Zaterdag 24 november 2007
Wij hadden in ons dorpje een bakker die alleen maar brood bakte,maar wel zo lekker als hij zelf kon . Dagelijks reden wij met ons ijzeren ro…
Wij hadden in ons dorpje een bakker die alleen maar brood bakte,maar wel zo lekker als hij zelf kon .
Dagelijks reden wij met ons ijzeren ros naar een naastgelegen gemeente waar we onze krant,onze enige inlichtingsbron,konden kopen en lezen!
Onze papa kwam ons iedere week-end bezoeken,hij moest om den brode alleen in de stad blijven in ons gehavend huis.
Eindelijk kwam er de grote dag van de wapenstilstand en konden we terug huiswaarts verhuizen.Dadelijk lieten we er de ruiten terug plaatsen,want die"gaten " waren alle dichtgenageld met dik karton.
Toen we ,enkele maanden nadien er eens even tussen uit gingen,kwam juist één van die eerste dagen per post een KERMISuitnodiging van de familie Polle Kette toe.Die vonden we te laat tot onze grote spijt want dat hebben we moeten missen;het was helaas reeds voorbij.
Men had ons verteld dat het er zo lekker en vrolijk aan toe ging.Er zou veel worst zijn van hun varkje,en rosbeef met allerlei verse groentjes en fricadellen met kriekjes enz.En ook heel veel taarten met allerlei verschillend fruit en slagroom.Datalles is aan onze neus voorbij gegaan!!
We hebben onze verontschuldigingen zo vlug mogelijk aangeboden per brief want een telefoon was niet voorzien.
Jammer genoeg is er het volgende jaar geen uitnodiging meer gevolgd
en de relatie is met stille trom uitgedoofd
slot.
Woensdag 21 november 2007
'n biertje drinken en deelden dan cigaretten uit als snoepjes aan eenieder die er aanwezig was.De meeste van die brave mensen hadden nog noo…
'n biertje drinken en deelden dan cigaretten uit als snoepjes aan eenieder die er aanwezig was.De meeste van die brave mensen hadden nog nooit 'n cigarette tussen de vingers gehad en zeker niet gerookt.Toen de aansteker rond ging zagen zij met enige vrees naar wat nu moest gebeuren!!
Sommigen hielden de " rookstok " in hun vuist van pure onwetendheid!
Maar er werd gebabbeld,verbroederd en gelachen.
We gingen ook om eieren en melk bij Jeanne,de melkboerin,die ons bediende aan een vluchtelinge prijsje.Jammer dat haar ganzen zo pijnlijk in je benen konden knijpen,zij waren haar uitstekende wakers.
Eens ging ik 's morgens weer naar haar toe en plots hoorde ik een zeldzaam zwaar,zeer zwaar monotoon bromgeluid.Meteen zag ik zeer laag een donker grijs afstotend gevaarte terug op haar eentje naar Leuven vliegen.
Het blauwe verraderlijke vlammetje was zeer goed zichtbaar en herkenbaar,achteraan.
Ik zette het op een lopen maar er gebeurde gelukkig niets in de buurt.Naar men zei was het een defect tuig dat in een ruime weide tot een soort ontploffing is gekomen.Natuurlijk zijn we allen zeer geschokt geweest!
Graag fietsen we ook naar Leuven en brachten dan wat lekkers mee..........
Wordt vervolgd
De V één bommen begonnen heel dichtbij hun werk te doen,en toen er een AL onze ruiten kwam uitwerpen hadden we er genoeg van.We gingen ook vluchten!Goede vrienden,die reeds gevlucht waren hielpen ons aan 'n klein appartementje in 'n gemeente tegen het Leuvense.Daar kwamen die V een's overgvlogen richting Antwerpen.
Een kleine verhuiswagen met ons kleinste meubeltjes ons kleedsel en onze fietsen en wij trokken op.
De mensen die beneden ons appartementje woonden sliepen in de kelder uit schrik,maar wij sliepen gerust op de lste verdieping.We hoorden de bommen over ons heen brommen,dat vonden we niet zo angstwekkend.
Per fiets reden we naar de groentenboer in het naaste dorpje en kochten er de meest verse groenten.Die mensen waren zeer vriendelijk met hun 4 generaties bewoonden zij hetzelfde huis en steeds waren zij welgezind.Vooral de oudste ,Polle Kette noemde iedereen hem.Hij was niet alleen groetenboer maar ook een natuurfilosoof en weervoorspeller.Hij keek eens vrolijk in de lucht en wat hij voorzag was altijd juist.Filosoferen deed hij graag en goed ;over de levens omstandigheden en de naweeen van de oorlog.
