En hij deed maar aan(en de boer hij boerde verder!)Toch wist hij ,dat hij verkeerd bezig was,dat hij op 'n verkeerd spoor zat.Diep in hem sl…
En hij deed maar aan(en de boer hij boerde verder!)Toch wist hij ,dat hij verkeerd bezig was,dat hij op 'n verkeerd spoor zat.Diep in hem sluimerde een verlangen naar meer degelijkheid.Zijn omgang met Mia was verwaterd temeer dat zijn kinderen nu uitgevlogen waren(.Net, zoals hij, huwde z'n zoon op 19j,gelukkig met een deftig meisje en zijn huwelijk hield stand tot aan zijn te vroege dood.Zijn dochter werd verkoopster in de zaak van een tante,maar die krijgt een apart cursiefje!)
Innerlijk was Eric op de sukkel,hij had zware en zwarte dagen .
Na enige tijd liep hij plots in het centraal station bijna letterlijk,Mia op het lijf.Hij was zo blij haar terug te zien,hij zag recht in haar begrijpende ogen en volkomen impulsief vroeg hij haar om met hem te willen trouwen!
Aanvankelijk stond Mia perplex natuurlijk wilde ze dat.
Trouwen met Eric was haar enige wensdroom hij bleef haar grote enige liefde.
Zij beslisten een appartement te huren in het centrum en Mia mocht voor alles zorgen wat ze ook met veel enthousiasme deed.
Ondertussen bleef zij in het benedenhuis wonen waar ze ééns met" het viertal" zo gelukkig was geweest.
Toen het appartement in het centrum helemaal klaar was kwam Eric eens kijken........hij keek en zag dat het goed was!Mia neuriede de ganse dagen!
Tot zij tot de ontdekking kwam dat Eric niet meer over huwen sprak en dat hij weer nachten wegbleef.
Hij besefte dat hij met zijn spontaan aanzoek er over was gegaan.Mia was en bleef voor hem 'n prachtige moederfiguur met 'n héél groot hart,maar beminnen ,echt beminnen deed hij haar niet .De moed om het haar te zeggen ontbrak hem .Uit spîjt en schaamte bleef hij dan maar liever weg........
Mia neuriede niet langer........
Wordt vervolgd
Acht jaar heeft dit gezinnetje stand gehouden,Mia was overgelukkig,steeds bezorgd, uiterst netjes en Eric bleek tevreden,zijn werk was voor …
Acht jaar heeft dit gezinnetje stand gehouden,Mia was overgelukkig,steeds bezorgd, uiterst netjes en Eric bleek tevreden,zijn werk was voor hem zeer belangrijk en ook het gevoel van geborgenheid dat hij gemist had gaf hem rust.Met zijn kinderen ging het prima zij hadden de echte moederlijke zorgen nu.
Toen liep het mis.Hij kwam in contact met een héél rijke chique dame die hem niet meer met rust liet en op een beeldig appartement woonde.Daar was hij steeds welkom.Hij begaf,kreeg passende maatpakken en zoveel luxe als hij zelf wilde.Het begon met 'n nachtje uit huis te blijven,er volgde nog nachtjes,Mia had het begrepen maar aan de gezinstoestand zou zij niets veranderen ZIJN kinderen gingen voor alles.Zij wist en zag ,dat Eric uitermate veel succes had met zijn uiterlijk voorkomen, vooral bij de vrouwen.Ze aanvaardde dat. Ze zou altijd van hem blijven houden,altijd.
Eric ontmoette een danseres met een prachtig lichaam,ze was niet rijk maar het physische kon ze hem (graag!)aanbieden waar hij gretig op inging.
Hij bezocht Mia en zijn kinderen vrij regelmatig,immers hij was gerust dat daar alles goed liep.Alleen zat Mia met een héél groot en diep verdriet.
Met het danseresje heeft het niet zo lang geduurd,maar hij was nog steeds welkom bij de chique madame en maatpakken mocht hij nog altijd gaan kiezen!wat hij niet versmaadde!
wordt vervolgd
Donderdag 22 januari 2009
Zijn uiterlijk,zijn sympathieke aantrekkingskracht kan het best vergeleken worden met die van de huidige Brat Pitt. Ik heb het hier over de…
Zijn uiterlijk,zijn sympathieke aantrekkingskracht kan het best vergeleken worden met die van de huidige Brat Pitt.
