werd het bezoek,aan de " Zugspitze" (berg met 3.5OO m.hoogte plus minus). We moesten 'n eindje lopen zonder noemenswaardig klimmen,daarna de plaatselijke autobus nemen die natuurlijk juist voor onze neus wegreed. Met z'n drieen waagden wij een autostopje(,destijds zonder enig gevaar!!)Dat lukte vrij spoedig en we mochten mee tot aan de balie van de tickets voor genoemde berg.De nog jonge chauffeur deed aardig zijn best om ons 'n beetje bang te maken:hij reed héél snel ook in de krommingen,me dunkt dat hij daar nog 'n schepje bovenop deed.Ontegensprekelijk lag ons lot in zijn drieste handen!! Maar we zijn er heelhuids uitgekomen! Na 'n beetje in de rij te hebben aangeschoven kochten wij ons ticket en zeer nieuwsgierig namen wij plaats in de téléférique.Mietje verkoos beneden te blijven,ze vond het te hoog en te geriskeerd.Ze verkoos een tafeltje beneden met een boekje en een drankje en ze zou de laatste bus nemen terug naar het Hotel. Mijn zeer avontuurlijke nicht Suzy zou desnoods, nadien, de pastoor gaan vinden zijn om een nachtverblijf te vinden!!Mietje is steeds een buitenbeentje geweest, dus nu ook weer. Dat stijgen in zo'n luchtvervoer(buiten het vliegtuig) was voor mij de eerste keer!Aanvankelijk viel het best mee,de medereizigers waren gezellig en de panoramische zichten werden al langer hoe mooier.Aan foto's nemen ontbrak het zeker niet! Maar..........toen we na zo'n twintig minuten ,boven op bestemming kwamen had ik geen lucht meer en werd ik zeer kortademig, ik moest happen en er overviel mij een kleine paniek.Wat nu...........?
Die morgen deden wij een ochtendritje met de melkboer! Suggestie van onze waardin,die wij niet in de wind sloegen! Dagelijks kwam hij vanuit de hoogte met de verse melk van zijn vele koeien om enkele vaste klanten te bevoorraden.Voor 'n " abekrats" nam hij op zijn terugtocht enkele toeristen mee de hoogte in naar zijn hoeve die daar gevestigd lag.Ditmaal waren wij van de partij.We zaten achterin op de banken,ik tegen de rand van de afgrond,want na enkele minuten durfde ik al niet meer opzij te kijken!!Die melkboer was die dagelijkse rit zo gewoon,dat hij blijkbaar geen aandacht meer schonk aan het gevaar dat er aan verbonden was! Amper 10 cm.reed hij van de de boord.Moest hij missen wij lagen gewoon daar beneden morsdood!Hij moest dus een slingerpad beklimmen dat héél smal was.Ofschoon wij van 'n avontuurtje niet afkerig waren hielden wij toch onze adem in. Gelukkig draaide hij rechts van het pad af en hield na enige minuten halt voor zijn hoeve.Het panoramisch uitzicht was er mateloos mooi! We kregen een groot glas verse melk en na 'n kort Duits praatje stapten wij terug naar beneden. Geen kwartiertje verder botste wij, bijna, op een stilstaand kevertje(VW)waar drie oudere mensen naast stonden.Zij waren uitgestapt omdat de chauffeur faalangst had opgedaan niet wetend dat het slingerklimpaadje zo gevaarlijk was.De dames konden geen wagen besturen. Wij waren blij te kunnen helpen ,we keerden terug naar de melkboer die onmiddellijk het nodige deed om deze mensen veilig weer naar beneden te brengen. Tevreden vervolgden wij onze daling,immers, zelfs onrechtstreeks hulp bieden, geeft altijd een goed gevoel. Na de middag hebben wij rustig gewandeld en genoten van de steeds aanwezige berglandschappen,die men niet kan moe worden te bewonderen! wordt vervolgd
