Om de hoek ontmoet ik tante Emmy die er zeer beteuterd uitziet" och kind" zegt ze," hoe durven de mensen elkaar zo voor de gek houden en ze …
Om de hoek ontmoet ik tante Emmy die er zeer beteuterd uitziet" och kind" zegt ze," hoe durven de mensen elkaar zo voor de gek houden en ze begint te vertellen."Het is natuurlijk niet om over naar huis te schrijven, maar toch ben ik diep teleur gesteld.Nu moet ge weten,dat 'n goede kennis van ons vraagt of zijn nieuwe stiefzoon bij ons de ramen mag komen kuisen.Wij stemden onmiddellijk toe omdat we zelf achter zo'n raamlapper aan ' t zoeken waren.De volgende week kwam Tony dus de ramen poetsen en zo zou hij om de 14 dagen afkomen.
Wie niet kwam was Tony.Toen zei onze kennis maar ......hij doet liever tuinwerk,o.k.zeiden wij laat hem maar opduiken! En waarempel hij kwam en of hij het kon!Nooit was onze tuin zo mooi,zo verzorgd en afgewerkt als toen.
Natuurlijk spraken wij af om die zorg regelmatig aan hem toe te vertrouwen,wat hij volmondog beloofde.
Hoeveel keren we langs onze kennis om gevraagd hebben of Tony nog eens wilde komen voor de tuin,nee die keren kunnen wij niet meer tellen.Telkens zei Jan,de kennis,dat hij er hem zou over aanspreken als hij hem zag want ze woonden 'n eindje van elkaar.Niets,maar dan ook niets kwam ervan in huis.Tot we het opgaven en andere hulp vonden.
Toen,ongeveer twee jaren later, stond Jan plots met Tony voor onze voordeur!!Wij geloofden onze ogen niet.Tony kwam eens naar ons tuintje kijken en of wij het goed vonden dat hij volgende donderag alles weer eens 'n flinke beurt zou geven.Ik sprong een gat in de lucht,omdat hij toch zo goed was in zijn vak en weer aan het werk wou bij ons.
Tegen drie uur ging hij afkomen vandaag.!Tony is niet gekomen!.........Tante Emmy zuchtte...."t is nu 17.15u.kind, ik begin aan mijn boodschappen en ga er natuurlijk niet meer op wachten.'n Telefoontje zou er nu toch wel op zijn plaats geweest zijn hé?Ze gaf mij 'n zoen en zette er de pas in.
Ik had haar graag getroost maar ......hoe?
Weet u wat een Bursitis is?Dat is een ontsteking van een slijmbeurs.In ieder gewricht is een burse aanwezig die telkens men een beweging maa…
Weet u wat een Bursitis is?Dat is een ontsteking van een slijmbeurs.In ieder gewricht is een burse aanwezig die telkens men een beweging maakt 'n beetje slijm afscheidt opdat we met ons gewricht geen gerucht zouden maken en omdat het geen pijn zou doen.
In de heup zijn er ,volgens de radioloog, 5 bursen aanwezig waarvan er een of meedere kunnen ontstoken zijn.Een befaamd chirurg wil dergelijke toestanden niet opereren omdat het niet zou helpen en omdat de patient sowiso heel lang zou moeten manken(zonder resultaat)
Een Bursitis is niet gevaarlijk,wel zeer pijnlijk en kan zeer hardnekkig zijn vooral in de heup,omdat ze daar zeer diep verborgen zitten.
In de elleboog,de knie ,de schouder komt het vaker voor en is het te genezen zij het als laatste toevlucht met een infiltratie.
De lezer heeft het vermoedelijk reeds begrepen dat schrijfster dezer met een Bursitis in de heup opgezadeld zit.Reeds meedere malen kreeg zij spuiten met het niet zo gegeerde goedje(Depo Medrol o.m.)maar na 'n tijdje begint de mizerie opnieuw.
Zou er geen middel bestaan,dat schrijfster niet kent,maar de lezer wél?
En zou die lezer dan dit aub.willen meedelen?