Ik heb het hier over de zoon van goede kennissen.Hij was 19 jaar had zijn studies laten staan en was smoorverliefd op de dochter van de Brasserie waar hij dikwijls een pintje ging drinken.Hij wilde er absoluut mee trouwen en ging aan zijn ouders vertellen,dat hij Ilse zwanger had gemaakt en dat hij dus niet anders meer kon dan haar te huwen.Ilse zelf was 3 jaar ouder en vond Eric een danig knappe en sympathieke jongen.Kortom ze huwden.
Van zwangerschap was geen sprake,immers het is niet omdat een vrouwtje 14 dagen over tijd is dat ze moeder gaat worden.
Maar Eric had geen vast werk.Hij mocht ergens beginnen als ober en deed dat niet slecht maar echt zijn ding was het niet.Hij kon buitengewoon goed praten en zo geraakte hij als vertegenwoordiger in de filmwereld.
Daardoor was hij héél veel uithuizig,en er was reeds een zoontje geboren na enkele jaren en nadien nog een zusje.Ilse zat constant alleen thuis met de kindjes.Zij die in de Brasserie steeds omringd geweest was door veel vrolijke jonge mensen, kennissen en vrienden.
Zij begon te treuren en na te denken over die vele uithuizigheid.......over zijn sympathiek uiterlijk,zijn welbespraakheid en kreeg argwaan.
Hij was gepromoveerd tot vertegenwoordiger ,van deze zeer bekende filmmaatschappij, als commercieel afgevaardigde voor het buitenland.Nu zat het spel helemaal op de wagen.Voortdurend met het vliegtuig naar Italie,Frankrijk ,Spanje.
Ze praatte met hem over haar eenzaamheid,maar daar kon hij niets aan verhelpen aangezien hij moest werken, zei hij.Ze waren totaal uit elkaar gegroeid en dus volgde er een scheiding.Heel merkwaardig had zij het liefst dat de kinderen aan hem werden toevertrouwd.Hij hield heel veel van zijn nakomelingen daarom besteedde hij zijn zoon(7j.)aan zijn moeder en het dochtertje (3j.)naar de kostschool waar ook een tante nonneke was die alle moederlijke zorgen op zich nam.
Eric was innerlijk op de dool toen hij een ernstige ongehuwde dame ontmoette en met haar een relatie begon.Die dame werd in de kortste tijd ook stapel verliefd en zij huurden een deftig benedenhuis en namen de kinderen bijzich.Mia was een prima huisvrouw op alle terreinen,maar ze was geen type om mee uit te pakken.........
Wordt vervolgd
Donderdag 15 januari 2009
Stotteren deed ik nu percies wel niet,want naar men zegt ben ik nogal goed ter tale!Maar ik begon mij tegenover die opgetutte winkeljuffers …
Stotteren deed ik nu percies wel niet,want naar men zegt ben ik nogal goed ter tale!Maar ik begon mij tegenover die opgetutte winkeljuffers toch een beetje ongemakkelijk te voelen temeer dat ik niet wist waarmee te beginnen en er wachtenden na mij kwamen!Dus keek ik rond en zag mooi ingepakte servetjes liggen op 'n klein tafeltje die ging ik alvast meenemen!!Bleken dit geen servetjes te zijn maar feestkaarten!!Daarvan bezit ik er pakken,dus .....weer rondkijken.Toen kwam de oudste met een nieuwigheidje voor de pinnen;een allogeenboekleeslampje,héél mooi qua design en dus dat "nam" ik met nog de bijhorende batterijtjes.Maar mijn geld was nog niet opgekocht.Neem nog maar eens een kartabel zei mijn zoon, ja dat deed ik ,maar nog had ik overschot!!De dame achter mij begon zo onbarmhartig te zuchten dat ik .........'n paar pakken lange omslagen vroeg en de rest van de centjes liet stikken.
