Vrijdag 26 september 2008
Dat had de verstoorder(16j.) niet verwacht,maar hij ging. Zonder meer,haastte hij zich,na de les naar huis. 's Anderendaags kwam hij zelfver…
Dat had de verstoorder(16j.) niet verwacht,maar hij ging.
Zonder meer,haastte hij zich,na de les naar huis.
's Anderendaags kwam hij zelfverzekerd, geflankeerd door zijn struise vader terug.Zéér agressief vroeg de vader naar mijn man,die kwam.Toen vloog hij in zeer onbetamelijke,groffe bewoordingen en bovendien uitermate onbeheerst uit;"zijn zoon moest en mocht niet in de gang staan,die hoorde in de klas!"
De oorzaak en rede interesseerde hem geen barst.
En,riep hij luid"ik haal hem hier weg"!
"Goed,Mijnheer,zei mijn man,"doe dat,want hij komt hier nooit meer binnen".
Dat had de opgewonden vader niet verwacht,hij stotterde 'n beetje en weerlegde dat hij dat zo nog niet besloten had.
Het besluit van mijn man(schoolhoofd)stond echter muurvast.
Vader en zoon zijn afgedropen,vermoedelijk richting andere school waar zoontje-lief zijn pesttrucjes opnieuw kon uitproberen tenzij........hij tot inkeer was gekomen?
Overweging:waarom begrijpen sommige ouders niet,dat zij moeten meewerken met goedmenende, gedreven leraren die van hun kinderen volwassen rechtschapen mensen willen maken?.
O wee,de mentaliteit "mijn kind ,schoon kind"!
slot
Woensdag 24 september 2008
Zijn collega's vinden mijn man een zéér goed leraar en bovendien een opmerkelijk pedagoog.Hij heeft zo zijn persoonlijke methode waardoor hi…
Zijn collega's vinden mijn man een zéér goed leraar en bovendien een opmerkelijk pedagoog.Hij heeft zo zijn persoonlijke methode waardoor hij door de meeste leerlingen op de handen gedragen wordt.
Eéns ging het echter opvallend mis!
'n Nieuwe leerling(zeer erg verwend,naar we achteraf vernamen)kon blijkbaar de intensieve aandachtsfeer die al de klasgenoten opbrachten,niet aan.Dat stak hem zichtbaar!
Zijn drang om te storen was hem te groot.Hij "moest "dus iets doen!Zo bedacht hij 'n zeer zware meetlat vanuit 'n hoogte te laten neerploffen, wat de anderen erg deed opschrikken. Zij keken allen achterom.Dat moest hij hebben,hij gniffelde hoorbaar en herhaalde zijn trucje nog een keer of drie.
Vanzelfsprekend was de concentratie totaal verdwenen.
Verwonderd en nieuwsgierig keek iedereen in de richting van de verstoorder die op de laatste bank triomfantelijk.troonde.
Toen vond mijn man,dat het genoeg was.Zeer goed verstaanbaar verwees hij de nieuweling naar de gang,tot na de les............
wordt vervolgd
Vrijdag 19 september 2008
In de trein kwam iemand met een grote rijpe banaan aandraven.Mr.den Directeur moest,als eerste, er de kop afbijten,wat hij gretig deed,daarn…
In de trein kwam iemand met een grote rijpe banaan aandraven.Mr.den Directeur moest,als eerste, er de kop afbijten,wat hij gretig deed,daarna kwam ik op verzoek(van de eigenares!)aan de beurt.Die bruin tanden bekorven 'n beetje de grote eer die mij werd aangedaan!Maar ik moet bekennen,dat ik toch 'n tikkeltje gecharmeerd was!.Zie,dat zijn nu puberale onschuldige pretjes en pleziertjes!.Schone tijd!
Trouwens wij waren goede maatjes ,denkt ik.Ik luisterde steeds aandachtig naar zijn interessante lessen en kreeg daarom nooit "slechte punten".
De schoolreis verliep verder vlekkeloos,gemoedelijk en leerrijk.
Helaas de tijd vorderde voor iedereen.Pubers werden volwassen en begonnen hun eigen leven.
Mr.den Directeur werd 'n dagje ouder en wij natuurlijk ook.
Als oud-leerling waren wij steeds blij hem terug te zien/.
Als lesgever werd hij vervangen,nadien ook als directeur.Ook in de parochie werden zijn taken wat ingekort;maar zijn opgeruimd humeur bleef onveranderd.
Hij mocht in zijn oude woning blijven uitrusten,wat hovenieren en lezen waren zijn geliefde bezigheden ook wandelen met zijn
trouwe oude pijp!