Eerst stonden wij even perplex,toen begonnen wij te roepen stop! stop!stop!De koebeest was er blijkbaar zelf van geschrokken want met zotte sprongen liep zij terug naar haar soortgenoten.Inmiddels was Mietje tegen een uitsteeksel blijven liggen.Ze kwam traag recht met een zeer verongelijkt gezicht en had haar been geschramd.Ze ging sprakeloos recht voor zicht uit al klimmend en had ,met haar verpleegsters ogen, een klein huisje van het Rode Kruis ontdekt.Wij volgden 'n beetje al jammerend wat hadden wij dat beest nu misdaan?In het huisje kreeg Mietje de beste zorgen;ontsmetting,'n zalfje ,n 'gaasje en 'n plakker en klaar was Kees,dachten wij maar dan hadden wij niet met de waard gerekend!!...... Mietje ,die al niet van het sportieve type was,had er genoeg van!.In andere woorden ze gaf er de brui aan.Onze berghut lonkte van ver maar daar moest het bij blijven.Met het tempo van onze klimtred zouden wij er zeker nog voor 'n uurtje werk aan gehad hebben! Wij begonnen dus te dalen menenden dat dit 'n pretje zou zijn met steeds onze blik naar die prachtige natuur.Dat hadden wij natuurlijk mis.Na een half uurtje begonnen onze stadsvoetzolen te branden dat het 'n lieve lust was! Wij waren verplicht steeds wat halte te houden .Gelukkig en hoera!liep er een straaltje fris water over ons pad dat recht vanuit een berm te voorschijn kabbelde.Het was een hemels gevoel daar met beide geteisterde voeten in te mogen waden. Eén houten huis lag op onze terugweg waar men uitsluitend dikke zwarte boterhammen met dikke plakken kaas kon kopen en bier of water. Die heerlijke berglucht had ons een wolvenhonger gegeven en we lieten het ons smaken.Persoonlijk heb ik dat moeten bekopen! 's Avonds heb ik in het hotel geen tafel meer bekeken. wordt vervolgd
Onze tante weer aan het woord. Ja,wanneer de orthopedie geen reizen meer toestaat moet men zich dankbaar verdiepen in de kostbare herinneringen ,bijgestaan door de zeer vele fotoalbums. Met z'n drieen,singles en twintigers reisden wij naar de bergen van Oostenrijk.Wij waren verrukt door hun hoogte en verscheidenheid en ook door het aantal! Ons hotelletje lag vlak naast een schlucht (waterval!) dat was even wennen,non stop steeds maar water dat met 'n vaart naar beneden stroomde dag en nacht en zonder ophouden! De hotellierster was een forsige vrouw,niet bijster aanhalig maar toch correct.Zij sprak uitsluitend Duits,bijgevolg moesten wij ons beste schoolduits voor de dag halen.Onze kamers hadden alle uitzicht op de bergzichten,mooi héél mooi was dat.In het begin geraakten wij er niet op uitgekeken.Ons ontbijt was veel te krachtig,iedere morgen twee eieren,worst en kaas en platte kaas met veel suiker.Het brood kwam nooit van de warme bakker maar uit plastiekpakken die in een mand lagen. Het middagmaal was ook veel te zwaar voor onze stadse magen en wat mij bijblijft is dat men vaak in de soep nog een rauwe ei kletste!! Onze eerste klimpartij ging naar de Muttekopf ,héél in de verte lag de berghut en dat was ons streefdoel op aanraden van hotelgenoten. Na een uurtje hijgen begonnen we het wel degelijk in onze voeten en kuiten gewaar te worden maar dat moesten we natuurlijk verbijten!We waren helemaal niet gekleed om bergen te trotseren,immers sandalen laten wel lucht door maar geven hoegenaamd geen nodige steun.In elk geval onze moeders zouden dat niet meer aangekund hebben zo gaven wij elkaar de gewenste moed!! Na nog een uurtje afzien hoorden we in de verte een concert van koegebel. Zo hoog moesten die dieren lopen en staan om nog mals gras te vinden. Het was een aangenaam en gerustellend geluid en héél in de verte stond onze berghut Daar zouden we op adem kunnen komen en ons hopelijk wat uitstrekken. We waren zo stilaan de " hermalende " koebeesten genaderd,sprong daar opeens een jonge dartele koe naar onze vriendin Mietje met vaart op haar toe Mietje schrok zich ,van pure overrompeling ,'n aap en zette het op een lopen tot ze viel en begon de berg af te rollen..............