Het zou 'n grote daad van naastenliefde zijn en waarvoor bij voorbaat mijn hartelijkste dank en steeds tot wederdienst bereid.
slot
Woensdag 8 april 2009
Misschien heeft eenieder van ons al eens zo'n klein, heel klein mirakeltje ervaren?Men kan daar ook 'n andere benaming aan geven.Bijvoorbeel…
Misschien heeft eenieder van ons al eens zo'n klein, heel klein mirakeltje ervaren?Men kan daar ook 'n andere benaming aan geven.Bijvoorbeeld:"hoe is dat nu mogelijk,of " dat is nu écht toeval"of hoe kan dat nu "?enz.enz.
Wel mijn mirakeltje (van daarjuist!!)ging over het volgende;Enkele dagen terug ontvangen wij een mededeling vanuit de Parochie dat er een soort Missiefeest was voor de broederparochie Brody met een eetmaal aan verbonden en diverse filmen voor 17€ p/pEn dit op 19 april e.k..Later dan 5 april kon men niet meer inschrijven.Ik was 2 dagen te laat,want de poetsvrouw had het gele papier reeds bij het oude gemoffeld.Mijn oog was er toevallig op gevallen!
Ik rekende op diplomatische invallen en wilde nog een E.mailtje wagen,men kon nooit weten dat er nog twee toegelaten werden.JUIST op het moment,dat ik één vinger op het toetsbord zette weerklonk de telefoon!
Eén van onze neven inviteerde ons op het grote verjaardagsfeest van zijn moeder die 8O jaar wordt en dat plaats heeft op .......19 april e.k.Die moeder is ook een zus van mij,en die neef wil met mij een muzikaal intermezzo op dit feest geven,waarvan ik de partituur nog moet instuderen.(zei hij)
Dus heb ik mijn E.mail aan de parochie ,met al de schoon woorden die ik klaar had(!)opgedoekt.'t Zou belachelijk geweest zijn ,nadien alles weer te moeten afmelden.Zie voor mij is dat nu overgekomen als 'n klein,héél klein mirakeltje!.Mij man,de lieverd ,glimlacht en laat mij blij zijn.
En wat denkt mijn lezer?(naif schaap???)
slot
Bijvoorbeeld het type dat absoluut iets van je wil los krijgen met de belofte van" ik vertel dat niet verder ,gekent mij nu toch!!"daar moe…
Bijvoorbeeld het type dat absoluut iets van je wil los krijgen met de belofte van" ik vertel dat niet verder ,gekent mij nu toch!!"daar moet men mee oppassen en daar ben ik toch 'n paar keer ingetrapt!!Dom,natuurlijk maar als je zelf recht voor de raap bent dan tuimel je daar makkelijker in.Enfin.
Dan het type dat je gebruikt vooral omdat je een wagen hebt......ze hebben een uitnodiging gekregen voor bv.'n tentoonstelling l2 km.verder en vragen of je soms eens graag meegaat!!!In andere woorden" zou je voor mij eens willen rijden want ik vind 'n taxi te duur!!!"(zij zelf hebben geen auto,versta je?) dat kan je moeilijk 'n vriendin noemen,vind ik.
Het derde type zijn diegenen die jou steeds vriendelijk benaderen maar achter je rug je een kleedje passen,dat vind ik repugnant.Dat moeten ze mij maar één keer "lappen"(=Antwerps!) en dan laat ik die vallen gelijk een steen.
En dan heb je nog de introverten,die komen op bezoek, stellen je wat vragen en zitten te luisteren en te smullen .En jij maar vertellen en oppassen dat je niet té veel "tettert"want wanneer die inzichzelfgekeerde buiten gaat heeft die hoegenaamd niets verteld en voel je je achteraf 'n beetje beet genomen!!
Alsof je hen niet de kans hebt gegeven aan het woord te komen.
Daar ga ik mij in't vervolg speciaal voor hoeden.
Het is toch echt waar ,men is nooit te oud om bij te leren.
Vinden mijn lieve lezers dat ik te streng ben?of dat ik overdreven heb?
Zeg het mij dan aub.dan kan ik daar ook weer uit distileren........
slot
Sta mij toe even terug in de tijd te gaan......Mijn eerste vriendinnetje heette Linda,ze was heel lief en aangenaam en had een broertje, Fra…
Sta mij toe even terug in de tijd te gaan......Mijn eerste vriendinnetje heette Linda,ze was heel lief en aangenaam en had een broertje, François die mij soms meenam op zijn trotinette om tijdig in de school te zijn.Ik vond dat héél fijn.We waren 8j.oud.Helaas,mijn ouders besliste te verhuizen naar een andere gemeente en ik moest natuurlijk mee en naar een andere school.Tot mijn groot kinderverdriet bleven Linda en Francois in de vergeethoek steken!. Op 8 jaar heeft men nog niet veel in de pap te brokken,dat is van zelfsprekend.In die nieuwe school kwamen natuurlijk ook weer andere vriendinnen op de proppen,maar ze waren mij niet zo lief als Linda.Temeer dat mijn ouders na drie jaar weer naar een andere gemeente verhuisden en ditmaal hadden zij hun juiste stek gevonden.We verbleven er 29 jaren,en naast ons woonde een gezin van zes kinderen die héél sociaal over kwamen.