Als 't feest was in het Instituut zat hij nog steeds op de eerste rij en zijn smakelijke lach deed de komedianten goed!
Zoals hij geleefd heeft is hij in stilte en eenvoud heengegaan.
Oprecht betreurd door al diegenen die hem gekend hebben.
Immers een goed mens betreurt men altijd.
Is daar geen spreuk die zegt"men buigt voor het verstand,maar........men knielt voor de goedheid?"
slot
Woensdag 17 september 2008
Wij allen noemden hem zo.Hij was 'n héél goed mens,priester,onderpastoor en dus ook directeur van het Instituut van de Ursulinen.Bovendien d…
Wij allen noemden hem zo.Hij was 'n héél goed mens,priester,onderpastoor en dus ook directeur van het Instituut van de Ursulinen.Bovendien de meest eenvoudige man die men zich kon indenken,steeds en altijd en overal.
Beschaafd nederlands sprak hij zelden,aan theatrale gebaren tijdens zijn preken bezondigde hij zich nooit,iedereen begreep hem.
Godsdienst gaf hij in iedere klas,klaar en duidelijk en zeker niet langdradig.Vragen werden overwogen beantwoord.
Zijn soutane was een beetje overdragen,ook het bonnetje dat hij immer droeg met het "pomponnetje " bovenop!
In zijn vrije uren rookte hij een pijp waarvan de steel in een kromme kronkel lag en zijn tabak rook naar gedroogde oude pruimen.Om wille van die pijp en die tabak zagen zijn tanden heel erg bruin.Jammer want zijn aangezicht was niet onaangenaam om naar te kijken.Immers een aristocratische neus doet het altijd.
We deden een schoolreis met de trein recht vanuit het dorp tot in de Ardennen en Mr.de Directeur reisde mee.
In de grot " La merveilleuse"(Dinant)stootte ik in het donker mijn hoofd tegen een fameuze stalactiet!.Ik liet een kreet (met een echo!)van de pijn!Dadelijk kwam Mr.de Directeur mij troosten,hij had dat ook eens voorgehad en wist hoe zeer dat kon doen.Zo was hij, altijd attent en meevoelend.Iedereen kon steeds troost en steun bij hem vinden......
wordt vervolgd
Woensdag 10 september 2008
Ja,ik heb mijn idool op internet gevonden!Aanvankelijk dacht ik dat dit nooit zou lukken,daarom deed ik één schuchtere poging,die natuurlijk…
Ja,ik heb mijn idool op internet gevonden!Aanvankelijk dacht ik dat dit nooit zou lukken,daarom deed ik één schuchtere poging,die natuurlijk niets opbracht.Blijkbaar had ik mij daar veel te vroeg bij neergelegd.
Ik heb hem dus ontdekt de virtuoos van de cursiefjes!De kunstenaar met woorden,zinsbouw,humor,inhoud,avontuur en beeldspraak en nog veel méér.
Nu laat ik hem niet meer los!Voor mij is hij enig op dit domein.
Eén maal hoorde en zag ik hem in "levende lijve"'t was voor mij een waar feest en 'n belevenis!Ik las natuurlijk al zijn boeken.
Hij begon zijn toespraak of lezing met "geachte toehoorders ik ben van Limburg ,ik hoop dat u mij dat niet kwalijk neemt!"de gemoedelijke toon was meteen gezet en het ijs was gebroken.!
Stel,dat hij op sinjorennet zou gesurft hebben en mijn stuntelig geschrijfsel zou gelezen hebben!Stel dat hij mij uit medelijden zou mailen"kindje,kindje wat moet je nog veel bijleren!!"Ik ging door het dak van puur genot,van immense vreugde.
De hoop is van een onschatbare waarde in ons leventje en bovendien nog iets dat gratis te verkijgen is.Laat ik mij dan daar maar aan optrekken en verder gaan met mijn zielige pogingen!
Moet ik u nog vertellen,dat ik het over Jos Ghijsen had!?
slot
Donderdag 4 september 2008
Zoals steeds reden wij opgeruimd en vrolijk naar ons buitenverblijfje onderweg babbelend over honderd en een uit.En hoegenaamd niet vermoede…
Zoals steeds reden wij opgeruimd en vrolijk naar ons buitenverblijfje onderweg babbelend over honderd en een uit.En hoegenaamd niet vermoedend wat er ons te wachten stond!