Als otspanning was daar de enige herberg waar de buren samenkwamen om het eens allemaal te bespreken.
Soms kwamen daar ook Engelse soldaten........
Wordt vervolgd
Donderdag 15 november 2007
Opeens kwam iemand op het idee eerst een wandeling te maken in de grote tuin,nu het toch zo mooi buiten was.,en blijkbar ging iedereen daarm…
Opeens kwam iemand op het idee eerst een wandeling te maken in de grote tuin,nu het toch zo mooi buiten was.,en blijkbar ging iedereen daarmee akkoord.Het was een heel grote diepe tuin door een fris beekje gescheiden van het grote bos.Achteraan zagen wij veel sparren en dennen en rabarber
ook varens in uitgebreide groepen .De zusters hadden een semi tuinier en Albertine had van het vele harkwerk haar hobby gemaakt.Sylvie daarentegen las dikke boeken.
We hadden er wel wat honger van gekregen en waren blij aan de tafel nu te kunnen plaats nemen.Albertine verscheen met een ronde kom met stoofvlees en hier en daar een verdwaald fricadelletje en boterhammen.
Als toetje was er een ingevallen appeltaart,maar dat kan eenieder overkomen.Is mij ook al gebeurd.
Daarmee was er een gesprek op gang gekomen over een badkamer die ze niet hadden en ook niet wilden; zo'n installatie maakte veel te veel stof want er zouden stenen moeten weggekapt worden.Hun overleden ouders hadden zich altijd in een tobbe gewassen en waren steeds zeer netjes en verzorgd geweest,waarom dan zij ook niet?
Toen vroeg ik naar het toilette,een menselijke noodwendigheid niet waar?
Sylvie verwees mij naar de achtergevel buiten en naar een groenhouten deur met een hartje in gezaagd.Het was nog de houten plankmet een gat van weleer en met een houten deksel zo rond als een taart met een houten kriek in het midden als houvast.Spoeling was er niet tenzij een klein kitje met pompwater vanuit de donkere keuken.Netjes verzorgd.
Dan kwam het afscheid " en kom nog maar eens af".
Zoals het hoort hebben wij hen ook eens terug gevraagd.Zij waren er vrij vlug en zoals steeds mooi uitgedost.
Toen ze huiswaarts keerden zagen zij er zeer tevreden en voldaan uit tot ons genoegen .
Sylvie is onverwacht overleden aan een constipatie en Albertine is haar slechts enkele maanden nadien opgevolgd van pure eenzaamheid.
Wij kunnen wel filosoferen over hun conservatieve manier van leven,maar in de grond zijn het onze zaken niet.Immers zij deden er niemand kwaad mee?
slot
Woensdag 14 november 2007
Zij waren gezusters,die reeds vanaf hun geboorte onder hetzelfde dak woonden.Nu waren zij gepensioneerd,de ene als bediende,die steeds ook d…
Zij waren gezusters,die reeds vanaf hun geboorte onder hetzelfde dak woonden.Nu waren zij gepensioneerd,de ene als bediende,die steeds ook daarbij het huishouden deed, en de andere als hoofdonderwijzeres van de dorpsschool.Volgens betrouwbare gegevens waren zij steenrijk door meerdere erfenissen maar ook......... aardsgierig.!
Wij mochten eens op bezoek komen want zij waren verre nichten van mijn man,mij hadden ze nog nooit van dichtbij gehoord of gezien.Zij woonden aan de rand van een klein stadje in een mooi burgershuis.Een hagelwitte deur in het midden van de voorgevel en daarnaast aan beide zijden de verzorgde ramen .Het maakte wel indruk zo te zien.
We hadden onze twee schoonzussen en een nichtje mee genomen om deze éénmalige gebeurtenis mee te maken.We mochten langs de voordeur binnen,het zijpoortje was voor de bakker,de melkboer enz.
Ik scherpte mijn opmerkingsgeest en zag twee kamers,de ene voor de bezoekers rechts,en de linkse voor privégebruik.
Toen mochten wij verder en ik zou onmiddellijk de "cafard" gekregen hebben moest men mij gezegd hebben daar een volle dag te moeten doorbrengen.
Dit was dus de keuken:een donkerblauwe pompbak met pomp en een gasfornuisje met twee branders en een keukenkast.
Een tobbe deed dienst als de wasmachine en twee planken in het kelderportaal vervingen de ijskast.
Er werd niet veel gesproken en na een tijdje moesten wij aan tafel plaats nemen.Zoals steeds had Albertine,de jongste(bediende)de kookkunst op zich genomen,de tafel was mooi gedekt.