Nu werd ditalles in feestverpakking ingebundeld, dat ging zéér traag mede omdat die verkoopsters veel te lange nagels hebben die het ficelleren héél erg bemoeilijken!!!Hemel,dacht ik, geef mij maar groene weiden met koetjes en schaapjes en paarden erin.Zie ,zo'n sfeer bedoel ik nu, die geeft mij op de stadszenuwen, die ik vermoedelijk toch heb!
Immers ,ik zei het reeds, ik ben een Antwerpse van een aparte soort!
Blijkbaar zitten mijn voorouders er zeker voor een deel tussen.
Langs vaderskant, vroeger, nog vroeger Hollandse boeren en langs moederskant Spaanse adel die van blauw bloed op gewoon bloed is overgeschakeld door huwelijkstoestanden.
't Deed mij deugd u dit even te kunnen vertellen en bedankt omdat u het gelezen hebt.Van de weeromstuit zijn wij daar in de buurt iets lekkers gaan smullen, dat hadden wij écht wel verdiend! Of niet?
Woensdag 14 januari 2009
Ja,ik ben een sinjoor(of sinjorina?)maar ik geloof van een heel aparte soort. Laat mij a.u.b.niet alle dagen naar 't stad gaan want daar zo…
Ja,ik ben een sinjoor(of sinjorina?)maar ik geloof van een heel aparte soort.
Laat mij a.u.b.niet alle dagen naar 't stad gaan want daar zou ik knetter gek van worden.Mijn vriendin is zo iemand en die wordt dat hoegernaamd niet beu.Zij kent alle retaurantjes en patisserietjes en natuurlijk ook de vele winkels.Enfin,voor mij niet gelaten,ze kan er maar gelukkig mee zijn.
Natuurlijk houd ik ook van mijn stad met haar rijkdom en haar bezienswaardigheden maar daarom moet ik dat niet iedere dag gaan vaststellen!
Naar men zegt is de Antwerpernaar een joviale mens en heeft hij 'n dikke nek.Als men dat heeft ondervonden zal dat wel waar zijn en dat neem ik daar dan maar bij,die nek zal nog een restant zijn van de periode dat Antwerpen een zeer welvarende stad was(zie geschiedenis!)
In elk geval,mij niet om de haverklap gezien in 't stad.
Maar zeer onlangs had ik het aan mijn been!!Ik kreeg een waardebon van 1OO€ die moest opgekocht worden in een héél chique zaak in het centrum!
Tot 11u.'s morgens mocht men in die straat parkeren/Dus ik reed er met mijn zoon naartoe en inderdaad wij hadden maar binnen te stappen.
Er stond geen kat bij wijze van spreken maar toen ik mijn mond open deed en mijn bon voor de dag haalde kwamen er reeds vier achter mij staan.
Ik herhaal,het was,als u 't mij vraagt,een chique zaak van papeterie en kleine lederwaren maar ik had werkelijk niets nodig?Begin dan maar te stotteren tegen die twee opgedirkte winkelpoppen........
Wordt vervolgd
Tijdens de middagpauze werd er uitvoerig en blufferig getaterd over hun lieven en dat zij alle drie een i.Pod hadden en een i.Tune en een L…
Tijdens de middagpauze werd er uitvoerig en blufferig getaterd over hun lieven en dat zij alle drie een i.Pod hadden en een i.Tune en een LCD T.V.!!
Het liefst kweekten zij over hun Jacuzzi,dat was toch zo prettig.Zij vermoedden zeer sterk,dat Jw.Trezebees daar geen fluit van begreep n och kende en dat zij daarom in haar eentje zat te lezen.
Maar.......Irma werd ziek wellicht door opgelegde zelfbeheersing en verdraagzaamheid.De dokter schreef haar een rustverlof van 14 dagen voor,wat zij dankbaar aanvaardde en uitvoerde.
Toen zij nadien terug in haar bureelzetel zat en met zichtbare onverschilligheid verwelkomd werd verlangde zij voor het eerst in haar beroepsleven naar haar pensioen.Wat was zij hier vroeger toch gelukkig geweest ,alleen, ongestoord en vol arbeidsvreugde!