We reden tot voor onze poort die mijn man handig opendraaide en we zetten onze wagen op zijn gewone plaats.Dan treden we de trapjes van het terras op en wat zagen wij?Inderdaad de voordeur was opengebroken.Natuurlijk haasten we ons naar bi nnen en zagen de ravage met ontzetting!Al de kasten leeggehaald en de inhoud van de schuiven ook op de grond.Daar moesten we even van bekomen.Het meest verstandige was dan naar de gendarmerie rijden en aangifte doen, wat wij deden.Er werd zorgvuldig nota genomen van de inbraak en zoveel mogelijk van het voornaamste opgetekend.
Daar moest het voorlopig bij blijven.Terug in onze Finse Jachthut hebben we dan maar eerst een tas koffie gedronken en alles zoveel mogelijk( dat was blijven liggen) terug op zijn plaats gezet.Gelukkig hadden wij geen stukken van waarde in ons bos geplaatst,'n kleine achterdocht hadden wij wel voorzien!
En het buitenleven ging verder.........
Maanden later beleefden wij hetzelfde scenario,wéér naar de gendarmerie!
Het ging hier duidelijk om een verwarde geest die absoluut paniek wilde zaaien.
Ongeveer een klein jaar nadien kwam een rijkswachter ons melden,dat wij ons tot bij hen mochten begeven om uit te zoeken wat er op de grond van een zaaltje lag uitgespreid en van ons was!!Wij hebben gehoorzaamd maar......natuurlijk waren andere bestolenen ons reeds voor geweest en hadden er hun keuze reeds gemaakt!!
Veel hebben wij dus niet meer in onze koffer moeten laden!!
Wij vernamen van de rijkswachters dat de " dief " een zoon van een goede familie was die opgescheept zat met kleptomanie en alles had opgeborgen in en soort oude paardestal,hij had dus vele buitenverblijfjes aangedaan rijdend met een camionnetje waarin hij heel wat kon laden!
Zou kleptomanie wel te genezen zijn?
Op één jaar tijd ging zij zo zichtbaar achteruit,dat 'n bejaardehulp haar in een zieliege toestand thuis vond neerliggend op 'n rustbed.Zij …
Op één jaar tijd ging zij zo zichtbaar achteruit,dat 'n bejaardehulp haar in een zieliege toestand thuis vond neerliggend op 'n rustbed.Zij belde het ziekenhuis onmiddellijk op en daar gingen de collega's haar bezoeken.Van dit ziekenhuis moest zij naar een 'n tijdelijke home,om dan, na een zekere wachttijd,naar het bejaardentehuis met psychische begeleiding ,te kunnen overstappen.Daar had zij zich jaren terug laten inschrijven als kandidaat voor het gewone verblijf.
Dus woont zij nu aldaar definitief en gaan de collega's haar regelmatig bezoeken.Zij staan voor haar op de 1ste rij,zei ze zelf, enkele jaren terug.
De bedoeling van dit cursiefje is aan te tonen hoe belangrijk collegiale solidariteit is en kan zijn voor toestanden zoals die van Yvette die geen familie meer heeft.Meerder residenten ontvangen soms dagelijks bezoek van echtgenoot(note)of kinderen.Alleenstaanden blijven dikwijls verlaten in hun zetel wachten op het avondmaal en dan 'n beetje T.V.kijken en naar bed.
Ofschoon de geest van Yvette nu erg verward is(soms een vluchtige opheldering)is zij zichtbaar héél blij met de attenties van de collega's,méér dan wij wellicht kunnen vermoeden treft haar deze voortgezette vriendschapsbetuiging.Deze zeer kleine exposé is tevens een suggestieve aanrader!.
slot
.
In het hoger Instituut was Yvette steeds de beste.Ze had bovendien 'n paardegeheugen.Normaal werd er voor één specialiteit gekozen,zij koos …
In het hoger Instituut was Yvette steeds de beste.Ze had bovendien 'n paardegeheugen.Normaal werd er voor één specialiteit gekozen,zij koos er twee en stond dan nog de eerste in de rij.Zo eindigde haar vorming en opleiding.
Daarop bood zich een interessante betrekking aan die zij volbracht tot aan haar pensionering.Bijkomend deed zij nog aan verenigingswerk en hield dat ook, na de oprust zijnde periode, nog een tijd vol.
Ze was een enig kind en haar ouders waren voor haar halfgoden.Ze zijn nu
beiden overleden.De familieleden waren eerder schaars,'n verre kozijn en twee achternichten die slechts bij 'n begrafenis kwamen opduiken.