In de scheidingsmuur werd na enkele tijd een poortje aangebracht zodat we héél makkelijk konden buurten Het poortje stond altijd open.Toen werd de muur afgebroken en kwam er een haag in de plaats met het poortje erin,dat spreekt.!
Eén van de meisjes had mijn leeftijd,dat duurde niet lang of wij werden de beste vriendinnen een gans leven lang.Zie dat noem ik een ware vriendin,een die je volledig begrijpt,die je nooit verraadt waarop je ten alle tijden kan tellen.En dat was wederzijds.
Een derde échte vriendin was Zuster Bernadette.Héle mooie vriendschap was dat bijna gesublimeerd.Om de vier a vijf weken gingen mijn man en ik haar bezoeken,zéker wanneer ze ziek werd.En steeds was ze zo overgelukkig toen we in haar kamer kwamen.Ik had haar alle gerief voor de schilderkunst meegebracht en opnieuw begon zij met haar linker hand te akwareleren.Dat was in het begin niet zo eenvoudig maar ze bereikte mooie resultaten.
Maar ........ ik heb ook andere zogezegd vriendinnen gekend..............
wordt vervolgd
Lang voor mijn man met mij gehuwd was ging hij regelmatig naar Oostenrijk met zijn directeur ,nog een collega en diens vrouw in het volkswag…
Lang voor mijn man met mij gehuwd was ging hij regelmatig naar Oostenrijk met zijn directeur ,nog een collega en diens vrouw in het volkswagentje van de tweede vermelde.Zij vonden dat héél prettig want ze waren nog jong en lenig.Zij gingen, of reden om stipt te zijn, naar een boerenfamilie die er goed voor zat en veel plaats had,ook om te logeren.Het zicht was er prachtig, naar ik later vernam, en de familie was altijd welgezind.
De wandelingen varieerden constant en dat werden ze nooit moe.
De Oostenrijkse maaltijden waren aan de zware kant,dus erg voedzaam;maar dat had men nodig voor die prachtige bergwandelingen!
Vrij dikwijls werd er een varken geslacht voor de nodige worsten en de hespen en al dat andere dat een zwijn hen te eten gaf.Kippen in overvloed en eieren natuurlijk ook.De boerin maakte alle dagen pudding van die lekkere melk want ze hadden natuurlijk ook menige koe.
De groenten mochten de toeristen zelf uit de tuin gaan kiezen,dat was zoal het enige dat ze als inspanning mochten doen.En eten,ja veel eten.!!
ZE waren echte vrienden van die Oostenrijkers.De directeur had er zijn jaarlijks verlof geboekt en had geen oog voor een andere bestemming.
Zijn gezelschap moest hem volgen!
Toen ze terug thuis waren ontving mijn man een tamelijk lijvige enveloppe
met postzegel van ....ja van Oostenrijk maar door zijn druk leven deed hij ze te vlug open en zag geen brief erin zitten en dacht aan een grap.De omslag werd terzijde gelegd en moet in een doos terecht gekomen zijn.
Toen we reeds jaren gehuwd waren kwam die doos in mijn handen,vermoedelijk in de grotekuis periode.IK keek in die verdachte omslag waarvan ik het bestaan absoluut niet kende,noch de afkomst en zag toen een prachtig bundeltje Edelweisjes mooi neergelegd, na zoveel jaren.
De boerin of één van haar dochters moet dus, na een grote
bergwandeling,aan mijn man gedacht hebben,die zo vaak over dat bloempje gesproken had dat hij er nooit gevonden had, tot zijn spijt.