Het weder was prachtig(24°)maar buiten ontbraken alle tuinmeubels,dat was te moeilijk voor de man die het gras kwam afmaaien!
wordt vervolgd
Zaterdag 10 november 2007
Ze zei dus (in het frans want dat was de voertaal) zet je op je knieen met je armen in de lucht en vraag vergiffenis aan Amelie en dit in he…
Ze zei dus (in het frans want dat was de voertaal) zet je op je knieen met je armen in de lucht en vraag vergiffenis aan Amelie en dit in het aanschijn van gans de klas.Natuurlijk heb ik dit dadelijk gedaan maar ik voelde me doodongelukkig.
Amelie daarentegen deed of er niets gebeurd was, ze gaf mij een hand en begon aan de verbetering van mijn taksteek.
Toen we aan de knoopsgaten kwamen, onderaan de pièce, was voor mij het hek helemaal van de dam.Weerom kwam ik bij Amelie terecht en andermaal hielp zij mij vol toewijding.
Ik trok mij op aan de gedachte dat ik haar later niet meer onder de ogen zou moeten komen.Nu was ik één en al bewondering voor haar grootmoedige instelling en haar naaikunde.
Maar wat gebeurde?Amelie ging in het( ja ons) klooster en ze werd er portierster zodanig dat ik, telkens nog jaren later, met haar lieve verschijning geconfronteerd werd,want wij gingen Tante Nonneke(zoals u weet)regelmatig bezoeken!!!
Wat knoopsgaten en taksteken al niet vermogen!We zijn de beste vrienden geworden en van lichaamsreuk was geen sprake meer.
Slot
Donderdag 8 november 2007
Het moet zowat in het 6de leerjaar geweest zijn,dat de naaimizerie voor mij begonnen is.Op'n grote lap die wij "une pièce" moesten noemen we…
Het moet zowat in het 6de leerjaar geweest zijn,dat de naaimizerie voor mij begonnen is.Op'n grote lap die wij "une pièce" moesten noemen werd door Ma Mère allerlei verschillende " steken"(des points!)aangeleerd.Levendig herinner ik me nog de stiksteek,de borduursteek,het driegen,maar met de "point de tige "had ik het zeer kwaad.Joost mag weten waarom!De point de tige(taksteek)wilde maar niet lukken.Dra ondervond ik ,dat naaien niet mijn sterkste zijde was.Ma Mère had dat natuurlijk ook allang in de gaten,daarom stuurde ze mij,om voor haar tijd te winnen,naar Amelie!Zij was het braafste meisje van gans de klas,zoniet van gans de kostschool en ze kon zéér goed naaien,was altijd vriendelijk en behulpzaam en heel wellevend maar.........ze had een speciale lijfreuk waarmee mijn reukorgaan het meer dan lastig had.Terwijl ik naar haar toeging met mijn point de tige,zei ik binnensmonds "maar die ruikt toch zo"!!
Had Amelie dat toch gehoord zeker en.........ze begon zachtjes te wenen.!
Liefst was ik op dat moment vooraltijd in een mollegat gekropen .Het schaamrood steeg tot achter mijn oren.Bovendien lieten alle klasgenoten een verontwaardigd gebrom horenToen kwam de autoriteit van Ma Mère op de proppen en streng zei ze.........
wordt vervolgd
Donderdag 1 november 2007
Dat bracht haar in een tennisclub,daarna ging zij taartjes eten met de nieuwe vriendinnen en dat werd haar dagelijkse sociale omgang en rela…
Dat bracht haar in een tennisclub,daarna ging zij taartjes eten met de nieuwe vriendinnen en dat werd haar dagelijkse sociale omgang en relax.
Victor had het toch altijd zo druk en daar kon hij niet onderuit.
Toen kwam de thé dansant om de hoek kijken en daar leerde zij een sympathieke man kennen die haar minnaar werd
Blijkbaar kon deze veel meer tijd voor haar vrijmaken.
Toen ,telkens na drie jaar dienst, er drie maanden verlof volgden ging Georgette niet mee naar Belgie.Gelukkig woonden er twee van zijn kinderen in het vaderland en huurde hij (zoals steeds)een gemeubeld appartement en bracht zijn verlof meestal met hen door.
Maar toevallig wegens heel speciale omstandigheden,kwam ook Victor met een lieve dame in contact.Hij was een trouwe goede man en bleef zijn vrouw
nog trouw.Dus vertrok hij na drie maanden weerom naar zijn koloniaal werk.Georgette was ondertussen verhuisd.
Hij was daarvan zeer onder de indruk en wilde het contact met haar niet volledig verbreken,maar zij had haar nieuwe nest gevonden.......
Het waren voor Victor harde jaren ,de laatste als koloniaal,nadien ging hij met pensioen.