En dus waren wij in blijde afwachting van de specialist-reparaties vaatwasmachine. Stipt om 14u.deed hij bij ons zijn intrede;beleefde nog zéér jonge man goed gekleed en met een zware tas.Ja,'t was voor de vaatwasmachine! Wij achtten het onze plicht hem een kleine voorgeschiedenis te geven.Hij luisterde aandachtig en begon te ontvijzen.de twee aquastops lagen ter beschikking,zo de oude als de jonge. Bleek nu dat de loodgieter slechts de doos waarmee de buizenklus begon, had moeten vervangen!Kort gezegd:verloren kosten en ook nodeloos . De jonge knaap(in onze ogen) draaide de knop,die bovenop het aanrecht staat,met een ruk los en het water spoot met vaart in de keuken,aangezien er geen aquastop meer aanwezig was!!! Vlug de stop op het aanrecht terug naar rechts ,en dan emmer en dweil en trekker om niet te verzuipen! Diagnose van de jonge man,na G.S.M. met zijn baas,alles terug op zijn plaats zetten en deze 15jarige vaatmachine de eeuwige rust gunnen.Hij heeft zijn diensten goed en geruisloos geleverd en is ook in alle stilte heen gegaan De meeste(Bosch exclusive)houden het slechts plus minus 12à13jaar uit,dit moge dus onze troost wezen,aldus de jonge hersteller. Wij betaalde hem,hij was juist een half uur binnen geweest en onze keuken had een extra dweilbeurt gekregen!! Wij zullen nu de twee aquastops door de kringwinkel laten ophalen wellicht kan iemand er nog mee geholpen zijn. Te hopen dat de poetsvrouw,in een verstrooide bui,en terwijl zij het aanrecht doet blinken,niet aan de gevaarlijke knop draait,ze zou het zich qua opkuis erg beklagen want een echte gewone stop kan niet meer geplaatst worden,aldus nog onze " knaap". Het zij dan zo, want een derde vaatmachine aanschaffen zullen wij eerst eens grondig in overweging nemen. slot
Kort na elkaar kochten wij drie stuks nieuw voor onze huishouding;'n degelijke ijskast,een wasmachine en een microgolfoventje.Toen viel na enige tijd onze vaatmachine uit,nooit eerder gebeurd.We lieten de verkoper van de drie nieuwe stuks komen, menenden dat die dat eens gauw ging fixen. Hij kwam de volgende dag stipt om 10u.Hij droeg een tamelijk mooie paardestaart en was wat nors in de vorming van zijn zinsbouw.Met héél modern gerief opende hij het voorste blad keek eens rond en zei "de aquastop is defect".Dat ging heel veel geld kosten.We zeiden dat we er eens gingen over nadenken omdat de machine in kwestie niet meer zo jong was.Wij betaalden wat hij vroeg en hij vetrok.Toen belde ik onze persoonlijke loodgieter op,en vroeg hem of hij een aquastop kon vervangen,zeker zei hij ,en bestelde een nieuwe.Hij kwam enige dagen later ,verwijderde de oude en plaatste de nieuwe.Dan testte hij de vaatmachine en die zei " gij kunt eens komen!!"Dus alle moeite voor de paus van Rome.Onze loodgieter zei verder ",hier eindigt mijn taak want ik ben geen elektrieker."Daarom zochten wij in de telefoongids een aankondiging van een Boschhersteller en lieten hem komen.Toen hij binnenkwam deed hij ons terstond denken aan Yul Brinner!.Hij begon ook te ontvijzen en lichtte met een T.L.lamp zo hier en daar wat rond.Hij zei"ik moet die meenemen en uit de inbouw nemen en op het atelier laten uittesten maar de aquestop is niet de oorzaak!"Ik schrok en vroeg hem die dan terug te willen verwijderen wat hij deed(tegen zijn zin!)Wij besloten de vaat voortaan zelf manueel te doen,betaalden hem en hij vertrok. Natuurlijk vroeg ik aan onze loodgieter of hij die nieuwe aquastop terug aan de grossist zou kunnen afgeven tegen terugbetaling.Hij zou het proberen maar had zijn twijfels.Omdat wij niets meer van hem hoorde belde ik hem zelf op en zei dat hij zijn uitgaven moesten komen ontvangen.Wat hij deed en hij was zeer schappelijk want hij is werkelijk geen uitbater. Na enige dagen de aquastop te hebben bekeken die welopgevouwd in de veranda in een hoekje lag kwam ik op het idee in de telefoonboek eens niet naar keukens enz/te zoeken maar naar vaatwasmachine.En ja!één enkele annonce stond er in te lezen die ik opbelde en die gaat nu heden namiddag komen.Wij zijn dus in blijde verwachting en vertellen u het resultaat in 'n volgend cursiefje.