Wanneer ik dan met die omslag en die vondst kwam aandraven vertelde hij dat hij destijds veel te vlug en onnadenkend aan een grap gedacht had.We hebben de mooie Edelweisjes in hun natuurlijke vorm beeldig ingekaderd
en een opvallend plaatsje gegeven want zelf zijn we nooit meer zo hoog geraakt.Zij staan ,naar het schijnt, héél hoog in die enig prachtige berglandschappen.Van bedanken is niets meer in huisgekomen dat was te lang geleden,helaas.
Zo ziet men dat alles terecht komt!
slot
........dat er iets aan de knikker hing! Bijna alles had hij verkeerd aangekocht! Onze adrenaline werd volledig naar boven gehaald!Eén voorb…
........dat er iets aan de knikker hing!
Bijna alles had hij verkeerd aangekocht!
Onze adrenaline werd volledig naar boven gehaald!Eén voorbeeldje maar ....we bestelden één flesje versnipperde gedroogde ajuin en lieten hem,voor hij vertrok, het lege flesje zien.Hij bekeek het doorheen zijn Kruidtuinbrilletje met zgz.aandacht.Wat bracht hij mee?Een groot plastiekpak met grote gefrituurde ajuinbladeren om gerechten mee te versieren (stond er op het pak!)
Voor 'n dooskervel diepvriessoep koos hij een minipotje kervel,voor één pak speculoos bracht hij er vier in een grote verpakking mee en zo kunnen we doorgaan maar dat kan de lezer niet boeien.Dus we zeggen hem(zoals onze buurvrouw hem dikwijls oplegt) ,dat hij moet gaan ruilen.Hij werd toen Hollandsboos,ja,ja!!Maar........ging terug de brommer op met al het verkeerde in zijn tassen.
Inmiddels waren er vrienden binnen gekomen ,die ook nog wat zagen liggen,dat zij konden gebruiken en voor ons toch wat te veel was.
Toen Kees terug arriveerde was hij gekalmeerd,hij zal wel ingezien hebben dat het niet door de beugel gekund had zonder telefonische gevolgen!!
Ondertussen vernamen we dat Stef over 14 dagen terug aan het werk gaat.
Laat die dan maar zéér puntlich zijn en wellicht wat minder sociaal in zijn voorkomen,maar het spaart ons heel wat tribulaties en onze adrenaline kan rustig zijn gang gaan
slot.
Wij hebben ook 'n boodschapper om de 14 dagen,Stef,die heel akuraat tewerk gaat.Hij moet het kennen of hij brengt het niet mee.Dus zetten wi…
Wij hebben ook 'n boodschapper om de 14 dagen,Stef,die heel akuraat tewerk gaat.Hij moet het kennen of hij brengt het niet mee.Dus zetten wij gedienstig(als wij zijn!!)de lege (nieuwe)exemplaren klaar ten toon in de gang op de commode en dat vindt hij fijn.
Maar,hoejammer,nu breekt Stef zijn enkel;gevallen met zijn dienstbrommer en hij moet voor lang in de plaaster.
Kees(Hollander, maar dat had u al begrepen!) deftig voorkomen en eigenlijk de klusjesman van de dienst,moet nu Stef vervangen.Aanvankelijk,d.w.z.de eerste keren ging het behoorlijk goed mits enkele " abuizen".
Inmiddels kwam hij ook ons tuintje wat opfrissen,daar hebben we veel van door de vingers moeten kijken!De klimop kreeg 'n flinke beurt, ja dat wel,maar de dorre bladeren liet hij liggen,niet om te doen,zei hij,en het onkruid liet hij staan waar het stond.Zijn specialiteit was behangen en schilderen,en daarmee uit (besloten wij dan maar!)
De rekening voor het tuintje kwam achteraf ,zei hij!!Daarvoor zorgde de dienst wel.
Stef 's enkel bleef véél te lang in de plaaster,vond Kees,en dat liet hij ook duidelijk blijken.Die boodschappen begonnen hem flink de keel uit te hangen.En dat werd zichtbaar!!
We hadden ons lijstje in grote letters,zo duidelijk mogelijk ,klaargelegd
maar toen hij binnen kwam zagen we............
wordt vervolgd
Onze tante van 85 nogmaals aan het woord: "Zoals een blogger een dame van 85 beschreef dacht ik eerst dat hij het over mij had!Naar het schi…
Onze tante van 85 nogmaals aan het woord:
"Zoals een blogger een dame van 85 beschreef dacht ik eerst dat hij het over mij had!Naar het schijnt zie ik er ook nog goed uit en héél actief in huis!