Die jonge mensen hadden er geen benul van wat zij haar aandeden,en ze hadden toch zoveel zgz zelfzekerheid en praat!!
Irma is met vervroegd pensioen gegaan,zij kreeg van de directie een spikpsplinter nieuwe T.V.als afscheidsgeschenk en wéér veel bloemen,en bedankingstoespraken.
Nu kon zij eindelijk verder rustig leven zonder pesterijen, door mensen die zoveel (ten opzichte van haar) achter stonden qua ontwikkeling en vorming.
Jammer die huidige toestanden van generatieverschil.Vroeger bestond dat ook,maar in veel mindere maten.Wellicht is de modetrend en de consumptiedrang daar mede oorzaak van?Wat denkt U?
slot
Irma was daar natuurlijk niet gelukkig mee,zij voelde de geest van de nieuwe generatie op haar afkomen.Zij was veel te zachtaardig om daar k…
Irma was daar natuurlijk niet gelukkig mee,zij voelde de geest van de nieuwe generatie op haar afkomen.Zij was veel te zachtaardig om daar krachtdadig tegen in te gaan.Wél liet zij haar afkeuring voorzichtig blijken.
Moest zij méér haar op haar tanden gehad hebben ze zou hen gemakkelijk een poepje hebben kunnen laten ruiken,maar ze zocht soelaas in haar noeste werkstijl.
De kleine clan kreeg dus de bovenhand;er kwam een radiootje,niet te luid(dat moest er nog aan makeren)maar toch flink storend voor iemand die reeds 25 jaar gewoon was in stilte geconsentreerd te werken.Er werd gerookt ,stikum om te beginnen daarna flagranter.Met zachte stem vroeg Irma ditalles te willen modereren,wat niet aansloeg.Ze wilde er de directie niet,of nog niet bij betrekken,wellicht zou dit de sfeer achteraf nog meer verpesten.
Toen volgden de plagerijen;één van hen verborg de handtas van Irma,zodat zoeken veel tijd en spanning meebracht!Of men verborghaar schrijfgrief,zodat ze niet onmiddellijk aan haar werk kon beginnen.Allemaal zogezegd kleine plagerijtjes die heel zenuwslopend overkwamen en stresserend werkte.
Persoonlijk ontmoete ik Irma soms op dezelfde autobus en dan vertelde ze mij wat op haar hart lag en dat haar arbeidsvreugde helemaal verdwenen was.
Ook met haar oudmodische kleding werd stikum de draak gestoken.Zij droeg inderdaad platte stapschoenen,een ietwat antiek hoedje en haar jas was op een maat die altijd kon gedragen worden.Ditalles uiterst netjes verzorgd en afgeborsteld.
Van de koffie madame vernam ze dat ze haar juffrouw trezebees noemde.
Wordt vervolgd
Uiterlijk zag ze er inderdaad een trezebees van een zeker kaliber uit.Maar ze was zeer verstandig en toegewijd en vooral uiterst betrouwbaar…
Uiterlijk zag ze er inderdaad een trezebees van een zeker kaliber uit.Maar ze was zeer verstandig en toegewijd en vooral uiterst betrouwbaar
Van opleidig was zij directie secretaresse ,viertalig en organiseren was één van haar talenten.Dat wisten haar bazen ook,daarom genoot zij alle vertrouwen.
Op veertjes liep zij ' s morgens naar haar werk,ze deed het zo graag en wist dat men zeer tevreden over haar was.Nogmaals organisatorisch was zij een krak.
Dat hield zij zo 25 jaar vol en werd dan grandioos gevierd met veel wijn- en likeurflessen en bloemen.Mede door haar had de zaak van wijnen en likeuren uitbreiding genomen(in-en uitvoer met bekende naam)
En daarom ging zij een hulpje bijkrijgen!
Dat hulpje werd zorgvuldig uitgetest en kreeg een plaatsje in het persoonlijk bureel van Irma,onze secretaresse in kwestie.
Aanvankelijk was het kind zeer onderdanig en lief en betrekkelijk bekwaam.Natuurlijk werd zij ingewijd en opgeleid door Irma.