Haar ganse leven was zij eigenlijk op zich zelf aangewezen en zij trok zich wonderwel uit de slag.Maar.......daar waren de studiecollega's die voor haar op de eerste rij stonden,zoals ze zelf zei.Er waren ook nog bekenden uit de vroegere vereningingsactiviteiten,maar die waren stilaan aan' afnemen wegens allerlei levensomstandiheden.
De collega's hielden echter stand,zij het dan op gespreide afstanden.Verjaardagen werden gevierd met regelmaat.
Toen kwam er verandering in de levenswijze van Yvette.Zij ging steeds minder met de autobus naar het centrum,haar zo geliefd centrum, en haar geheugen begon haar stilaan in de steek te laten.
wordt vervolgd
Woensdag 20 augustus 2008
Eén van mijn vriendinnen ,gehuwd,kreeg kort achter elkaar vier kinderen.Zij viel op door haar diepe godsvrucht.Telkens ik haar bezocht sprak…
Eén van mijn vriendinnen ,gehuwd,kreeg kort achter elkaar vier kinderen.Zij viel op door haar diepe godsvrucht.Telkens ik haar bezocht sprak zij over dit thema.Wanneer ik thuis kwam vertelde ik mijn man over deze uitzonderlijke gesprekken.Nooit tevoor ontmoette ik iemand die haast geobsedeerd was door haar geloof.Voor het overige hadden wij veel affiniteiten en konden het dus best met elkaar vinden.
Zelf ben ik ook gedoopt en kristelijk groot gebracht en ben daar helemaal niet rouwig om,maar daarover steeds commentaar geven lag mij zo niet.Wél had ik mijn overtuiging.
Toen in 1968 de encycliek Humanae Vitae van Paus Paulus VI verscheen gingen de poppen bij mijn vriendin hevig aan het dansen.Zij keerde letterlijk als een blad!Niets,maar dan ook niets was nog degelijk aan de institutie van de Kerk.Het ging zo ver,dat zij de bisschoppen het " uitschot van Rome "noemde!Mij kwetste zulke taal héél diep,temeer,dat zij voor mijn mening niet het minst respect opbracht en zij deze uitspraken steeds in ons huis deed wanneer ik alleen was.Tot nogtoe had ik gezwegen,maar voor mezelf vond ik mij een lafaard.Dus nam ik me voor dit geen 5de maal te laten gebeuren,het was genoeg geweest.
Toen het weer zo ver was vroeg ik haar rustig voortaan dit onderwerp met mij niet meer te bespreken,immers voegde ik er aan toe er zijn nog zoveel andere onderwerpen om aan te snijden.
Zij schrok 'n beetje en we namen vriendelijk afscheid.
Het is het laatste bezoekje geweest .Er zijn sindsdien reeds vier jaren overheen gegaan.Ik heb nooit nog iets van haar gehoord.
SINDSDIEN kan ik pas ECHT begrijpen hoe godsdienstoorlogen kunnen ontstaan tussen volkeren die voordien vredig met elkaar omgingen en samenleefden.
Vrienden kunnen dus vijanden worden.............
Zo broos kan "échte(?)" vriendschap zijn.
Het moet mij van het hart. Zojuist lees ik op internet in de krant van vandaag 18.8.08(G.V.A.)dat er in Nederland(Amersfoort) in 2 rusthuize…
Het moet mij van het hart.
Zojuist lees ik op internet in de krant van vandaag 18.8.08(G.V.A.)dat er in Nederland(Amersfoort) in 2 rusthuizen aan de residenten een brief gepubliceerd werd waarin meegedeeld werd,dat mensen boven de 7Oj.niet meer gereanimeerd worden,tenzij iemand schriftelijk aanvraagt dit te willen.
Daarop volgde natuurlijk verontwaardigd protest!
Reden zou zijn dat het de levenskwaliteit ernstig kan beschadigen.Een dochter van een moeder van 85j.vroeg zich af hoe het personeel kan weten,of haar moeder wil gereanimeerd worden.
Ook de Nederlandse Hartstichting spreekt zijn afkeer uit en vindt het belachelijk een leeftijdsgrens te stellen aan reanimatie.Uit een recent onderzoek blijkt dat 89% van de overlevenden na reanimatie nog zelfstandig kan functioneren,ook mensen van boven de 70j
Persoonlijk ben ik ook zeer geschokt.Juist nu in deze tijd waar meer en meer negentigjarigen gevierd worden en ook het aantal honderjarigen verdubbeld is,vind ik dergelijke publicatie mensonwaardig.Is dit geen bedekte tweede vorm van euthanasie?
Hoe denkt u daarover?(u kan zelf het artikel lezen)
Discipline !(2)