Maar weldra merkte ik dat het over 'n andere dame ging want ik heb het over 'n andere boeg geworpen.Ik was 16j.toen de tweede oorlog uitbrak en de studies werden onderbroken.Dan maar huishoudster bij vader en moeder/Dat werd een lange stage.Toen begon ik op 3Oj.opnieuw te studeren in de sociale sector en behaalde vlot het diploma en werk.Dat liep als een trein mag ik wel zeggen......maar 10 jaar later stapte ik toch het huwelijksboodje in.Nooit spijt van gehad in ' t tegendeel.Er kwamen geen kinderen meer want ik was reeds 41!We namen een verlaten jongetje onder onze hoede die daar nu nog steeds dankbaar voor is en mij regelmatig diensten bewijst.Hij is nu 47, gelukkig gehuwd en drie kinderen.
Maar mijn ingoede man heb ik moeten afgeven toen hij reeds een respectabele leeftijd had.Dat is nu ongeveer 9 jaar geleden en iedere dag mis ik hem meer en meer.Want,inderdaad 'n sociale mens wordt eenzaamheid nooit gewoon.Er komt af en toe bezoek,in' t begin tamelijk frequent maar dat neemt af met de jaren want zij worden ook 'n dagje ouder of vallen definitief weg.Wat moet men dan doen,of hoe lost men het op, zo goed en zo kwaad als het kan.?Koken doe ik nog graag maar toch voor twee dagen zodat ik het 'sanderendaags eens kan opwarmen(en uitblazen!)Om de maand bedien ik mijn wasmachine en al wat er nog komt bijkijken.Verder heb ik me een Laptop aangekocht en er leren mee om gaan Dan blijf ik van mijn muziek houden en vooral van mijn lectuur.Onlangs kocht ik een Assimil voor Italiaans,die taal boeit mij héél erg.Ook mijn Duistse Assimil heb ik terug voor de dag gehaald,want die twee talen staan elkaar helemaal niet in de weg.Schilderen en tekenen doe ik reeds van in mijn jeugd en piano spelen ook.Ditalles vertel ik niet om te bluffen maar om" mee te delen"dat men bij eenzaamheid ZELF het heft in handen moet nemen.Zéker wanneer men van een oudere leeftijd mag genieten."
Dat schreef onze tante en wij zijn daar fier op!
Omwille van de onregelmatigheden zat het er aan te komen,dat Moeke naar haar toelage van het Ministerie zou mogen fluiten.Want de inspectie was er opuit gekomen,dat zij de aan haar toevertrouwde kindjes gans alleen liet ,nadat zij met haar man had ruzie gemaakt Zij was 3Okm.verder naar haar ouders gereden!.Zoiets werd natuurlijk niet getolereerd .
Rita mijn vriendin,die maatschappelijk assistente was, kreeg het voor elkaar,dat David naar de Zusters van Don Bosco mocht en daar enkele jaren kon doorbrengen.Nadien verhuisde hij naar de Broeders van dezelfde orde en ging ook naar hun welbekende school.Hij volgde met aandacht de lessen en behaalde er twee diploma's van Electro Mechanica.Nadien bezocht hij nog een andere school en verwierf het diploma van Meet en Regeltechniek(A1)
Toen mocht hij alleen gaan wonen en had het grote voorrecht in een gans gemeubeld appartementje van de moeder van Rita te kunnen intrekken,omdat die m oeder naar een Home verhuisde.
Ondertussen had David reeds vrienden en kennissen gemaakt en een goede betrekking gevonden zodat hij zich een klein wagentje had kunnen aanschaffen want zijn werk lag een eind buiten de stad, moeilijk te bereiken met het openbaar vervoer.
Op aanraden van Rita,met wie hij regelmatige en uitstekende contacten onderhield , ging hij tijdens het weekeinde een danscursus volgen en leerde er zijn vrouwtje kennen.Zij huwden na een jaar en kregen drie kindjes.
Dat hij naar een ruimere woning verhuisd was spreekt voor zich.
Dit verhaal wil duidelijk maken dat VLaanderen zeer goed inspeelt (financieel) op kinderen die alleen komen te staan en bovendien dat sociale assistentie ook haar duit in het zakje(kan) mag doen,wat hier zeker gebeurd is.
Het pleeghuis van Moeke werd opgevouwen.
slot