Zij deed al wat haar voorgedaan en gevraagd werd,was zorgzaam en stipt op tijd .Ook haar vestimentair voorkomen was prima.
Toen kwam er nog een hulpje bij,zo eentje om de gewone telefoontjes op te nemen,die bleek al wat astranter.........
De poetsvrouw werd gepromoveerd tot " koffiemadame"(en poetsen moest ze ook nog blijven doen zodat ze overal haar neus kon insteken)
En zo stilaan werd er een kleine "clan" gevormd ..............
Wordt vervolgd
met gierende banden vlamde hij van Rillaar richting Scherpenheuvel hij negeerde alle mogelijke obstakels en verkeerslichten snorde altijd ma…
met gierende banden vlamde hij van Rillaar richting Scherpenheuvel hij negeerde alle mogelijke obstakels en verkeerslichten snorde altijd maar rechtdoor.Hoe hij er fysich uitzag weet geen mens,ook niet wat er van binnen bij hem omging,wél wat er gebeurde toen hij Scherpenheuvel aandeed.Hij nam niet de rechter baan naar Diest maar reed stormerderwijze door de dubbel poort van de Basiliek reed er los door tot aan de Communiebank,kwam daar tot stilstand,.......... en was op slag morsdood.
Natuurlijk had de plaatselijke bevolking dergelijke stunt nog nooit meegemaakt.Het altaar was waardig op zijn plaats gebleven zoook het vermaarde Lieve Vrouwe beeldje.De Communiebank was de redder geweest en naar ik meen lichtelijk gehavend,ook de bidbanken van de wederzijdse beuken.Goddank zaten er op dit hachelijke moment weinig bedevaarders in de kerk en dus geen lichamelijke gekwetsten maar de ontzetting door de klap en het totale onverwachte gebeurde was enorm.
Dat er dadelijk opschudding was en 'n toeloop van nieuwsgierigen was vanzelfsprekend.De politie en het parket,de burgemeester en de pastoor allen waren zij van de hand Gods geslagen.Wie doet nu zoiets?En waarom?
Tot hier dit waar gebeurde verslag.
Wellicht zijn er onder de lezers die zich deze gebeurtenis nog herinneren?
Bij dergelijke evenementen kan men niet anders dan nadenken en concluderen.
Zelfbeheersing en zelfcontrole kan men,volgens psychologen,aanleren en
doorgeven.
slot
Hun relatie liep al zo lang mank.Ze paste écht niet bij elkaar.Zij was heel zachtaardig en droomde van een evenwichtig normaal gezinnetje.Hi…
Hun relatie liep al zo lang mank.Ze paste écht niet bij elkaar.Zij was heel zachtaardig en droomde van een evenwichtig normaal gezinnetje.Hij was héél opvliegend en negatief ingesteld en kinderen interesseerde hem niet echt.Daarom had zij eindelijk haar vast besluit genomen.Ze maakte het uit,in hun stamcafé met toevallige getuigen.
Het is gedaan tussen ons,zei ze en daar kom ik niet meer op terug.Ge moet mij nu gerust laten.
Hij werd woedend en begon te roepen"als ge dat meent maak ik mij vandaag nog van kant."Ik meen het,wedervoer ze,trouwens ge weet dat ik een andere keuze heb gemaakt.
Daar werd hij nog woester van en dreigde nogmaals met zelfmoord.
De aanwezigen waren ervan overtuigd dat het grootspraak was,want dat lag in zijn aard.
Hij wachtte nog even met de deurkruk in zijn rechter hand en dacht nog dat ze zou zeggen dat ze het ,nog één keer wilde beproeven maar ze keerde zich van hem af en zweeg.
De weinige omstaanders in de herberg wilden zich niet mengen en hielden zich dus afzijdig Zij hadden reeds meermaals deze onenigheden en brutaliteiten van de man in kwestie meegemaakt.In hun hart konden zij de jonge vrouw geen ongelijk geven ,wel het tegendeel.
Opeens liep hij naar buiten,sprong in zijn wagen en reed weg met gierende banden................
Wordt vervolgd
