Archief

Toen wij nog klein waren gingen wij vaak in familiegroep met de Flandria- boot naar St.Anneke.Daar wandelden wij op de dijk en vooral in het zand.Het was er héél mooi en rustig en regelmatig kwamen grote boten en schepen langs gevaren.Men rook er het zoute Scheldewater maar ook de uitzonderlijk lekkere wafelbakgeur.Zo zonder wafel konden wij,de kinderen(en ook de grote mensen!) niet terug naar huis.Dat zou incompleet geweest zijn,zelfs 'n beetje ongewoon.
Mijn zusje liep heel vaak aan de arm van onze papa,die kon zo smakelijk over de Schelde en zijn groot belang vertellen en hij deed dat in heel simpele bewoordingen.
Maar ze liep niet altijd aan zijn arm!Ze liep al eens alleen,ze moet zo n' 9 jaar  oud geweest zijn,geloof ik.Ze bleef dan staan kijken en treuzelen en zo gebeurde het,dat ze zonder opkijken aan de arm van een verkeerde mijnheer ging hangen.Ze was zich van geen kwaad bewust en ze liepen zwijgend gearmd naast mekaar.De vreemde mijnheer in kwestie was ook met zijn gezin op wandel en had onmiddellijk de vergissing begrepen!.
Opeens vroeg mijn zusje weer uitleg over de omgeving van een schuimend schip en keek daarbij omhoog!Hemel lief is ze dan geschrokken!!ZE bleef pal staan en keek naar achter,wat had ze nu toch gedaan??
De mijnheer in kwestie moest er écht om lachen want hij zag de échte papa reeds komen aangestapt.
De twee families zijn naar elkaar toegestapt en een "klapke" begonnen.
Wordt vervolgd

 Onze enige tante is 85 jaar oud mogen worden!Ze heeft dat gevierd in het mooie restaurant van haar petekind en nodigde  hiertoe uit haar zus en schoonbroer met hun vier zonen en hun vrouwtjes.
Het is 'n enig,warm,hartelijk,oergezellig familiefeestje geworden,dat zeggen zij(de neven)hen nog lang zal geheugen.Emotioneel heeft tante het nog niet helemaal verwerkt want vier verschillende toespraken van de neven hebben haar héél erg verrast en aangegrepen.
'tIs waar dat zij TOEN nog ongehuwd,véél met hen is opgetrokken in hun jeugdige jeugd.Tante bezat een wagentje met open dak;autoritjes naar bos en duin,naar de zee met al de avontuurtjes daaraan verbonden en die niet altijd van de poes waren, kwamen nu in hun guitige toespraken naar boven.Het schiep een héél aparte warme sfeer.
Toen tante in het restaurant binnen kwam..............

Wordt vervolgd.

'tZal maar een kort woordje zijn over" knuffelen "maar het heeft mij heel diep doen nadenken.......
Af en toe ontvang ik bezoek van collega's,die meestal apart eens afkomen.Ze hebben alledrie een groot gezin dat goed en gelukkig leeft.Zopas kwam de jongste (65j.)eens wat bijbabbelen en zo terloops kwam het gesprek op knuffelen Zij zegt mij heel openhartig en gewoon,dat zij hoegenaamd geen knuffelaar is en haar man evenmin.Wanneer ze een oudere dame in een home  bezoekt heeft zij daar moeite mee.Anderen slaan hun arm eens rond de oudere haar schouder enz.maar zij kan dat niet.
Zij zelf heeft zeven kinderen gebaard,zie en hier blijf ik steken.
Ik moet mij niet de vraag stellen of dat kan,de bewijzen zijn er;maar ........hoe is dat mogelijk??
Dus het kan,dat kindjes maken een louter biologische technische aangelegenheid is.Zelfs zeven maal?
Naar ik dan van mededeelster verder vernam was dat geen van haar zeven kinderen  evenmin knuffelaars zijn en die hebben ook een mooi gezin.'tZal hem dus in de genen zitten?
Dat kan ik dan weer beter begrijpen.
Toch zou ik het waarderen moest één van mijn lezers mij hierover willen "terwille" zijn met 'n kleine toelichting.
slot