Archief

Steeds was zij een zeer energieke vrouw,directrice van twee achtereenvolgende instellingen.Organiseren was haar grootste talent,daarvan gaf zij dagelijks de bewijzen.Wij waren collega's en werkten in de sociale sector.Héél veel morele steun hadden wij aan elkaar,jaren lang.
Maar toen begon onverwacht de mizerie.eerst 'n borstamputatie met de nodige nazorg.'nTijd nadien een darmoperatie eveneens met de noodzakelijke hospitalitatie.Angst en onrust waren haar deel,maar klagen deed ze niet.De rechter knie begaf het en er werd een prothese geplaatst.
Haar ogen en handen zouden ook onder de scalp moeten maar dat werd uitgesteld.In de plaats daarvan stond een heup op het in elkaar zakken,dus werd er een heupprothese beplaatst.Van revalidatie wou zij niet weten dat zou ze zelf  met de kinesist  in haar appartement in orde brengen.
Het gaan werd zeer moeilijk maar ze had de nodige hulp voorzien en georganiseerd.Twee maal in de week de poetsvrouw die warm eten meebracht.
Twee maal in de week een bejaarde helpster.Alle dagen de verpleegster zo 's morgens als 's avonds,men hielp haar in en uit het bed.Zich voort bewegen deed zij met een rolator wat soms heel veel tijd en moeite vroeg.
Haar belangrijkse ontspanning was muziek beluisteren en haar telefonische contacten.Van een home wilde zij absoluut niet weten,daar ging men haar beetje zelfstandigheid afnemen.......
Eén vraag stelde zij zich meerdere malen(afscheid)waar hoe en wanneer.
Op l8 mei jl. vond de verpleegster haar voor eeuwig ingeslapen in haar bed.
Ze heeft  haar wens gehad....in de slaap afscheid nemen van al die haar dierbaar waren en dat waren of zijn er velen.

Ken jij die ook,die mensen waar je al jaren mee omgaat en die je denkt te kennen en te kunnen vertrouwen?
Eigenlijk ben je er vast van overtuigd,dat er niets mis meer kan gaan,na al die jaren.Dan heb ik het over vrienden,zo mannen als vrouwen.
En plots gebeurt er iets heel onverwacht iets waarvan je zelf geen weet hebt.Je komt ze tegen en ze draaien het hoofd naar de andere straatzijde,of ze zeggen ,ook heel onverwacht,"nooit spreek ik nog tegen je want je hebt me gekwetst tot in het diepste van m'n ziel"terwijl je de deur voor je neus dicht krijgt.Ja,daar sta je dan met je mond vol tanden,je bent van de hand Gods geslagen!Op die manier kan je je natuurlijk niet verdedigen want je weet van toeten noch blazen.
Zo'n voorval wil je uiteindelijk toch kwijt,bijvoorbeeld aan je zus,en of die bij gelegenheid eens navraag wil doen.........Wat je dan te horen krijgt na ruggespraak grenst aan het absurde aan het ongelooflijke.Het brengt je in de wereld van de pure fantasie.Die uitleg is zo klein en bekrompen dat je het niet meer waard vind er op  in te gaan.Immers 'n scenario zo onhandig sluw en leep in elkaar steken is alleen de hele kleinen gegeven.
En dat alleen om 'n bepaalde sociale verantwoordelijkheid te kunnen afschudden.Iemand met een gewoon gezond verstand KAN zich daar niet mee bezig houden en sluit dergelijk hoofdstuk zonder meer af.
De mens is 'n raadsel,hij kan je laten vallen als 'n baksteen,maar hij kan je ook laten opspringen van vreugde.
Dat is altijd zo geweest en dat zal altijd zo blijven.
Hoofdzaak is dat we er niet bitter bij worden maar, in het tegendeel, er onze wijsheid flink laten door aanscherpen.

In mijn omgeving werd er op een bepaald moment voortdurend over taarten en bakken gesproken in kleuren en geuren.
Omdat bij mij dergelijke prestaties nooit lukken luisterde ik maar met 'n half oor.Bovendien voor kook en bak moet men de nodige tijd hebben en die had ik niet.
Mijn lieve man lust echter doodgraag appeltaart en op 'n zekere zaterdagnamiddag kreeg ik van mijn zus een recept voor appeltaart dat nooit mislukte " dat KAN niet mislukken zei ze er nog bij.Dus ik begon eraan.
Alle ingredienten waren in huis;bloem(zelfrijzende!)suiker,boter, eieren;'n beetje melk,'n snuifje zout ,'n snuifje kaneel,'n snuifje vanille,alles zat vol snuifjes dat kon inderdaad niet mislopen.En de appelschijfjes natuurlijk!!
Ditalles moest grondig gemengd worden en in een ingeboterde springvorm
Dat kon een klein kind!Mijn man hield alles mee in de gaten,maar één ding had mijn zus er niet bij verteld...nml.de duurtijd en de warmtegraad.
We moesten dus op ons gevoel afgaan en dat gingen wij dan ook doen.!!
De oven brandde reeds een tijdje en we schoven,vol verwachting,de gevulde springvorm erin.
Ondertussen hadden we onze kleine tafel in de veranda reeds gedekt met een splinternieuw tafelkleedje en het nodige gleiswerk en de aangepaste bestekjes.
Een subtiele bakgeur begon onze neusvleugels te bekoren.......

Wordt vervolgd