En zo gebeurde...... maar Alice had hem trouw opgewacht.Hij ging met haar samen wonen in de hoofdstad ,dankbaar voor wat hij voor haar betekende.
Enkele jaren nadien is Georgette in Congo overleden.
Victor kon dan huwen met Alice.Helaas heeft dit huwelijk niet lang mogen duren.Ook Alice is kortstondig overleden.
Hij is dan eerst in een homete Brussel ingetrokken ook omdat hij daar door zwarthuidigen bediend werd en hem dit weer 'n beetje in zijn gewone sfeer bracht.
Zijn kinderen vonden het telkens zo'n lange reis om hem bij te staan,want hij werd een dagje ouder.Zo liet hij zich ompraten om in het Antwerpse een home te bewonen.Hij kon er niet aarden en is na enkele maanden overleden.
Deze geschiedenis heb ik van dichtbij meegeleefd en geeft stof om er diep bij na te denken.
slot
Verslagje van de realiteit Zij waren zeer verliefd hadden 'n fijne verkeringstijd beleefd en gingen nu trouwen. Hij,Victor,bekwam een univer…
Verslagje van de realiteit
Zij waren zeer verliefd hadden 'n fijne verkeringstijd beleefd en gingen nu trouwen.
Hij,Victor,bekwam een universitair diploma voor de Overzeese gebieden en zoals afgesproken vertrokken zij naar Leopoldstad,,het huidige Kinshasa.
Districtcommissaris was zijn eerste functie en zijn district was,naar hij schreef,zo groot als Belgie.Hij wist dus wel hoe zijn dag door te krijgen!
Georgette bracht drie kinderen op de wereld,de twee eerste kort na mekaar het derde een heel stukje later.
De jongen moest naar Belgie voor zijn studies,en ging bij een tante wonen.Hij was nog jong en één maal is hij in zijn verlof naar Leopodstad getrokken maar hij verkoos veruit zijn Belgieland.
Hij werd kinesist en huwde met een kinesiste en stichtte 'n mooi gezinnetje.
De oudste dochter leerde in Congo een koloniaal kennen die van Gent afkomstig was en ook Belgie verkoos.Zij huwden en bleven in Gent wonen waar zij hun nestje bouwden.
Het jongste meisje huwde zéér jong ook met een kolonial maar zij bleven in
Leopoldstad wonen.
Inmiddels was Victor reeds geruime tijd gepromoveerd tot administrateur en begon voor Georgette het lege nestsyndroom te knagen..........
Wordt vervolgd
We legden ons dan maar gelaten neer bij de feiten en lieten ons weldra wiegen op het bruisende Scheldeschuim. Na amper een twaalftal minuten…
We legden ons dan maar gelaten neer bij de feiten en lieten ons weldra wiegen op het bruisende Scheldeschuim.
Na amper een twaalftal minuten namen we een heel grote bocht naar links en legden aan ,aan een gloednieuwe steiger.De bekende reuk van het zoute water deed me deugd na ettelijke jaren van afwezigheid.
We stapten een eindje te voet tot aan de Molen en bestelde zoals voorzien een lekkere wafel.Aan de dienster moest ik mijn ontgoocheling kwijt " ze komt je wellicht achterna met de autobus"zei het lieve schaap!
Dat was natuurlijk een illusie,wat had je gedacht?
Mijn fotoapparaat deed zijn dienst ofschoon daar reeds menig kiekje geschoten werd,vooral in onze kindertijd!
Dan deden Bobby en ikzelf een mooie wandeling langsheen de stroom en vernamen dat er slechts nog één boot langs St.Anneke vanaf het Steen de toeristen kwam ophalen.We hadden nog een uur om te genieten!!
Een vol kwartier op voorhand stonden we met ons tweetjes op de steiger om toch maar zeker niet te laat te komen.!Toen zagen we van aan de rechter oever de Flandria aan komen varen,recht op zijn doel af.Alleen voor ons twee deed hij deze reis(!)want niemand anders kwam opdagen!Ik vond het 'n beetje ontroerend!
Men hielp ons gewillig over de smalle plank en we gingen weerom beneden zitten .Zou onze nicht ons misschien komen afhalen?
En.........ja dat deed ze!Ze had ons nog juist zien wegvaren, zei ze,en dan is ze ondertussen maar gaan winkelen.
Ik was blij haar toch nog te zien terwijl ik me vast voornam met haar wellicht nog thuis afspraken te maken maar NOOIT meer ergens in het openbaar.Een ezel stoot zich niet te vaak(!)aan dezelfde steen.
slot
Mijn moeder aan het woord (3)