'n Oudere nicht van mijn man,reeds 20 jaar weduwe,werd 70jaar.Ze was zeer eenzaam en had nog nooit in Duisland geweest.Daarom boden wij haar,voor haar verjaardag een tripje aan voor drie dagen in Heimbach.Wij zelf waren er reeds 2X geweest bij Frau Matthes op Fremde Zimmer en het was er zeer aangenaam. Onze nicht,Bertje ,was in de wolken en ging dus graag in op ons verzoek.'t Was in de lente,en bovendien lenteweer!! Het ritje in de Eifel was schilderachtig mooi en de zon deed daar nog een schepje bovenop. Frau Matthes was een stevige Duitse frau,tamelijk streng want ze had meerdere kamers(4)en alles moest op orde blijven. Ze woonde reeds jaren samen met Heinrich,'n héél sympathieke gepensioneerde bediende,opvallend corpulent en steeds welgeluimd. Bertje kreeg 'n mooie kamer met berguitzicht en wij mochten zeker ook niet klagen.'s Morgens lekker ontbijt op het terras met alles er op en er aan.'s Middag gingen wij dineren in het Hotel Arens dat 'n beetje in de hoogte lag.Het liep allemaal gesmeerd en de tijd vloog zo om.We wandelden welgezind in de Eifelbergen,speelden minigolf,we vaarden op het grote meer in de buurt in een primatoeristenboot.We gingen het kasteel bezoeken kortom het was echt prettig. Bertje genoot opvallend,ze was al zo lang alleen en had geen kinderen en weinig bezoek ze vond Heimbach biezonder aantrekkelijk Met TOEN nog weinig toeristen.Zij zelf was nog steeds een mooie vrouw,ze kon qua leeftijd makkelijk 10jaar liegen.We namen natuurlijk ook de nodige foto's. Frau Matthes hield steeds over alles 'n wakend oog;alsof ze steeds 'n beetje ongerust was!Heinrich daarentegen zag nergens graten in.Hij leefde onbezorgd en zichtbaar tevreden. Op de dag van ons vertrek stond onze wagen met de valiezen reeds klaar voor de deur(want aan alles kom een einde nietwaar?)Heinrich stond tussen Bertje en mijn man en plots legde hij zijn arm rond de schouder van Bertje en trok haar ' ietsje tegen zich aan en Bertje zéér geschrokken en impulsief gaf hem 'n zoen op zijn vlezige wang.Op dit moment kwam frau Matthes uit de keuken en zag het gebeuren!!!o,wee,ze sprak geen woord maar haar blik sprak boekdelen zo van" ziet ge wel ik had het wel gedacht!" Ons afscheid was 'n tikje geforceerd hartelijk ik hoorde geen" auf wiedersehen(?) "van geen van beiden. We hebben de Eifel met gemengde gevoelens verlaten maar er zeker geen trauma aan overgehouden!!Het schilderachtige bleef ons bekoren. 'n Uitnodigend schrijven, zoals ieder jaar, hebben wij niet meer ontvangen. En dus zijn wij naar verdere landen getrokken de volgende vacanties waarover we zeker geen spijt hebben gehad.
Er kwam dus een aparte en onverwachte kink in de kabel! Liesje kwam totaal onvoorbereid in 'n sectegezelschap terecht(die gebeurtenis zou op zich zelf al 'n cursiefje kunnen zijn!)Wat ze daar hoorde en zag begeesterde haar intens.Ze ging er zodanig in op dat ze vrij spoedig de leidster van de plaatselijke groep werd.Zij die voorheen catechiste met vuur geweest was!ze gaf nu de brui aan haar christelijk geloof.De klassieke medische wetenschap kreeg ook de bons/Al wat uit noodzaak door een gewone geneesheer werd voorgeschreven moest eerst de goedkeuring en toestemming krijgen van "hun" bosdoktoor".Oordeelde hij "niet nemen" dan werd het medicament opzij gezet. Hij,de bosdoktoor, woonde vanzelfsprekend in een donker bos!in een klein houten huisje,helemaal alleen.Wél ging hij sporadisch naar een congres van zijn wetenschap. Hij werkte met foto's en 'n pendel. Deze nieuwe levenswijze en filosofie van Liesje en haar nieuwe bijbeluitleg werkte zéér sterk op mijn zenuwen.Wanneer zij op bezoek kwam trachtte zij mij allerlei aan te smeren(ik was ondertussen gehuwd)mijn man kon haar veel beter tewoord staan maar ik liet maar begaan. Tot ze 'n beetje er over ging........... zo vertelde zij, dat destijds O.L.Vr.met Satan verloofd geweest was..........Ook in het aardsparadijs waren er vreemde dingen gebeurd er waren goede en stoute engelen enz.enz. Wij zaten schromelijk onze tijd te verliezen!! Kortom zo is onze vriendschap stilaan uitgedoofd.We schrijven nu nog een kaartje met Nieuwjaar en eentje voor de verjaardag en dat is het dan. Dergelijke voorvalletjes behoren nu eenmaal tot het leven hoe jammer men dit ook kan vinden. slot
Oostenrijk (6) slot
